Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η Ομάχα είναι ένας τόπος που πολλοί, ακόμη και μέσα στην Αμερική, δύσκολα θα μπορούσαν να δείξουν πάνω σε έναν χάρτη. Πόσο μάλλον οι Ευρωπαίοι. Είναι η μεγαλύτερη πόλη της Νεμπράσκα, μιας πολιτείας όπου το 2008 ψηφίστηκε ένας νόμος που, πίσω από την κοινωνική του διάσταση, αποκάλυψε πόσο ακραίες μπορούν να γίνουν οι ανισότητες. Γονείς κατέφθαναν στην πόλη από κάθε σημείο της χώρας, επειδή δεν μπορούσαν πλέον να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Το πιο τρομακτικό είναι ότι οι νομοθέτες υπονοούσαν —χωρίς να το γράψουν ρητά— ότι ο νόμος αφορούσε κυρίως βρέφη. Η πραγματικότητα, όμως, αποκάλυψε μια ακόμη πιο σκληρή αλήθεια: γονείς έφταναν εκεί όχι με βρέφη, αλλά με έφηβα παιδιά.

Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Κόουλ Γουέμπλι,

εμφανίζεται στην ιστορία ο Μάρτιν, ένας μελαγχολικός πατέρας που έχει χάσει τη γυναίκα του και έχει συνθλιβεί οικονομικά. Ένα πρωί ξυπνά τα δύο παιδιά του, την Έλλα και τον μικρό Τσάρλι, και φεύγει μαζί τους, παίρνοντας και τον σκύλο τους. Δεν πρόκειται για εκδρομή. Η οικογένεια έχει χάσει το σπίτι της λόγω έξωσης και ο Μάρτιν δεν μπορεί  να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

Από την αρχή, η ιστορία βυθίζεται σε ένα φόντο θλίψης. Άδεια τοπία, χαμηλόφωνη, μελαγχολική indie και φολκ μουσική, ένας πατέρας που κουβαλά το βάρος της ήττας και φοβάται να αποκαλύψει τις σκέψεις του για το μέλλον των παιδιών του. Εκείνα, από την πλευρά τους, προσπαθούν να κρατηθούν από μικρές στιγμές ανεμελιάς, παρότι —ιδίως η Έλλα— καταλαβαίνουν περισσότερα απ’ όσα τους λέει.

Υπάρχουν σκηνές που συμπυκνώνουν έξοχα την οικονομική ασφυξία. Για παράδειγμα, όταν τα παιδιά θέλουν κάτι απλό, ένα παγωτό ή ένα γεύμα, και ο πατέρας δεν έχει χρήματα. Ή όταν η κάρτα πρόνοιας απορρίπτεται στο ταμείο, αφήνοντάς τον εκτεθειμένο μπροστά στην αμηχανία της κόρης του. Ακόμη πιο δυνατή είναι η σκηνή με τη γυναίκα της υπηρεσίας πρόνοιας, όπου αποκαλύπτεται ο πραγματικός σκοπός του ταξιδιού.

Ως road movie πατέρα και παιδιών, η ταινία συγγενεύει με το Παρίσι, Τέξας και με μια σειρά ταινιών που διαπραγματεύονται τη σχέση παιδιού και γονέα. Ωστόσο, αποκλίνει καθαρά ως προς το ταξικό της φορτίο, εδώ υπάρχει φτώχεια, ντροπή και αδιέξοδο.

Παρ’ όλα αυτά, ο Γουέμπλι μένει υπερβολικά προσκολλημένος σε μια επιτηδευμένη θλίψη. Δεν εμβαθύνει αρκετά στο τι σημαίνει πραγματικά η Νεμπράσκα και ο νόμος της, ούτε δίνει στους ήρωες αρκετές αντιφάσεις πέρα από το μελόδραμα. Ο Τζον Μαγκάρο, που παρεμπιπτόντως θυμίζει φυσιογνωμικά τον Ζελένσκι, μπαίνει συχνά στο καλούπι του σκόπιμα συντετριμμένου άντρα. Εκείνη που ξεχωρίζει είναι η Μόλι Μπελ Ράιτ ως Έλλα. Με βλέμμα ώριμο, αλλά όχι αφύσικα ενήλικο, δίνει στην ταινία την πιο αληθινή της πληγή, κάτι που αποτυπώνεται με ιδιαίτερη δύναμη στο τελευταίο κάδρο.

Ομάχα από την Πέμπτη 30/4 στους κινηματογράφους

The post Ομάχα appeared first on screeneye.gr.

