Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η Ελληνοϊταλίδα ηθοποιός Βαλέρια Γκολίνο, αποπειράται για δεύτερη φορά να διαβεί  τα  ακανθώδη μονοπάτια  της σκηνοθετικής διεύθυνσης ( χωρίς ταυτόχρονα να κρατάει οποιοδήποτε υποκριτικό ρόλο).

Αναζήτησε  ξανά  - πέντε χρόνια μετά το βαθυστόχαστο έργο για την ευθανασία,  το Miele-, την υπαρξιακή υπόσταση της επίγειας ζωής- με τον ειρωνικό τίτλο “Ευφορία”, τη στιγμή που ο βίος των ανθρώπων δοκιμάζεται από τις ανθρώπινες καταχρήσεις( ναρκωτικά) κι από τις μη εσκεμμένα προκληθείσες ασθένειες( καρκίνος). Παθόντες- εν αντιθέσει με την προηγούμενη της ταινία που τα κεντρικά πρόσωπα ήταν γυναίκες – είναι δυο  άντρες. Τα δύο αδέλφια έχουν διαφορετικές προσλαμβάνουσες για τον κόσμο και διαφορετικές διαδρομές…ακόμα και σεξουαλικές. Οι ομόκεντροι κύκλοι συνδέονται με τον τρίτο κύκλο , δηλαδή τον πυρήνα,  που  εν προκειμένω είναι  η μητέρα, η οποία συμβολίζει -όπως συμβολίζει  συχνά και στην Ελλάδα- την παραδοσιακή μητριαρχική οικογένεια. Δια του λόγου το αληθές, η σκηνή με τη  συνάθροιση την  οικογενειακή,  μπροστά από ένα τραπέζι . Εάν θέλουμε να  είμαστε ειλικρινείς, η μάνα  δεν  είναι αυταρχική,  όπως θα περιμέναμε, είναι και  χαριτωμένη είναι  και τσαχπίνα. Δεν παύει όμως, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, τα παιδιά της να αισθάνονται με κάποιο τρόπο υπόλογα της.

Η ταινία καταπιάνεται και με τις  αντανακλάσεις των “ασθενειών” στο χαρακτήρα των ασθενών  και του περιβάλλοντός τους. Πως μεταβάλλονται και πως αντιλαμβάνονται τις μεταξύ τους σχέσεις.

Τα πρώτα 30 λεπτά- ίσως και κάτι παραπάνω- έχουν μια διαδικαστικού τύπου αφήγηση-σαν μια μεγάλη εισαγωγή-  η οποία  είναι κάπως μονότονη, αργότερα κι όσο η Γκολίνο θα ξεψαχνίζει τα δύο αδέρφια, τόσο θα αποκαλύπτεται η βασική της έγνοια και ανησυχία,  η οποία είναι η προδιαγεγραμμένη μας  πορεία,δηλαδή  ο θάνατος. Ο θάνατος σε πρόσωπα νέα, όπου  δεν έκλεισε με φυσικό τρόπο ο κύκλος της ζωής.

Η Γκολίνο διαθέτει τρομερές ευαισθησίες, οι οποίες γίνονται αντιληπτές  διά γυμνού οφθαλμού επειδή ακριβώς  τις μεταφέρει αυτούσιες  στη μεγάλη οθόνη. Η αδελφική σχέση- κι όπως αυτή εξελίσσεται- αντικατοπτρίζει τα πιστεύω της για τα στηρίγματα των ανθρώπων στα δύσκολα. Τα στηρίγματα  μπορούν να βρεθούν πρωτίστως μέσα από την οικογένεια. Υπέροχη η σκηνή του τέλους.

Κεντρικό ρόλο στο έργο έχει  ο πρώην σύντροφος της Γκολίνο, ο Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, ενώ δίπλα του βρίσκεται κι ο Βαλέριο Μαστραντρέα. Μικρός αλλά ουσιώδης ο ρόλος -για την ηθοποιό που ανέδειξε η Γκολίνο με την πρώτη της ταινία- την Τζασμίνε Τρίνκα.

Η ταινία συμμετείχε στο Παράλληλο Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών 2018 και στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της Αθήνας

“Euforia” από την Πέμπτη 9 Μαΐου 2019 στους κινηματογράφους

The post Euforia appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 93′, Γλώσσα: Ιταλικά, Ιταλία 2013

της Βαλέρια Γκολίνο

Με τους Τζασμίν Τρίνκα, Κάρλο Τσέκι, Λίμπερο ντε Ρέντζιο

Έργο πάνω στο αμφιλεγόμενο θέμα της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας που απεικονίζει νηφάλια πρόσωπα, καταβεβλημένα από ασθένειες , από την κούραση της ζωής και της ψυχής.

