Αισθηματική κομεντί , 99΄, Γαλλία, 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Gemma Bovery, Γλώσσα: Γαλλικά

Της Αν Φοντέν

Με τους: Τζέμα Άρτερτον, Φαμπρίς Λουκινί, Τζέισον Φλέμινγκ, Μελ Ρέντιο

Ο Τσάρλι Μποβαρί (Τζέισον Φλέμινγκ) και η δεύτερη σύζυγός του, η όμορφη και αισθησιακή Τζέμα (Τζέμα Άρτερτον), αποφασίζουν να εγκαταλείψουν το πολύβουο και χαοτικό Λονδίνο, για την ήρεμη ζωή ενός νορμανδικού χωριού. Η άφιξη τους δεν περνάει φυσικά απαρατήρητη στους λιγοστούς κατοίκους του χωριού. Ειδικά για τον καταθλιπτικό και φανατικό με τη λογοτεχνία φούρναρη Μαρτέν Ζουμπέρ (ένας απολαυστικός όπως πάντα Φαμπρίς Λουκινί που έρχεται με φόρα από τη «Βόλτα με το Μολιέρο»), ο ερχομός της… άλλης Μποβαρί, είναι μια ευκαιρία για να δώσει διέξοδο στις φαντασιώσεις του. Πολύ σύντομα η οργιαστική φαντασία του φούρναρη θα χτυπήσει κόκκινο καθώς η ερωτική επιθυμία του για την Τζέμα θα μπερδευτεί με τις εμμονές του γύρω από την καταραμένη μοίρα της ηρωίδας του Φλομπέρ. Πεισμένος μέχρι τα μύχια της ψυχής του, ότι η σύγχρονη Μποβαρί δεν θα έχει καλύτερη μοίρα από την κλασική, αποφασίζει να προστατεύσει την «αγαπημένη» του, δημιουργώντας τραγελαφικές καταστάσεις στο μέχρι πρότινος ήσυχο νορμανδικό χωριό.

Με την πρώτη του δημοσιευμένη νουβέλα, τη «Μαντάμ Μποβαρί», το 1857, ο Γκιστάβ Φλομπέρ πέρασε μεμιάς στην αθανασία. Το ανάλαφρο αλλά και τόσο εύστοχο στον συμβολισμό του γύρω από την αιώνια διαμάχη αντρών-γυναικών, φιλμ της Αν Φοντέν δεν βασίζεται στο πρωτότυπο κείμενο του Φλομπέρ (που ξεσήκωσε θύελλα στην εποχή του, οδηγώντας τον μάλιστα και στο εδώλιο του κατηγορούμενο λόγω προσβολής των χρηστών ηθών), αλλά σε ένα μυθιστόρημα της Πόσι Σίμοντς. Μάλιστα το βιβλίο της Σίμοντς (υπέγραψε και το έργο στο οποίο βασίστηκε «Η επεισοδιακή επιστροφή της Ταμάρα Ντρου» όπου πρωταγωνιστούσε και πάλι η Άρτερτον), πρωτοδημοσιεύτηκε το 1999 σε συνέχειες στον Guardian, όπως είχε συμβεί και στον Φλομπέρ με την δική του «Μποβαρί». Οι συμπτώσεις λοιπόν έχουν σατανική χροιά, μπερδεύοντας την αλήθεια με το ψέμα και κάπως έτσι σκαρφίστηκε ο δόλιος Μαρτέν ένα ελκυστικό στόρι, αποκύημα της φαντασίας του, το οποίο έδωσε νόημα στη ρουτινιάρικη ζωή του. Η Αν Φοντέν («Ναταλί», «Coco before Channel»), μαστόρισσα της γυναικείας ψυχοσύνθεσης και σεξουαλικότητας, χρησιμοποιεί την κινηματογραφική εμπειρία της για να μιλήσει αυτή τη φορά για τα αρσενικά.

