Λίγες μέρες πριν την ελληνική πρεμιέρα της νέας του ταινίας μικρού μήκους στο Φεστιβάλ Δράμας, και έχοντας ήδη πανηγυρίσει το πρώτο της διεθνές βραβείο εκτός συνόρων, ο σκηνοθέτης με τη ζωηρή κοινωνική διαλεκτική μιλάει στο Screeneye για την ηθοπλαστική δύναμη του κινηματογράφου και για τα δημιουργικά του εφαλτήρια.

Γράφει η Πόλα Τσώνη

Μόλις ένα χρόνο μετά το θριαμβευτικό του ντεμπούτο ως σκηνοθέτης κινηματογράφου με την πολυβραβευμένη ταινία μικρού μήκους Γενέθλια, ο Δημήτρης Κατσιμίρης επιστρέφει για να προβληματίσει, να συγκινήσει, αλλά κυρίως να διεκδικήσει την αγάπη του κοινού για το νέο του έργο.
“Η νέα ταινία λέγεται Μαμά, Γύρισα. Είναι μία ταινία για τη διαφορετικότητα. Mια γυναίκα επιστρέφει, μετά από 40 χρόνια, στο χωριό στο οποίο γεννήθηκε. Αφορμή είναι ο θάνατος της μητέρας της. Στα χέρια της κρατάει μια παλιά φωτογραφία: μια μάνα με τα δυο αγοράκια της. Φτάνοντας στο νεκροταφείο, έρχεται αντιμέτωπη με τα πρόσωπα όλων εκείνων που άφησε πίσω της κάποτε.”
Οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές, Εύα Κουμαριανού και Γιάννης Τσορτέκης, θα συγκρουστούν υπό το βάρος μιάς απρόσμενης αλλά αργοπορημένης αποκάλυψης.
“Το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι κατά της τρανσφοβίας, κατά του ρατσισμού. Γίνεται η αποκάλυψη ότι η γυναίκα είναι τρανς, με συνέπεια να δεχτεί επίθεση από τους παλιούς συγγενείς και φίλους”.

Η κοινωνική άγνοια που μας οδηγεί σε άδικες συμπεριφορές οι οποίες καταδικάζουν, εκούσια ή ακούσια, συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού στον κοινωνικό αποκλεισμό, ήταν άλλωστε το θέμα που καυτηρίαζε ο σκηνοθέτης και στην πρώτη ταινία του, με πρωταγωνιστή έναν νέο με εγκεφαλική παράλυση. Οι σπουδές και η επαγγελματική του ενασχόληση ως κοινωνικός λειτουργός του χάρισαν μία σφαιρική αντίληψη των κοινωνικών ζητημάτων και των ανισοτήτων στην κοινωνία γύρω μας.

“Έχω σπουδάσει και εργαστεί ως κοινωνικός λειτουργός, οπότε με ενδιαφέρουν γενικότερα τα κοινωνικά θέματα. Γενικά όμως θεωρώ ότι ο κινηματογράφος είναι καλό να φωτίζει αυτές τις πλευρές. Μου αρέσει να ασχολείται ο κινηματογράφος με αυτά τα θέματα, και προσωπικά παρακολουθώ ταινίες με αυτές τις θεματικές. Στόχος βέβαια δεν είναι να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά να προβληματίσουμε, να δημιουργήσουμε κάποιες σκέψεις, ίσως επάνω σε κάποια θέματα γύρω από τα οποία υπάρχει άγνοια, όπως π.χ. η εγκεφαλική παράλυση που πολύς κόσμος δε γνώριζε τι είναι. Ίσως μία ταινία δημιουργήσει στους αποδέκτες της κάποια ερωτήματα, κάποιες σκέψεις, κάποιες απαντήσεις, και ίσως να τούς κάνει στο μέλλον να δράσουν διαφορετικά εφόσον έχουν δει κάποιο έργο και τους έχει αγγίξει”.

Η παρατήρηση της αδικίας είναι, για το Δημήτρη Κατσιμίρη, ένα δημιουργικό έναυσμα.

