Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Θεοί, γίγαντες,  νάνοι και οι «κόρες» του Ρήνου, που φυλάνε τον πολύτιμο χρυσό κάτω από την επιφάνεια της γης,  αποτελούν  τους πρωταγωνιστές της όπερας δυόμισι ωρών ,  του κορυφαίου Γερμανού συνθέτη Ρίχαρντ Βάγκνερ  « Ο Χρυσός του Ρήνου»( πρεμιέρα στη Λειψία το  1876).

 Ο έρωτας αποκηρύσσεται και τα πλούτη γίνονται ο  αυτοσκοπός. Οι συμπαιγνίες και  οι δολοπλοκίες, έχουν μοναδικό σκοπό , την απόκτηση δύναμης κι εξουσίας στον κόσμο.

Ο επίσης Γερμανός-με τουρκικές  ρίζες – σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν, καταπιάνεται για πρώτη φορά με βιογραφική ιστορία- εν προκειμένω του κουρδικής καταγωγής συμπατριώτη του Γερμανού  ράπερ και πρώην γκάνγκστερ Xatar, βασιζόμενη στο βιβλίο Όλα ή Τίποτα-

και η όπερα του Βάγκνερ συγκλίνει σαν τραγική ειρωνεία,

όπως και το τέλος της ταινίας, το επισημαίνει,

όπως και η διάρκεια της ταινίας, με τη διάρκεια της όπερας συγκλίνει.

Ο Φατίχ Ακίν,  ακολουθεί  φρενήρη ρυθμό, τον οποίο  χρειαζόταν σε κάποια του σημεία  να χαλιναγωγήσει,  όπως και τις μπερδεμένες εναλλαγές από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα αλλά και την πληθώρα των δευτεροπρωταγωνιστών του ,  να περιορίσει.

Ο ήρωας του, εμφανίζεται αρχικά να είναι αιχμάλωτος στη Συρία, με το διακύβευμα της κράτησης, να είναι ο κρυμμένος χρυσός.

Ο Xatar –το πραγματικό του όνομα είναι Giwar Hajabi- ξεκινάει ένα ταξίδι αναμνήσεων, από τη γέννησή του στο Ιράν, τις μέρες της Ισλαμικής Επανάστασης.  Μόνη η μητέρα του σε μια σπηλιά, τον φέρνει στη ζωή, μεταφερόμαστε μετά στο Παρίσι κι αργότερα στη Βόννη, όπου ζει ένα μεγάλο μέρος των εφηβικών του χρόνων. Αργότερα τον βλέπουμε στο Άμστερνταμ, μετά ξανά στη Βόννη, εμφανίζεται και στη Συρία, στη αρχή αλλά και προς το τέλος της ταινίας.

Ο πατέρας του,  διάσημος κούρδος συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας, θα «δραπετεύσει» από τα οικογενειακά βάρη κι ο Xatar, θα αναλάβει την οικονομική στήριξη του ιδίου, της μητέρας του και της αδερφής του, εμπλεκόμενος με τα ναρκωτικά και την παρανομία. Εξελίσσεται σε γκάνγκστερ πρώτου μεγέθους, αλλά η μουσική τέχνη, μέσα του σιγοβράζει.

Ο Giwar Hajabi ισχυρίζεται, ότι η ταινία του Φατίχ Ακίν, παρουσιάζει τα γεγονότα, όπως έγιναν , υπάρχουν στιγμές όμως, που υποψιαζόμαστε, ότι η ανάγκη για εντυπωσιασμό, οδήγησε σε σεναριακές υπερβολές.

Ο Εμίλιο Σακράγια ερμηνεύει τον Xatar, με  ιδιαίτερο πάθος  και  η αδρεναλίνη για βία και εκδίκηση, ανήκουν στα  αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του- παιχνιδιάρικου-   ρόλου, που του επιφύλασσε ο Φατίχ Ακίν.

The post Το Χρυσάφι του Ρήνου appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Οι ιστορίες διαφθοράς, λαθρεμπορίου, βίας και της απουσίας του οργανωμένου κράτους στις μικρές διάσπαρτες ορεινές κοινότητες, που αποτελούν μέρος της ευρύτερης περιοχής Ζακαρπάτσκα της Ουκρανίας, βρίσκονται στο επίκεντρο του Ουκρανού σκηνοθέτη Ντμιτρο Σουκολιτκι-Σομπτσουκ , προτού οι Ρώσοι εισβάλουν στη χώρα.

Η περιοχή αυτή, αναφέρθηκε εκτενώς τις πρώτες εβδομάδες του πολέμου, κατά τη μαζική φυγή των Ουκρανών προς τη Ρουμανία, αλλά δεν αποτελεί μέχρι την ώρα που γράφεται το κείμενο, πεδίο σφοδρών συγκρούσεων.

Ο Ντμιτρο Σουκολιτκι-Σομπτσουκ διαμέσου της ιστορίας του Λεονίντ με το παρατσούκλι Παμφήρ, μεταφέρει τη ζοφερή εικόνα, όπου οι απομονωμένες περιοχές κουβαλάνε τους μύθους, τους δικούς τους κανόνες και οι κάτοικοί έχουν αποδεχτεί τη μοίρα τους, παγιδευμένοι σε προσωπικές, κοινωνικές και επαγγελματικές σχέσεις, σχεδόν πλήρως αδιέξοδες. Ο επιβλητικός και δυναμικός ήρωας της ταινίας, επέστρεψε στον τόπο καταγωγής του, μετά από μια προσπάθεια να βιοποριστεί με νόμιμα μέσα. Η επιστροφή, τον οδηγεί και πάλι στην παρανομία. Σύζυγος και γιος βρίσκονται ενίοτε μπροστά και πίσω από την ιστορία αλλά ιδίως η σχέση πατέρα –παιδιού, περικλείει πολλά από τα μηνύματα της ταινίας.

