Πρωτότυπος Τίτλος: Shan he gu ren/ Mountains May Depart

Γλώσσα: Κινέζικα

Του Ζία Ζανγκέ

Με τους Ζάο Τάο, Ζανγκ Γι, Ντονγκ Ζιγιάν

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Οι μεταλλάξεις στην Κίνα, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της, μέσα από ένα τρίγωνο αγάπης μίας γυναίκας και δύο αντρών διεκδικητών της, που ξεκινάει από τα εφηβικά τους χρόνια το 1999, συνεχίζει το 2014 και καταλήγει το 2025, υπό τη σκιά του ανήσυχου βλέμματος του πιο αυθεντικού εκφραστή της αποκαλούμενης 6ης γενιάς του κινεζικού σινεμά, του Ζία Ζανγκέ. Πρωτόγνωρο για τα δεδομένα του δημιουργού το βαθύ συναίσθημα αυτής της ταινίας και ο λυρισμός, αλλά όχι οι συμβολισμοί και το παιχνίδι με το φανταστικό(μόνιμη παρεμβολή σε κάθε του έργο), υπαρκτό εδώ στο τελευταίο του μέρος, ενώ παράλληλα απεμπολεί την ορατή βία των προηγούμενων του ταινιών « Ακίνητες Ζωές» και « Αίσθηση Αμαρτίας».

Ο -σοσιαλιστικών ιδεών -σκηνοθέτης, επιτίθεται εμμέσως πλην σαφώς στον τρόπο που όλα τριγύρω αλλάζουν-χωρίς μέτρο- ενώ οι ανθρώπινες επιλογές μένουν ίδιες. Λάθη, αμφιταλαντεύσεις, πόνος και το αίσθημα της ελευθερίας ασυναίσθητα να ποδηγετείται από τον ραγδαίο εκσυγχρονισμό και τις αρνητικές επιδράσεις της τεχνολογικής ανάπτυξης στα κοινωνικά σύνολα.

Βρισκόμαστε στην πόλη Φενγιάνγκ, η νεαρή Ταό πολιορκείται από έναν πλούσιο βενζινά και από ένα φτωχό ανθρακωρύχο. Θα παντρευτεί τον πρώτο, θα κάνουν ένα παιδί.
Λίγα χρόνια αργότερα θα χωρίσουν, με τον πατέρα να παίρνει το 4 χρονών αγόρι του στην Αυστραλία, έχοντας μεγαλεπήβολα επαγγελματικά σχέδια.
Τίποτα δεν του βγήκε. Το 2025 είναι ταπί, αλλά το έφηβο πια αγόρι δεν γνωρίζει ούτε μια λέξη κινέζικη, δεν έχει ακούσει ούτε τη φωνή της μητέρας του. Η συνάντηση μάνας και γιου είναι αναπόφευκτη, όπως αναπόφευκτο είναι και το χάσμα που τους χωρίζει.

Κάποιοι συμβολισμοί κρύβονται μα υπονοούνται, όπως το χάσμα των δύο τραγικών προσώπων όταν το παιδί δεν αναγνωρίζει τη μητέρα του, δίνοντας έτσι ο σκηνοθέτης την πολιτική διάσταση σε αυτό το προσωπικό γεγονός. Άλλοι όμως φανερώνονται, από την εσκεμμένη δυτικόφερτη μουσική, ακόμα και από τα επαγγέλματα των δυο αντρών, δείχνοντας έτσι το διαφορετικό κοινωνικό τους στάτους.

Η αποκωδικοποίηση της ιστορίας δεν είναι εύκολη υπόθεση για τους μη μυημένους στο ασιατικό σινεμά, ενώ όσοι είναι εξοικειωμένοι με τη φιλμογραφία του ίσως θεωρήσουν πως επαναλαμβάνεται. Ο Ζία Ζανγκέ όμως επιβεβαιώνει -για μία ακόμη φορά- πως δεν είναι μόνο σκηνοθέτης αλλά και ένας πρωτοπόρος κοινωνικός επιστήμονας.

“Πέρα από τα Βουνά ” από 17 Μαρτίου στους κινηματογράφους σε διανομή AMA

The post Πέρα από τα Βουνά appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 133′, Κίνα 2013, Γλώσσα: Κινέζικα

του Ζία Ζανγκέ

Με τους Ζάο Τάο, Ζιάνγκ Γου, Γουάνγκ Μπάοκιανγκ, Λούο Λανσάν

Είναι ο πιο αυθεντικός εκφραστής της αποκαλούμενης  6ης γενιάς του κινεζικού σινεμά. Οι ταινίες του Ζία Ζανγκέ λειτουργούν ως οδοιπορικό των γιγαντιαίων αλλαγών που συντελούνται εδώ και τουλάχιστον 50 χρόνια στη χώρα του. Η « Πλατφόρμα» του 2000 και οι « Ακίνητες Ζωές» του 2006 γυρισμένες και οι δύο στην ίδια πόλη, είναι τα διαμάντια του σκηνοθέτη, γιατί φωτίζουν ένα κομμάτι της πραγματικότητας που τις περισσότερες φορές βρίσκεται στο σκοτάδι.

