Οι Ταινίες της Εβδομάδας από την Πέμπτη 2 Μαρτίου στους Κινηματογράφους

Επιμέλεια- Κριτικές Ιάκωβος Γωγάκης

1. T2 Trainspotting

Οι άνθρωποι τελικά δεν αλλάζουν. Οι νέες περιπέτειες της παλιοπαρέας του Εδιμβούργου, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές στο «Trainspotting 2», 20 χρόνια μετά την πρώτη θρυλική ταινία.

Τότε, ο Μαρκ Ρέντον(Γιούαν Γκόρντον ΜακΓκρέγκορ) ακολούθησε το σλόγκαν « take the money and run» . Ο Σάιμον θα τον συγχωρέσει. Είναι πλέον ο νταβατζής της 20 χρόνης Ρωσιδούλας, της  Βερόνικα, και σκαρώνει κομπίνες, εκβιάζοντας τους διαστροφικούς πελάτες. Αντίθετα , ο αγρίκος Μπέγκμπι, είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να τον “καθαρίσει”, ενώ ο Σπαντ παραμένει δειλός( αλλά στο τέλος θα γίνει ήρωας) και εξαρτημένος από τις ουσίες.

Ο Ντάνι Μπόιλ αποδεικνύει για μία ακόμη φορά, τη μαγική του ικανότητα, στο χειρισμό του κινηματογραφικού μέσου, σπάζοντας ήδη από το 1997 τους κανόνες της συμβατικής αφήγησης( ίσως αυτή η ταινία να είναι αρτιότερη τεχνικά από την πρώτη) και στην καθαρή αποτύπωση της προσωπικότητας των Βρετανών « λούμπεν», εδώ φανερή και ενδελεχής ακόμα και στους δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως επί παραδείγματι σε ένα μουσικό διαγωνισμό, μπροστά σε μπαρόβιους προτεστάντες.

Η ιστορία μπορεί να μην ανοίγει νέους δρόμους, αλλά ακόμα και μέσα από το γυμνό και τη  βία, αναβλύζει μια αίσθηση ρομαντισμού και γλυκιάς νοσταλγίας, στο κόσμο των led οθονών, των iphone και του πλαστικού χρήματος. Υπαρκτός ο κοινωνικός ρεαλισμός, η μελαγχολική ατμόσφαιρα, προσώπων-στριμωγμένων στην άκρη της πόλης, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 1997.

2. Glory

Στο ζενίθ του βρίσκεται το σινεμά της Βουλγαρίας. Πρόσφατα είδαμε το διεισδυτικό « Μάθημα»(, ενώ σήμερα παρουσιάζουμε την καφκική σάτιρα, με τίτλο « Glory», της ίδιας σκηνοθετικής ομάδας.

Λοβοτομή στο υπαρκτό σύστημα διαφθοράς της γειτονικής μας χώρας, μέσα από την ιστορία ενός φτωχού και τραυλού εργάτη των σιδηροδρόμων, ο οποίος θα βρει εκατομμύρια λεβ,  διάσπαρτα στις ράγες.    Με τη λογική και την αθωότητα ενός μικρού παιδιού, θα τα παραδώσει στην αστυνομία.  Η υπεύθυνη των Δημοσίων Σχέσεων του Υπουργού Μεταφορών, ανάμεσα στα ώριμα ωάρια και στα σπερματοζωάρια  μιας εξωσωματικής γονιμοποίησης,  θα εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά το γεγονός, τιμώντας τον τίμιο υπάλληλο… απλά για το θεαθήναι, καλύπτοντας με αυτό τον τρόπο οικονομικά σκάνδαλα του Υπουργείου. Ήταν όμως να μην του χάσουν το ρολόι, δώρο του πατέρα του. Το γεγονός αυτό θα τον εξαγριώσει και θα βγάλει φόρα-παρτίδα το μεγάλο σκάνδαλο, το οποίο γνωρίζει. Η δυναμική και αδίστακτη σύμβουλος του Υπουργού, δεν είπε την τελευταία της λέξη.

Το σεναριακό και σκηνοθετικό ζευγάρι Kristina Grozeva- Petar Valchanov αποδεικνύει σε 100 λεπτά μέσα, την εικόνα μιας «σύγχρονης χώρας», πλήρως διεφθαρμένης( πάνω σε μια ολίγον γραφική ιστορία -καρικατούρα ), σκληρή ταξική κριτική, διανθισμένη με μαύρο χιούμορ για μια κοινωνία που κάποτε απαίτησε την « ελευθερία» από τον υπαρκτό σοσιαλισμό, για να βρεθεί στις ανισότητες  και στην ηθική σήψη της νέας τάξης.

