Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Μια ιδιαίτερη κινηματογραφική εμπειρία, όπως την συνέλαβε ο κορυφαίος και τολμηρός Γάλλος κινηματογραφιστής, ο Ζακ Οντιάρ.

 Στην «Εμίλια Πέρεζ» , ο Οντιάρ εξερευνά τις έννοιες της αλλαγής,  της ταυτότητας και της κοινωνικής λύτρωσης, με έναν τρόπο όμως, που άλλοτε προκαλεί ενδιαφέρον κι άλλοτε απογοητεύει.

Αν και η ταινία — η οποία φέρει και τα χαρακτηριστικά του μιούζικαλ — καταφέρνει να εντυπωσιάσει με την οπτική της δύναμη και την πρωτοτυπία της, υστερεί σε συνεκτικότητα, στιβαρή αφήγηση και ρυθμό,  ιδιαίτερα όταν οι σκηνές φαίνονται ασύνδετες ή παρατραβηγμένες, αφήνοντας ένα μείγμα εντυπώσεων,  που από τη μια επαινείται και από την άλλη προβληματίζει.

Η ιστορία ακολουθεί την απόφαση ενός Μεξικανού αρχηγού καρτέλ να εγκαταλείψει τον κόσμο της παρανομίας,

να αφήσει πίσω τη γυναίκα και το παιδί του και, με τη βοήθεια μιας δικηγόρου, να σκηνοθετήσει το θάνατό του,

να αλλάξει χώρα, να αλλάξει φύλο  και να υιοθετήσει μια νέα ταυτότητα,  ως γυναίκα.

Η ταινία διαρθρώνεται σε τρία κύρια μέρη: από τη ζωή στο Μεξικό ως άντρας, στην επανεμφάνισή του ως γυναίκα  και αργότερα στην προσπάθειά της,  να επανενταχθεί στην κοινωνία, μέσω μιας εργασίας που συνδέεται με το παρελθόν της.

Οι σκηνές,  όπου η Εμίλια, αντικρίζει τον εαυτό της στον καθρέφτη ή τραγουδά για την επιθυμία της να γίνει αποδεκτή,  μεταφέρουν όλη την αλήθεια της ηρωίδας  για το τι νιώθει αλλά και την αλήθεια   του Οντιάρ,  για το τι,  επιθυμεί νοηματικά να μεταφέρει στο θεατή.

Εντούτοις, η προσέγγιση του Οντιάρ αποδεικνύεται υπερβολική  σε αρκετά σημεία.

 Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως η γυναίκα του κεντρικού προσώπου ή ο ρόλος της κόρης , παραμένουν ατελώς ανεπτυγμένοι και δεν δίνουν στην ιστορία την απαραίτητη συναισθηματική αλληλεπίδραση με το κεντρικό πρόσωπο.

Επίσης, οι  σκηνές που φαίνονται να επαναλαμβάνονται,   δεν εμπλουτίζουν την πλοκή, αντιθέτως,  καθιστούν αργό το ρυθμό,  μειώνοντας τη δυναμική της αφήγησης.

Όπως στις ταινίες «Dheepan» και  «Προφήτη» , ο Οντιάρ αναζητά την ταυτότητα των ηρώων του, μέσα από τη σύγκρουση με τον κοινωνικό τους περίγυρο.  Στο «Dheepan»  , ο ήρωας προσπαθεί να επιβιώσει σε μια ξένη χώρα, ενώ στον «Προφήτη» , ο χαρακτήρας έρχεται αντιμέτωπος με την εγκληματική ιεραρχία της φυλακής.

Στην «Εμίλια Πέρεζ», η αναζήτηση ταυτότητας περνά μέσα από την αλλαγή φύλου, αλλά και τις προσωπικές και κοινωνικές προκλήσεις που αυτή συνεπάγεται.

Ο Οντιάρ τοποθετεί την ηρωίδα του,  να τα θέλει όλα δικά της, γεγονός που δημιουργεί ερωτήματα,  για το αν η αλλαγή φύλου συνοδεύεται από αλλαγή στο χαρακτήρα της.

Ο Οντιάρ δείχνει πως κάτι αλλάζει,  αλλά και κάτι παραμένει το ίδιο.