“Πιστεύω ότι για κάποιον που ασχολείται με την τέχνη και προβληματίζεται, πίσω κρύβεται συχνά το αίσθημα της αδικίας. Νιώθει αδικία για αυτά που συμβαίνουν και δεν είναι ικανοποιημένος με αυτά που βλέπει, με τις συμπεριφορές των ανθρώπων, ίσως και με τον ίδιο το δημιουργό, οπότε κάνοντας τέχνη προσπαθεί όλο αυτό να το ξορκίσει, δημιουργώντας σκέψεις και στους άλλους. Η αδικία δηλαδή που νιώθει ο ίδιος για αυτά που βλέπει είναι η κινητήρια δύναμη για να δημιουργήσει”.

Δείτε την βραβευμένη ταινία ” Γενέθλια” του Δημήτρη Κατσιμίρη

Με τα Γενέθλια να έχουν ήδη προβληθεί σε περισσότερες από 90 πόλεις ανά τον κόσμο, ο Δημήτρης Κατσιμίρης πιστεύει πολύ στην οικουμενικότητα.

“Παρακολουθώ πάρα πολύ τις δουλειές των ξένων δημιουργών. Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το αλισβερίσι, ότι ο κάθε δημιουργός από τη δική του χώρα μπορεί να δημιουργήσει κάτι ξεχωριστό το οποίο θα το δουν και σε άλλες χώρες. Και θεωρώ ότι υπάρχει και πολύ ενδιαφέρον από κινηματογραφιστές έξω για τις δουλειές των Ελλήνων δημιουργών. Ένα μεγάλο βήμα έχει κάνει ο Γιώργος Λάνθιμος, και πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια θα ανοίξει περισσότερο αυτό, θα υπάρξει ένα εντονότερο ενδιαφέρον από τους ξένους για εμάς”.

Το οικονομικό ζήτημα, αν και παραμένει αγκάθι για κάθε νέο δημιουργό, δεν πιστεύει ότι είναι τροχοπέδη για να σταματήσει η δημιουργία, ιδίως εφόσον ήδη το κόστος παραγωγής έχει μειωθεί δραστικά χάρη στη μετάβαση από το φιλμ στο ψηφιακό.

“Βλέπουμε ότι τα τελευταία χρόνια στα μεγάλα φεστιβάλ, υπάρχουν ταινίες βραβευμένες που είναι γυρισμένες ακόμη και σε κινητό. Το μήνυμα που περνάνε άλλωστε κάποιοι κινηματογραφιστές που επενδύουν πάρα πολλά χρήματα στις ταινίες τους είναι ότι αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο είναι η ιστορία, όχι οι τεχνικές δεξιότητες που χρησιμοποιεί κάθε σκηνοθέτης. Αν η ιστορία είναι συναρπαστική, ακόμα και αν τα τεχνικά μέσα δεν είναι σε υψηλό επίπεδο, ο κόσμος θα παρακολουθήσει με αμείωτο ενδιαφέρον”.

Μολονότι έχει παρουσιάσει και δύο επιτυχημένα δικά του θεατρικά έργα, ο Δημήτρης Κατσιμίρης επικεντρώνει πλέον την ενέργειά του στον κινηματογράφο. Στα επόμενα σχέδια είναι άλλη μία μικρού μήκους, και ύστερα στόχος μία μεγάλου μήκους ταινία που θα μπορούσε να είναι και συμπαραγωγή.
Όσο για τα βραβεία, παραδέχεται ότι “βοηθούν πάρα πολύ έναν δημιουργό να πατήσει καλύτερα”, ωστόσο το υπέρτατο βραβείο είναι μία  ταινία να κερδίσει και να κρατήσει την αγάπη των θεατών μέσα στα χρόνια.

“Θεωρώ πιο σημαντικό από όλα τη διάρκεια, δηλαδή το κάθε βραβείο να σου ανοίγει το δρόμο για την επόμενη δουλειά κι αυτό να συνεχίζεται μέσα στα χρόνια. Υπήρχαν ταινίες που βραβεύτηκαν αλλά μετά ο κόσμος τις ξέχασε. Οπότε θεωρώ πιο δυνατό από όλα την αγάπη του κόσμου. Να βλέπει μία ταινία και να μπορεί να δημιουργήσει συναισθήματα”.