Υπάρχει ένα είδος υπερβολής, δίνοντας παραπανίσια έμφαση σε λεπτομέρειες, που για το σινεμά, είναι πλεονασμός( η ιστορία με ένα βρεγμένο παντελόνι, με μια «σπασμένη» τηλεφωνική επικοινωνία).

Φοβερή φιγούρα ο Stefan Denolyubov και η ιέρεια του βουλγαρικού θεάτρου -πλέον και του σινεμά- Margita Gosheva, κρατούν πάνω τους το έργο.

3. Υποψίες

Τις ανήσυχες και παράξενες μέρες στην Τουρκία, έρχεται με έμφαση να τονίσει η ταινία αυτή, στηριζόμενη πάνω στις ψυχολογικές επιπτώσεις ενός ελεύθερου -υπό όρους-πολιτικού κρατούμενου( πληροφοριοδότη πλέον της αστυνομίας για επίδοξους τρομοκράτες) του Καντίρ και του αδερφό του Αχμέτ ( κυνηγού αδέσποτων ζώων) σε μια συνάντηση προσδιορισμένη 20 χρόνια, μετά την τελευταία τους επαφή. Αποξενωμένοι μεταξύ τους αλλά και από τον πραγματικό κόσμο θα συνυπάρξουν-πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί-, όπου η εσωτερική παράνοια συμβολικά εμφανίζεται και με την είσοδο στο χώρο ενός τραυματισμένου σκυλιού. Ο εξ’ αίματος πόλεμος είναι αναπόφευκτος, περνώντας δια πυρός και σιδήρου.

Ο σκηνοθέτης Εμίν Αλμπέρ δίνει έμφαση στην ψυχολογία των χαρακτήρων του, κινούμενος αργόσυρτα και χρησιμοποιεί μεταφορές-ανησυχητικούς συμβολισμούς από την αρχή του έργου ( τη φυλακή, τον τοκετό, τα ζώα, τα όπλα) για να δημιουργήσει ένα αλληλοσυνδεόμενο πλέγμα των πάντων, όπου κυριαρχεί η καχυποψία, με προφανές τελικό στάδιο την ύβρη, τη βία και τη νέμεση. Διατηρεί το κοινό σε μια απόσταση από τα δύο πρόσωπα και από τον « ομιχλώδη» περιβάλλοντα χώρο.

Ο θεατής μπορεί να αισθάνεται αποσυνδεδεμένος από τους κεντρικούς χαρακτήρες( εδώ έχουμε ένα προβληματικό στοιχείο), από την άλλη, αντιλαμβάνεται την παρανοϊκή τους κατάσταση και συλλαμβάνει πλήρως, πως όλο αυτό, αντικατοπτρίζει το τι πραγματικά συμβαίνει στην τουρκική κοινωνία, τον τρόμο σε όλο του το μεγαλείο.

4.Η πιο ευτυχισμένη μέρα στη ζωή του Όλλι Μάκι

Δίλημμα: Έρωτας ή μπουνιές;

Πραγματική ιστορία στη Φιλανδία του 1962, όταν ο νεαρός Όλλι Μάκι, ένας πρωταθλητής πυγμαχίας της περιοχής του, θα προσπαθήσει να κάνει το βήμα προς την κορυφή, φτάνοντας μέχρι το Ελσίνκι, για να συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. . Οφείλει να απαρνηθεί τους χορούς, τις εκδρομές, να χάσει κιλά και να δει τι θα κάνει με το κορίτσι που αγαπά, την Ράιτζα. Ο Όλλι Μάκι έρχεται αντιμέτωπος με τις εσωτερικές του φοβίες, για τους νέους κώδικες της μετέπειτα ζωής του.

Σκηνοθετημένη από έναν πρωτάρη, τον Juho Kuosmanen, προσδίδει τη ρετρό( νουβέλ βαγκ)  φύση, γυρισμένη σε ασπρόμαυρο, δεν παύει από την άλλη αυτή η κοινωνική κωμωδία, να αναδύει μια μελαγχολία, εξαιτίας του αιχμηρού τρόπου που παρακολουθεί την αμηχανία του ήρωα, στη διαχείριση των προκλήσεων, για να συνδυάσει την πυγμαχία με τη ζωή και τον έρωτα. Οι γύρω του, αποκωδικοποιούν τον συνειδησιακό του κόσμο και αυτό τον Όλλι τον τρομάζει. Γοητεύει το κινηματογραφικό ζευγάρι, ο Τζάρκο Λάχτι και η Όνα Αιρόλα.

Κύκλοφορεί και το μπλογκμπάστερ “logan”