Αν και σε πρώτο επίπεδο, θέμα του έργου δεν είναι άλλο από την Μποβαρί, το απόλυτο και αιώνιο σύμβολο της γυναικείας φύσης και ελευθεριότητας, στα υπόλοιπα επίπεδα ο άντρας παίρνει τη μερίδα του λέοντος. Η ραφινάτη, σκαμπρόζικη και ευφυής γραφή της Φοντέν, χρησιμοποιεί τη θεσπέσια Τζέμα Άρτερτον- σε συνεχή άνοδο το πρώην bond girl του «Quantum of solace»- για να σχολιάσει με ειρωνεία την αντρική ελαφρότητα και ανωριμότητα. Οι τρεις βασικοί αντρικοί χαρακτήρες που «πολιορκούν» την Τζέμα είναι πολύ… λίγοι για να την κατακτήσουν. Ο ήσυχος και βαρετός σύζυγος της προσφέρει ασφάλεια και πίστη αλλά χάνει σε όλα τα άλλα. Ο πρώην εραστής της καλύπτει τη σεξουαλική ικανοποίηση, όμως πέραν τούτου το… χάος! Ο κακομοίρης Μαρτέν, με τα θεσπέσια αρτοποιήματα του, την κουλτούρα, την ευαισθησία και την υπόλοιπη… γαρνιτούρα του, έρχεται να καλύψει τα κενά των υπολοίπων αλλά ως εκεί αφού έχει άλυτα ζητήματα. Είναι ξεκάθαρο ότι μια γυναίκα σαν την Τζέμα Μποβαρί δεν ανήκει σε κανένα άντρα. Όπως και η προ δύο αιώνων συνονόματη της είναι ένα άπιαστο πλάσμα, ένα αερικό αν προτιμάτε, που βρίσκεται μονίμως σε λάθος εποχή και τόπο. Η ασυμβίβαστη και ανικανοποίητη φύση της, κάνει τη ζωή των αρσενικών κόλαση. Για αυτό και η «τιμωρία» της είναι να χαθεί από τη ζωή τους. Πέρα από κάποιες γραφικότητες ή επαναλαμβανόμενες καταστάσεις, η «Άλλη Μποβαρί» πετυχαίνει απόλυτα στο στόχο της.

Πρόκειται για ένα διασκεδαστικό, σκανδαλιάρικο και έξυπνο φιλμ που σε κάνει να γελάς με τη ψυχή σου. Στο σεναριακό πεδίο προσφέρει ορισμένες πρωτότυπες ή ανατρεπτικές σκηνές και καταφέρνει να προσδώσει έναν αέρα νεωτερικότητας -και εκμοντερνισμού αν θέλετε-  κατορθώνοντας κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Να αλλάξει τη συμβατική ματιά πάνω στους κλασικούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας, προσφέροντας μια νέα ανάγνωση στα ιερά τέρατα των σημαντικότερων μυθιστορημάτων. Και να τους κάνει με αυτό τον τρόπο σαφώς πιο ελκυστικούς κι ανθρώπινους

The post Η Άλλη Μποβαρί appeared first on screeneye.gr.

Μουσική κωμωδία,δράμα, 93’, Μεγάλη Βρετανία 2012

Του Πολ Άντριου Γουίλιαμς

Με τους Βανέσα Ρεντγκρέιβ,Τέρενς Σταμπ, Τζέμα Άρτερτον, Κρίστοφερ Έκλεστον, Όρλα Χιλ, Αν Ριντ

«Το τραγούδι της καρδιάς μου» σκηνοθετημένο από τον Πολ Άντριου Γουίλιαμς ήταν υποψήφιο στα ανεξάρτητα βρετανικά κινηματογραφικά βραβεία στην κατηγορία σεναρίου, πρώτου ανδρικού ρόλου και δεύτερου γυναικείου ρόλου.

Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, την Μάριον που υποδύεται η Βανέσα Ρέντγκρειβ και τον Άρθουρ που υποδύεται ο Τέρενς Σταμπ. Η Μάριον παρότι άρρωστη και κοντά στο θάνατο, παίρνει μέρος σε μια αντισυμβατική χορωδία παρά την γκρίνια του Άρθουρ που προσπαθεί μάταια να την αποτρέψει. Μετά το θάνατο της Μάριον ο Άρθουρ θα μπει στη θέση της και θα ενσωματωθεί στη χορωδία ανακαλύπτοντας την εκφραστικότητα, τον συναισθηματισμό, την σύμπνοια και την επικοινωνία.

Η μουσική είναι πανταχού παρούσα, τόσο στο σενάριο όσο και σε ηχητικές γέφυρες ρυθμίζοντας τα συναισθήματα του θεατή. Άλλοτε πετυχαίνει τον σκοπό της και άλλοτε είναι από αδιάφορη μέχρι και εκνευριστική. Λειτουργεί ως κωμικό στοιχείο μέσα στην υπόθεση βάζοντας ηλικιωμένους να ερμηνεύουν -με τον τρόπο τους- χεβι μέταλ και ποπ τραγούδια, παίζοντας με τα στερεότυπα και δείχνοντας ότι η ψυχή δεν έχει απαραίτητα ηλικία. Στην πιο όμορφη και συναισθηματικά φορτισμένη σκηνή της ταινίας, η Μάριον ερμηνεύει το «True Colors» , με μια Βανέσα Ρέντγκρειβ να απογειώνει ένα απλό τραγούδι σε κάτι αγγελικό μα τόσο γήινο ταυτόχρονα.

Από την άλλη μεριά, οι μελωδίες αυτές που δεν έχουν αφηγηματικό ρόλο στην ταινία αλλά έχουν ως σκοπό να κατευθύνουν τον τόνο της σκηνικής δράσης, επιεικώς αποτυγχάνουν το σκοπό τους. Είναι τόσο χοντροκομμένη και επαναλαμβανόμενη αυτή η προσπάθεια που θυμίζει τις κωμικές σειρές που βάζουν σε μια αστεία σκηνή, κονσερβοποιημένα γέλια.

Όσο για το σενάριο, άξιο απορίας είναι το ότι ήταν υποψήφιο για βραβείο. Η εξέλιξη της ταινίας είναι τόσο αναμενόμενη και καλουπωμένη που μπορεί να αντιληφθεί κανείς ήδη μέσα στο πρώτο 20λεπτο, την μελλοντική πορεία των δυο κεντρικών χαρακτήρων. Το ύφος κινείται από το δράμα στην κωμωδία, προσπαθώντας να συνταιριάσει κάτι από το «Amour» με το «Άντρες έτοιμοι για όλα» αλλά το αποτέλεσμα είναι επιφανειακό ώστε καταντά είτε μελοδραματικό είτε γκροτέσκο.

Στον αντίποδα, οι ερμηνείες της Βανέσα Ρέντγκρειβ και του Τερενς Σταμπ κερδίζουν τις εντυπώσεις και κρατάνε ως ένα βαθμό το ενδιαφέρον μας για  την ταινία. Η Βανέσα Ρέντγκρειβ γεμίζει την οθόνη με τον παλμό, την ενέργεια και τη φρεσκάδα που αποπνέει ως ηλικιωμένη που δεν το βάζει κάτω παρά τις επιπλοκές της υγείας της και λούζει με φως τη ζωή της μέσα από το τραγούδι. Ο Τερενς Σταμπ, επιτέλους όχι σε δεύτερο ρόλο κακού όπως μας συνηθίζει πλέον στις ταινίες του, δίνει σάρκα και οστά σε έναν χαρακτήρα εσωστρεφή, δύσπιστο, που γλυκαίνει όλο και περισσότερο, αναθεωρώντας τις απόψεις του για τη μουσική και τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

“Το Τραγούδι της Καρδιάς μου” από 3/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Το Τραγούδι της Καρδιάς μου(Song For Marion) appeared first on screeneye.gr.