Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

“Είναι το σινεμά μου, με εκφράζει και σε όποιον αρέσει”.

Ήταν η αφοπλιστική απάντηση του Γιάννη Οικονομίδη σε συνομιλία μας χρόνια πίσω , για το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των ταινιών του.

Για τους χαρακτήρες που αποκηρύσσουν την ηθική, που ζουν στο περιθώριο και ρέπουν μονίμως στην παρανομία, μα και πρόσωπα που βρίζουν ακατάπαυστα. Από το πρωτοποριακό για την εποχή του “Σπιρτόκουτο”(2002), στο έργο “Η Ψυχή στο στόμα” (2006), στον “Μαχαιροβγάλτη”(2010) , στο “Μικρό Ψάρι”(2014) και στο θεατρικό έργο “ Στέλλα Κοιμήσου”, ο Οικονομίδης επιρρίπτει την ευθύνη στο μοντέρνο αξιακό σύστημα, για το φαινόμενο της “ευεργεσίας” των ατόμων που ξεφεύγουν από το πλαίσιο της νομιμότητας, για να μετατραπούν σε κάτι άλλο από αυτό που είναι . Το αποτέλεσμα είναι η βεβήλωση της Δημοκρατίας και η μετατροπή του ανθρώπου σε «κύμβαλον αλαλάζον», χωρίς ίχνος ηθικής.

Ο τίτλος “ Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς” φεύγει μακριά και χάνεται από το “Je t’aime” ,τις ρομαντζάδες και τις βόλτες σε πλακόστρωτα. Οι “παράνομοι ρομαντικοί” θα ζητήσουν την επιβεβαίωση των πραγματικών επιθυμιών τους, από τις ίδιες τους τις μανάδες . Η απατηλή δύναμη του χρήματος υπερπηδάει τον έρωτα και στρώνει στους βασικούς ήρωες , δρόμο   αγκαθωτό, γεμάτο με προκλήσεις.

Αφενός, ο Γιάννης Οικονομίδης επαναλαμβάνει στον ίδιο τόνο, τις ξεκλείδωτες συγχορδίες όλων των προηγούμενων του ταινιών-με υπαρκτό ακόμα και το διαρκές κρεσέντο βωμολοχιών- αφετέρου, το κείμενο έχει ελάχιστες δυνατότητες. Είναι το πιο αδύναμο απ’ όλα τα προηγούμενα, γιατί απουσιάζει -έστω- ένα υποτυπώδες στρώμα πολυπλοκότητας, όπως επί παραδείγματι   συνέβη στην ταινία “ Μαχαιροβγάλτης”.
Ο σκηνοθέτης έχει το «γνώθι σαυτόν» και κατέχει 2-3 μυστικά της 7ης τέχνης για να καμουφλάρει το αδύναμο σενάριο. Επιλέγει επαγγελματίες και ερασιτέχνες ηθοποιούς με μεγάλες θεατρικές και κινηματογραφικές ικανότητες. Εντάσσονται πλήρως στο πνεύμα και στο στιλ του δημιουργού, όπως επί παραδείγματι είναι ο Γιάννης Τσορτέκης, ο Βασίλης Μπισμπίκης, ο Στάθης Σταμουλακάτος, η Βίκυ Παπαδοπούλου, ο Γιάννης Γιαννόπουλος και οι δύο μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες, που ερμηνεύουν τις μητέρες των δύο βασικών πρωταγωνιστών, η Σοφία Κουνιά και η Βασιλική Καλλιμάνη.

Ο κυπριακής καταγωγής δημιουργός, “θυμάται” τον Σκορσέζε, τον Γκαρόνε, κι άλλους σκηνοθέτες με κύρος, στο γκανγκστερικό έργο.

Οι σκηνές του, ο φωτισμός του και η μυστηριακή νέο -νουάρ τζαζ μουσική του γνωστού Γάλλου πιανίστα Ζαν-Μισέλ Μπερνάρ, διαθέτουν μια φαινομενική τελειότητα.

Πίσω από τη φαινομενική τελειότητα, γίνεται αντιληπτό πως η κάθε σκηνή λειτουργεί σαν γεωμετρικό σχήμα, τοποθετημένο από τον Οικονομίδη ψυχρά και τεχνητά. Δεν απορρέει αρμονία, άρα και φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι η στιγμή με την Όλγα ( Βίκυ Παπαδοπούλου) να χορεύει στην κουζίνα δίπλα στα οικιακά σκεύη, χωρίς η συγκεκριμένη στιγμή να έχει λόγο ύπαρξης.
Υπάρχουν σημεία που το σινεμά του Οικονομίδη γοητεύει, αλλά αυτή η γοητεία εξασθενεί περίπου στο 90λέπτο. Η ταινία διαρκεί 2 ώρες και 20 λεπτά.

Η υπόθεση της ταινίας με λίγα λόγια

Η Όλγα παρατάει τον επιχειρηματία άντρα της, του παίρνει 1 εκατομμύριο ευρώ, για να ζήσει με έναν πρώην λαϊκό τραγουδιστή και ιδιοκτήτη σκυλάδικου. Ο “πονεμένος” σύζυγος επιθυμεί να πάρει εκδίκηση. Το έργο διαδραματίζεται στη Λαμία.

“Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς” από την Πέμπτη 5/3 στους κινηματογράφους

The post Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς appeared first on screeneye.gr.