Το επιχείρημα των Ρώσων, ότι στην Ουκρανία, εκκολάπτεται ο λαϊκισμός και οι νεοφασιστικές αντιλήψεις, βρίσκει κάποιο έδαφος στην ταινία του Σουκολιτκι-Σομπτσουκ, χωρίς βεβαίως να το ισχυρίζεται ξεκάθαρα, μα και την ίδια στιγμή, παρουσιάζει και το φιλορωσικό στοιχείο, το οποίο τροφοδοτεί την ένταση.

Η ταινία σαφέστατα δεν έχει μόνο πολιτική χροιά, διαθέτει πλούσιους διαλόγους, ξόρκια, τη λαογραφία, το καρναβάλι, την εκδίκηση, τα στοιχεία της ελληνικής τραγωδίας, που βεβαίως για τους εξοικειωμένους με το ευρωπαϊκό σινεμά, παρόμοια σενάρια ενισχύονται και προσαρμόζονται στις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας.

The post Ο Όρκος του Παμφίρ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η σχέση μεταξύ παχυσαρκίας και ψυχικής υγείας, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της νέας ταινίας του Ντάρεν Αρονόφσκι, η οποία στηρίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Σάμιουελ Ντ. Χάντερ.

Ο Τσάρλι από το υπερβολικό βάρος. είναι αδύνατον να μετακινηθεί εκτός σπιτιού. Ως εκ τούτου, εργάζεται από την οικεία του,  διδάσκοντας λογοτεχνική γραφή, διαδικτυακά.

Ο Αρονόφσκι επιλέγει να παρακολουθήσει πέντε κρίσιμες μέρες από τη ζωή του Τσάρλι,  ο οποίος ανάμεσα στα μαθήματα και στην υπερ-κατανάλωση λιπαρών τροφών,  καλείται να διαχειριστεί το οικογενειακό του παρελθόν αλλά και τους προσωπικούς του δαίμονες, που τον οδήγησαν στην απομόνωση και κοντά στην αυτοκαταστροφή.  Τουλάχιστον τρεις φορές , η κόρη του,  τον κατηγόρησε πως  την «παράτησε»  στην ηλικία των οκτώ. Η πρώην σύζυγός του,  του έριξε μαύρη πέτρα και η κυρία που τον φροντίζει,  δε φαίνεται να θέλει το καλό του. Τι άραγε  θέλει κι ένας ιεραπόστολος στο σπίτι του και με ποιο τρόπο ο Αρονόφσκι επιτίθεται στους εκπροσώπους της πίστης;

Ο  σκηνοθέτης,  μεταμορφώνει τον  ηθοποιό Μπρένταν Φρέιζερ για το ρόλο του παχύσαρκου  Τσάρλι και προσδίδει στο ρόλο,

τα γνώριμα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, όσων κουβαλούν υπερβολικό βάρος.

Σημάδια κατάθλιψης, υπερ-ευαισθησία κι ατολμία για αλλαγές .

Υπάρχει η εξής αντίφαση στο έργο. Ο Τσάρλι έκανε μια μεγάλη ρήξη.  Άφησε την οικογένεια του και προκάλεσε πόνο.  Οι κατηγορίες που του προσάπτουν,  δεν παραπέμπουν σε ένα πρόσωπο ενοχικό με χαμηλή αυτόεκτίμηση, όπως ο ηθοποιός Μπρένταν Φρέιζερ  ενσαρκώνει τον ήρωά του, πάνω σε μια μελό γραμμή.

Είτε ο Αρονόφσκι χρειαζόταν να δουλέψει με τον Φρέιζερ τον  δυναμισμό με την ευαισθησία,

είτε να επέλεγε έναν ηθοποιό που μπορεί να μεταφέρει και τα δύο αυτά χαρακτηριστικά.

Η  Σάντι Σινκ στο ρόλο της  έφηβης κόρης, ενώ ψάχνει την εκδίκηση και τον καυγά, παράλληλα,  τσιγκλάει τον πατέρα της, σε μια διαδικασία κινητοποίησης, για να ξεφύγει από τον βάλτο, με εξαιρετικά υποκριτικά χαρίσματα με τη φωνή και το σώμα. Η νεαρή ηθοποιός,   ξεχωρίζει από το υπόλοιπο καστ.

Το παρελθόν του πατέρα της αλλά  και τι τον οδήγησε στο σπιράλ της αυτοκαταστροφής, το αφήνουμε ανοιχτό.

Ο Αρονόφσκι, εκμεταλλεύτηκε τους μήνες της καραντίνας για να δώσει στο θεατρικό κείμενο την κινηματογραφική του διάσταση και χωρίς να είναι μια  ταινία πολύ υψηλού εύρους, ο ικανός δημιουργός πέρασε τα μηνύματά του, δημιουργώντας μια ανάφλεξη, στο δεύτερο μισό της ταινίας, όπως και στην κατάληξή της.

The post Η Φάλαινα appeared first on screeneye.gr.