Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Μια ιδιαίτερη κινηματογραφική εμπειρία, όπως την συνέλαβε ο κορυφαίος και τολμηρός Γάλλος κινηματογραφιστής, ο Ζακ Οντιάρ.

 Στην «Εμίλια Πέρεζ» , ο Οντιάρ εξερευνά τις έννοιες της αλλαγής,  της ταυτότητας και της κοινωνικής λύτρωσης, με έναν τρόπο όμως, που άλλοτε προκαλεί ενδιαφέρον κι άλλοτε απογοητεύει.

Αν και η ταινία — η οποία φέρει και τα χαρακτηριστικά του μιούζικαλ — καταφέρνει να εντυπωσιάσει με την οπτική της δύναμη και την πρωτοτυπία της, υστερεί σε συνεκτικότητα, στιβαρή αφήγηση και ρυθμό,  ιδιαίτερα όταν οι σκηνές φαίνονται ασύνδετες ή παρατραβηγμένες, αφήνοντας ένα μείγμα εντυπώσεων,  που από τη μια επαινείται και από την άλλη προβληματίζει.

Η ιστορία ακολουθεί την απόφαση ενός Μεξικανού αρχηγού καρτέλ να εγκαταλείψει τον κόσμο της παρανομίας,

να αφήσει πίσω τη γυναίκα και το παιδί του και, με τη βοήθεια μιας δικηγόρου, να σκηνοθετήσει το θάνατό του,

να αλλάξει χώρα, να αλλάξει φύλο  και να υιοθετήσει μια νέα ταυτότητα,  ως γυναίκα.

Η ταινία διαρθρώνεται σε τρία κύρια μέρη: από τη ζωή στο Μεξικό ως άντρας, στην επανεμφάνισή του ως γυναίκα  και αργότερα στην προσπάθειά της,  να επανενταχθεί στην κοινωνία, μέσω μιας εργασίας που συνδέεται με το παρελθόν της.

Οι σκηνές,  όπου η Εμίλια, αντικρίζει τον εαυτό της στον καθρέφτη ή τραγουδά για την επιθυμία της να γίνει αποδεκτή,  μεταφέρουν όλη την αλήθεια της ηρωίδας  για το τι νιώθει αλλά και την αλήθεια   του Οντιάρ,  για το τι,  επιθυμεί νοηματικά να μεταφέρει στο θεατή.

Εντούτοις, η προσέγγιση του Οντιάρ αποδεικνύεται υπερβολική  σε αρκετά σημεία.

 Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως η γυναίκα του κεντρικού προσώπου ή ο ρόλος της κόρης , παραμένουν ατελώς ανεπτυγμένοι και δεν δίνουν στην ιστορία την απαραίτητη συναισθηματική αλληλεπίδραση με το κεντρικό πρόσωπο.

Επίσης, οι  σκηνές που φαίνονται να επαναλαμβάνονται,   δεν εμπλουτίζουν την πλοκή, αντιθέτως,  καθιστούν αργό το ρυθμό,  μειώνοντας τη δυναμική της αφήγησης.

Όπως στις ταινίες «Dheepan» και  «Προφήτη» , ο Οντιάρ αναζητά την ταυτότητα των ηρώων του, μέσα από τη σύγκρουση με τον κοινωνικό τους περίγυρο.  Στο «Dheepan»  , ο ήρωας προσπαθεί να επιβιώσει σε μια ξένη χώρα, ενώ στον «Προφήτη» , ο χαρακτήρας έρχεται αντιμέτωπος με την εγκληματική ιεραρχία της φυλακής.

Στην «Εμίλια Πέρεζ», η αναζήτηση ταυτότητας περνά μέσα από την αλλαγή φύλου, αλλά και τις προσωπικές και κοινωνικές προκλήσεις που αυτή συνεπάγεται.

Ο Οντιάρ τοποθετεί την ηρωίδα του,  να τα θέλει όλα δικά της, γεγονός που δημιουργεί ερωτήματα,  για το αν η αλλαγή φύλου συνοδεύεται από αλλαγή στο χαρακτήρα της.

Ο Οντιάρ δείχνει πως κάτι αλλάζει,  αλλά και κάτι παραμένει το ίδιο.

Αυτή τη μάχη ανάμεσα στην αλλαγή και στη μη αλλαγή, την ενσαρκώνει μοναδικά η ηθοποιός Κάρλα Σοφία Γκασκόν,  στο ρόλο της Εμίλια Πέρεζ.

Η Ζόε  Σαλντάνα φέρνει μια εσωτερική ένταση και ευθραυστότητα στο ρόλο της δικηγόρου,  που, ενώ φαίνεται να ελέγχει τα πράγματα, παλεύει με τους δικούς της δαίμονες και με τις  εσωτερικές της συγκρούσεις.

