Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το « The Fabelmans», η πιο προσωπική και  αυτοβιογραφική ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, διαθέτει στοιχεία μοναδικής αισθητικής κι αποδεικνύει την  καλλιτεχνική ωριμότητα του 75χρόνου δημιουργού.

Mέσα σε δύο χρόνια,  παρουσίασε δύο  ταινίες  πολύ υψηλού επιπέδου.

Του « The Fabelmans»,  προηγήθηκε,   η εξαιρετική διασκευή του μιούζικαλ « West Side Story».

Η οικογένεια Σπίλμπεργκ  μετονομάζεται σε οικογένεια Fabelmans ,

από Στίβεν σε Σάμι, από τον τόπο καταγωγής  το Σινσινάτι, στο Φοίνιξ της Αριζόνα.

Ξεδιπλώνει τα παιδικά χρόνια του νεαρού ήρωά του,

όπου η φαινομενικά αρμονική σχέση των μελών της οικογένειας, διαταράσσεται τη στιγμή  που ο νεαρός Σάμι, εξασκώντας το ερασιτεχνικό του  πάθος  με το φιλμ, καταγράφει τη μεγάλη οικειότητα της μητέρας του, με τον αποκαλούμενο θείο Μπένι.

Τότε όλα αλλάζουν.

Ο Σπίλμπεργκ, κινηματογραφεί με μεγάλη ακρίβεια, το μοτίβο μιας  δεμένης εβραϊκής οικογένειας , αλλά άκρως δυσλειτουργικής και παρακολουθεί μέσα από δύο φακούς, το δικό του αλλά και του πρωταγωνιστή, όλα τα στάδια της μεταβατικής περιόδου, ανάμεσα στον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι επιθυμίες , αλλά και οι καταστάσεις, από ένα παιδί  και μετά από ένα έφηβο.

Το πώς μετατοπίζεται και πάλλεται η  σχέση του παιδιού  με τη μάνα, παρουσιάζεται από τον Σπίλμπεργκ , μαεστρικά.

Χρησιμοποιεί βήμα- βήμα τα  στάδια, όπου αρχικά η σχέση γίνεται  βίαιη και απόμακρη, αλλά τραγικά αποδεικνύεται,  πως μάνα και γιος, έχουν πολλές ομοιότητες.

Ο έφηβος Σάμι αντιλαμβάνεται, με ποιο τρόπο η μητέρα του θα ήταν ισορροπημένη κι ευτυχισμένη, όπως κι ο ίδιος γνωρίζει τις δικές του επιθυμίες.

Αλλά κι ο πατέρας, για τον Σπίλμπεργκ είχε ιδιαίτερη θέση στις ταινίες του.

Πλέον ξεκαθαρίζεται,  ότι ο χαρακτήρας του Τζορτζ Μακφλάι, του  έξυπνου μα φοβισμένου και δειλού πατέρα του Μάρτι, στην ταινία « Back to the Future»,

ήταν στην πραγματικότητα ο δικός του πατέρας.  Στο « Back to the Future» , ο Σπίλμπεργκ, μπορεί να ήταν τύποις εκτελεστικός παραγωγός, ουσιαστικά ήταν ο εμπνευστής της ταινίας.

Στο « The Fabelmans», παρουσιάζεται αρχικά κι ο νεαρός Σάμι, να αντιμετωπίζει αμυνόμενος το μπούλινγκ των συμμαθητών του.

Στην πορεία,  κάπως αλλάζει, γιατί δεν επιθυμεί σε αυτό να του μοιάσει.

Ο πατέρας,  διαδραματίζει κι ένα θετικό ρόλο, παρά την αντίθεσή του για την επιθυμία του γιου του,  να ασχοληθεί με τη «φαντασία» ( δηλαδή με το σινεμά).

Τον δείχνει στα δύσκολα,  βαθιά στοργικό.

Το πρώτο κινηματογραφικό  ερέθισμα για τον Σάμι,  δηλαδή για τον Σπίλμπεργκ, ήταν μια ταινία του σκηνοθέτη που λάτρευε τις μεγάλες παραγωγές αλλά ήταν και ορκισμένος αντικομμουνιστής, του Σεσίλ Ντε Μιλ.

Το τελευταίο ερέθισμα, ήταν η συνάντηση με τον αριστερό  σκηνοθέτη του Χόλιγουντ, τον Τζον Φορντ κι αυτή η συνάντηση, έμελλε να τον στιγματίσει εξίσου.

Ορθά επιμελημένο το σάουντρακ  και στοχευμένο   στις εναλλαγές του,

αλλά    και  σπουδαίες ερμηνείες, από τους Πολ Ντέινο- Σεθ Ρόγκεν, ιδιαίτερα όμως,  από την Μισέλ Γουίλιαμς.