Η ταινία μικρού μήκους Μαμά, Γύρισα του Δημήτρη Κατσιμίρη θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Δράμας στις 20 Σεπτεμβρίου.
Συντελεστές
Ηθοποιοί: Εύα Κουμαριανού, Γιάννης Τσορτέκης, Θανάσης Χαλκιάς, Θοδωρής Μπρατσάκος, Πάνος Κατσιμπέρης, Γιάννης Ζαφείρης
Σενάριο – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κατσιμίρης
Cinematography – Μοντάζ: Βασίλης Σταυρόπουλος
Βοηθός Σκηνοθεσίας: Κωνσταντίνα Γιαννοθανάση, Γενοβέφα Ζάγγα
Bοηθός Οπερατέρ: Κυριάκος Γκίκας
Mακιγιάζ – Special effects: Έλλη Κριαρά
Μουσική: λΑΜΠΕΡΟύκ
Ηχοληψία: Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος
Re-Recording Mιξάζ: Σαράντης Ράμπιας
Διεύθυνση Παραγωγής: Πάνος Κατσιμπέρης
Φωτογραφίες Backstage: Τιτίκα Καλημέρη
Παραγωγή: Δημήτρης Κατσιμίρης, Βασίλης Σταυρόπουλος, Κυριάκος Γκίκας
(c) 2017

The post Δημήτρης Κατσιμίρης appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Η άποψη ότι υπάρχει περίοδος στη ζωή των ανθρώπων που το άτομο έχει για τα καλά ξεφύγει από τις προσωπικές παλινδρομήσεις και τη μεταβατική περίοδο αναζήτησης της προσωπικής και επαγγελματικής του πορείας, ξεπερνώντας τις φρίκες του και βρει την οριστική λύση στα υπαρξιακά του,  είναι για να τη διαβάζουμε  σε ανάλαφρα καλοκαιρινά έντυπα, που θέλουν να μας αναπτερώσουν το ηθικό ενόψει του δύσκολου χειμώνα που έπεται. Βέβαια, όλα αυτά καλά και άγια , μέχρι τη στιγμή που θα  μας παγώσει η ακόλουθη είδηση που την ακούμε όλο και πιο συχνά.  Σήμερα αυτοκτόνησε η Βιδάκη, ο Βογιατζής…ο  Γουίλιαμς.

Στο”5 Τρόποι να Πεθάνεις” ο Μάκης(Μιχάλης Μαρίνος) τα έχει όλα. Όμορφη σύζυγο( Στέλλα Φυρογένη), σταθερή δουλειά και  χρήματα τα οποία θα μπορούσε να  απολαμβάνει. Ψάχνει την προσωπική του ευτυχία μακριά από τους δαίμονες που τον περιτριγυρίζουν. Θα πέσει σε κατάθλιψη  και θα αναζητήσει πιθανούς και απίθανους τρόπους για να θέσει τέλος στο εσωτερικό του μαρτύριο. Ποιος είπε όμως ότι ο ίδιος έχει καρδιά από χρυσάφι;

Το υπαρξιακό κενό και οι σύγχρονες κοινωνικές νευρώσεις είναι τα θέματα που μαγνητίζουν στο “5 Τρόποι να Πεθάνεις”. Διαγωνίζεται στα Φεστιβάλ  Δράμας  & Νύχτες Πρεμιέρας

Θα μπορούσε να είναι δακρύβρεχτο μελό, είναι όμως μια ευφυέστατη σκοτεινή κωμωδία 16 λεπτών. Η  Νταΐνα Παπαδάκη με σπουδές κινηματογράφου στις Η.Π.Α πειραματίζεται πρώτη φορά με το συγκεκριμένο είδος, έχοντας ήδη άλλες 12 ταινίες μικρού μήκους στο ενεργητικό της, με πιο σημαντική το “Ημίφως της Εδέμ” , που προβλήθηκε και στις Κάννες.