Αυτή τη μάχη ανάμεσα στην αλλαγή και στη μη αλλαγή, την ενσαρκώνει μοναδικά η ηθοποιός Κάρλα Σοφία Γκασκόν,  στο ρόλο της Εμίλια Πέρεζ.

Η Ζόε  Σαλντάνα φέρνει μια εσωτερική ένταση και ευθραυστότητα στο ρόλο της δικηγόρου,  που, ενώ φαίνεται να ελέγχει τα πράγματα, παλεύει με τους δικούς της δαίμονες και με τις  εσωτερικές της συγκρούσεις.

Εξαιρετική η Σελένα Γκόμεζ στον ρόλο της συζύγου,ακόμη κι αν και ο Οντιάρ,  δεν της προσφέρει όσο κινηματογραφικό χρόνο,  άξιζε ο ρόλος , η Γκόμεζ διαμορφώνει έναν χαρακτήρα γεμάτο αυθεντικότητα,  ψυχισμό αγάπης, εκδίκησης και μετάνοιας.

Εμίλια Πέρεζ από την Πέμπτη 7 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους

The post Εμίλια Πέρεζ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Στο ουέστερν “ The Sisters Brothers”  πρωταγωνιστούν προβεβλημένοι αστέρες του Χόλιγουντ( ο Τζέικ Τζίλενχαλ, ο Χοακίν Φίνιξ κι ο Τζον Σι Ράιλι), παρότι σκηνοθετείται από έναν καταξιωμένο Γάλλο σκηνοθέτη, του arthouse σινεμά, τον Ζακ Οντιάρ( Σώμα με Σώμα, Προφήτης, Dheepan).

Το έργο στηρίζεται  πάνω στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γαλλοκαναδού συγγραφέα Πατρίκ Ντιούιτ και περιστρέφεται γύρω από μια αποστολή, την οποία αναθέτει ο αποκαλούμενος “διοικητής” ( Ρούτγκερ Χάουερ) σε δύο εγκληματίες, στα αδέρφια Τσάρλι και  Έλι( Χοακίν Φίνιξ-Τζον Σι Ράιλι). Ο σκοπός τους είναι  να ξεπαστρέψουν τον ΄Χέρμαν Γουόρμ, ο οποίος ασχολείται με την αναζήτηση χρυσού(Ριζ Άχμεντ). Η ιστορία είναι χρονικά τοποθετημένη πέριξ του 1853. Ο Χέρμαν Γουόρμ συνταξιδεύει με τον Μόρις(Τζέικ Τζίλενχαλ). Τα δύο αδέρφια μέσα από ένα περιπετειώδες ταξίδι, θα τον συναντήσουν…αλλά δεν θα τον σκοτώσουν.

Για τον Οντιάρ, το οδοιπορικό των δυο τους αδερφιών, από το Όρεγκον, στο Μέριλαντ και απ’εκεί στο Σαν Φρανσίσκο, δεν καταγράφεται μονοδιάστατα, ως ένα ουέστερν καταδίωξης. Αντιθέτως, από τη μια φανερώνει τον πιο δυναμικό και οξύθυμο χαρακτήρα και από την άλλη  τον πιο πράο αλλά και λιγότερο δεξιοτέχνη…στις λεπτομέρειες της καθημερινότητας.  Η ανακάλυψη μιας οδοντόβουρτσας και η άγνοια για το πως βουρτσίζουμε, συγκαταλέγεται στις κορυφαίες κωμικές στιγμές της ταινίας. Ο Γάλλος σκηνοθέτης είναι μετρ και ξέρει πως να  ξεψαχνίζει τις ακατέργαστες σκέψεις των “αγροίκων” ηρώων του και με έναν όμορφο τρόπο, μέσα από τη βία και την αγριότητα,  θα τους καθοδηγήσει προς το ασυνείδητο( για αυτούς)  δίλημμα, να σκεφτούν το μέλλον τους, σε έναν κόσμο που τότε αρχίζει να αστικοποιείται και οφείλουν να επιλέξουν,  εάν θα συνεχίσουν να ζουν μέσα στους κανόνες της άγριας δύσης ή θα αποδεχθούν τις νέες συνθήκες που δημιουργούνται.

