Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης- Φωτογράφος: Πηνελόπη Μασσούρη

Πέρασαν 12 χρόνια από τότε που ο Γιάννης Οικονομίδης δημιούργησε πραγματικό πάταγο στα βαλτωμένα νερά του τότε ελληνικού σινεμά, με το «Σπιρτόκουτό» του. Ποιος  μπορεί να ξεχάσει την αδρεναλίνη και τις λυσσαλέες λογομαχίες αυτής της ταινίας, που βρέθηκε μέσα σε διασταυρούμενα πυρά, αλλά δικαίως κατατάσσεται πια μέσα στις καλύτερες ελληνικές ταινίες των τελευταίων δεκαετιών.

Κατά γενική ομολογία από ταινία σε ταινία ο Γιάννης Οικονομίδης αποδεικνύει το ανήσυχο του πνεύμα και μια κινηματογραφική ματιά που διαρκώς εξελίσσεται.

Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε, χαρακτηρίζει το « Μικρό Ψάρι» ως ένα έγχρωμο μεσογειακό φιλμ νουάρ.

Το είδαμε κι εμείς, αλλά πρώτοι απ’ όλους οι διοργανωτές του Φεστιβάλ Βερολίνου, που το επέλεξαν για να διεκδικήσει  το μεγάλο βραβείο, στην μεγαλύτερη μέχρι τώρα επιβράβευση του κύπριου σκηνοθέτη.

Ο ήρωας σου( ο Στράτος) διαπράττει εγκλήματα για να επιβιώσει. Στην προηγούμενη σου ταινία ( Μαχαιροβγάλτης) ο κεντρικός χαρακτήρας οδηγείται κι αυτός μέχρι το έγκλημα. Θεωρείς το έργο αυτό  προέκταση του «Μαχαιροβγάλτη» ή δεν βλέπεις κάποιο κοινό σημείο επαφής;

 Γ.Οικονομίδης: Όχι δεν υπάρχουν κοινά σημεία στην πλοκή. Στον «Μαχαιροβγάλτη» ο ήρωας είναι ένα «ανθρωπάκι»  που καταλήγει εγκληματίας, ενώ στο «Μικρό Ψάρι» ξεκινάμε με έναν ήρωα που ήδη είναι φονιάς, έχει διαπράξει ένα έγκλημα, ένα φονικό στα νιάτα του, και τώρα σκοτώνει επί πληρωμή για τα προς το ζην.. Όλη του η ζωή συνδέεται με συμβόλαια θανάτου.

Αλλά κι ο τρόπος προσέγγισης είναι τελείως διαφορετικός μεταξύ των δύο αυτών ταινιών. Στην προηγούμενη ταινία η ματιά πάνω στον κεντρικό ήρωα είναι εκ του μακρόθεν, υπάρχει μια συνειδητή αποστασιοποίηση. Στο «Μικρό Ψάρι» το βλέμμα της ταινίας είναι πολύ κοντά στον ήρωα. Το έργο από την αρχή μέχρι το τέλος είναι το πορτρέτο αυτού του ανθρώπου. Ακόμα κι οι παράλληλες ιστορίες που διαδραματίζονται  είναι κι αυτές μέσα από το βλέμμα του. Ότι μαθαίνει ο θεατής είναι ότι μαθαίνει κι ο Στράτος, ο οποίος βρίσκεται σε κάθε σκηνή του έργου.

Υπάρχει στο έργο βία λεκτική αλλά και βία που δεν μένει μόνο στα λόγια, είναι τελικά το βασικό στοιχείο  που χαρακτηρίζει την σύγχρονη Ελλάδα;

 Γ.Οικονομίδης: Ο Στρατός είναι παγκόσμιος ήρωας, δεν έχει χαρακτηριστικά μόνο ελληνικά, η μορφή του είναι αρχετυπική. Η ιστορία της ταινίας εξελίσσεται σε μια παρακμάζουσα κοινωνία, όπως είναι η δική μας, που δεν διαφέρει σε τίποτα από τις υπόλοιπες κοινωνίες του κόσμου, όπου όλα πουλιούνται όλα αγοράζονται, όλα είναι για κάψιμο για δόσιμο, όλα έχουν μια τιμή, όπως κι ο Στράτος σαν επαγγελματίας δολοφόνος έχει μια τιμή για κάθε έναν που σκοτώνει.

