Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η Λιν Ράμσεϊ,  σκηνοθέτις με ισχυρό  αποτύπωμα στην 7^η τέχνη που κάποτε χαρακτηρίστηκε ως μία από τις πιο επιδραστικές γυναίκες δημιουργούς  (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν, You Were Never Really Here),  φτιάχνει ένα έργο με τον ζοφερό τίτλο  «Πέθανε Αγάπη μου », μια ταινία που πραγματεύεται τη φλόγα του έρωτα που σβήνει, την απόκτηση παιδιού και μια γυναίκα που βυθίζεται σε έναν συναισθηματικά ασφυκτικό γάμο. Το θέμα της, η ψυχολογική φθορά μέσα στη μητρότητα και η αδιαφορία του συντρόφου, είναι διαχρονικό και έχει απασχολήσει την έβδομη τέχνη σε έργα του μακρινού παρελθόντος αλλά και πιο σύγχρονα,  όπως το »Blue Valentine»  και «Ιστορία Γάμου». Παράλληλα, η θεματική της ψυχικής αποσταθεροποίησης παραπέμπει αναπόφευκτα στο κλασικό έργο του Πολάνσκι  « Το Μωρό της Ρόζμαρυ», που αξιοποιούσε αριστοτεχνικά,  το μοτίβο της μητρότητας ως πηγή παράνοιας.

Η Ράμσεϊ επιχειρεί να συνδυάσει τον αμερικάνικο ρεαλισμό- διόλου τυχαίο δεν είναι πως η ιστορία του ομώνυμου βιβλίου διαδραματίζεται στο Παρίσι και επιλέγει να τοποθετήσει την ιστορία στον αμερικανικό Νότο-  με τον σύγχρονο σουρεαλισμό, υιοθετώντας  Λανθιμικά στοιχεία (ψυχρή παρατήρηση, παράλογες εξάρσεις, συζυγική αποξένωση) για να εξηγήσει τις ψυχικές ρωγμές της ηρωίδας.

Εντούτοις, η κινηματογραφική φόρμα της –αν και ρίχνει εικαστικά πυροτεχνήματα, όπως το φλεγόμενο δάσος ή τις παραισθήσεις με τον μοτοσικλετιστή– παραμένει στατική και αντικινηματογραφική στη ραχοκοκαλιά της αφήγησης.

Η απομόνωση, το δημιουργικό μπλοκάρισμα, ο εγκλωβισμός στο σπίτι και η θολή γραμμή πραγματικότητας–παραισθήσεων είναι καίρια θέματα της εποχής, αλλά χάνονται μέσα σε μια φαντεζί σκηνοθεσία που δεν αποκτά δραματική συνοχή.

Η Τζένιφερ Λόρενς προσφέρει μια έντονη, νευρώδη, αντιφατική ερμηνεία –θυμό, επιθυμία, φόβο, τρυφερότητα– ενώ ο Ρόμπερτ Πάτινσον αποδίδει έναν χειριστικό αλλά ταυτόχρονα εξαρτημένο σύζυγο. Το σάουντρακ ξεχωρίζει, ιδίως στις σκηνές όπου καθρεφτίζει τις ψυχικές μεταπτώσεις της Γκρέις, όμως δεν αρκεί για να στερεώσει το έργο.

Πέθανε Αγάπη μου από την Πέμπτη 27/11 στου; κινηματογράφους 

The post Πέθανε Αγάπη μου appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η πηγή έμπνευσής του θα μπορούσε να είναι ο “Σταυρός του Νότου”, η “Εσμεράλδα”, η “Φάτα  Μοργκάνα”. Ο  Ρόμπερτ Έγκερς -Αμερικανός γαρ- μπορεί τον θαλασσοπόρο μας ποιητή να τον αγνοεί, τον σαγηνεύει όμως η  βαθιά αίσθηση του φόβου και το  όριο  μεταξύ της λογικής και της  παράνοιας. Ως εκ τούτου, οι ρεαλιστικές βασανισμένες ανθρώπινες υπάρξεις από τα ποιήματα του Καββαδία-που μας τις θυμίζει η ταινία- δίνουν τη θέση τους στην παραφροσύνη των ηρώων του Αμερικανού Έντγκαρ Άλαν Πόε.

