Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ως ένας υψηλής κλάσης δραματουργός, αναμοχλεύει –και στην πρώτη του αγγλόφωνη ταινία– το τι εστί  πορτρέτο της γυναικείας φύσης, εμβαθύνοντας στην πολυπρόσωπη ταυτότητα της γυναίκας, ως μητέρας, εργαζόμενης, φίλης αλλά  κι ως ύπαρξης,  μπροστά στη μνήμη και στο αναπόφευκτο του θανάτου.

Στο «Διπλανό Δωμάτιο» (βασισμένο στο μυθιστόρημα «What Are You Going Through» της Σίγκριντ Νούνιεζ), ο Αλμοδόβαρ αναμετριέται με τη μοναξιά, την ασθένεια και με το διφορούμενο ζήτημα της  ευθανασίας.

Η κεντρική ηρωίδα της ταινίας, η πολεμική ανταποκρίτρια, Μάρθα (Τίλντα Σουίντον) καλεί μια παλιά, της φίλη, τη συγγραφέα Ίνγκριντ (Τζούλιαν Μουρ), να τη συνοδεύσει σε ένα τελευταίο ταξίδι στην εξοχή, έχοντας αποφασίσει να αποχαιρετήσει τον κόσμο,  με ένα χάπι ευθανασίας, καθώς βρίσκεται στο τελικό στάδιο  καρκίνου στον τράχηλο.

 Η Ίνγκριντ αποδέχεται την πρόσκληση, προσφέροντας τη στήριξή της,  σε μια στιγμή που δοκιμάζει τις μεταξύ τους ανθρώπινες σχέσεις, επανασυνδεόμενες μετά από χρόνια αποξένωσης.

Στο «Διπλανό Δωμάτιο», ο Αλμοδόβαρ δεν εξετάζει μόνο τη σχέση φιλίας και αφοσίωσης αλλά εισχωρεί βαθύτερα στην έννοια της αυτοδιάθεσης και του θανάτου. Αποκαλύπτει πως η ευαλωτότητα και η αδυναμία ενός ατόμου μπορεί να το οδηγήσουν σε χειριστικές συμπεριφορές, ιδίως όταν αισθάνεται ότι χάνει τον έλεγχο της ζωής του. Με αυτόν τον τρόπο, η ταινία εξερευνά τη δυναμική που αναπτύσσεται όταν ένας αδύναμος χαρακτήρας ζητά τη στήριξη του ισχυρότερου, καταλήγοντας ενίοτε να δημιουργεί ενοχές και ψυχολογική αποσταθεροποίηση στον άλλον. Η πορεία προς τη φθορά του υγιούς συνοδοιπόρου,  αποτελεί στην ταινία σημαντικό σχόλιο,  πάνω στις  ψυχικές διακυμάνσεις,  που μπορεί να προκαλέσει μια σχέση άνισης εξάρτησης.

Ο Αλμοδόβαρ δεν αλλάζει τη δυναμική των δύο ρόλων, ακολουθώντας τη φυσική εξέλιξη της ιστορίας. Η Μάρθα παλεύει με τις αναμνήσεις και τις ουλές που αφήνει ο χρόνος στην ψυχή –ένα κλασικό μοτίβο στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη–, με στιγμές που ανακαλούν τον θάνατο του συντρόφου της, τη σχέση με την κόρη της, την καριέρα της  και τη σεξουαλική της ζωή.

Παραμένοντας πιστός στο ύφος του, ο Αλμοδόβαρ χρησιμοποιεί κοντινά πλάνα και ζωηρές χρωματικές παλέτες- αλλά όχι τόσο ζωηρές όσο σε άλλες ταινίες του-  για να αποδώσει τη συναισθηματική ένταση και τη μοναχικότητα των χαρακτήρων του.

Δύο στοιχεία,  δεν εντάσσονται αρμονικά στο έργο.

Το πρώτο,  αφορά τη φθορά του κόσμου μέσω της κλιματικής αλλαγής.

 Ο Αλμοδόβαρ προσπαθεί να ενσωματώσει κοινωνικοπολιτικές αναφορές, όπως έκανε και στις ισπανόφωνες ταινίες του, όμως στο «Διπλανό Δωμάτιο» αυτές οι αναφορές μένουν απλώς λεκτικές

-είτε από τη Μάρθα , είτε από τον κοινό με την Ίνγκριντ εραστή τους, τον Νταμιάν( Τζον Τορτούρο),  χωρίς ουσιαστική σύνδεση με την υπόλοιπη αφήγηση.