Έγκλημα, Δράμα, 137, Ελλάδα 2014

του Γιάννη Οικονομίδη

Με τους  Βαγγέλης Μουρίκης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Γιάννη Τσορτέκη, Πέτρο Ζερβό, Γιώργος Γιαννόπουλος

Ο Γιάννης Οικονομίδης όπως μας έχει συνηθίσει, θα φτιάξει για μία ακόμα φορά τους γνώριμους αρχετυπικούς του χαρακτήρες που κινούνται στα άκρα και στο περιθώριο. Είναι άτομα που οι σκοτεινές τους διαδρομές δεν συναντούν τον δρόμο της ηθικής και η εμπιστοσύνη ανταμείβεται πάντα με προδοσία.Η λεκτική βία εξακολουθεί να είναι πανταχού παρούσα, με όλες τις επαναλήψεις της και τις υπερβολές της, όπως αποτυπώνεται σε όλα τα έργα του σκηνοθέτη.

Αν παραδεχτούμε ότι ο Οικονομίδης στάθηκε πηγή έμπνευσης νέων Ελλήνων σκηνοθετών( Γεωργόπουλος, Σερβετάς), τώρα  με το « Μικρό Ψάρι» ο Οικονομίδης αποκαλύπτει και από πού ο ίδιος μπορεί να  εμπνέεται. Ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε τον αγαπημένο του συνεργάτη Βαγγέλη Μουρίκη, του κατ’ επάγγελμα  εκτελεστή συμβολαίων θανάτου αλλά και οι ηθικές αναλαμπές του, ταυτίζονται με αυτές του Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν( Drive, Pusher) χωρίς βέβαια εδώ να υπάρχουν φανταστικές αναφορές αλλά απόλυτα ρεαλιστικές.

Η ταινία ανοίγει με τον Στράτο ( Βαγγέλη Μουρίκη) να βρίσκεται σε μια αλάνα πίσω από παρατημένα τρόλεϊ και να διαπράττει φόνο. Είναι ένας υπάλληλος φούρνου που πλάθει κουλουράκια αλλά ταυτόχρονα και  κατά παραγγελία φονιάς που αμείβεται αδρά για τις υπηρεσίες του.

Μαθαίνουμε ότι ο Στράτος έκανε φυλακή και κάποιος ονόματι Λεωνίδας που βρίσκεται ακόμα στη στενή του έσωσε τη ζωή. Ο Λεωνίδας ζητά από τον Στράτο να καλύψει ένα μεγάλο μέρος της χρηματικής εγγύησης για να αποφυλακιστεί. Ο κεντρικός ήρωας κρατάει αποστάσεις από τον «σωτήρα» του, και δεν δείχνει πρόθυμος να βοηθήσει. Η γυναίκα του Λεωνίδα( την οποία ερμηνεύει η Πόπη Τσαπανίδου) κι ένας κοινός τους φίλος (Γιάννης Τσορτέκης), θα τον πείσουν να δώσει τελικά τα λεφτά. Αλλά ποτέ δεν θα φτάσουν στον Λεωνίδα.

Σε μια παράλληλη ιστορία που εξελίσσεται ένα πρόσωπο του υπόκοσμου, ο Πετρόπουλος (Γιώργος Γιαννόπουλος) που δρα κι ως τοκογλύφος, εκβιάζει τους γείτονες και φίλους του  Στράτου(Βίκυ Παπαδοπούλου-Πετρος Ζερβός)με διάφορους τρόπους, αλλά φαίνεται ότι και αυτοί του οι φίλοι έχουν παραδώσει οποιοδήποτε ίχνος ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας.

Ο σκηνοθέτης με την αντισυμβατικότητα που   τον χαρακτηρίζει θα περίμενε κανείς από τον τίτλο και μόνο να συνέδεε συμβολικά το « Μικρό Ψάρι» με το « Μεγάλο» πάνω στη βάση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας των ημερών. Αυτό περνάει ξώφαλτσα μέσα από 1-2 περιστατικά, το έργο ακολουθεί πλήρως ένα ρεαλιστικό-πεσιμιστικό μοτίβο για την σαπίλα των ανθρώπων και του κοινωνικού συνόλου χωρίς από κάπου να φαίνεται φως.

Καλοσχεδιασμένά όλα τα εξωτερικά του πλάνα, φοβερή η μουσική που επιλέχθηκε, ο Βαγγέλης Μουρίκης κινείται στο ίδιο επίπεδο ερμηνείας με όλες τις ταινίες που πρωταγωνιστεί, η έκπληξη όμως έρχεται από τους δευτερεύοντες ρόλους-γραφικές καρικατούρες- που κάποιοι εξ’ αυτών  όπως του Γιάννης Τσορτέκη( φίλος Στράτου που τον εξαπατά) και του Πέτρου Ζερβού( επίσης φίλος Στράτου που βγάζει τη γυναίκα και το παιδί του στο κλαρί) πραγματικά  να ξεχωρίζουν.

‘Ο Οικονομίδης γνωρίζει τις κατηγορίες που του προσάπτουν όλα αυτά τα χρόνια, επιμένει και λέει «αυτό τον κόσμο γνωρίζω με αυτόν θα καταπιάνομαι», του αναγνωρίζουμε αυτή του τη στάση, λέει όμως και κάτι άλλο. Ότι ο ελληνικός κινηματογράφος θα παραμείνει « βιοτέχνης» του παγκόσμιου σινεμά εάν εξακολουθήσει ο κόσμος να σνομπάρει τις ελληνικές ταινίες.

Παραμένει όμως ένα ερώτημα, εάν αυτός ο κινηματογράφος του Οικονομίδη που κάποιοι από μας ( όπως ο γραφών) αγαπάμε αληθινά, θα μπορέσει να συγκινήσει το ελληνικό ακροατήριο, ή εάν ο κόσμος θεωρήσει ότι κάθε φορά βλέπει μικρές παραλλαγές πάνω-κάτω πανομοιότυπων ιστοριών”.

Κριτική από Φ. Βερολίνου

Το “Μικρό Ψάρι” από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Μικρό Ψάρι appeared first on screeneye.gr.