Το 1849 ξεκίνησε να γράφει το “Φάρο”, μερικές εβδομάδες προτού πεθάνει, Πρόλαβε να γράψει δύο σελίδες. Ο Έγκερς υιοθετεί διάσπαρτα κομμάτια της μικρής ιστορίας του Πόε και προσθέτει κι άλλα δικά του. Αντί για τα τέλη του 18ου αιώνα τοποθετεί την ιστορία τέλη 19ου, μακριά από τη Γροιλανδία αλλά στη Βόρεια Αμερική. Η παρελθοντολιγική διάσταση αποτυπώνεται με την ασπρόμαυρη εικόνα. Ο νεαρός Τόμας Χάουαρντ  (Ρόμπερτ Πάτινσον) οδεύει προς το φάρο, σκυθρωπός σαν να κάνει  αγγαρεία. Η συμφωνία είναι να εργαστεί εκεί  μόνο για τέσσερις εβδομάδες, ως βοηθός του ηλικιωμένου επιστάτη. Τον επιστάτη τον  λένε επίσης Τόμας αλλά Γουέικ(Γουίλεμ Νταφόε).

Το σκηνικό είναι απόκοσμο, αλλά ο εξωτερικός παράγοντας δεν υπερτονίζεται, όπως συμβαίνει στις επιφανειακές ταινίες τρόμου. Ναι είναι ταινία που φλερτάρει με τον τρόμο, αλλά δεν είναι απόλυτα. Δύο άνθρωποι οφείλουν να συνυπάρξουν χωρίς να υπάρχει ψυχή δίπλα τους, στο έλεος των καταιγίδων και ενός περιβάλλοντα χώρου,  ακατάλληλου για την ανθρώπινη διαβίωση, μονάχα τα πουλιά ίσως συμβολίζουν κάτι θετικό.

Ενώ ο Χάρολντ Πίντερ στο θεατρικό του έργο “Ο Επιστάτης” , τοποθετεί ένα πρόσωπο- όπως είναι στο έργο μας  ο νεαρός Χάουαρντ-να υπονομεύει τη σχέση του με τους εργοδότες του, στο “Φάρο” συμβαίνει το αντίθετο. Υπονομευτής είναι ο παλιός, είναι ο “αξιωματούχος” του φάρου, ο Γουέικ, όπου θεωρεί τα πάντα ιδιοκτησία του. Του νεαρού θα του κάνει κυριολεκτικά… το βίο αβίωτο, μα δεν υπάρχει απολύτως καμία αναίμακτη διέξοδος διαφυγής. Όταν από την πλευρά του ενός απουσιάζει η συλλογική σκέψη, υπάρχει εκδικητική συμπεριφορά, ταπείνωση του υφιστάμενου , τότε το έργο αποκτά άλλες διαστάσεις, ψυχολογικές και κοινωνικές. Υπάρχει βέβαια και ένα μυστικό.

Ο Έγκερς τοποθετώντας την κάμερα πάνω στα δύο πρόσωπα- σε ένα τετ α τετ θεατρικής αισθητικής – αναζητά τα βαθύτερα αίτια των σαδιστικών συμπεριφορών, είτε από μια πολιτική ματιά, όπως τη διατύπωσε ο πρώην πρόεδρος των Η.Π.Α Τόμας Τζέφερσον  (“ Όποιος καταλαμβάνει μια θέση, την θεωρεί για πάντα κτήμα του”) είτε κοινωνιολογικής ματιάς,  όπως τη διατύπωσε ο Μαξ Βέμπερ. Δηλαδή,  ότι γύρω μας υπάρχουν κατεστραμμένες αξίες και ότι όλοι -με διάφορους τρόπους-θέλουν να κυριαρχήσουν πάνω στους άλλους. Με τον παραδοσιακό, τον χαρισματικό ή με το γράμμα του νόμου. Ο βετεράνος Γουέικ  σίγουρα είχε το πρώτο και το τελευταίο, του έλειπε το δεύτερο. Ποιος μας λέει,  πως αν ο νεαρός Χάουαρντ βρισκόταν στη θέση του,  δεν θα έπραττε το ίδιο;