                                                           “The Fabelmans” από την Πέμπτη 24/11 στους κινηματογράφους

The post The Fabelmans appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Επιθυμία του  Γκιγίερμο  ντελ Τόρο ( Ο Λαβύρινθος του Πάνα,  Η Μορφή του Νερού,  Tο Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών), ήταν  να  κατευθύνει-με την παμπάλαια αλλά στην εποχή μας εξελιγμένη και ακριβή  μέθοδο του stop frame animation, την ιστορία του Πινόκιο, κρατώντας  τα  στοιχεία που  θα του χρησίμευαν,  για να στηρίξει τον φιλοσοφικό επανακαθορισμό των νοημάτων-όπως ο ίδιος τα εκλαμβάνει-  από το περίφημο  παιδικό μυθιστόρημα,   του Κάρλο Γκολντόνι.

Ήταν επίσης η  αποφυγή ενός μεγάλου συμβιβασμού στο κινηματογραφικό του όραμα, το οποίο μέχρι να πάρει σάρκα και οστά, ξεπέρασε τα 15 χρόνια.

Δέχθηκε απανωτές απορρίψεις από τους παραγωγούς,  έως ότου   η πλατφόρμα Netflix στηρίξει πρόσφατα,

γενναία  το εγχείρημα.

Ο μεξικανός σκηνοθέτης, μας μεταφέρει στην Ιταλία του ‘30, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Στην ιστορία του, εμφανίζονται γνωστές φιγούρες του μυθιστορήματος, αλλά και καινούριες, χαράσσοντας μια διαφορετική αφήγηση, από την τετριμμένη. .

Βλέπουμε  –μεταξύ άλλων-  τον μάστρο Τζεπέτο, τον ήσυχο κι ευσεβή ξυλόγλυπτη της πόλης, που θα χάσει το γιο του από  βόμβα, έπειτα από αεροπορική επιδρομή,

κι ο πόνος, θα τον οδηγήσει στο να εργαστεί σκληρά, για να δημιουργήσει την μαριονέτα, με μορφή παιδιού, τον Πινόκιο.

Ο Πινόκιο του, φέρει μεγάλα νύχια αλλά και κλαδιά στο πρόσωπο.

Κι όταν λέει ψέματα,

νύχια, κλαδιά και μεγάλη μύτη, δημιουργούν μια αλλιώτικη εικόνα του Πινόκιο, από αυτήν που γνωρίζουμε .

Εμφανίζεται επίσης ο θιασάρχης του κουκλοθέατρου, με τη μορφή του πονηρού τυχοδιώκτη Κόμη Βόλπε,  ένας ομιλητικός πίθηκος, ένας δογματικός ιερέας κι ένας  αξιωματικός οπαδός του Μουσολίνι -νέα φιγούρα- αλλά και   η γαλάζια νεράιδα, που θα δώσει στον Πινόκιο την αθανασία. Εμφανίζεται   και  η γιγαντιαία φάλαινα.

Τι συμβολίζει το έργο,

τι ο ντελ Τόρο, θέλει να μας πει

και σε ποιο βαθμό   επιτυγχάνει τον σκοπό του;

Το έργο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πολιτική, τον αυταρχισμό, τις ολοκληρωτικές αντιλήψεις.

Είναι επίσης  άρρηκτα συνδεδεμένο  με την έννοια της κουτοπονηριάς, τη λατρεία για το χρήμα( ο κόμης Βόλπε),  με τον κίνδυνο του νέο- φασισμού, με την ανδροκρατία και με ένα σύστημα που θέτει στους νέους από πολύ νωρίς, κανόνες χωρίς επιλογή.

Για το συμβολικό πλαίσιο, χρησιμοποιούνται απλοϊκά παραδείγματα, όπως η άρνηση  του Πινόκιο να πάει στο σχολείο, ενώ  θα μπορούσε ο ντελ Τόρο- αλλά δεν τον έπραξε- να προσδώσει στους συμβολισμούς του,  πιο σύνθετες αναπαραστάσεις.

Η αντιπαραβολή του αθάνατου Ιησού με τον αθάνατο Πινόκιο, παρουσιάζεται κάπως αδέξια. Αντιθέτως, ο ρόλος του κλήρου, των  εκπροσώπων  της πίστης, που τροφοδοτούν τον αναχρονισμό κι ίσως τροφοδοτούν  τις ομοιογενείς κοινωνίες,

την τάξη,  την αφοσίωση κι εν τέλει τον φασισμό, παρουσιάζεται δεικτικά και καίρια.

Ο Πινόκιο του ντελ Τόρο, δεν είναι μια εμφανισιακά όμορφη μαριονέτα και το μοτίβο των κοινωνιών που επενδύουν στο όμορφο και εξοστρακίζουν  οτιδήποτε είναι αντίθετο με τα αποδεκτά πρότυπα, επίσης βιτριολικά  κι εύστοχα, σχολιάζεται.

