The post Father Mother Sister Brother appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η ήρεμη καθημερινότητα, ενός ζευγαριού από το Μπορντο της Γαλλίας , ανατρέπεται εκ θεμελίων, όταν η 33χρόνη Χέλεν, ανακαλύπτει ότι πάσχει από μια σπάνια μορφή καρκίνου στους πνεύμονες.

Η Χέλεν είναι παντρεμένη με τον Μάθιου.
Τα όνειρα και οι φιλοδοξίες τους, γκρεμίζονται.
Την Χέλεν, την καταβάλλει η κόπωση, το επίμονο άγχος και η κατάθλιψη.
Οι σκέψεις της είναι απαισιόδοξες και τα σωματικά συμπτώματα εμφανή, σε κάθε στιγμή της ζωής. Στις στιγμές που βολτάρει, στις στιγμές της επιθυμίας για σεξ.

Τίποτα πια δεν είναι όπως πριν. Ανακοινώνει στον Μάθιου, ότι θα φύγει προσωρινά για τη Νορβηγία, για να συναντήσει έναν άρρωστο άνδρα, που συνομιλούσε μαζί του διαδικτυακά.

Ο Μάθιου, όταν αντιλαμβάνεται ότι η Χέλεν έχει πάρει την απόφαση,  να αποδεχτεί το πεπρωμένο της, θα πάει στη Νορβηγία για να την μεταπείσει.

Η ταινία της  Εμιλί Ατέφ δεν λειτουργεί σαν παραμύθι, όπου άξαφνα, μπορεί να εμφανιστεί μια αχτίδα φωτός.

Η Γερμαγογαλλίδα με ιρανικές ρίζες σκηνοθέτις, φιλμάρει βήμα προς βήμα, τα στάδια μιας προδιαγεγραμμένης πορείας, ως αποτέλεσμα της άρνησης της Χέλεν, να αναζητήσει το θαύμα. αλλά και της αταλάντευτης στήριξης του Μάθιου προς τη σύντροφό του.
Σε κάποια στιγμή, η Χέλεν λέει στο Μάθιου, ότι θα βρει κάποια άλλη γυναίκα. Ότι δε θα μείνει μόνος του. Η απόγνωση είναι παρούσα στην Χέλεν, ως αντανάκλαση του κενού που υφίσταται, αλλά και της καθημερινής σωματικής και ψυχολογικής της πτώσης.
Ηθελημένα ή μη, η σκηνοθέτις φέρνει στην επιφάνεια μία κοινωνική προέκταση του θέματος, εξαιρετικά σημαντική.
Την απουσία δομών και υποστηρικτικών ομάδων, που μετά τη διάγνωση, θα στηρίξουν τους ασθενείς, ούτως ώστε η δεδομένη και αναπόφευκτη ψυχολογική πτώση, να μην οδηγήσει τον ασθενή, σε μαύρες σκέψεις και σε κατάρρευση. Η Χέλεν, έχει ως συμπαραστάτη, τον σύντροφό της.

Είναι ο ένας πυλώνας στήριξης.

Ο δεύτερος κι εξίσου σημαντικός πυλώνας,   απουσιάζει από την ταινία, γιατί  απουσιάζει και από τα περισσότερα συστήματα υγείας κι εμμέσως πλην σαφώς, υπονοείται η απουσία των κοινωνικών δομών, σε διάφορα  καίρια σημεία του έργου.

Ως αποτέλεσμα του γεγονότος, ότι  οι ασθενείς μένουν μόνοι τους και οι σύντροφοί τους, μένουν κι αυτοί μόνοι να στηρίζουν, οι ασθενείς βιώνουν τη  μοναξιά και το φόβο.

Και το άγνωστο μέλλον,  επιτείνει την  καθημερινή φθορά και δημιουργεί την αίσθηση του αναπόφευκτου.
Η Βίκυ Κριπς, διεισδύει βαθιά- χωρίς εξάρσεις, χωρίς την τάση της αυτοπροβολής- με απόλυτο ρεαλισμό κι ερμηνεύει την σταδιακή ψυχολογική πτώση της Χέλεν,   στον πιο ολοκληρωμένο ρόλο της Βίκυ Κριπς, σε ολόκληρη τη σταδιοδρομία της.