Από την άλλη, υπάρχει απόλυτα το ελληνικό-λαϊκό στοιχείο, το οποίο βρίσκουμε στους διαλόγους στους χαρακτήρες στα πρόσωπα, στους χώρους στην ιστορία την ίδια, απλά δεν υπάρχει με την έννοια την ευκαιριακή, την επίκαιρη, αυτό που είναι και της μόδας  «να κάνουμε μια ταινία εδώ και τώρα για την κρίση».

Για τον Βαγγέλη Μουρίκη μας  λέει

«Έπαιξε σε δύο ταινίες μου σε ρόλους που δεν ήταν ο πρωταγωνιστής. Το σενάριο αυτής της ταινίας ήταν κομμένο και ραμμένο κατά κάποιο τρόπο πάνω του. Είναι ένας καταπληκτικός ηθοποιός, είναι φίλος και μέρος της καλλιτεχνικής μου οικογένειας»

Ο νέος ελληνικός κινηματογράφος παρά την έλλειψη χρηματοδότησης και υποδομών διανύει μια από τις πιο λαμπρές περιόδους της ιστορίας του. Στο εξωτερικό αυτό αναγνωρίζεται, αλλά μέσα, το κοινό είναι δύσπιστο και δεν αγκαλιάζει με θέρμη τις εγχώριες παραγωγές. Τι μπορεί να φταίει; 

 Γ.Οικονομίδης:Το έχω πει πολλές φορές, είμαστε μια μικρή χώρα που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να έχει κινηματογραφική βιομηχανία. Οι ταινίες γίνονται με πολύ κόπο και δεν μπορούμε για όλα να τα ρίχνουμε στην οικονομική κατάσταση που βιώνουμε σαν λαός. Αν τις ελληνικές ταινίες δεν τις αγκαλιάσει το κοινό της χώρας μας, τότε την πατήσαμε, δεν μπορούμε να μιλάμε για ελληνικό σινεμά.  Αν θέλουμε να έχουμε ελληνικό κινηματογράφο και μάλιστα κάποιου επιπέδου, αξιοπρεπή με ανάστημα, θα πρέπει να βάλουμε πλάτη.

To ” Μικρό Ψάρι” συνεχίζει να προβάλλεται στους κινηματογράφους

The post Γιάννης Οικονομίδης appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη απο το Φ. Βερολίνου 2013

Ο Ρουμάνος Κάλιν Πέτερ Νέτζερ ήταν αναμφισβήτητα το πρόσωπο του περσινού κινηματογραφικού φεστιβάλ του Βερολίνου όταν  με την « Οικογενειακή Υπόθεση « (Child’s Pose) κέρδισε το πρώτο βραβείο της διοργάνωσης, την Χρυσή Αρκούδα, σε μια απόλυτα δίκαιη βράβευση. 

Το έργο που πήρε τον τίτλο του από μια στάση της γιόγκα, ακολουθεί μια μάνα (την οποία ερμηνεύει μοναδικά η βραβευμένη σταρ στη χώρα της αλλά και διεθνώς Λουμινίτα Γκεοργκίου) η οποία με τη δύναμη του χρήματος και της κοινωνικής της επιρροής προσπαθεί να ξελασπώσει το γιο της που αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας..

Αυτό που πέτυχε ο Κάλιν Πέτερ Νέτζερ είναι το γεγονός ότι βρήκε τις λεπτές ισορροπίες στην ιδιότυπη σχέση μητέρας-γιου βγάζοντας στην επιφάνεια όλες τις ατομικές διεργασίες, τις κοινωνικές ανισότητες, και πάνω απ’ όλα τα αδυσώπητα κοινωνικά και προσωπικά σύνδρομα.