Εξαιρετική η Σελένα Γκόμεζ στον ρόλο της συζύγου,ακόμη κι αν και ο Οντιάρ,  δεν της προσφέρει όσο κινηματογραφικό χρόνο,  άξιζε ο ρόλος , η Γκόμεζ διαμορφώνει έναν χαρακτήρα γεμάτο αυθεντικότητα,  ψυχισμό αγάπης, εκδίκησης και μετάνοιας.

Εμίλια Πέρεζ από την Πέμπτη 7 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους

The post Εμίλια Πέρεζ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μια  βροχερή μέρα στη γοητευτική Νέα Υόρκη.. την οποία απολαμβάνουν από μακριά  οι  Κορεάτες άντε και οι Ευρωπαίοι, ούτε λόγος για τα εκατομμύρια των κατοίκων της.

Η περιγραφή μας μπορεί να πάρει σάρκα κι οστά μόνο στις ταινίες…και κάπως έτσι θα γίνει.

Η   48η ταινία μεγάλου μήκους   του Γούντι Άλεν και  η 27η του, γυρισμένη στην  αμερικανική μητρόπολη, δέχτηκε προ μηνών κόκκινη κάρτα από την εταιρία που ανέλαβε τη διανομή της στις 50 πολιτείες( Amazon) και κανένα μεγάλο στούντιο δεν προτίθεται( όπως όλα τα δεδομένα συνηγορούν)  να τείνει χέρι βοηθείας στον 84χρόνο δημιουργό. Η αφορμή δόθηκε τον Ιανουάριο του ’18( είχαν ήδη ολοκληρωθεί τα γυρίσματα), όταν η υιοθετημένη κόρη του Γούντι Άλεν και της Μία Φάροου, η Ντίλαν Φάροου, κατηγόρησε -ξανά- τον θετό της πατέρα για σεξουαλική κακοποίηση της, όταν ήταν 7 ετών, το 1992. Οι κατηγορίες της Ντίλαν θεωρήθηκαν αβάσιμες στη δικαστική μάχη που -τότε- διεξήχθη κι ο Άλεν αθωώθηκε.  Η Ντίλαν επανέφερε  το θέμα, τη χρονική στιγμή, όπου τα βλέμματα των Αμερικανών ήταν στραμμένα στα σεξουαλικά σκάνδαλα στο Χόλιγουντ και το κίνημα MeToo γιγαντώθηκε. Η στήριξη δεκάδων μελών του σωματείου των ηθοποιών στο πρόσωπο της Ντίλαν  και η δημόσια τοποθέτηση κορυφαίων σταρ ότι δεν θα συνεργαστούν με τον Άλεν, οδήγησε την Amazon στη διακοπή της συνεργασίας της μαζί του, παραχωρώντας του τα δικαιώματα της ταινίας και η προβολή της θα γίνει στην Ευρώπη και στην Ασία.

Η εισαγωγή   κρίνεται αναγκαία.

Στο ” A Rainy Day in New York” υποβόσκουν μπόλικα  στερεότυπα γύρω από τα δύο φύλα και  βιτριολικό χιούμορ περί σεξισμού, σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπου σκοπίμως κυριαρχούν πρόσωπα και συμβάντα-στη σφαίρα της μυθοπλασίας- που σχετίζονται με την 7η τέχνη , όπως συμβαίνει και με την πρόσφατη ταινία του Κουεντίν Ταραντίνο “Κάποτε…στο Χόλιγουντ”.

Στο έργο,  παρελαύνει  ο  ανασφαλής για τα δημιουργήματα του σκηνοθέτης Ρόλαντ Πόλαρντ( μας παραπέμπει στον  Ρόμαν Πολάνσκι), ο φλύαρος σεναριογράφος του σκηνοθέτη, ο οποίος ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του μπήκε κρυφά στο διαμέρισμα του καλύτερού του φίλου( ερμηνεία υψηλής κλάσης από τον Τζουντ Λο) και ο “jeune premier” ηθοποιός Φρανσίσκο Βέγκα, που διαδίδει ότι χώρισε με την ερωμένη του ( ο ρόλος δίνεται στον Ντιέγκο Λούνα). Τα τρία προαναφερθέντα πρόσωπα κρατούν δευτερεύοντες ρόλους και συσχετίζονται με την κεντρική ηρωίδα, την Ασλέι, μια  αλλοπαρμένη φοιτήτρια δημοσιογραφίας από τον αμερικανικό νότο, η οποία καταφθάνει στη βροχερή Νέα Υόρκη για να “ανακρίνει” τον Ρόλαντ Πόλαρντ συνοδεία του ιντελεκτουέλ, συνεσταλμένου και οικονομικά ευκατάστατου( από τη μαμά και τον μπαμπά)  αγοριού της, του Γκάτσμπι ( Ελ Φάνινγκ- Τιμοτέ Σαλαμέ).