 Τραγική η ειρωνεία και  μακάβρια « παιχνίδια» της ζωής, με τον Γάλλο ηθοποιό Γκασπάρ Ουλιέλο -στο ρόλο του Μάθιου- στην ταινία να είναι ο ζωντανός, αλλά λίγους μήνες μετά τα γυρίσματα να βρίσκει τραγικό τέλος στα βουνά της Σαβοία, κάνοντας σκι, εδώ, στον τελευταίο ρόλο της δικής του καριέρας.

“Πιο Πολύ από Ποτέ” από την Πέμπτη 8/12 στους κινηματογράφους

The post Πιο Πολύ από Ποτέ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η αυτοκρατόρισσα της Αυστρίας, η βασίλισσα της Ουγγαρίας, η διάσημη επισκέπτρια της Κερκυρας.
Η θλιμμένη πριγκηπέσα.
Η Ελισάβετ, η Σίσι όπως την αποκαλούσαν.
Μια πανέμορφη ύπαρξη του 19ου αιώνα.
Η ελεύθερη, η ασυμβίβαστη, η πνευματώδης, η ανασφαλής .
Παντρεύτηκε στα δεκάξι της τον Φραγκίσκο Ιωσήφ , από έρωτα λένε.
Κόλαση η καθημερινότητα της , από τα τερτίπια της πεθεράς .
Της πήρε τα παιδιά , της έκανε βασανιστήρια, της αφαίρεσε την ευτυχία.
Η Σίσι, βίωσε το πιο τραγικό που μπορεί να συμβεί σε μια μάνα . Να χάσει παιδί .
Δύο παιδιά. Η ίδια, αργότερα δολοφονήθηκε.
Βιβλία γράφτηκαν για χάρη της.
Στην ένδοξη βιογραφία της, σενάρια γράφτηκαν και ταινίες γυρίστηκαν.
Η Ρόμι Σνάιτερ έγινε –πρόωρα- διάσημη, στα σπάργανα της λαμπρής της σταδιοδρομίας, για την κινηματογραφική τριλογία « Sissi».
Κι ερχόμαστε στο 2022, στην εποχή που τίθενται εν αμφιβόλω τα κεκτημένα, αμφισβητούνται οι προσωπικές ελευθερίες ,
το σεξ συνδέεται ξανά μόνο με την μητρότητα και η μητρότητα σε ορισμένα ανεπτυγμένα έθνη, επιβάλλεται.
Η σκηνοθέτις από την Αυστρια, η Μαρί Κρόιτσερ, επιλέγει μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο από τη ζωή της αυτοκράτειρας να αναδείξει.
Κατά τα 40α της γενέθλια, ο έρωτας για τον Φραγκίσκο έχει σβήσει, ο φόβος για το γήρας αμυδρά την κυριεύει και η διατήρηση ενός νεανικού σώματος, γίνεται ο αυτοσκοπός της.
Το σώμα εγκλωβίζεται σε ένα στενό κορσέ, εγκλωβισμένη και η ύπαρξη σαν σε φυλακή, σε ένα γάμο που δεν έχει χαρά να της προφέρει , αλλά και την κοσμικότητα θέλει να αποφύγει.

Ανορεξική πια , καταθλιπτική πια , ο κορσές για τη Σίσι αποκτά και τη φιλοσοφική του διάσταση.
Το σώμα και η ψυχή φθείρεται, όπως έχει φθαρεί και η ίδια η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία.  Αντιληπτή η παρακμή κι από τη σύνθεση του σκηνικού.
Η Μαρί Κρόιτσερ, τη Σίσι, δεν την εξυμνεί πάντα.
Φανερώνει και μια άλλη της πλευρά, κάπως εγωιστική και αρκετά αμφιλεγόμενη.
Υπάρχει μια δυστοκία στο να συνδεθεί η βιογραφική ιστορία της ταινίας, με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα.
Ίσως ήταν μια επιθυμία της Μαρί Κρόιτσερ , που εκ του αποτελέσματος δεν  επέφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα και η αναμενόμενη σύνδεση με το τώρα, μένει κάπως μετέωρη. Κι ο νωχελικός ρυθμός της ταινίας, έθεσε εμπόδια, στο να αποκτήσει το έργο φρεσκάδα και δυναμισμό.
Αντιθέτως, η πρόσφατη ταινία του Πάμπλο Λαραίν για την Νταιάνα, ίσως παρέμεινε πιο συνεπής, ως προς τους αρχικούς της στόχους, επειδή δεν υπήρχε η προσδοκία ενός φιλοσοφικού μανιφέστου.
Στον « Κορσέ», τα κοντινά πλάνα είναι παντού, η ιστορία αφορά τη Σίσι και μόνο,
με την Βίκι Κριτις, να αρπάζει την ευκαιρία και να προσφέρει και με δόσεις επαναστατικότητας,  μια δυναμική ερμηνεία.