Επίσης, η πρόθεση του Αλμοδόβαρ, οι τοίχοι, τα δωμάτια και οι κλειστοί χώροι να αποτελούν σημεία έκφρασης της  ψυχολογικής απόστασης που χωρίζει τις δύο γυναίκες, μένει ανεκμετάλλευτη.

Οι ερμηνείες, είναι σε υψηλά επίπεδα. Η Τίλντα Σουίντον και η Τζούλιαν Μουρ αποδίδουν με μοναδικό τρόπο την ψυχολογική ευθραυστότητα και την εσωτερική πάλη των χαρακτήρων τους, καταφέρνοντας να μεταδώσουν την ένταση, την αγάπη και τον πόνο που τους ενώνει.

                                                                            Χρυσό Λιοντάρι στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας

Το Διπλανό Δωμάτιο από την Πέμπτη 14 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους 

The post Το Διπλανό Δωμάτιο appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνική, 99’, ΗΠΑ 2012

Των Σκοτ Μακ Γκίχι και Ντέιβιντ Σίγκελ.

Με τους Στιβ Κούγκαν, Τζούλιαν Μουρ, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Ονάτα Έιπριλ, Τζοάνα Γουόντερχαμ

Η 7άχρονη Μέιζι (Ονάτα Έιπριλ) βρίσκεται στη μέση ενός ανεπιθύμητου και οδυνηρού για την τρυφερή ψυχή της καβγά. Οι γονείς της, ο ευκατάστατος έμπορος τέχνης Μπιλ (Στιβ Κούγκαν) και η ώριμη ροκ σταρ Σουζάνα (Τζούλιαν Μουρ) χωρίζουν και καθένας τους διεκδικεί την κηδεμονία της Μέιζι. Εν μέσω καθημερινών και έντονων σκηνών που ανεβάζουν το volume ψυχολογικής βίας και στρες στη διαπασών, το διαζύγιο βγαίνει εις βάρος της Σουζάνα που δεν έχει κόψει τις αμαρτίες του παρελθόντος (αλκοόλ, ουσίες κ.α.). Η απόφαση αυτή όμως δεν σημαίνει βελτίωση των συνθηκών ζωής για την άτυχη Μέιζι. Παρότι μετακομίζει σε ένα άλλο πολυτελές διαμέρισμα του Μανχάταν, ο πατέρας της λείπει διαρκώς σε επαγγελματικά ταξίδια. Έχει φροντίσει πάντως να δημιουργήσει ένα «κατάλληλο» περιβάλλον ασφάλειας και σιγουριάς για τη Μέιζι καθώς τα έχει φτιάξει με τη νταντά της, η οποία προφανώς θα φροντίζει τη μικρή όταν αυτός θα απουσιάζει! Την ίδια εποχή η Σουζάνα δεν διστάζει να ξαναπαντρευτεί ένα νεαρό bartender που γνώρισε πριν από λίγες βδομάδες στο πάρτυ γενεθλίων της κόρης της…   

Όχι τόσο το θέμα του επώδυνου χωρισμού ενός παντρεμένου ζευγαριού με παιδί (τύπου «Κράμερ εναντίον Κράμερ») όσο ένα σχόλιο για τη γονική ευθύνη (ή μάλλον ανευθυνότητα) της υγιούς διαπαιδαγώγησης του παιδιού, που βρίσκεται πιο κοντά στον προβληματισμό του «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν», δίχως πάντως να φτάνει την καλλιτεχνική αξία της ταινίας της Λιν Ράμσεϊ.