Για πολλοστή φορά- σε διαφορετικό ύφος και γλώσσα- ο Οντιάρ καταπιάνεται με τις πρωτόγονες ανθρώπινες συμπεριφορές, με πρόσωπα ανδρικά( όπως συμβαίνει στις περισσότερες ταινίες του), τα οποία ηθελημένα ή άθελα τους, χαρακτηρίζονται ως όμηροι μιας τερατώδους κοινωνικής συμπεριφοράς και είτε θα το καταλάβουν και δεν θα αλλάξουν είτε θα το καταλάβουν και θα αλλάξουν…  στηριζόμενος βέβαια για πρώτη φορά και πάνω στους κώδικες του εμπορικού σινεμά.

Η κινηματογραφική του ατμόσφαιρα συνάδει πλήρως με τα χαρακτηριστικά των συγκεκριμένων ταινιών, ενώ παράλληλα η μουσική του πολυβραβευμένου συνθέτη Αλεξάντρ Ντεσπλά-αν και  διακριτική-, είναι από τις πιο όμορφες της κινηματογραφικής χρονιάς.

Ανάμεσα στους παραγωγούς της ταινίας είναι και ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ο Τζον Σι Ράιλι, ο οποίος αδικήθηκε στα Όσκαρ( έπρεπε να ήταν υποψήφιος), όπως αδικήθηκε εν γένει και η ίδια η ταινία. που έμεινε στην αφάνεια.

Ασημένιο Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας 2018

The post The Sisters Brothers appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Έγκλημα, 109′, Γαλλία 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Dheepan, Γλώσσα: Γαλλικά, Αγγλικά, Ταμίλ

Του Ζακ Οντιάρ

Με τους Τζεσουθασάν Αντονιθασάν , Καλιεασβάρι Σρινιβασάν

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Προκλητική, τολμηρή, ενοχλητική, προβοκατόρικη, μα πάνω απ’όλα, μια ταινία μη αμφισβητούμενης -τώρα πια- αλήθειας κι ακρίβειας, έρχεται στην Ελλάδα την κατάλληλη στιγμή, στην εφιαλτική συγκυρία των τρομοκρατικών χτυπημάτων του Παρισιού. Ο σκηνοθέτης της, ο Ζακ Οντιάρ, κραυγάζει εδώ και χρόνια, μέσα από τα κινηματογραφικά του δημιουργήματα, για το καταρρέον γαλλικό κράτος, της αχαλίνωτης κι ατιμώρητης βίας, των ταξικών ανισοτήτων, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας… φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Το χαμηλού προϋπολογισμού “Dheepan”, μπορεί να έφυγε από το πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών-δικαίως θα λέγαμε-, με τον Χρυσό Φοίνικα, όμως οι Γάλλοι, εκδικήθηκαν την επιθετική ρητορεία του κορυφαίου συμπατριώτη τους καλλιτέχνη, πρωτίστως, μέρος του δημοσιογραφικού σιναφιού, αρνούμενοι να του δώσουν χείρα βοηθείας και το κοινό με τη σειρά του, του « γύρισε την πλάτη», στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας.

Ένας υψηλόβαθμος αντάρτης, ονόματι Dheepan, της αποκαλούμενης μειονοτικής-εθνικιστικής ομάδας « Οι Τίγρεις του Ταμίλ Ιλά », που δρούσε στη Βόρεια Σρι Λάνκα, με σκοπό την αυτοδιάθεση, καίει τη στρατιωτική του στολή, δίνοντας ένας τέλος, στο πολεμικό πεδίο και στον αντάρτικο αγώνα. Έχει μόλις χάσει τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Καταφέρνει να αποδράσει στην Ταϊλάνδη και μετά από τέσσερα χρόνια, ζητά πολιτικό άσυλο στη Γαλλία. Καταφθάνει σε μια υποβαθμισμένη κοινότητα του Παρισιού, ( τα γυρίσματα έγιναν σε εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της Peugeot στο «Poissy», λίγο έξω από το Παρίσι), μαζί με μια άγνωστη του γυναίκα κι ένα μικρό κοριτσάκι, παρουσιαζόμενοι για ευνόητους λόγους, ως οικογένεια. Η περιοχή είναι άντρο παράνομων δραστηριοτήτων, των διαφόρων γκανγκστερικών ομάδων, που θέλουν να ελέγξουν τη διακίνηση ναρκωτικών. Για τα προς το ζην, ο Dheepan κάνει διάφορα μερεμέτια. Είναι θέμα χρόνου, οι τρεις μετανάστες, να βρεθούν στο στόχαστρο των γκάνγκστερ, σε μια κατάσταση, που θυμίζει το παρελθόν τους στη Σρι Λάνκα.