Αισθάνεται κανείς ότι το έργο αυτό δεν είναι μια τυχαία ιστορία, ότι δηλαδή κρύβει κάτι δικό σου, πολύ προσωπικό. Τι σχέση έχει άραγε η πλοκή αυτή με την πραγματικότητα;

Καλίν Νετσέρ: Καταρχήν η ιδέα για να γυρίσουμε αυτό το έργο υπήρχε τουλάχιστον εδώ και μια τριετία, την οποία επεξεργαζόμασταν με τον Ραζβάν Ραντουλέσκου (ο σεναριογράφος της ταινίας) πάνω σε κάπως διαφορετική βάση. Θέλαμε να μιλήσουμε για το φαινόμενο μιας οικογένειας δυσλειτουργικής, αλλά όσο το συζητούσαμε, βρίσκαμε ότι κι εμείς ίσως να ζήσαμε μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον με την προσωπικότητα της μητέρας να έχει έναν έντονο ρόλο. Κάπως έτσι προέκυψε το σενάριο, και ναι υπάρχουν κάποιες προσωπικές αναφορές αλλά το μεγαλύτερο μέρος είναι μυθοπλασία.

Μου κάνει εντύπωση ότι αρκετοί Ρουμάνοι σκηνοθέτες της γενιάς σου θέτουν πολύ έντονα στις ταινίες τους ως κεντρικά πρόσωπα γυναικείους χαρακτήρες. Υπάρχει κάποια εξήγηση; Είναι κάποια σύμπτωση ή στη Ρουμανία υπάρχουν άσχημα κατάλοιπα από το παρελθόν;

Καλίν Νετσέρ: Σαφέστατα και υπάρχουν, αλλά στο «Child’s Pose» θέλω να παρουσιάσω μια ιστορία γυρισμένη μεν στο Βουκουρέστι αλλά με μηνύματα που αγγίζουν κάθε κοινωνία και κάθε ανθρώπινη σχέση. Η σχέση μητέρας-γιού δεν αφορά συγκεκριμένη χώρα αλλά πολλές φορές μια αλληλεξάρτηση φροϋδικών καταβολών, και ως ένα βαθμό αυτές θέλω να αναδείξω.

Θα περιέγραφες τον εαυτό σου ότι ανήκεις σε αυτό το λεγόμενο νέο ρουμάνικο κινηματογραφικό ρεύμα που ξεπήδησε μετά την πτώση του Τσαουσέσκου; Βλέπεις αυτή τη τάση να έχει συνέχεια;

Καλίν Νετσέρ: Ναι εκεί με κατατάσσουν, αλλά δεν θεωρώ ότι θα συνεχίσει για πολύ ακόμη να αποκαλείται με αυτό τον όρο. Το νέο ρουμάνικο ρεύμα περιγράφει κινηματογραφικά κάποια κοινωνικά θέματα που σχετίζονται με το πολιτικό παρελθόν της χώρας. Πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από τότε και τα σενάρια που γράφονται όλο και περισσότερο εστιάζουν στο σήμερα της χώρας παρά στο χθες. Και το «Child’s Pose» είναι ένα σύγχρονο έργο, που περιγράφει τις ανθρώπινες σχέσεις και τη διαφθορά μέσα στο σύγχρονο περιβάλλον.

Στη συνέχεια συνομιλήσαμε με την  πρωταγωνίστρια Λουμινίτα Γκεοργκίου

Στο έργο παρουσιάζεσαι σκληρή, αυταρχική, που για χάριν υπερβολής μπορούμε να πούμε ότι πατάς επί πτωμάτων για να βοηθήσεις το γιο σου, αλλά σε μια καταπληκτική σκηνή δίνεις την εντύπωση ότι είσαι και θύμα ταυτόχρονα. Ένιωσες κι αυτό το στοιχείο στην ερμηνεία σου;

Λουμινίτα Γκεοργκίου: Απόλυτα. Αυτή η γυναίκα είναι κατεξοχήν θύμα της παθολογικής εξάρτησης προς το γιο της, της δυστυχίας μιας βαρετής καθημερινότητας, και ενός εσωτερικού κενού. Κι όλο αυτό βγαίνει με τον αντίθετο τρόπο, τον σκληρό και αδίστακτο, που δεν είναι αυτή η αλήθεια.