Για το τελευταίο της έργο μας εξιστορεί τη συγκεκριμένη επιλογή , πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο, σε μια περίοδο της ζωής της που παρακολουθούσε μετά μανίας έργα  μαύρου χιούμορ, όπως ήταν μεταξύ άλλων το διαχρονικό   ” Τέσσερις Γάμοι και μια Κηδεία” του Μάικ Νιούελ. Τότε, ο σύντροφός της   (Φάνος Χριστοφίδης) φτιάχνει την ιστορία του Μάκη, και η ίδια κρατάει τον ρόλο του σκηνοθέτη, θέτοντας διάφορα ερωτήματα για τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας(ίσως και της δικιάς μας), που νομίζουμε ότι τους ξέρουμε καλά, μα  αυτοί βρίσκονται μέσα σε  φαύλο κύκλο ψυχικών διαταραχών, ταυτόχρονα και σε ένα περιβάλλον όπου η γενικότερη έλλειψη ηθικής τους αλλοιώνει,  τους μεταπλάθει και αυτούς σε ανήθικους.

Η συζήτηση είναι αναπόφευκτο να περιστραφεί και για την Κύπρο, τον τόπο καταγωγής, διαμονής και επαγγελματικής δραστηριότητας της δημιουργού , εάν δηλαδή το έργο είναι και μια αντανάκλαση του τι πραγματικά συμβαίνει στην κοινωνία της Μεγαλονήσου. Η 35χρόνη Νταΐνα δεν θα αρνηθεί το αυτονόητο. Μάλιστα θα κάνει ένα βήμα παραπάνω και θα πει ότι αρκετός κόσμος εκεί έχει την τάση να μην δείχνει τον αληθινό του εαυτό. Τονίζει χαρακτηριστικά “βάζουν μια μάσκα. Άλλο πρόσωπο δείχνουν προς τα έξω κι άλλο είναι στην πραγματικότητα”,  με νόημα όμως προσθέτει ότι η συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι σήμα κατατεθέν σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες . Όπως η ίδια λέει, ακολούθησε πιστά  το σενάριο του Φάνου Χριστοφίδη που θέλει το κεντρικό πρόσωπο ως έναν παγκόσμιο αντιήρωα και για αυτό το λόγο δεν χρησιμοποίησε πλάνα που να παραπέμπουν στην ίδια της τη χώρα , αποφεύγοντας και την τοπική διάλεκτο.

Ο υποτυπώδης κινηματογραφικός τομέας της Κύπρου, αναγκάζει την Νταΐνα Παπαδάκη εκτός από το καλλιτεχνικό κομμάτι  να γίνει και  παραγωγός της ταινίας, λαμβάνοντας αργότερα  χρηματοδότηση από το Υπουργείο Πολιτισμού της Κύπρου, χωρίς βέβαια να καλύπτεται το σύνολο της παραγωγής.

Μας εξομολογείται ένα κωμικοτραγικό γεγονός, που αποδεικνύει ότι στον ελλαδικό χώρο κινηματογράφος χωρίς εμπόδια, δεν νοείται. Η εμπλοκή εδώ έχει να κάνει με την “αγαπημένη” μας Τρόικα. Τα γυρίσματα συνέπεσαν με την  είσοδο της Κύπρου στην μνημονιακή εποχή και το παράλληλο κούρεμα των καταθέσεων. Τα χρήματα της ταινίας ήταν δεσμευμένα στις τράπεζες, τα  ευρώ έβγαιναν από τα  ΑΤΜ με το σταγονόμετρο,  ως εκ τούτου δεν ήταν δυνατόν να πληρωθεί το συνεργείο και να καλυφθούν τα τρέχοντα έξοδα, φουσκώνοντας ακόμη περισσότερο τον προϋπολογισμό του πρότζεκτ. Η εθελοντική συνεισφορά συναδέλφων και φίλων που πίστεψαν στις δυνατότητες του έργου,  ήταν καθοριστικής σημασίας, για να ολοκληρωθεί η ταινία.