Βραβείο στο Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φ. Καννών

The post Κορσές appeared first on screeneye.gr.

Για τις μεγάλες ταινίες του παρελθόντος, τα στούντιο επιλέγουν να μας τις επαναφέρουν στη μνήμη, είτε δημιουργώντας τα σίκουελ τους είτε δίνοντας το ελεύθερο σε έναν καταξιωμένο δημιουργό, να πειραματιστεί, διατηρώντας τον ίδιο τίτλο( επί παραδείγματι το έργο Suspiria). Αντιθέτως, για τους κορυφαίους σκηνοθέτες της 7ης τέχνης, η έμπνευση για μια τιμητική ταινία ανήκει στους συναδέλφους τους και το τελευταίο διάστημα-ίσως κι εξαιτίας της έλλειψης πρωτότυπων σεναρίων- τέτοιου είδους ταινίες είναι αρκετές.

Στη χθεσινή μας κινηματογραφική ειδησεογραφία, σταθήκαμε σε μια ταινία που θα αποτίει φόρο τιμής, στον Φασμπίντερ, ενώ για σήμερα παρουσιάζουμε το “Bergman Island,” ταινία για το μέρος που ενέπνεε για χρόνια τον Σουηδό σκηνοθέτη Ίνγκμαρ Μπέργκμαν( έμενε εκεί με τις μούσες του Μπίμπι Άντερσον και Λιβ Ούλμαν), το νησί Faro ( προφέρεται Φόρα), το οποίο έχει μήκος 18 χιλιομέτρων και βρίσκεται στη Βαλτική. Ένα νησί γεμάτο πρόβατα, στο οποίο μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ‘90, ήταν στο μεγαλύτερό του μέρος στρατιωτική βάση. Ο στρατός δεν επέτρεψε στον Ταρκόφσκι να γυρίσει την ταινία “Θυσία”.

Ο Μπέργκμαν έζησε και πέθανε σε αυτό το μέρος, ενώ η πρώτη του ταινία στο Faro, γυρίστηκε το 1961. Ήταν το οσκαρικό “ Μέσα από τον Σπασμένο Καθρέφτη”, ενώ ακολούθησε η “ Persona” το 1965…κι άλλες.

Η Γαλλίδα σκηνοθέτις και σύντροφος του Ολιβιέ Ασαγίας, η Μία Χάνσεν-Λόβ,δεν ακολουθεί κατά γράμμα τις μέρες και τα χρόνια του Σουηδού σκηνοθέτη στο Faro, πλάθει μια δικιά της ιστορία. Οι ήρωες της, είναι ένα ζευγάρι Αμερικανών , το οποίο μετακομίζει κατά την καλοκαιρινή περίοδο στο νησί, για να γράψει σενάρια και να εμπνευστεί από το μέρος που αγάπησε ο Μπέργκμαν.

Η Μία Χάνσεν-Λόβ έλαβε την αναγνώριση και την αποδοχή κοινού και κριτικών, με την ταινία “Things to come”, σκηνοθετώντας την Ιζαμπέλ Ιπέρ, ενώ για το “Bergman Island,” πρωταγωνίστρια της θα είναι η Βίκι Κριπς( πρωταγωνίστρια στην Αόρατη Κλωστή), η Μία Βασικόβσκα και ο Anders Danielsen Lie.

Η ταινία πιθανότατα να προβληθεί στο Φεστιβάλ Βερολίνου ή Καννών το 2019.

Επιμέλεια: Ιάκωβος Γωγάκης

The post Ποιο είναι το νησί που αγάπησε ο Μπέργκμαν; Ταινία,ο τόπος λατρείας του Σουηδού σκηνοθέτη appeared first on screeneye.gr.