Με τον σκηνοθέτη είχες αυτή την ελευθερία κινήσεων και αυτοσχεδιασμού όπως σε είδαμε για παράδειγμα στο «Θάνατο του κυρίου Λαζαρέσκου»;

Λουμινίτα Γκεοργκίου: Με το Νέτζερ δεν χρειάστηκε να μιλήσουμε ιδιαίτερα για την κάθε σκηνή, υπήρχε συνεργασία και διαισθητική επικοινωνία. Ο ρόλος είναι ασφυχτικός γιατί βρίσκομαι σχεδόν σε κάθε πλάνο, αλλά αυτό δεν δημιούργησε κανένα πρόβλημα.

The post Κάλιν Πέτερ Νέτζερ-Λουμινίτα Γκεοργκίου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 115′ Αυστρία2013 , Γλώσσα: Γερμανικά

του Ούλριχ Ζάιντλ

Ίσως το πιο  ώριμο και βαθυστόχαστο φιλμ του  σημαντικού αυστριακού σκηνοθέτη Ούλριχ Ζάιντλ , ο  « Παράδεισος της Πίστης » αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας τολμηρής τριλογίας που εισέρχεται στην ιδιόμορφη ψυχοσύνθεση του γυναικείου φύλου. Ταυτόχρονα , με κομψό τρόπο στηλιτεύει τα κοινωνικά υποκατάστατα των ανθρώπινων αδιεξόδων,  και χρησιμοποιεί παραδείγματα όπως είναι ο αγοραίος έρωτας( Παράδεισος -Έρωτας)  και τώρα εδώ (Παράδεισος- Πίστη) τη συναισθηματική συνάντηση της ηρωίδας του με τον Χριστιανισμό-Καθολικισμό,  που λειτουργεί ως η καθημερινή της εξάρτηση και η παθολογική της εμμονή.

Ο σκηνοθέτης με το έργο  αυτό στοχοποιήθηκε από διάφορες θρησκευτικές οργανώσεις που έσπευσαν το καλοκαίρι του 2012 στο Φεστιβάλ Βενετίας , με δριμύτητα να τον αποδοκιμάσουν, έχοντας κατά νου μια συγκεκριμένη σκηνή του έργου, που ρίχνει λάδι στη φωτιά, αλλά και το εξίσου προκλητικό ντοκιμαντέρ « Χριστέ μου, εσύ ξέρεις» του 2003.

Όπως γράψαμε κατά την έξοδο στις αίθουσες του πρώτου μέρους της τριλογίας, ο Ζάιντλ γίνεται ηθελημένα προβοκάτορας, ίσως επιδιώκει κι ο ίδιος να παρερμηνεύεται ως απατεώνας του φακού, μισογύνης και βλάσφημος . Αλλά η αλήθεια δεν είναι ακριβώς αυτή.

Η Άννα Μαρία  προσεύχεται και παρακαλεί τον Χριστό για συγχώρεση. Στη συνέχεια θα αυτόμαστιγωθεί με ένα μεταλλικό ζωνάρι. Την κάπως παρανοϊκή έναρξη θα την ακολουθήσει λίγο αργότερα μία ακόμη σκηνή, όταν η σεμνότυφη ηρωίδα θα  κάνει το γύρο του σπιτιού της γονατιστή , υμνώντας τον Θεό. Είναι τεχνικός μαστογράφος αλλά την βλέπουμε με ένα αγαλματίδιο της Παναγίας να τριγυρνά από πόρτα σε πόρτα  ως ιεραπόστολος του Χριστιανισμού.

