Euforia

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η Ελληνοϊταλίδα ηθοποιός Βαλέρια Γκολίνο, αποπειράται για δεύτερη φορά να διαβεί  τα  ακανθώδη μονοπάτια  της σκηνοθετικής διεύθυνσης ( χωρίς ταυτόχρονα να κρατάει οποιοδήποτε υποκριτικό ρόλο).

Αναζήτησε  ξανά  - πέντε χρόνια μετά το βαθυστόχαστο έργο για την ευθανασία,  το Miele-, την υπαρξιακή υπόσταση της επίγειας ζωής- με τον ειρωνικό τίτλο “Ευφορία”, τη στιγμή που ο βίος των ανθρώπων δοκιμάζεται από τις ανθρώπινες καταχρήσεις( ναρκωτικά) κι από τις μη εσκεμμένα προκληθείσες ασθένειες( καρκίνος). Παθόντες- εν αντιθέσει με την προηγούμενη της ταινία που τα κεντρικά πρόσωπα ήταν γυναίκες – είναι δυο  άντρες. Τα δύο αδέλφια έχουν διαφορετικές προσλαμβάνουσες για τον κόσμο και διαφορετικές διαδρομές…ακόμα και σεξουαλικές. Οι ομόκεντροι κύκλοι συνδέονται με τον τρίτο κύκλο , δηλαδή τον πυρήνα,  που  εν προκειμένω είναι  η μητέρα, η οποία συμβολίζει -όπως συμβολίζει  συχνά και στην Ελλάδα- την παραδοσιακή μητριαρχική οικογένεια. Δια του λόγου το αληθές, η σκηνή με τη  συνάθροιση την  οικογενειακή,  μπροστά από ένα τραπέζι . Εάν θέλουμε να  είμαστε ειλικρινείς, η μάνα  δεν  είναι αυταρχική,  όπως θα περιμέναμε, είναι και  χαριτωμένη είναι  και τσαχπίνα. Δεν παύει όμως, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, τα παιδιά της να αισθάνονται με κάποιο τρόπο υπόλογα της.

Η ταινία καταπιάνεται και με τις  αντανακλάσεις των “ασθενειών” στο χαρακτήρα των ασθενών  και του περιβάλλοντός τους. Πως μεταβάλλονται και πως αντιλαμβάνονται τις μεταξύ τους σχέσεις.

Τα πρώτα 30 λεπτά- ίσως και κάτι παραπάνω- έχουν μια διαδικαστικού τύπου αφήγηση-σαν μια μεγάλη εισαγωγή-  η οποία  είναι κάπως μονότονη, αργότερα κι όσο η Γκολίνο θα ξεψαχνίζει τα δύο αδέρφια, τόσο θα αποκαλύπτεται η βασική της έγνοια και ανησυχία,  η οποία είναι η προδιαγεγραμμένη μας  πορεία,δηλαδή  ο θάνατος. Ο θάνατος σε πρόσωπα νέα, όπου  δεν έκλεισε με φυσικό τρόπο ο κύκλος της ζωής.

Η Γκολίνο διαθέτει τρομερές ευαισθησίες, οι οποίες γίνονται αντιληπτές  διά γυμνού οφθαλμού επειδή ακριβώς  τις μεταφέρει αυτούσιες  στη μεγάλη οθόνη. Η αδελφική σχέση- κι όπως αυτή εξελίσσεται- αντικατοπτρίζει τα πιστεύω της για τα στηρίγματα των ανθρώπων στα δύσκολα. Τα στηρίγματα  μπορούν να βρεθούν πρωτίστως μέσα από την οικογένεια. Υπέροχη η σκηνή του τέλους.

Κεντρικό ρόλο στο έργο έχει  ο πρώην σύντροφος της Γκολίνο, ο Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, ενώ δίπλα του βρίσκεται κι ο Βαλέριο Μαστραντρέα. Μικρός αλλά ουσιώδης ο ρόλος -για την ηθοποιό που ανέδειξε η Γκολίνο με την πρώτη της ταινία- την Τζασμίνε Τρίνκα.

Η ταινία συμμετείχε στο Παράλληλο Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών 2018 και στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου της Αθήνας

“Euforia” από την Πέμπτη 9 Μαΐου 2019 στους κινηματογράφους