Το σκηνοθετικό δίδυμο ποντάρει στο πρωτότυπο κείμενο του Χένρι Τζέιμς (γραμμένο στα 1897!), η σεναριακή διασκευή των Νάνσι Ντόιν και Κάρολ Καρτράιτ το εκμοντερνίζει ιδανικά στο σήμερα και οι τρεις βασικές ερμηνείες το στηρίζουν κατάλληλα για να παρακολουθήσει κάποιος άνετα την ταινία χωρίς να χάσει στιγμή το ενδιαφέρον του. Είναι άλλωστε τόσο δυνατό το θέμα του έργου που δύσκολα μπορεί να το δει κάποιος χωρίς να τον αγγίξει. Η Μέιζι, που την υποδύεται με απαράμιλλη φυσικότητα η Ονάτα Έιπριλ, είναι ο βασικός λόγος για αυτό. Πρόκειται μια μικρή, εύθραυστη κούκλα που τη διεκδικούν δύο (μεγάλα) παιδιά, χωρίς να την έχουν ουσιαστικά ανάγκη. Από τα πρώτα πλάνα καταλαβαίνουμε ότι ο Μπιλ και η Σουζάνα δεν θα έπρεπε να γίνουν γονείς. Η μικρή Μέιζι δεν το καταλαβαίνει αυτό. Πώς θα μπορούσε άλλωστε με την ανόθευτη, αθώα ψυχή της να οδηγηθεί σε ένα τέτοιο τραυματικό συμπέρασμα; Αμίλητη, ανέκφραστη και βαθιά μελαγχολική υπομένει το βασανιστήριο, του να την τραβάει με μανία πότε ο ένας γονιός και πότε ο άλλος στη ψυχρή αγκαλιά του. Όχι για να της προσφέρει τη στοργή ή την αγάπη που χρειάζεται κι αξίζει αλλά για να ικανοποιήσει το δικό του εγωισμό.

Οι συνσκηνοθέτες Σκοτ Μακ Γκίχι και Ντέιβιντ Σίγκελ, υπογράφουν την πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία τους επενδύοντας στην υψηλή δραματικότητα του θέματος τους. Κορυφαία τους πάντως στιγμή παραμένει το οικογενειακό θρίλερ «Deep end», παραγωγής 2001, με την Τίλντα Σουίντον (υποψήφια τότε για Χρυσή Σφαίρα στη κατηγορία δράματος που το έχασε από τη Σίσι Σπέισεκ για το εξαίσιο «Μέσα στην κρεββατοκάμαρα» του Τοντ Φιλντ) στο ρόλο μιας μητέρας που προσπαθεί να συγκαλύψει το έγκλημα του γιου της. Παρότι το οικογενειακό σκηνικό είναι ένας χώρος που τον κατέχουν καλά και γνωρίζουν τα… μυστικά του, δεν ευτυχούν πάντα στα κινηματογραφικά αποκαλυπτήρια του. Πολλοί διάλογοι είναι προκάτ ενώ κάποιες καταστάσεις δεν χαρακτηρίζονται από την πρωτοτυπία τους (απεναντίας, το προβλέψιμο σκάει που και που μύτη στο σετ) αφήνοντας όλο το βάρος να το σηκώσει η μικρή πλατίτσα της Ντέιζι..

“Το Μυστικό της Μέιζι” από 22/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Το Μυστικό της Μέιζι (What Maisie Knew) appeared first on screeneye.gr.

Μια από τις πιο πολυαναμένομενες ταινίες για το 2014 είναι το «Maps To The Stars» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ με τους Ρόμπερντ Πάτινσον, Σάρα Γκέιντον, Μία Γουασικόφσκα, Τζούλιαν Μουρ, Τζον Κιούζακ και Ολίβια Γουίλιαμς. Η ταινία αναλύει την κουλτούρα του Χόλιγουντ και τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται το σύστημα αυτό τα μικρά παιδιά. Το σενάριο υπογράφει ο Μπρους Βάγκνερ και διευθυντής φωτογραφίας είναι ο Πίτερ Σατσίνσκι.

The post Πρώτη γεύση από το «Maps To The Stars» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ appeared first on screeneye.gr.

Η Τζούλιαν Μουρ φαίνεται ότι θα συμπρωταγωνιστήσει τελικά σύμφωνα με πληροφορίες μαζί με την Γκρέτα Γκέργουιγκ στο «Maggie’s plan» σε σκηνοθεσία της Ρεμπέκα Μίλερ.

Η ταινία περιγράφεται ως ρομαντική κωμωδία και ακολουθεί την Γκέργουιγκ στο ρόλο μιας νεαρής γυναίκας που προσπαθεί να επιβιώσει στη Νέα Υόρκη βιώνοντας χαρές και δυσκολίες. Να αναφέρουμε ότι Γκρέτα Γκέργουιγκ είναι η ταλαντούχα πρωταγωνίστρια του Frances Ha που το είδαμε και στην Ελλάδα, με την νεαρή Αμερικανίδα να συνεργάζεται με την Μίλερ σε ένα έργο με παρόμοια υπόθεση με την προαναφερθείσα ταινία του Νόα Μπάουμπαχ.

The post Η κόρη του Άρθουρ Μίλερ σκηνοθετεί το “Maggie’s plan” με την Τζούλιαν Μουρ appeared first on screeneye.gr.