Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Με δύο πενηντάρηδες που πίνουν ασταμάτητα, έναν νεαρό φοιτητή που παρασύρεται στην περιπλάνησή τους και ένα ταξίδι που από απλή διαδρομή γίνεται πολυήμερη παρέκκλιση, το «Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο» επιχειρεί να μιλήσει για κάτι πολύ περισσότερο από τη μέθη.

Ο Φραντσέσκο Σοσάι χρησιμοποιεί τη φόρμα του road movie για να αποτυπώσει μια Ιταλία κουρασμένη, ερειπωμένη και υπαρξιακά μπλοκαρισμένη, μέσα από χαρακτήρες που ζουν σε μια μόνιμη αναβολή της πραγματικότητας.

Ο σκηνοθέτης παίρνει στοιχεία από άλλους δημιουργούς, Βέντερς, Καουρισμάκι, Βίντερμπεργκ, δημιουργεί μια τίμια ταινία, λείπει το δικό του αποτύπωμα και σε πολλά σημεία πλατειάζει, καταλαβαίνουμε τι θέλει να πει από πολύ νωρίς.

Η πλοκή ακολουθεί τον Καρλομπιάνκι και τον Ντοριάνο, δύο μεσήλικες, ξεπεσμένους άντρες που περιφέρονται από μπαρ σε μπαρ στο Βένετο, αναζητώντας διαρκώς «ένα τελευταίο ποτό», ενώ υποτίθεται πως θέλουν να συναντήσουν έναν παλιό φίλο από την Αργεντινή. Στην πορεία παρασύρουν τον νεαρό φοιτητή αρχιτεκτονικής Τζούλιο, και το τρίο μετατρέπει μια απλή διαδρομή σε πολυήμερη, σχεδόν υπαρξιακή περιπλάνηση.

Φιλοσοφικά, η ταινία διαπραγματεύεται την αναβολή της ζωής, τους ανθρώπους που έχουν παγώσει μέσα σε μια αιώνια εφηβεία- μεγαλώσαμε για να μεγαλώσουμε, όπως λένε σε μια αυτοσαρκαστική στιγμή- προσκολλημένοι σε λίγες στιγμές ευφορίας για να μη χρειαστεί να αντικρίσουν το αύριο.

Το αλκοόλ παρουσιάζεται και ως απόλαυση αλλά και ως άμυνα απέναντι στην αποτυχία, τη μοναξιά και τη συνειδητοποίηση ότι ίσως οι μεγάλες ευκαιρίες χάθηκαν οριστικά. Και εδώ η ταινία έρχεται να συναντήσει τον Άσπρο Πάτο του Τόμας Βίντερμπεργκ έχοντας ως πρόσχημα το ποτό, περιγράφει σατιρίζοντας, την οδυνηρή κρίση της μέσης ηλικίας, μία κρίση προφανώς οικουμενική, όπου το άτομο στο πλαίσιο ρυθμισμένων κοινωνικών κανόνων, η απόκλιση του, θεωρείται, αποστασία.

Ο Σοσσάι προσεγγίζει το θέμα με χαλαρή, επεισοδιακή αφήγηση, κοντινά πλάνα στα κουρασμένα πρόσωπα, και ένα τοπίο παρακμής που λειτουργεί σαν σχόλιο πάνω στην ιταλική πραγματικότητα. Είναι μια τίμια προσπάθεια να μεταφερθεί το σινεμά του Άκι Καουρισμάκι στην Ιταλία, οι λακωνικοί διάλογοι, οι περιθωριακοί χαρακτήρες, το ειρωνικό χιούμορ, τα μπαρ, η μουσική μελαγχολία και η τρυφερότητα προς τους χαμένους ήρωες, θυμίζουν έντονα τον Φινλανδό δημιουργό.

Όμως ο Καουρισμάκι παραμένει πιο αυθεντικός: πιο λιτός, πιο ακριβής, πιο βαθύς χωρίς να το διακηρύσσει. Ο Σοσάι, αντίθετα, μερικές φορές τονίζει υπερβολικά τα νοήματά του και αφήνει την ταινία να βαλτώνει σε επεισόδια άνισης δύναμης.

Έχει ατμόσφαιρα, ωραίες ερμηνείες και πικρή ανθρωπιά, αλλά και επαναλήψεις, χαλαρή συνοχή και ένα-δύο άστοχα επεισόδια που σπάνε τον τόνο.

Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο από την Πέμπτη 23/4 στους κινηματογράφους

The post Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο appeared first on screeneye.gr.