Στο έργο εμφανίζεται και το τρίπτυχο της ελληνικής τραγωδίας αλλά και ο ψυχολογικός παράγοντας,  οι παραληρητικές σκέψεις που οδηγούν στη ζήλια και στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Η υπόγεια και διαρκώς υπαινισσόμενη ομόφυλη σεξουαλική επιθυμία του ηλικιωμένου προς τον νεαρό αγγίζει άλλη μία παράμετρο, η οποία δεν μπορεί να ερμηνεύσει απόλυτα όλα τα κίνητρα του “γέρο” Γουέικ. Θα μπορούσε ίσως,  αν υπήρχε ανταπόκριση,  να λειτουργήσει σαν ηρεμιστικό και να καταπραΰνει την εκδικητική του συμπεριφορά . Ήταν άλλη μία ενδιαφέρουσα παράμετρος της ταινίας.

Υπέροχοι και οι δύο. Το υποκριτικό βάθος του  Γουίλεμ Νταφόε είναι ανεξάντλητο, είναι και ογκώδες. Οι εκφράσεις του , τα ξεσπάσματά του, η προφορά του, το τι υπαινίσσεται και το τι όχι, ισορροπούν τέλεια πάνω στον καλά σχεδιασμένο μοιρογνωμόνιο του Έγκερς .

Ο 33 χρόνος Ρόμπερτ Πάτινσον  είχε να διαχειριστεί διάφορες εσωτερικές ανατροπές Συνήθως βρισκόταν σε  θέση άμυνας, έκανε όμως την ανατροπή. Έδωσε μία υπέροχη ερμηνεία κόντρα σε όλους,  που εδώ και χρόνια δεν τον πιστεύουν.

“ Ο Φάρος” από την Πέμπτη 30 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

The post Ο Φάρος appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα,111, Καναδάς 2015

του Άντον Κόρμπιν

Με τους Ρόμπερτ Πάτινσον, Ντέιν Ντε Χάαν, Τζόελ Έγκερτον, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Μισέλ Τεριό, Αλεσάντρα Μαστρονάρντι

Γράφει η Δέσποινα -Ηλέκτρα Βούλγαρη

Θα νόμιζε κανείς ότι έχουν ειπωθεί και γραφτεί όλα για έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους της κινηματογραφικής ιστορίας, αλλά το βιογραφικό celebrity δράμα του Άντον Κόρμπιν φωτίζει μία αθέατη φιλία του Τζέιμς Ντιν, λίγο πριν εκτοξευτεί στο πάνθεον του Xόλυγουντ. Ο σκηνοθέτης του “Control” και του “A most wanted man” αποτυπώνει καρέ-καρέ τη σύντομη φιλία του Τζέιμς Ντιν με τον Ντένις Στοκ, φωτογράφο του περιοδικού Life, που έμελε να αποθανατίσει το “καταραμένο” ίνδαλμα σε μερικές από τις πιο γνωστές φωτογραφίες του εικοστού αιώνα.