Η αρχική ιδέα του Ζακ Οντιάρ, προήλθε αμυδρά, από τα «Περσικά Γράμματα»του Μοντεσκιέ κι ολοκληρώθηκε σε μυθοπλαστικό ντεκόρ, αμέσως μετά τα γυρίσματα της ταινίας του « Ο Προφήτης», το 2009. Καθόλου τυχαίο δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί το γεγονός αυτό. Πρόκειται για ταινίες που λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, η μια διαδραματίζεται μέσα σε μια φυλακή, η άλλη,σε κοινότητα, που θυμίζει φυλακή, αριστοτεχνική ανακατασκευή, αγαπημένη θεματική του Οντιάρ, που τείνει να γίνει-αν δεν έχει ήδη γίνει-, πολιτική του άποψη και κινηματογραφική του εμμονή.

Ο Οντιάρ, σκηνοθετεί εντός ενός οριοθετημένου πλαισίου, υπόκωφα, στο ίδιο γνώριμο λιγομίλητο περιβάλλον του, χωρίς να επικαλύπτει το ψυχολογικό υπόβαθρο του ερασιτέχνη πρωταγωνιστή του και της σκοτεινής περιρρέουσας ατμόσφαιρας, που τον περιβάλλει. Αντιθέτως, με πλάγιο τρόπο την αναδεικνύει, διατηρώντας ταυτόχρονα στο παιχνίδι ,το θέμα της μετανάστευσης, αλλά ως δευτερεύον θέμα.
Τα γαλλικά προάστια, η καθίζηση των ηθικών αξιών, η παντελής έλλειψη του κράτους( αστυνομία, κοινωνικές υπηρεσίες), αναρριχούνται  στο προσκήνιο, σε μια ποιητικού τύπου εξομοίωση της Ευρώπης και του Τρίτου Κόσμου. Πόλεμος εκεί, πόλεμος κι εδώ.

Παράλληλα, δίνει μια ρομαντική διάσταση, στη Σρι Λανκέζικη «οικογένεια», παρότι τα τρία πρόσωπα είναι άγνωστα μεταξύ τους. Μια αψεγάδιαστη σκηνή του υποτιθέμενου ζευγαριού, ένας διάλογος σε μια άγνωστη σε μας γλώσσα, είναι το έμμεσο καυστικό σχόλιο του Οντιάρ, για δύο κόσμους, για δύο πολιτισμούς…άλλος έχει το όνομα κι ο άλλος έχει τη χάρη.

Όσοι έριξαν στην πυρά το έργο αυτό, στέκονται στα τελευταία 20 λεπτά του. Δεν θα θέλαμε να τα αποκαλύψουμε. Ο Οντιάρ σίγουρα τραβάει το σκοινί, δεν αρέσει ούτε σε μας η βία και η αυτοδικία, πολίτες που παραβιάζουν τους νόμους. Δεν βλέπουμε από την άλλη, η σκηνοθετική του οπτική, να την υποστηρίζει, ίσως ξεφεύγει από το ρεαλιστικό μοτίβο, θέλοντας να θίξει την αδυναμία της πολιτείας να παρέμβει, σε μια παριζιάνικη ζούγκλα, όπου ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

“ Dheepan”  από 19/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven/Spentzos

The post Dheepan appeared first on screeneye.gr.

Το αφιέρωμα συμπίπτει με την  έξοδο στους ελληνικούς κινηματογράφους, της ταινίας του «The Sisters Brothers»14/03/2-19.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Με νωπή τη μνήμη από τα τραγικά γεγονότα του Παρισιού, το αφιέρωμα στον  Ζακ Οντιάρ, αποκτά ξεχωριστή σημασία. Ο 67χρόνος σκηνοθέτης επιμένει σκοπίμως, να προβάλλει ανδρικούς χαρακτήρες,  που είναι όμηροι μιας τερατώδους κοινωνικής συμπεριφοράς, οδηγούμενοι στην απομόνωση, στην περιορισμένη τους ελευθερία να γευτούν τον έρωτα,  ( βλέπε «Πάνω στα Χείλη μου», «Σώμα με Σώμα»), εμμένει σθεναρά, στην αποτύπωση  της βίας σε όλες της τις εκφάνσεις(Προφήτης) και με το τελευταίο του έργο (Dheepan), χωρίς ίχνος δισταγμού,  υπάγει στην ίδια κατηγορία, τη «δημοκρατική» του χώρα, με αυτές του Τρίτου Κόσμου,  μετανάστες  από την Σρι Λάνκα, που αποκαθηλώνουν το τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης, ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη.