Διεισδυτικό ποιητικό φιλμ για δοκιμασμένους σινεφίλ, που θέτει αναπάντητα ερωτήματα και ταυτόχρονα με επιδεξιότητα απορροφά τους όποιους μελοδραματισμούς περικλείει η λέξη «θάνατος». Το πρόβλημα της ταινίας είναι ότι αρχικά φλυαρεί σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στους ίδιους χώρους, με τα ίδια πρόσωπα που συνομιλούν για το ίδιο θέμα, μαζί με την μερικώς αμήχανη- σκιαγράφηση του κεντρικού προσώπου.

Ο τίτλος  «Μiele» , γεννήθηκε από την πένα του συγγραφέα Μάουρο Κοβάσιτς και είναι το ψευδώνυμο πίσω από το οποίο κρύβεται η φοιτήτρια Ιρένε.  Η νεαρή γυναίκα επιλέγει να κερδίζει τα προς το ζην καθοδηγώντας άτομα που πάσχουν από βαριές ασθένειες στην πορεία τους προς την ευθανασία. Χρησιμοποιεί φάρμακο για τα σκυλιά που δεν κυκλοφορεί στο ιταλικό εμπόριο. Η μητρική απώλεια την στοιχειώνει κάθε φορά που βρίσκεται αντιμέτωπη με την μακάβρια φύση του επαγγέλματός της, ωστόσο δείχνει να λειτουργεί σαν ρομπότ. Διατηρεί δεσμό με συνομήλικο της, αποκρύπτοντας του τη διπλή ιδιότητα της.

Κάπου στα μισά του έργου θα συναντήσει τον καταθλιπτικό  χήρο ονόματι Γκριμάλντι(  απ’ εδώ ξεκινάει και το ουσιαστικό ενδιαφέρον) που έχει χάσει κάθε κίνητρο για τη ζωή. Θα ανακαλύψει ότι ο καλοδιατηρημένος κύριος δεν πάσχει από ανίατη ασθένεια και θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να τον σώσει από την αυτοκαταστροφή. Η Ιρένε πλέον είναι εύθραυστη, βρίσκεται διαρκώς σε σύγκρουση με τον εαυτό της, και αναγκάζεται να θέσει υπό αμφισβήτηση όλες τις προηγούμενες επιλογές της.

Στο πολύπλοκο σκηνοθετικό της ντεμπούτο η Ελληνοϊταλίδα σταρ Βαλέρια Γκολίνο πιστώνεται για το θάρρος της να κολυμπήσει στα βαθιά νερά του λεγόμενου art-house σινεμά και ξεχωρίζει για τη σοφία της να παραμείνει ουδέτερη στα ηθικά διλλήματα που τίθενται , για την αισθητική φινέτσα που αποτυπώνεται σε κάθε καρέ, για την ορθή χρήση της καταπραϋντικής από τις εντάσεις μουσικής,  μα πρωτίστως για την επιλογή της 33χρόνης Τζασμίν Τρίνκα. Η υποκριτική της αρμόζει πλήρως στις περιστάσεις, με  κυμαινόμενη ένταση και χωρίς εξεζητημένα στοιχεία. Η ιταλίδα ηθοποιός κρατάει το δηλητήριο αλλά και τις ηθικές αξίες ενός ανελέητα σκληρού ρόλου. Σε κάποιες στιγμές μας  θυμίζει την κρίση ταυτότητας και την αλληγορική-σουρεαλιστική συμπεριφορά της Αγγελικής Παπούλια στις Άλπεις του Λάνθιμου.

Η Γκολίνο παρότι σε δύο-τρεις περιπτώσεις προδίδεται από τη σκηνοθετική της απειρία( παράδειγμα το διεκπεραιωτικό φινάλε), προσπαθεί να  κινηθεί  στην ίδια κατεύθυνση με το «Amour» του Χάνεκε, δηλαδή αποφεύγει το δέλεαρ μιας  ηθικοπολιτικής ρητορείας για την ευθανασία. Την ίδια στιγμή αποκαλύπτει εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας, των απεγνωσμένων ανθρώπων, που δεν διστάζουν πίσω από τις κλειστές πόρτες να προχωρήσουν σε μια τέτοια πράξη. Έμμεση κριτική για το υπαρκτό ζήτημα που απασχολεί την ιταλική κοινωνία-ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό από την ελληνική- με το κράτος να αρνείται να ρυθμίσει αυτό το μακάβριο φαινόμενο που έχει διεισδύσει σιωπηλά στον εθνικό ιστό.

Άραγε μπορεί να ρυθμιστεί κάτι τέτοιο ή εσαεί θα παραμένει σκοτεινή η διαχωριστική γραμμή, δηλαδή πότε θα επιτρέπεται ο υποβοηθούμενος θάνατος και πότε όχι.

Η σχέση της Ιρένε με τον υγιή στο σώμα Γκριμάλντι σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί, λειτουργεί προβοκατόρικα, με τον σεναριογράφο και την Γκολίνο να τεντώνουν το σκοινί για να αναδείξουν τελικά τις υπαρκτές αντιφάσεις ενός βιοηθικού θέματος που μας έχει προ πολλού κτυπήσει την πόρτα.

“Μέλι” από 16/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Μέλι (Miele) appeared first on screeneye.gr.