Υπάρχει και σύζυγος , μουσουλμανικής καταγωγής,  ο οποίος επιστρέφει  ξαφνικά στη ζωή της έπειτα από απουσία κάποιων χρόνων. Είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Η Άννα Μαρία σαν να έχει υποστεί απώλεια μνήμης θα τον αντιμετωπίσει ως ξένο που θέλει να διαταράξει τη σχέση της με τον Ιησού Χριστό.

Η ψυχωτική θρησκευτική της εξάρτηση κι από την άλλη η απαίτηση του συζύγου  της  να επιστρέψουν στην προτέρα κατάσταση,  θα σπείρει ανέμους και θα θερίσει θύελλες.

Ο Ούλριχ Ζάιντλ είναι πραγματικά « διαβόλου κάλτσα» γιατί αυτό που θα επιτύχει εδώ είναι η μεταφορά στο γυαλί ενός καλά οργανωμένου πλέγματος προσωπικών του πεποιθήσεων που ξεκινάνε  από το απλουστευμένο που το λέμε όλοι « Ο καθένας κουβαλάει το δικό του σταυρό» , και συνεχίζουν με τις  πιο πολυσύνθετες θεωρίες του Νίτσε και του Γιούνγκ περί κρίσης των ατομικών ταυτοτήτων στη σύγχρονη εποχή, και το αποκούμπι της θρησκευτικής πίστης που μπορεί να πάρει το χαρακτήρα του απόλυτου φανατισμού.

Ο σκηνοθέτης αφήνει την ημι- ντοκιμενταρίστικη αφήγηση  που χαρακτήρισε το πρώτο μέρος αλλά διατήρησε τους δικούς του ούτω καλούμενους « Πίνακες Ζάιντλ» που έχουν να κάνουν με τον τρόπο που στήνει τη κάμερα  μέσα σε κλειστούς χώρους σταθερά πάνω στα κεντρικά πρόσωπα.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν μπορούν ξεκάθαρα να προσδιοριστούν ,που πήγε το μυαλό μας στην αριστουργηματική « Αγάπη» του συμπατριώτη του Μίκαελ Χάνεκε, δύο έργα που γυρίστηκαν με διαφορά μερικών μηνών.

Η ηθοποιός Μαρία Χοφστάτερ  επιλέχθηκε συνειδητά από τον δημιουργό  για να ερμηνεύσει τον πιο πολύπλοκο ρόλο  της τριλογίας, γιατί διαθέτει υποκριτικά χαρίσματα υψηλού επιπέδου που διευκόλυναν το έργο του σκηνοθέτη για να αποκαλύψει πλήρως  τα διάφορα επίπεδα ανάγνωσης του σημαντικού του έργου.

Ο «Παράδεισος της Πίστης» από 26/9 στους κινηματογράφους απο Feelgood Entertainment. Κέρδισε το ΕιδικόΒραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας 2012 και το βραβείο «Cinem Avvenire » στο ίδιο Φεστιβάλ . Το τελευταίο μέρος της τριλογίας ο « Παράδεισος της Ελπίδας» θα βγει σύντομα στις αίθουσες.

The post Ο Παράδεισος της Πίστης appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη απο το Φεστιβάλ Βερολίνου 2013

Το 1988, ο 32χρονος Τζουζέπε Τορνατόρε δημιουργεί μια ταινία φαινομενικά απλή, νοσταλγική, με τους διαλόγους στην ιταλική γλώσσα που αυτόματα τη μετατρέπει σε οικουμενική, για ν’ αγγίξει μέσα σε λίγους μήνες εκατομμύρια ανθρώπους απ’ άκρη σ’ άκρη της γης. Όσες φορές και να δούμε το «Σινεμά ο Παράδεισος» δεν μπορεί να χάσει το μαγικό ρεαλισμό του, αφού αποτελεί μια μεγάλη στιγμή του κινηματογράφου και ένα μάθημα για την αγάπη και τη φιλία των λαών. Από τότε ο Τζουζέπε Τορνατόρε έχει σκηνοθετήσει δεκάδες ταινίες, ανάμεσα τους τη «Μαλένα», τον «Θρύλο του 1900», την «Απλή Διατύπωση» και τη «Baaria: Η Πόλη του Ανέμου».

Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι το γεγονός πως παρουσιάζει τον κόσμο που ζούμε όμορφο, ακόμα και στις στιγμές της ανθρώπινης δυστυχίας. Οι χαρακτήρες του πάντοτε ξεκινούν από μια αφετηρία που δεν είναι ορατή και ο Ιταλός σκηνοθέτης αποκαλύπτει αυτές τις πτυχές βήμα-βήμα, μέσα από μια σειρά όμορφων αλληγοριών, μουσικών επιλογών (συνήθως του Ένιο Μορικόνε) και ένα παιχνίδι προβολής των ανθρώπινων συναισθημάτων.

Αυτή η εισαγωγή που κάνουμε έχει τη σημασία της γιατί κάπως έτσι έχτισε και την τελευταία του ταινία, το « Τέλειο Χτύπημα » που προβάλλεται και στις ελληνικές αίθουσες. Η όμορφη ιστορία κινείται μέσα κι έξω από το χώρο της τέχνης. Ένας πανέξυπνος διοργανωτής δημοπρασιών πανάκριβων πινάκων θα εκμεταλλευθεί την πολύχρονη εμπειρία του στο επάγγελμα προς ίδιον όφελος. Φοράει γάντια για να προστατευτεί από κάθε ανθρώπινη επαφή γιατί δεν θέλει να αισθανθεί κανένα εξωτερικό ερέθισμα.

Αλλά ο Τορνατόρε θα τοποθετήσει στο κάδρο τη σαγηνευτική Κλερ (Σίλβια Χοκς). Η συνάντηση της πανέμορφης νεαρής με τον κύριο Όλντμαν είναι τόσο μοιραία και περίεργη, που απ’ αυτό το σημείο θα ξεκινήσει ένα θρίλερ χιτσκοκικών προδιαγραφών, καλοδουλεμένο τέλεια από τον σπουδαίο δημιουργό από την αρχή μέχρι και το τέλος.

Θα έλεγε κανείς ότι ο τίτλος «Τέλειο Χτύπημα» μπορεί να θεωρηθεί παραπλανητικός. Παραπέμπει στον κόσμο της τέχνης αλλά η ταινία δεν έχει ακριβώς αυτό το περιεχόμενο. Ανήκει κι αυτός μέσα στο γενικότερο πλαίσιο των αλληγορικών μηνυμάτων του έργου;

Για να είμαι ειλικρινής εδώ και πολλά χρόνια παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τον τρόπο που γίνονται οι δημοπρασίες έργων τέχνης και αυτό που με εντυπωσιάζει είναι το γεγονός ότι πολλά έργα δεν έχουν τιμή εκκίνησης. Αποφασίζει ο κόσμος για αυτήν. Όπως επίσης ότι ξοδεύονται εκατομμύρια από ανθρώπους που δεν φαίνεται να έχουν πραγματικό ενδιαφέρον και αγάπη γι’ αυτό που αγοράζουν. Έχοντας λοιπόν αυτό στο μυαλό μου έγραψα ένα σενάριο για κάποιον που είναι παθιασμένος με τα έργα τέχνης και κάνει τα πάντα για να τα αποκτήσει, και συνδύασα αυτή την εικόνα με την ιστορία μιας αγοραφοβικής γυναίκας που θα φέρει την ανατροπή. Η αλληγορία υπάρχει και στους χαρακτήρες και βεβαίως και στον τίτλο.

Πως χαρακτηρίζετε το κεντρικό πρόσωπο του έργου; Πήγαινε γυρεύοντας σε μια κατάσταση που ο ίδιος δημιούργησε ή είναι το θύμα μιας προδιαγεγραμμένης αυτοκαταστροφής;

Είναι πρωτίστως δυστυχής. Είναι ένας άντρας που δεν ξέρει να αγαπά, αφοσιωμένος στη δουλειά του, που το μόνο του ενδιαφέρον είναι οι πίνακες. Κι εδώ ακριβώς θα μπορούσε κανείς να δει όλους εκείνους τους ανθρώπους που αρνούνται να συναντήσουν τον έρωτα βρίσκοντας καταφύγιο στον εαυτό τους ή στο χώρο της δουλειάς τους.