 Ίσως αυτό το εξοργιστικό συμβάν, να είναι ο βασικός λόγος που ώθησε το κινηματογραφικό ζευγάρι να επεξεργάζεται την ιδέα μιας ταινίας μεγάλου μήκους, που θα είναι πολιτικό θρίλερ.

Τους το ευχόμαστε. Να  βρουν τους πόρους και να την πραγματοποιήσουν. Μέχρι τότε, η δραστήρια Νταΐνα Παπαδάκη θα συνεχίζει -για βιοποριστικούς λόγους- να κάνει τηλεοπτικές διαφημίσεις αλλά  και στον ελεύθερο της χρόνο να ασχολείται με τα συνδικαλιστικά της γυναικοκρατούμενης Ένωσης Σκηνοθετών, που είναι Γραμματέας της.

Άμεσος στόχος, όπως με λύπη μας αναφέρει, είναι η  νομοθετική και ασφαλιστική κατοχύρωση του επαγγέλματος του σκηνοθέτη, που για την Κύπρο παραμένει όνειρο απατηλό. Να αναφέρουμε  πως  στην Ελλάδα -μετά από αγώνες- κατοχυρώθηκε με τον νόμο 1296, το 1982.

To “5 Τρόποι να Πεθάνεις”  έλαβε το τρίτο βραβείο από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Βίντεο Black Maria στο Τζέρσεϊ Σίτυ των Η.Π.Α. Θα συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Woodstock της Νέας Υόρκης, στο Φεστιβάλ Δράμας και στις Νύχτες Πρεμιέρας της Αθήνας 

The post Νταΐνα Παπαδάκη appeared first on screeneye.gr.

«Η γνώση του διαλόγου είναι εκείνο που λείπει από την Ευρώπη του αύριο»

Γράφει η Πόλα Τσώνη

Κουβαλώντας ήδη στις αποσκευές του τις εξαιρετικά θετικές εντυπώσεις που αποκόμισε από την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Fantasporto 2014 και την συμμετοχή στο Los Angeles Greek Film Festival, το μικρού μήκους «Πέρασμα» του Λάμπρου Γεωργόπουλου, αναμένεται να πυροδοτήσει το ενδιαφέρον και του εγχώριου κοινού, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας τον ερχόμενο Σεπτέμβρη.

Η ταινία μάς μεταφέρει στην Ευρώπη του κοντινού μας μέλλοντος, όπου οι άνθρωποι παραδίδονται σε μια συνεχή ουρά θανάτου. Ένας γενειοφόρος άνδρας παραδίδεται γυμνός σε ένα ανυψωτικό μηχάνημα που θα τον μεταφέρει στο σκοτεινό και μυστηριώδες «Πέρασμα». Δε θα είναι ο μόνος, ούτε και θα αντισταθεί… Κι εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα που καυτηριάζει ο 32 χρόνος Λάμπρος Γεωργόπουλος στην πρώτη μικρού μήκους ταινία του: προ-βλέπει την Ευρωπαϊκή κοινωνία του μέλλοντος, ως «μία Κάφκα-esque κοινωνία, όπου οι άνθρωποι δεν συλλαμβάνονται πια, αλλά παραδίδονται μόνοι τους σε μία κατάσταση ασυλοποίησης, με τη βούλησή τους».

Μολονότι η διερεύνηση του θέματος ξεκίνησε από ένα προσωπικό εσχατολογικό- λυτρωτικό θέμα, εκείνο του «περάσματος» σε έναν άλλο κόσμο, σύντομα η ανάπτυξή του έλαβε παράλληλες πολιτικές διαστάσεις.