Λίγο πριν την πρεμιέρα του “Ανατολικά της Εδέμ” και ενώ διεκδικεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο του “Επαναστάτης χωρίς αιτία”, ο ανερχόμενος Ντιν γνωρίζει τον Στοκ, ο οποίος αναζητά το μαγικό κλικ που θα τον μεταμορφώσει από φωτογράφο των διασημοτήτων σε καλλιτέχνη. Στο πρόσωπο του μελαγχολικού και γοητευτικού ηθοποιού βλέπει το επόμενο μεγάλο αστέρι του κινηματογράφου και βάζει σκοπό της καριέρας του να του κάνει ένα φωτογραφικό αφιέρωμα. Το αποτέλεσμα είναι μερικές απο τις διασημότερες φωτογραφίες της εποχής, ο σκυφτός και ντυμένος με μαύρο παλτό και τσιγάρο στα χείλη Τζέιμς Ντιν στην Τimes Square, οι προσωπικές φωτογραφίες στη φάρμα που μεγάλωσε, στην Ιντιάνα.

Λάτρης και ειδικός της τέχνης της φωτογραφίας, ο Κόρμπιν στήνει ένα αισθητικά άρτιο κινηματογραφικό σύμπαν, όπου κάθε σκηνή μπορεί να λειτουργησει ως φωτογραφικό καρέ. Το παιχνίδι της σκιάς με το φως, οι τοποθεσίες, τα κοστούμια, το τζαζ σάουντρακ συνθέτουν με μοναδικό τροπο την αναβίωση της εποχής. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Ντέιν ΝτεΧάαν καταφέρνει επιτυχημένα να αναμετρηθεί με τον μύθο και να αποδώσει την εύθραυστη ιδιοσυγκρασία μίας συνθέτης προσωπικότητας, ενώ ο Ρόμπερτ Πάτινσον αποδεικνύεται σωστή επιλογή για την ερμνηνεία ενός φιλόδοξου καλλιτέχνη, αλλά και μπερδεμένου ανθρώπου.

Στο στυλιζαρισμένο σύμπαν του Κόρμπιν σημασία έχει η αποτύπωση της στιγμής, η δύναμη της εικόνας. Όμως οι χαρακτήρες δεν εμβαθύνονται επαρκώς, η σχέση των δύο ανδρών σκιαγραφείται κάπως επιφανειακά, κεντρικό ρόλο έχουν οι συγκυρίες σε ένα σενάριο χωρίς ιδιαίτερες κλιμακώσεις. Εξάλλου συγκυριακή ήταν και η γνωριμία των δύο πρωταγωνιστών, λίγους μήνες πριν ο Τζέιμς Ντιν περάσει στην αιωνιότητα, όπως συγκυριακά είναι και τα κλικ της φωτογραφικής μηχανικής, τα οποία η ταινία εξυμνεί. Η αλληλουχία των συγκυριών, το καδραρισμένο στιγμιότυπο βρίσκονται στο προσκήνιο μιας ταινίας που προσπαθεί να βρει το σωστό κλικ για το φιλτράρισμα της ζωής.

Από 1η Οκτωβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Life appeared first on screeneye.gr.

Αφού έγινε γνωστό ότι η επόμενη ταινία της Κλερ Ντενί θα είναι επιστημονικής φαντασίας και θα λαμβάνει χώρα στο διάστημα, τώρα σύμφωνα με την «L’Express» θα έχει και πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Πάτινσον. Βασισμένο σε μια ιδέα της Ντενί και του στενού συνεργάτη της Ζαν Πολ Φαργκό το σενάριο θα αναλάβουν οι Ζέιντι Σμιθ και Νικ Λερντ. Αν και δεν έχουν διαρρεύσει  πολλές πληροφορίες για το έργο ο Πάτινσον θα έχει το ρόλο του αστροναύτη και θα αφορά ένα μέρος «πέρα από το ηλιακό σύστημα, σ’ένα μέλλον που θα μοιάζει με το παρόν». Ακόμη θα συνεργαστούν με την Ντενί γι αυτό το πρότζεκτ ο καλλιτέχνης Όλαφουρ Ελίασον, ο αστροφυσικός Ορελιέν Μπαρό και ο Στιούαρτ Στέιπλς των Tindersticks.

The post Η Κλερ Ντενί συνεργάζεται με τον Ρόμπερτ Πάτινσον appeared first on screeneye.gr.