Μετά το τέλος της δημοσιογραφικής προβολής συζητήθηκε έντονα ο γυναικείος χαρακτήρας. Κάποιοι κριτικοί έσπευσαν να πουν ότι υπάρχει ένας καμουφλαρισμένος μισογυνισμός που αντικατοπτρίζει το βασικό ήρωα. Τι απάντηση θα δίνατε για αυτό;

Την απάντηση έδωσε πρόσφατα ένα μικρό αγόρι σε μια προβολή που έτυχε να είμαι παρών. Με πλησίασε και με ρώτησε, «κύριε Τορνατόρε, αυτός ο ηλικιωμένος κύριος (Τζέφρι Ρας) ψάχνει να εκδικηθεί τη νεαρή κοπέλα ή είναι ερωτευμένος μαζί της;». Του απάντησα με ερώτηση, «εσύ τι πιστεύεις»; Και μου λέει, «ότι είναι ερωτευμένος». Οι δημοσιογράφοι μπορεί να πιστεύουν ότι θέλουν αλλά σίγουρα δεν κρύβεται εκεί η ουσία του έργου.

Πως συναντήσατε κινηματογραφικά τον Τζέφρι Ρας;

Όταν έγραφα το σενάριο είχε κολλήσει η εικόνα του στο μυαλό μου. Αμέσως του τηλεφώνησα, διάβασε το ημιτελές μέχρι εκείνη τη στιγμή σενάριο, δέχτηκε και κάπως έτσι ξεκίνησε η ταινία. Ήταν μια εξαιρετική συνεργασία.

 Οι πρώτες μέρες προβολής του « Τέλειου Χτυπήματος » στην Ιταλία συγκρίνονται με το άνοιγμα που είχε το «Baaria» πριν μερικά χρόνια. Υπήρχαν προσδοκίες για την τόσο μεγάλη επιτυχία του έργου;

Δεν περιμέναμε ότι θα έχει τόσο μεγάλη αποδοχή. Από τη μια μεριά ότι το έργο είναι στην αγγλική γλώσσα και από την άλλη ότι η οικονομική κρίση στην Ιταλία έχει μειώσει αισθητά τον αριθμό των εισιτηρίων… Επίσης οι συμπατριώτες μου αρέσκονται στο να βλέπουν κωμωδίες και το «Best Offer» είναι ένα δύσκολο έργο. Είμαι χαρούμενος για την αποδοχή αυτή κι ελπίζω η ταινία να διανεμηθεί και στο εξωτερικό.

Θυμάμαι σε μια προηγούμενη παρουσία σας σε φεστιβάλ ν’ αναφέρεστε σ’ ένα μεγαλεπήβολο ιστορικό δράμα που θα θέλατε να γυρίσετε: το «Λένινγκραντ». Μήπως έφτασε η ώρα του;

Ήρθε, αλλά δεν ξέρω ακόμα αν παράλληλα με αυτό θα υπάρξει και κάτι ακόμα. Το «Λένινγκραντ» είναι μια παραγωγή αρκετών εκατομμυρίων και βρίσκομαι στη διαδικασία εξεύρεσης αυτών των χρημάτων, όμως η οικονομική κρίση δυσκολεύει το εγχείρημα. Θα δούμε.

Το « Τέλειο Χτύπημα » γυρίστηκε με ψηφιακή κάμερα. Θα επιστρέψετε στο φιλμ;

Κατηγορηματικά, όχι. Το φιλμ το αγαπώ, αλλά ανήκει για μένα πια στο παρελθόν.

The post Τζουζέπε Τορνατόρε appeared first on screeneye.gr.