“ Η ταινία αυτή είναι μια καλή αφορμή για να μιλήσουμε για ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα το οποίο με διάφορους τρόπους καταπιέζει και τρώει ανθρώπους. Η συμπεριφορά των μελών μιας οικογένειας είναι η μικρογραφία μιας κοινωνίας. Αυτό ακριβώς καταγράφεται  στο  « Miss Violence» προσπαθώντας να μιλήσει για κάτι μεγαλύτερο”.

Πέρασαν περίπου 4 χρόνια από τότε που ο Αλέξανδρος Αβρανάς με το «Without» σήκωσε 7 βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Από τότε έγραψε το σενάριο του «Eropa», σκηνοθέτησε ένα ημίωρο ντοκιμαντέρ για τους μετανάστες, Στρίντμπεργκ στο θέατρο και τώρα επανέρχεται δυναμικά με το « Miss Violence» που θα μαγνητίσει τα βλέμματα των σινεφίλ στο Φεστιβάλ Βενετίας , διεκδικώντας το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης. Το έργο επιλέχθηκε και στο Cityτο Cityτου Φεστιβάλ του Τορόντο.

Ο Λαρισαίος σκηνοθέτης συνομιλεί μαζί μας στη πρώτη συνέντευξη του Screeneye και αποκαλύπτει ένα προς ένα όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε……

Για το έργο

Θα μπορούσε να πεί κανείς πως είναι ένα αστυνομικό θρίλερ. Δεν είναι αλληγορικό, δεν είναι συμβολικό, είναι απόλυτα ρεαλιστικό. Ο θεατής προσπαθεί να καταλάβει τι έγινε,  πως έγινε, και ποιος  είναι υπεύθυνος για την αυτοχειρία ενός μικρού κοριτσιού.

Για τη δομή του

Το πάζλ ξετυλίγεται κομμάτι κομμάτι. Η ταινία είναι συγκεκριμένη αλλά και αφαιρετική ταυτόχρονα. Μια κάμερα που παρακολουθεί τους χαρακτήρες, μια κατάσταση που σιγοβράζει και οδηγείται σταδιακά στη κορύφωση. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι εξαρχής φαίνεται το τι θα επακολουθήσει αλλά μάλλον κανείς δεν θέλει να το αποδεχτεί.

Για τις προεκτάσεις του

Καθαρά πολιτικές. Η ταινία αυτή είναι μια καλή αφορμή για να μιλήσουμε για ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα το οποίο ούτως η άλλως καταπιέζει και τρώει ανθρώπους. Η συμπεριφορά των μελών μιας οικογένειας είναι η μικρογραφία μιας κοινωνίας. Αυτό ακριβώς καταγράφεται  στο  « MissViolence» προσπαθώντας να μιλήσει για κάτι μεγαλύτερο”.

Ένα άλλο θέμα που θίγεται είναι η μοναξιά των νέων ανθρώπων. Μια μοναξιά που πολλές φορές τους οδηγεί στην αυτοκτονία. Στην  Αμερική αυτοκτονούν από την ηλικία των 5  και μένεις με το στόμα ανοιχτό και διερωτάσαι πως μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Για τον τρόπο προσέγγισης

 Μαζί με τον συν-σεναριογράφο Κώστα Περούλη για σχεδόν 12 μήνες κάναμε κοινωνιολογική έρευνα, φτάσαμε μέχρι τις παρυφές των ψυχιατρικών αναλύσεων για να καταλάβουμε το πως και το γιατί μπορεί κανείς να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή.

Για την εξουσία

 Η εξουσία δεν έχει σχέση με το φύλο. Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε είναι σίγουρα πιο φιλικό προς τους  άνδρες, αλλά η εξουσία μπορεί να ασκηθεί από οποιονδήποτε και οπουδήποτε. Είναι θέμα καταπίεσης. Πολλές φορές αυτός που καταπιέζεται γίνεται χειρότερος κι από τον καταπιεστή του, όταν πάρει την εξουσία στα χέρια του. Κι έτσι ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Για τον αγγλικό τίτλο

Το θέμα είναι ότι η ταινία δεν είναι ένα πράγμα να πεις για παράδειγμα « Η αυτοκτονία μιας 11χρονης»,  ή τα «Ενδέκατα Γενέθλια». Έτσι κι αλλιώς τέτοιοι  τίτλοι έχουν χρησιμοποιηθεί  κατά κόρον. Το έργο αυτό λειτουργεί σε τουλάχιστον 2 επίπεδα. Έχει ένα μεγάλο άνοιγμα αλλά ταυτόχρονα είναι και πολύ συγκεκριμένο. Αυτό δεν μπορούσα να το βρω στα ελληνικά.  Δηλαδή κάτι γενικό και ειδικό ταυτόχρονα χωρίς να είναι βαρύγδουπο. Έπεσαν στο τραπέζι διάφορες προτάσεις όπως ας πούμε «Εκλειπόμενη Βία» , που θεωρώ ότι είναι πολύ ψυχρό και απόμακρο, κι αν το πεις πιο απλά γίνεται πολύ περιφραστικό και λίγο. Έτσι λοιπόν  το « MissViolence» ήρθε κι έδεσε, αφού μεταφέρει απόλυτα την αίσθηση της ταινίας, χωρίς να την περιορίζει.