 Η κυνική του ματιά, για τα κακώς έχοντα της γαλλικής κοινωνίας, τον έφερε αντιμέτωπο, με κάποιους άσπονδους του «φίλους», κατηγορώντας τον για εσκεμμένες κινηματογραφικές υπερβολές, μη ρεαλιστικές, με μοναδικό σκοπό να γαργαλίσει το ακροατήριο, ρίχνονταν λάδι στη φωτιά, προβάλλοντας μια κοινωνία απόλυτα άρρωστη, πλήρως διεφθαρμένη και  κτηνώδη, με την αυτοδικία να εμφανίζεται ως η μόνη λύση, όπως έχει κατηγορηθεί -κατά κόρον- κι ο δικός μας, ο Γιάννης Οικονομίδης.

Η επιθετική στάση μερίδας κριτικών, όπως του Τζουλιάμ Ντιόν της «Λιμπερασιόν»,  του Στέφαν Ντελόρμ του «Cahiers du Cinema» και του Ζακ  Μαντελμπρό της «Λε Μοντ», είχε ως αποτέλεσμα, το έργο με τον ύψιστο έπαινο από το Φεστιβάλ Καννών, το «Dheepan», να προσελκύσει  στις κινηματογραφικές αίθουσες, περιορισμένο αριθμό σινεφίλ, αποτέλεσμα ταυτόχρονα, της αρνητικής προδιάθεσης των Γάλλων, να αναγνωρίσουν το μέγεθος, των κοινωνικών προβλημάτων, στα γκέτο της χώρας τους,  της γενικότερης  ξενοφοβικής συμπεριφοράς, που αποτυπώνεται  με την άνοδο της Μαρίν Λε Πεν, αλλά και της επιθυμίας αρκετών πολιτών, για κλείσιμο των συνόρων.

Το αμφιλεγόμενο σινεμά του Ζακ Οντιάρ, δεν έχει εντός της χώρας του, μόνο επικριτές αλλά και ένθερμους υποστηρικτές, ξεπερνώντας σε διακρίσεις τους Ζιαν Μπιερ Ζενό, Αμπτελαντιφ Κεσίς, Ολιβιέ Ασσαγιάς και Λυκ Μπεσόν. Από το ντεμπούτο του, το 1994, με το θρίλερ « Κοίτα τους Άντρες όταν Πέφτουν», μέχρι σήμερα, του απονεμήθηκαν 5 βραβεία Σεζάρ, ανάμεσα σε αυτά, δύο για καλύτερη σκηνοθεσία, απέχοντας μια σπιθαμή, από τις διακρίσεις των Πολάνσκι και Ρενέ.

 Γεννηθείς το 1952 στο Παρίσι, ο Ζακ Οντιάρ, γαλουχήθηκε μέσα στην 7η τέχνη , με τον πατέρα του, Μισέλ , να μεταπηδάει το 1949 από τη λογοτεχνική γραφή, στη συγγραφή σεναρίων και κινηματογραφικών διαλόγων, κρατώντας και το ρόλο του σκηνοθέτη, σε 10 παραγωγές.  Τα αχνάρια του, δεν είχε σκοπό να τα ακολουθήσει ο Ζακ Οντιάρ, παρότι βρισκόταν από παιδί, στα στούντιο. Ήταν παράλληλα θαμώνας των γαλλικών σινεμά και γνώριζε όλη τη διαδικασία παραγωγής ταινιών.

Ήθελε να γίνει καθηγητής, μπήκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Παρισιού, αλλά βγήκε χωρίς το συγκεκριμένο πτυχίο, αποφασίζοντας να τα παρατήσει, πηγαίνοντας στην ομάδα του Ρόμαν Πολάνσκι για τα γυρίσματα του « Ένοικου», γράφοντας κείμενα και κριτικές ταινιών, σε διάφορα έντυπα της πόλης, ετοιμάζοντας και το πρώτο του σενάριο, « Φιλιά…μέχρι τη Δευτέρα», έργο που σκηνοθέτησε ο πατέρας του, το 1974.Ήταν η πρώτη ουσιαστική συνεργασία πατέρα και γιου.