«Ήθελα να δηλώσω ότι οι σημερινοί Ευρωπαίοι πολίτες τελικά δεν έχουμε και πάρα πολλές επιλογές, κυρίως γιατί κατευθυνόμαστε-τουλάχιστον οι μάζες- και τελικά καταφέρνουμε να βρεθούμε όλοι στον ίδιο χώρο. Είναι μία απλή πολιτική άποψη. Αν το δούμε και μεταφυσικά, ναι, τελικά όλοι καταλήγουμε στον ίδιο χώρο, έστω και χωρίς να το θέλουμε», λέει ο σκηνοθέτης. Αν όμως αυτό το εξοργιστικό αναπόδραστο είναι αναπόφευκτο στο επίπεδο του μεταφυσικού «περάσματος» των ανθρώπων, σε πολιτικό επίπεδο τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε τόσο απόλυτα ομοιογενή.

«Μιλάω για την Ευρωπαϊκή κοινωνία ανθρώπων, η οποία έχει περάσει μέσα στους αιώνες πολέμους, Σταυροφορίες, χιλιάδες πράγματα. Όμως αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε ένα απίστευτο αδιέξοδο, όπου, κατευθυνόμενη, γνωρίζει μόνο μία λύση. Αυτό είναι τρομακτικό, δεν έχει ξανασυμβεί σε παλαιότερες εποχές. Π.χ., στους δύο μεγάλους πολέμους που ζήσαμε, οι άνθρωποι ζούσαν δύο λύσεις, ή τρεις λύσεις, ή πέντε. Ακόμη πιο τρομερό, είναι το ότι τελικά δε μπορούμε να απαντήσουμε την ερώτηση από ποιον κατευθύνονται σήμερα οι Ευρωπαίοι πολίτες προς αυτή τη μία και μοναδική λύση; Γιατί αν ένας θεσμός, όπως η ΕΕ, αποτελείτο από ανθρώπους, από ένα Κοινοβούλιο, από μία Επιτροπή, από μία συναπόφαση, θα υπήρχε ένας πλουραλισμός, θα υπήρχαν πολλές απόψεις. Το ζήτημα τελικά δεν είναι γιατί κατευθυνόμαστε κάπου κι από ποιον, αλλά γιατί δεν ακούμε όλες τις απόψεις μέχρι να μάθουμε την απόφαση. Νομίζω ότι στερούμαστε του δικαιώματος της γνώσης, της ενημέρωσης όλων των απόψεων που υπάρχουν, π.χ. μέσα στην ΕΕ, μέχρι αυτό να καταλήξει σε μία συναπόφαση την οποία θα πρέπει να ακολουθήσουμε. Λίγα πράγματα γνωρίζουμε για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε πρόβλημα στην Ελλάδα, όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη έχουν πρόβλημα, αλλά λίγα γνωρίζουμε για τις απόψεις τους για την Ελλάδα, ή π.χ. για την καλλιέργεια κάποιου πράγματος στην Ελλάδα. Δε μας έρχεται η γνώση του διαλόγου, μάς έρχεται μόνο η απόφαση».

Αυτός ακριβώς ο διεθνικός διάλογος, μεταξύ δημιουργών αυτή τη φορά, ήταν το μεγάλο κέρδος από τη συμμετοχή του Γεωργόπουλου στο Fantasyporto 2014. Όπως χαρακτηριστικά μας λέει, «πιάσαμε μία κουβέντα πάρα πολύ ωραία και δημιουργική πάνω στο πώς μπορούμε μέσα από το fantasy film να περάσουμε κάποια μηνύματα, από το horror movie μέχρι και το splatter, μηνύματα πολιτικά και κοινωνικά, και να κάνουμε πραγματικό κινηματογράφο»

Με το δάσκαλο, σκηνοθέτη και παραγωγό της ταινίας,  Βασίλη Μαζωμένο

Όσον αφορά τους Έλληνες δημιουργούς, ο Λάμπρος Γεωργόπουλος ξεχωρίζει ως πλεονέκτημα της ελληνικής κινηματογραφίας το όραμα που δαθέτει.