Δράμα/Βιογραφία,130′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: The Big Short

Του Άνταμ Μακεΐ

Με τους Κρίστιαν Μπέιλ, Ράιαν Γκόσλινγκ,Μπραντ Πιτ,Φιν Γουίτροκ, Τζον Μαγκάρο,Στιβ Καρέλ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

CDO, CMO, CDS, FHA… Short selling. Μην παιδεύεστε. Δεν είναι κινέζικα. Είναι το γλωσσάρι των οικονομικών όρων που βάλθηκε να μας διδάξει ο συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου Μάικλ Λιούις και σκηνοθέτησε ο  Άνταμ Μακεΐ με παραγωγό τον Μπραντ Πιτ, ταινία που αποπειράται με ασυνήθιστη αφήγηση, να αποκαλύψει το πώς έφτασε ο πλανήτης στην κρίση των ενυπόθηκων δανείων του 2008, αφήνοντας δεκάδες εκατομμύρια  ψυχές στο δρόμο και  εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους να χάσουν τη δουλειά τους, σε μια μέρα μέσα.

Τέσσερις ειδήμονες της αμερικάνικης χρηματοπιστωτικής αγοράς και μάνατζερ αμοιβαίων κεφαλαίων υψηλού κινδύνου, ο καθηγητής Μάικλ Μπέρι( Κρίστιαν Μπέιλ),  ο  Τζέρεντ Βένετ της Γκολντμαν Σακς (Ράιαν Γκόσλινγκ) και δύο αμούστακα φιλαράκια, απόφοιτοι οικονομικών ο Τσάρλι Λέντλει  (Φιν Γουίτροκ) και ο Τζέρεμι Μέι (Τζον Μαγκάρο)με τη βοήθεια του πρώην τραπεζικού Μπεν Ρίκερτ (Μπραντ Πιτ) ψυλλιάζονται από το 2005 τη φούσκα της αγοράς ακινήτων και προσπαθούν να πείσουν τους επενδυτές να σνομπάρουν τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών. Ο εργασιομανής  οικονομολόγος της Γουόλ Στριτ Μαρκ Μπάουμ (Στιβ Καρέλ) κάτι διαισθάνεται και προσπαθεί να ενώσει τα διάφορα κομμάτια του οικονομικού παζλ.

Τα κεντρικά  πρόσωπα του έργου δεν πρόκειται ποτέ να ανταμωθούν για να γιορτάσουν τη διορατικότητα τους πιάνοντας το νήμα της οικονομικής κρίσης από την αρχή, αλλά  και να κλάψουν για το κατάντημα του αμερικάνικου οικοδομήματος.

Ο σκηνοθέτης των -μέχρι πρότινος- ευκολοχώνευτων κωμωδιών  τύπου Anchorman Άνταμ Μακεΐ, δημιουργεί τρεις παράλληλες ιστορίες τις οποίες ενώνει με μαεστρία, χρησιμοποιώντας τον Μάικλ Μπέρι ως αφηγητή, αλλά ταυτόχρονα και με την ιλιγγιώδη του μονταζική ταχύτητα (σαν  το «Traffic» του Σόντεμπεργκ), αποφορτίζοντας τους ακατάπαυστους εξειδικευμένους διαλόγους πανεπιστημιακού επιπέδου της οικονομικής επιστήμης,  με   ζωηρή μπιτ μουσική και με τους πρωταγωνιστές ενίοτε να μιλούν ανφάς στην κάμερα.

Οι χαρακτήρες του όμως, στερούνται ψυχολογικού υποβάθρου, γιατί δεν σκιαγραφούνται ενδελεχώς και η ιστορία παραμένει  περιγραφική και περίπλοκη, με αποτέλεσμα ο θεατής να δυσκολευτεί όχι μόνο να ταυτιστεί με τα πρόσωπα, αλλά και να αφομοιώσει το «ποιος είναι ποιος». Παρόλα αυτά πρόκειται για μια ελκυστική ταινία, ίσως φτάσει και στα Όσκαρ, με τη συνδρομή και των κορυφαίων του ηθοποιών.  Η έλλειψη της πρωταγωνιστικής γυναικείας παρουσίας γίνεται σίγουρα αντιληπτή, έχει την εξήγηση της, όχι μόνο στη φύση του συγκεκριμένου χώρου των ακινήτων και των επενδύσεων( άλλωστε δεν είναι τυχαία η χρήση του όρου Golden Boys) αλλά και σε μια θεατρική και κινηματογραφική παράδοση ,που ξεκίνησε από τα «Οικόπεδα με Θέα» του Μάμετ, για να φτάσει στο «Δρόμο του Χρήματος» του  Τζέι Σι Κάντορ, στο « Λύκο της Γουόλ Στρήτ» του Σκορσέζε, για να καταλήξει σε αυτήν εδώ.

Τέσσερις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα

“Το Μεγάλο Σορτάρισμα ” από 7/1 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Το Μεγάλο Σορτάρισμα appeared first on screeneye.gr.