Ο Ζακ Οντιάρ, για τα επόμενα 20 χρόνια, μέχρι το 1994,  γράφει σενάρια και διαλόγους ( όπως ήταν «Ο Επαγγελματίας» του Τζορτζ Λοτνέρ, το 1981, η «Εκδρομή Θανάτου» του Κλοντ Μίλερ, το 1983, η «Υπερκόπωση» του Μισέλ Μπλανκ, το 1994) και διατυπώνει δημόσια μια πικρία, για το γεγονός πως ο πατέρας του, δεν πρόλαβε να δει δικιά του ταινία, έπειτα από τον πρόωρο θάνατο του, το  1985.

Όταν ερωτάται, εάν ο κινηματογράφος του, είναι συνέχεια των έργων που επιμελήθηκε ο πατέρας του, απαντάει καταφατικά, μόνο στο σημείο εκείνο που αποκαλύπτονται τα προβλήματα επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. « Οι ταινίες εκείνης της εποχής, είχαν μια επίδραση αρκετά έντονη, από το  λογοτεχνικό είδος αλλά και το θέατρο, με έντονους διαλόγους, κατανοητή βεβαίως, εξαιτίας μιας μεγάλης παράδοσης, με πρωτεργάτες τους Μποστ και Πρεβέρ. Θεωρώ τον εαυτό μου πιο κοντά σε αυτό που ορίζεται ως τέχνη της εικόνας. Επίσης, ο πατέρας μου, έγραψε κωμωδίες, σε αντίθεση με τα δραματικά θρίλερ, που έχω σκηνοθετήσει», αναφέρει σε συνέντευξη του ο Γάλλος καλλιτέχνης.

Σε όλα του τα έργα, τη μουσική επιμέλεια την είχε ο Αλεξάντρ Ντεσπλά, πλην του τελευταίου, του «Dheepan», όπου ανέθεσε το σάουντρακ, στον νεοφερμένο Νίκολας Τζαρ. Είναι διαζευγμένος, έχει δύο παιδιά.

« Ο κινηματογράφος είναι για μένα η πιο δημοκρατική μορφή τέχνης, όπως είναι και η μουσική. Είναι τέχνη, είναι και βιομηχανία μαζί» Ζακ Οντιάρ

Φιλμογραφία

Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, στο « Κοίτα τους Άντρες όταν Πέφτουν», χαρακτηρίστηκε σαν επιτομή στο ψυχολογικό φιλμ νουάρ και στο βωβό σινεμά, ένα road movie τριών προσώπων και δύο παράλληλων ιστοριών, με πρωταγωνιστές τους Ζαν Λουί Τρεντινιάν και Ματίας Κάσοβιτς, στους ρόλους δύο χαμένων κορμιών, που παίζουν βελάκια, τζογάρουν, αλλά εμπλέκονται σε  φόνο, τον οποίο προσπαθεί να εξιχνιάσει ο φίλος του νεκρού, τον οποίο υποδύεται ο γκονταρικός ηθοποιός Ζαν Γιανί.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1996, ο Ζακ Οντιάρ προσαρμόζει στη μεγάλη οθόνη, το μυθιστόρημα του Ζαν Φρανσουά Ντενί « Ένας πολύ Διακριτικός Ήρωας». Κεντρικό πρόσωπο, ο Αλμπερτ Ντεχάους( Ματίας Κάσοβιτς), ο οποίος ανακαλύπτει, πως ο πατέρας του δεν ήταν ένας ήρωας του Β’ ‘Παγκοσμίου Πολέμου και η μητέρα του ήταν συνεργάτιδα των Γερμανών. Ο Οντιάρ κτίζει καταπληκτικά την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’40, δείχνει το ταλέντο του να ισορροπεί ανάμεσα στο μύθο και στην πραγματικότητα, θέτει με έξυπνο τρόπο, το κοινό ως συνένοχο της ιστορίας. Βραβείο σεναρίου στις Κάννες.