«Έχει φαντασία, έχει πάρα πολλούς νέους, και υπάρχουν και πράγματα να πούμε. Γιατί βιώνουμε πράγματα, ειδικά μέσα σ’ αυτή τη κρίση που έχει έρθει στην Ελλάδα. Όλο αυτό το κοινωνικοπολιτικό ζήτημα που υπάρχει, μάς βοηθάει στο να δημιουργούμε. Έχουμε προσλαμβάνουσες πια. Όσο, όχι χυδαίο ελπίζω, όσο ακραίο κι αν ακούγεται, δε χρειάζεται να ψάξουμε πια να βρούμε άστεγο, δε χρειάζεται να ψάξουμε να βρούμε πρόβλημα, είναι όλα μπροστά μας. Αρκεί να τα διαχειριστούμε. Μειονέκτημα πάνω στο πλεονέκτημα είναι ότι κατά μεγάλο ποσοστό οι Έλληνες κινηματογραφιστές δεν ασχολούνται με αυτό που συμβαίνει πραγματικά στην Ελλάδα, την πραγματική της παθογένεια. Ένα μεγάλο ποσοστό ασχολείται με παθογένειες γενικότερες, αόριστες…»

Καθώς ήδη το «Πέρασμα» δέχτηκε πολλαπλές αναγνώσεις από τους θεατές στα δύο προηγούμενα Φεστιβάλ όπου προβλήθηκε, ο Λάμπρος Γεωργόπουλος στο Φεστιβάλ της Δράμας θα ήθελε να γίνει μία μεγάλη συζήτηση γύρω από την ταινία του και με το ελληνικό κοινό. «Μακάρι να πυροδοτήσω κουβέντα κι όχι να φύγω με κάποιο βραβείο, πχ του καλύτερου σκηνοθέτη ή της καλύτερης ταινίας», παραδέχεται, ενώ θεωρεί ως σημαντικότερο στοιχείο της ταινίας του το εικαστικό κομμάτι. «Η φωτογραφία της είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό για μένα και θα ήθελα να υπάρχει μία αναγνώριση. Από κει και πέρα, μακάρι να ξεκινήσουμε μία κουβέντα με τους συναδέλφους και με οποιοδήποτε άλλο εκεί, πάνω στο φιλοσοφικό θέμα της».

The post Λάμπρος Γεωργόπουλος appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Κέλλυ Φαναριώτη,

Δράση, αγωνία, μάχη για την επιβίωση και γενικότερα όλα τα μικρά και μεγάλα συναισθήματα που χωρούν μέσα σε ένα animation, περιέχει η νέα ταινία της Έφης Παππά που απέσπασε το βραβείο McLaren για το καλύτερο βρετανικό animation στο Εδιμβούργο. Το «My Stuffed Granny» «καβαλάει το κύμα» του animation που έχει πλημμυρίσει τον παγκόσμιο κινηματογράφο δείχνοντας ότι η τέχνη των κινουμένων  σχεδίων μπορεί να πάει ένα βήμα παραπέρα.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στην Ελλάδα της κρίσης όπου μια μικρή κοπέλα ζει μαζί με τον άνεργο πατέρα της και τη γκρινιάρα γιαγιά της. Οι καταστάσεις θα γίνουν ακραίες και το μικρό κορίτσι θα χρειαστεί να ξεπεράσει τα όριά του. Κομβικό σημείο της ιστορίας είναι ο αιφνίδιος θάνατος της γιαγιάς, η σύνταξη της οποίας είναι  και ο μοναδικός πόρος επιβίωσης  της οικογένειας. Πρόκειται για μια ταινία βασισμένη στο διήγημα της Νίνας Κουλετάκη με τίτλο “Έκθεση: H γιαγιά μου”.

Βραβείο

Όπως εξηγεί στο screeneye.net,  δεν περίμενε τη διάκριση στο Εδιμβούργο.  «Όλες οι ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος ήταν πολύ υψηλού επιπέδου» μας λέει χαρακτηριστικά. Ωστόσο, δεν κρύβει τον ενθουσιασμό της για το τελικό αποτέλεσμα. «Αισθάνομαι φυσικά πολύ χαρούμενη που οι κόποι όλων όσοι εργάστηκαν σκληρά για να βγει αυτή η low budget  ταινία με κάποιο τρόπο δικαιώθηκαν»,λέει η Έφη Παππά.

