Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Αγαπημένος σκηνοθέτης ιδιαίτερα στην μικρή κοινότητα των κριτικών, αλλά και σε ένα σινεφίλ κοινό, το οποίο  αναγνώρισε ήδη από τις πρώτες του ταινίες (  Μια Ασυνήθιστη Κατάσταση , Φαντάσματα,  Γέλλα),  τη σύνδεση των κοινωνικοπολιτικών αντιθέσεων της πάλαι ποτέ διαιρεμένης Γερμανίας, αλλά και της πραγματικότητας με το όνειρο και με τον μύθο,  όπου οι απλές καθημερινές ιστορίες, που φαινομενικά δεν λένε τίποτα, υποκρύπτουν όμως πάρα πολλά, αγγίζοντας και τις παρυφές της ψυχανάλυσης.

Ο Κρίστιαν Πέτζολντ , στον « Κόκκινο Ουρανό»,  καταπιάνεται ξανά με τον μύθο του ανεκπλήρωτου έρωτα- όπως και στην προηγούμενή του ταινία «Η Νύμφη του Νερού» – από την άλλη, αφήνει  το ονειρικό στοιχείο στην άκρη και αντικαθιστά το νερό… με τη φωτιά.

Τους τέσσερις ήρωες, ο σκηνοθέτης τους περιβάλλει με έναν όρο,  τη « γνωστική ασυμφωνία». Νεαροί ενήλικες που ψάχνουν την αρμονία αλλά οι σκέψεις με τις πράξεις πόρρω απέχουν. Κάποιοι νιώθουν ενοχές για την αναβλητικότητά τους , ο Λέο προσπαθεί να ολοκληρώσει ένα μυθιστόρημα  πριν εμφανιστεί ο εκδότης του, είναι μπερδεμένος και η γνωριμία με την Νάντια του ενισχύει την αναβλητικότητα αλλά   και τις φοβίες του, επειδή την επιθυμεί και αρνείται να το εκφράσει.  Ο φίλος του,  ο Φέλιξ,  όταν γνωρίζει τον περιστασιακό εραστή της Νάντια, ανακαλύπτει ότι μπορεί να γίνει και δικός του εραστής. Οι σχέσεις των τεσσάρων νέων, ένα καλοκαίρι στις γερμανικές  ακτές της Βαλτικής, δημιουργεί φόβο, νέες προσλαμβάνουσες και μεταβάλλει πολλές από τις πεποιθήσεις τους.

Ο μύθος εμφανίζεται  στο έργο με την έλευση  και του εκδότη αλλά κυρίως με τη φωτιά  που εξαπλώνεται και περικυκλώνει την έπαυλη.

Η έλευση της φωτιάς είναι και η ώρα όπου η αναβλητικότητα και το μπλα μπλα-το οποίο είναι διαρκές και κατά διαστήματα αχρείαστο-  πρέπει να αφήσουν τη θέση τους στις πράξεις και στις αποφάσεις. Είναι ένα ευφυέστατο στη σύλληψη μήνυμα, το οποίο επιβεβαιώνει,  ότι ο Κρίστιαν Πέτζολντ εκπλήσσει και το μυημένο στις ταινίες του κοινό.

Ξεκινά την ταινία σαν κομεντί  καλοκαιριού και την καταλήγει σαν ένα δράμα  προβληματισμού για τις νεανικές, επαγγελματικές, ερωτικές και φιλικές σχέσεις.

Πρωταγωνιστούν οι Λάνγκστον Ούιμπελ, Τόμας Σούμπερτ,  Πόλα Μπέερ Ένο Τρεμπς.

“Κόκκινος Ουρανός” από την Πέμπτη 23/11 στους κινηματογράφους

The post Κόκκινος Ουρανός appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

O Κρίστιαν Πέτζολντ, ανήκει στην ομάδα του Νέου Γερμανικού Ρεύματος, που ξεπήδησε μετά την επανένωση της Γερμανίας.

Στις ταινίες του, η πολιτική συναντούσε τα κοινωνικά και προσωπικά αδιέξοδα ( όπως επί παραδείγματι στην ταινία Barbara).

Τα τελευταία χρόνια,  απομακρύνεται από το πολιτικό σκέλος και ίσως, να είναι η  αιτία  όπου οι τελευταίες δημιουργίες του, δεν συγκινούν ιδιαίτερα το ακροατήριο αλλά  και τους κριτικούς. Επίσης, αφήνει πίσω, τη μούσα του, την ηθοποιό Νίνα Χος, για μια νεότερη, την επίσης τρομερά σαγηνευτική, Πόλα Μπέερ.

Πλάι στον Πέτζολντ και στην Μπέερ, βρίσκεται για δεύτερη φορά και ο Φραντς Ρογκόφσκι.

Ο τίτλος Undine( στα ελληνικά δόθηκε άλλως τίτλος)  παραπέμπει στην ελληνική μυθολογία και στις νύμφες των υδάτων.

Το έργο διανθίζεται με  υπαρξιακές αναφορές και λειτουργεί σαν παραμύθι του νερού, της γης, θυμίζοντας το έργο του Ντελ Τόρο ” Η Μορφή του Νερού”.

Η Οντίν είναι ιστορικός κι εργάζεται με σύμβαση σε ένα μουσείο του Βερολίνου. Ξέρει τα πάντα για την πόλη κι ενημερώνει με κάθε λεπτομέρεια τους επισκέπτες. Στην προσωπική της ζωή, θα βιώσει ένα χωρισμό, όταν ο σύντροφός της θα την αφήσει.

Ο Πέτζολντ, δεν αφήνει ποτέ εκτός πλάνου την Πόλα Μπέερ.

Την φιλμάρει με φαντεζί ερωτισμό. Στην ιστορία του,  εμπλέκονται ξόρκια, μύθοι και το υγρό στοιχείο.

Στη ζωή της Οντίν θα διεισδύσει ένα νέο πρόσωπο, ο Κριστόφ. Ο Κριστόφ θα την ερωτευτεί παράφορα και η Οντίν θα του το ανταποδώσει. Η ελληνική μυθολογία θα εισχωρήσει βαθιά στην ιστορία. Εμφανίζονται κατάρες μα και τραγικά συμβάντα.

Τι άραγε θα συμβεί στη σχέση του Κριστόφ και της Οντίν; Θα χωρίσουν, θα υπάρξει εκδίκηση ;

Ερωτήματα που θα αφήσουμε αναπάντητα. Ο Γερμανός σκηνοθέτης πλάθει  ένα ωραίο  παραμύθι του φανταστικού κόσμου.

Όμως το έργο είναι άνισο.

Επί παραδείγματι, δημιουργούνται θολές προσλαμβάνουσες,  στο πως ο δημιουργός συνδέει τους μύθους με την πραγματική ζωή.

Όπου παρεμβαίνει ο μύθος, χάνεται η δυναμική του έργου.

Από την άλλη,  η ταινία προσφέρει  μια γοητευτική απεικόνιση ενός άλλου μύθου, του μύθου του ανεκπλήρωτου έρωτα. Υπάρχουν και στιγμές με χιούμορ και μια τάση διακωμώδησης των ρομαντικών ταινιών. Ο Πέτζολντ παραμένει βαθιά πεσιμιστής.

The post Η Νύμφη του Νερού appeared first on screeneye.gr.