Το 2001 παρουσίασε το φιλμ « Πάνω στα Χείλη μου», με τον Βενσάν Κασέλ και την Εμανουέλ Ντεβός, σε μια  ιστορία που θυμίζει το «Σώμα με Σώμα», του 2012. Παράλληλες ιστορίες που τέμνονται, μιας βαρήκοης γυναίκας κι ενός πρώην φυλακισμένου άνδρα. Μελαγχολική ατμόσφαιρα, ρεαλιστική και πρωτότυπη κατασκευή, η βία πανταχού παρούσα.

Το Φεστιβάλ Βερολίνου, επέλεξε  για την πρώτη προβολή του επόμενου του έργου, το 2005, με τον μακροσκελή τίτλο « Ο Χτύπος που Έχασε η Καρδιά μου». Ένας μπράβος της νύχτας, που αποφασίζει να γίνει πιανίστας. Το πρωτότυπο σενάριο, έχει σκηνοθετικά πολλές αναφορές, από τις προηγούμενες του ταινίες, ακολουθεί τον ηθοποιό του Ρομέν Ντουρίς, σε κάθε σκηνή, πρόκειται για σφιχτοδεμένο θρίλερ, με έντονη κινηματογραφική δράση.

Ο τελειομανής σκηνοθέτης, χρειάστηκε τέσσερα χρόνια καθημερινής; ενασχόλησης, για να ολοκληρώσει το πολυβραβευμένο του φιλμ, « Ο Προφήτης», έχοντας σαν σημείο αναφοράς τον « Σημαδεμένο», του Μπράιαν Ντε Πάλμα, γύρω από τον 19χρόνο αραβικής καταγωγής,  Μάλικ, ο οποίος είναι αναλφάβητος κι εκτίει ποινή φυλάκισης έξι χρόνων στη φυλακή Brécourt. της Γαλλίας. Η αθωότητα των πρώτων ημερών, θα τον μετατρέψει σε αγρίμι. Προδότες, ρατσιστές και μισαλλόδοξοι συγκρατούμενοι του, θα τον βάλουν στο μάτι

.

Για την επόμενη ταινία του, «Σώμα με Σώμα», χρησιμοποίησε την Μαριόν Κοτιγιάρ, που θα χάσει τα πόδια της, σε ένα ατύχημα κατά την εκπαίδευση φαλαινών, συνεπικουρούμενη από τον δισανάρμοστο Αλί, Ματίας Σένερτς.

The post Ζακ Οντιάρ appeared first on screeneye.gr.

Έγινε ευρύτερα γνωστός από το βίαιο δράμα  « Ο Προφήτης», και από το πρόσφατο «Σώμα με Σώμα» με την «ανάπηρη» Μαριόν Κοτιγιάρ. Ο Ζακ Οντιάρ στις 13 Οκτωβρίου ξεκινάει γυρίσματα της 7ής μεγάλου μήκους του ταινίας, το « Erran». Όπως συνηθίζει παραμένει και τώρα φειδωλός σε δηλώσεις για το νέο του πρότζεκτ.

Γνωρίζουμε ότι η ταινία θα περιστρέφεται γύρω από έναν πολιτικό πρόσφυγα από τη Σρι Λάνκα ονόματι Ταμίλ που αναζητεί ανθρώπινες συνθήκες επιβίωσης στη Γαλλία. Θα βρει δουλειά στα προάστια του Παρισιού αλλά η ζωή εκεί δεν είναι αυτή που φανταζόταν. Η αφιλόξενη γαλλική κοινωνία θα τον σοκάρει και θα υποστεί ένα πολιτιστικό σοκ.

Έργο εμπνευσμένο από τα «Περσικά Γράμματα» του Μοντεσκιέ του 1721 στο οποίο ο Γάλλος φιλόσοφος απεικονίζει με σάτιρα την γαλλική κοινωνία εκείνης της περίοδο μέσα από τα μάτια δύο αλλοδαπών.

Παραγωγός του Ζακ Οντιάρ είναι ο  Pascal Caucheteux και η εταιρία Why Not Productions. Τα γυρίσματα προβλέπεται να ολοκληρωθούν στις 19 Δεκεμβρίου.

The post Τρέχει να προλάβει το Φεστιβάλ Καννών του 15 ο τρομερός Ζακ Οντιάρ. Μετά το ” Σώμα με Σώμα” γυρίζει το ” Erran” appeared first on screeneye.gr.