Η ταινία διαδραματίζεται εντός ενός 24ώρου.

Ο Άλεν -όπως το συνηθίζει επεμβαίνει με σαρκασμό -και με θανατηφόρες ατάκες- στους προβληματισμούς των σύγχρονων αστών, παρατηρεί την επαγγελματική  φιλοδοξία και ματαιοδοξία,  τα μικρά ή μεγάλα  ψέματα ( κάποιες φορές τα ψέματα είναι αναγκαία,  αλλά για τον Άλεν είναι και  μέρος της ανθρώπινης φύσης),  καταπιάνεται με την τέχνη, την ημιμάθεια, το χρήμα,  την  απροβλεπτότητα των συναισθηματικών ερεθισμάτων(   με ποιον/ με ποια θα ταιριάξει κανείς ερωτικά και συναισθηματικά), σε ένα κόσμο όπου και πάλι  κυριαρχούν οι συμπτώσεις…πρόκειται για μία από τις αγαπημένες  του εμμονές.

Στο γλυκόπικρο φιλμ  το παρακάνει με τις συμπτώσεις, σίγουρα γίνεται εν γνώσει του, θέλοντας να μεταφέρει το μήνυμα πως ” το σινεμά είναι ένα παραμύθι ίσως παραμύθι  είναι και η ίδια η ζωή”.   Ο κινηματογραφικός κόσμος του εργασιομανή σκηνοθέτη( κλείνει 50 χρόνια από το Take the Money and Run, κάνοντας τουλάχιστον μία ταινία το χρόνο, με ελάχιστες εξαιρέσεις) επαναλαμβάνεται, δεν πρωτοτυπεί και το γεγονός αυτό μπορεί να θεωρείται  βαρετό για τους μανιακούς σινεφίλ, εξακολουθεί βέβαια να διαθέτει επίκαιρους προβληματισμούς και προσεγμένη-αν και απλοϊκή- κινηματογραφική φόρμα.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως   στο “A Rainy Day in New York” η παρουσία του Γκάτσμπι και της Άσλει,  μας θυμίζει πολλά πρόσωπα των ταινιών του διάσημου σκηνοθέτη, όπως  για παράδειγμα ο ρόλος του Άλβυ στον ” Νευρικό Εραστή”, της Τρέισι στο” Μανχάταν” ή της Τζάσμιν στην ομώνυμη ταινία.

Η  21 ετών Ελ Φάνινγκ  διαρκώς εξελίσσει τις τεχνικές της και προσαρμόζεται πλήρως στην ιδιοσυγκρασία της αφελούς κι εκστασιασμένης με το σταρ σύστεμ ηρωίδας. Είναι καταπληκτική η στιγμή,  όπου ( ως Άσλει) παίζει με τις λέξεις και με τις νευρικές κινήσεις του προσώπου της   στην προσπάθεια της να εξηγήσει στον  Φρανσίσκο Βέγκα  ( που  την φλερτάρει όπως και σχεδόν  όλοι οι άντρες του έργου) αν βρίσκεται σε σχέση ή όχι. Μέσα στην απερισκεψία της και την ολιγοστροφία της, μετατρέπεται σε κουτοπόνηρη  κι αναζητά να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της.

Ο Γούντι Άλεν αναγνώρισε στον Τιμοτέ Σαλαμέ την συναισθηματική του παρουσία στο ” Call me by your name” και του έδωσε απλόχερα τον ρόλο,  όπου τα πνευματικά χαρακτηριστικά( όχι τα σεξουαλικά) του νεαρού αγοριού από την ταινία του Γκουαντανίνο, μεταφέρονται στο  ”A Rainy Day in New York”, αλλά βρίσκεται μακριά και από την παθιασμένη ερμηνεία του  σε εκείνη την ταινία, αλλά κι από άλλους νεαρούς πρωταγωνιστές των ταινιών του Άλεν.  Η σκηνή στο σπίτι της πρώην του, παρέα με την αδερφή της   ( Σελενα Γκόμεζ) ανήκει στις όμορφες στιγμές , με τον Σαλαμέ να τραγουδάει φάλτσα και να παίζει στο πιάνο.

Οι μουσικές είναι τζαζ, από τους γνώριμους συνθέτες που αγαπά ο Άλεν, είναι σίγουρα το πιο ενδιαφέρον soundtrack από την εποχή της ταινίας ” Μεσάνυχτα στο Παρίσι”.

“Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη” από 22/8/2019 στους κινηματογράφους

The post Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη appeared first on screeneye.gr.