Η πρώτη, αντικατοπτρίζει την κοινωνική και πολιτιστική μεταμόρφωση της Κίνας από το 80’ κι έπειτα, με την εισβολή της δυτικής κουλτούρας. Η δεύτερη ως σημείο αναφοράς το «Φράγμα των Τριών Φαραγγιών» και την περιπλάνηση δύο νεαρών ανθρώπων για να βρουν τους χαμένους τους συντρόφους, δείχνει κατά τον Ζανγκέ τα απάνθρωπα αποτελέσματα της μεταπήδησης από το ένα σύστημα (κομμουνισμό) στο άλλο (κρατικό καπιταλισμό), και τις συνέπειες  στο περιβάλλον, και στην ανθρώπινη συμπεριφορά.

Η εισαγωγή αυτή έχει τη σημασία της, από τη στιγμή που η « Αίσθηση Αμαρτίας» περικλείει πολλούς συμβολισμούς που έχουν να κάνουν με την αλλαγή στον τρόπο ζωής του κινέζικου λαού και τη διεύρυνση του χάσματος πλουσίων και φτωχών.

Ο σκηνοθέτης έσμιξε 4 πραγματικά κι άκρως αντίθετα μεταξύ τους περιστατικά, για να διερευνήσει  4 διαφορετικά επίπεδα βίας.

Η πρώτη ιστορία έχει στο επίκεντρο της έναν αγριεμένο μεταλλωρύχο τον Dahai που επαναστατεί ενάντια στις απολύσεις στο χώρο δουλειάς και στις υπόγειες μίζες που λαμβάνουν οι προύχοντες της κοινότητας του.Η δεύτερη λαμβάνει χώρα λίγο πριν από την αλλαγή του έτους, όταν ένας μετανάστης ο Zhao San ανακαλύπτει πόση δύναμη έχει ένα όπλο, το οποίο χρησιμοποιεί σε στιγμές που η ζωή του τίθεται σε κίνδυνο κι όταν χρειάζεται να βρει χρήματα για την οικογένεια του.Μια όμορφη γυναίκα η Xiaoyu που εργάζεται σε σάουνα βιώνει στο πετσί της τον εξευτελισμό από ευκατάστατο πελάτη που την εκμεταλλεύεται σε όλους τους τομείς. Τέλος συναντάμε κάποιο νεαρό εργάτη, ο οποίος έχει να αντιμετωπίσει τη μονοτονία και τη καταπίεση στο χώρο δουλειάς, τη μητέρα του που του ζητάει διαρκώς  χρήματα και τις κατηγορίες  που του προσάπτουν για τον τραυματισμό ενός συναδέλφου του.

Η βία σε όλες τις μορφές της είναι αυτή τη φορά στο προσκήνιο του  Ζανγκέ, όταν η καταπίεση κι οι αδικίες συνεχώς αυξάνονται και ο κόσμος δεν μπορεί να βρει διέξοδο.

 Δεν είναι ταινία που μπορεί να χαρακτηριστεί αριστούργημα ούτε μπορεί να συγκριθεί με τις δύο προαναφερθείσες του δημιουργίες γιατί δεν μας κομίζει κάτι καινούριο, πλην της κινηματογράφησης ίσως, που δεν συνδυάζει αυτή τη φορά το νατουραλιστικό-ντοκιμενταρίστικο στυλ, όπως μας είχε συνηθίσει.  Μεταφέρει την οργή του για το κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας του με κάπως άνισο τρόπο, που  αποτυπώνεται στα δύο τελευταία περιστατικά και στην αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια του φιλμ. 

Αξίζει να αναφέρουμε ότι σε κάθε  ιστορία υπάρχει τουλάχιστον μία ατμοσφαιρική σκηνή όπου η κάμερα κινείται διαρκώς και  αποτυπώνει έξοχα-όχι την αίσθηση της αμαρτίας-  αλλά την καταστροφή και τη διάβρωση της ηθικής, στη νέο-καπιταλιστική Κίνα, με τρόπο που να εναλλάσσεται το πραγματικό με το φανταστικό όπως συμβαίνει  στην ιστορία του οργισμένου μεταλλωρύχου.

Οι τέσσερις πρωταγωνιστές τοποθετούνται σκόπιμα στο περιθώριο της σύγχρονης κοινωνίας, και ωθούνται στο να ξεπεράσουν τα όριά τους από μηχανισμούς( όπως το κράτος) που έπρεπε να τους προστατεύει. Η εξιλέωση δεν θα εμφανιστεί σε όλες τις περιπτώσεις αλλά εκεί που υπάρχει λειτουργεί συμβολικά, σε μια λογική οφθαλμόν αντί οφθαλμού.

Για το μη μυημένο κοινό στο ασιατικό σινεμά κάποιοι κινηματογραφικοί κώδικες παραμένουν θολοί και μη αναγνωρίσιμοι, γίνεται ορατό στον τρόπο που συνδέονται οι ιστορίες, με την ευθύνη να βαραίνει εν προκειμένω και τον σκηνοθέτη.

Βραβείο Σεναρίου Φεστιβάλ Καννών 2013

Η “Αίσθηση Αμαρτίας” από 13/3 στους κινηματογράφους σε διανομή ΆΜΑ-ΑΣΤΥ

The post Αίσθηση Αμαρτίας(A Touch of Sin) appeared first on screeneye.gr.