Από την Ελλάδα στο Λονδίνο

Όταν το 2009 έγινε δεκτή για μεταπτυχιακό στο National Film & TV School της Αγγλίας – μια από τις πιο φημισμένες  σχολές Κινηματογράφου – ένιωσε χαρμολύπη. Κι αυτό γιατί ενώ αρχικά χάρηκε για την ευκαιρία που θα της δινόταν στο εξωτερικό, κάπου μέσα της γέμισε με  θλίψη γιατί είχε υποσχεθεί στους φίλους της ότι θα μείνει στην Ελλάδα και θα δουλέψει εδώ.

Ωστόσο, οι επαγγελματικές ευκαιρίες που της δόθηκαν στη βρετανική πρωτεύουσα, δεν την έκαναν στιγμή να μετανιώσει για την απόφασή της. « Η αγάπη μου για το σινεμά και η επιθυμία μου διαρκώς να εξελίσσομαι με κρατούν εδώ. Δεν μετανιώνω, διότι στην Ελλάδα με τις συνθήκες που επικρατούν δεν θα μπορούσα να παράγω το ίδιο έργο », διευκρινίζει.

Όπως μας λέει, τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα στο Λονδίνο για όποιον θέλει να ασχοληθεί με το animation καθώς εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει μια εδραιωμένη κινηματογραφική βιομηχανία η οποία αποφέρει κέρδη. «Υπάρχουν αρκετές πηγές χρηματοδοτήσεων,  ταυτόχρονα όσοι θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με το σινεμά συναντώνται και σε αυτή τη πόλη, εξαιτίας των πολυάριθμων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της αλλά και της συνύπαρξης στο Λονδίνο πολλών λαών της υφηλίου. Ο ανταγωνισμός φυσικά είναι πολύ μεγαλύτερος από αλλού, υπάρχει βέβαια και μεγαλύτερη ζήτηση», υπογραμμίζει.

Μπορεί προς το παρόν να μη σκέφτεται να επιστρέψει στη χώρα της καθώς στην Αγγλία της δόθηκε μια καλή εργασιακή ευκαιρία, ωστόσο θα ήθελε κάποια στιγμή η Ελλάδα να στηρίξει το έργο της. «Στόχος μου είναι να κάνω εμπνευσμένες και δυνατές ταινίες που θα αγγίξουν το κοινό. Πιστεύω αυτό είναι  το όνειρο του κάθε σκηνοθέτη. Μακάρι οι συγκυρίες να είναι τέτοιες και η Ελλάδα να μπορέσει να με στηρίξει σε αυτό. Είναι κάτι που το εύχομαι και θα το ήθελα αληθινά. Σε αυτή την περίοδο το περιβάλλον το πολύ-πολιτισμικό του Λονδίνου μου προσφέρει πολλά και αισθάνομαι οτι με βελτιώνει σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο», αναφέρει.

Όσο για το ενδεχόμενο να ασχοληθεί με άλλου είδους ταινίες πέραν των κινουμένων σχεδίων, απαντά: «Θα το ήθελα, κι αυτός είναι ο στόχους μου. Δεν ξέρω βέβαια πόσο εύκολο θα μου είναι να σκηνοθετώ ηθοποιούς. Μέχρι στιγμής οι κούκλες, μου κάνουν ο,τι τις κάνω. Και με ένα τρόπο, o ίδιος ο animator είναι ταυτόχρονα και ηθοποιός. Ελπίζω να τα καταφέρω και ήδη προσπαθώ να συγκεντρώσω κάποιες ιδέες για ένα μελλοντικό πρότζεκτ», καταλήγει. .

Επόμενος σταθμός για το «My Stuffed Granny» είναι το φεστιβάλ της Βραζιλίας  που θεωρείται- στο είδος του- ένα από τα καλύτερα του κόσμο, ενώ τον Αύγουστο θα πραγματοποιηθεί και η αμερικάνικη πρεμιέρα στο Rhode Island International Film Festival.

My Stuffed Granny from Effie Pappa on Vimeo.

The post Έφη Παππά appeared first on screeneye.gr.