Γιατο Dance Me to the End of Love

Ο Λεοναρντ Κοεν δεν μπορώ να πω πως είναι ο πιο αγαπημένος μου, έτσι δεν γνώριζα δυστυχώς αυτό που λες ότι έχει γράψει σειρά τραγουδιών για τη κατάθλιψη και τις αυτοκτονίες. Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον αυτό αφού το επέλεξα με πιο συναισθηματικά κριτήρια. Για καιρό έψαχνα ένα κομμάτι όπου ο στίχος θα έδενε με την ειρωνεία της εικόνας. Ήταν το ιδανικό τραγούδι για τη συγκεκριμένη σκηνή, και το χρησιμοποιώ, ακριβώς όπως το είχα φανταστεί.

Για το casting

Από τους τρεις βασικούς πρωταγωνιστές Θέμη Πάνου, Ρενή Πιττακή, Ελένη Ρουσσινού αλλά και οι υπόλοιποι 16 ρόλοι ήταν ουσιαστικά όλοι η πρώτη μου επιλογή. Τα γυρίσματα κράτησαν διακεκομμένα περίπου 3-4 μήνες και η συνεργασία ήταν εξαιρετική.

Για τη διαδικασία παραγωγής

Η ταινία δεν θα γινόταν αν δεν υπήρχε η FaliroHouse Productions. Για ένα χρόνο ήμουνα στη διαδικασία εξεύρεσης των πόρων, όλοι οι παραγωγοί συμφωνούσαν ότι το σενάριο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορούσαν να διαθέσουν τα χρήματα για να γυριστεί η ταινία. Όταν πήγα το σενάριο στον Χρήστο Κωνσταντακόπουλο δεν τον ήξερα, δεν με ήξερε (μόνο ίσως σαν όνομα από το Without), το διάβασε, του άρεσε και μου είπε πάμε να το γυρίσουμε. Με χαροποιεί  και μου δίνει ελπίδα αυτή η αξιοκρατία. Νομίζω οτι είναι ότι έχει ανάγκη ένας νέος σκηνοθέτης.

Για την Ελένη Ρουσινού

 Η Ελένη  με υποστηρίζει πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Παίζει τον πιο σημαντικό και δύσκολο ρόλο στη ζωή μου γιατί υπομένει την αγωνία, το άγχος και την ένταση που κουβαλάω ως νέος σκηνοθέτης. Από την άλλη, ο ρόλος της  στη ταινία είναι πολύπλοκος και ιδιαίτερα απαιτητικός,  αφού κινείται πάνω σε μια γκρίζα ζώνη. Αν στο ένα άκρο είναι ο πατέρας (Θέμης Πάνου) και στο άλλο η μητέρα (Ρενή Πιττακή) στη μέση είναι η Ελένη. Η λεπτή αυτή ισορροπία απαιτεί πολύ λεπτούς χειρισμούς αφού δεν έχει εξάρσεις ή εντάσεις. Είναι ένας ρόλος πολύ εσωτερικός αλλά ταυτόχρονα και πολύ έντονος. Υπαρχούν στιγμές που καταφέρνει μόνο με το βλέμμα της να σε κάνει να συναισθανθείς όλο τον πόνο και τον πανικό του ήρωα.

Για τη κριτική

Είμαι ανοιχτός αρκεί να μην είναι αναιτιολόγητο βρισίδι, όπως πολύ συχνά συμβαίνει. Δεν κρατάω κακίες, προχωράω. Θέλω να εξελίσσομαι. Προσπαθώ πάντα να δώσω ότι πιστεύω πως με εκφράζει απόλυτα και θα αγγίξει τον θεατή.

 Για την επόμενη ταινία

Υπάρχει στο συρτάρι το «Eropa». Θα ήθελα να ξεκινήσω τα γυρίσματα του μέσα στον επόμενο χρόνο. Προέχει η πορεία του «MissViolence» στα διάφορα φεστιβάλ, αλλά ανυπομονώ να αρχίσω να δουλεύω και αυτή τη ταινία.

Η πρώτη επίσημη προβολή του « Miss Violence» θα γίνει την 1 Σεπτεμβρίου στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Βενετίας.

The post Αλέξανδρος ΑβρανάςAlexandros Avranas appeared first on screeneye.gr.