Ο δημιουργός,  επενδύει υπερβολικά στον καταιγιστικό ρυθμό των ειδικών   εφέ, στην εναλλαγή των εικόνων και στις πολλές φιγούρες.

Μετατρέπει το έργο και σε μιούζικαλ, χωρίς πάντα η μουσική του  Αλεξάντρ Ντεσπλά να λειτουργεί συνεκτικά, ούτε και  να  μπορεί το έργο να κρατήσει την ισορροπία,  ανάμεσα στο ρόλο της εικόνας, της μουσικής και της ουσίας.

Ακούγονται οι φωνές των Γκρέγκορι Μαν ( Πινόκιο) Γιούαν ΜακΓκρέγκορ,  Ρον Πέρλμαν, Φιν Γούλφχαρντ, Κέιτ Μπλάνσετ, Ντέιβιντ Μπράντλεϊ, Τίλντα Σουίντον, Τζον Τουρτούρο, Κρίστοφ Γουόλντζ.

“Πινόκιο του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο” από την Πέμπτη 24/11 στους κινηματογράφους

The post Πινόκιο του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Αποτελεί « γεγονός», κάθε νέα ταινία του ιταλού σκηνοθέτη Λούκα Γκουαντανίνο.

Αποκτά δημοσιότητα, συζητείται και τελικά,

είτε  επιβεβαιώνει πανηγυρικά τις προσδοκίες είτε  απογοητεύει και τις διαψεύδει.

Η κινηματογραφική του σταδιοδρομία, από το ξεκίνημά της, έχει ακραία σκαμπανεβάσματα.

Στο Φεστιβάλ Βενετίας  του 1999, η αριστοτεχνική  εξερεύνηση ενός εγκλήματος  στο ημί-ντοκιμαντέρ « The Protagonists», με την Τίλντα Σουίντον  να μαγεύει στον κεντρικό ρόλο,  κατατάχθηκε από εμάς  τους κριτικούς , ως μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και ο σκηνοθέτης της,  ένα από  τα μεγαλύτερα  ταλέντα του παγκόσμιου σινεμά.  Δικαίως.

 Έξι χρόνια αργότερα, όταν ο Γκουαντανίνο  σκηνοθετεί το εφηβικό ερωτικό δράμα  « Melissa P», οι ίδιοι που τον επαινούσαμε, τον ρίχνουμε στην πυρά. Δικαίως.

Επανερχόμαστε  θριαμβευτικά το 2009 , όταν καθοδηγεί το εξαιρετικό  δράμα εποχής « Είμαι ο Έρωτας», τον επαινούμε και   το 2018 για το « Call me by your name» και στο μεσοδιάστημα, οι υπόλοιπές του δημιουργίες, σχεδόν όλες, είναι είτε άνισες (Suspiria), είτε αδιάφορες ( Κάτω από τον Ήλιο).

Το «Bones and All», στηρίζεται πάνω στο ομώνυμο  βιβλίο της Camille DeAngelis.

Κουβαλάει πολλά από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του «Suspiria», ως προς τα εμβόλιμα κομμάτια  σουρεαλισμού του, αλλά η φόρμα του «Bones and All»

παραμένει ρεαλιστική  και  τα διάσπαρτα μέρη   σαρκοβόρας  αισθητικής , τροφοδοτούν τις αντιαισθητικές-ακραίες  σκηνές, χωρίς να προσδίδουν κάποια εξήγηση.

Βλέπουμε τους  ανθρωποφάγους ήρωες του έργου,  να είναι γεμάτοι  αίματα στα χείλη, άξαφνα να   κατασπαράσσουν και να τρώνε από ένα δάχτυλο, μέχρι  να σκύβουν πάνω  στην ζωντανή ή νεκρή ανθρώπινη σάρκα  και να επιδίδονται σε ό,τι το ένστικτο και η επιθυμία τους επιτάσσει.

Δεν είναι όμως και  μια  ταινία τρόμου, από την αρχή μέχρι το τέλος,  ούτε  το μοτίβο είναι σχεδόν προκαθορισμένο.

Είναι και ταινία τρόμου , που  δεν της αξίζει να είναι,

είναι ταινία δρόμου,  που της αξίζει και με το παραπάνω να είναι.

Θυμίζει  στην αρτιότητα της  φωτογραφίας της ,  της μουσική της επένδυσης , των ερμηνειών και της ατμόσφαιρας,

το Παρίσι-Τέξας του Βέντερς,  χωρίς να το αντιγράφει.

 Και πως θα μπορούσε να το αντιγράψει,

όταν η υπόθεση στην ταινία του Γκουαντανίνο, στηρίζεται σε πρόσωπα που οσφραίνονται τους όμοιους τους   αιμοβόρους αμερικανούς πολίτες.

Βέβαια, υπάρχει και μια γυναικεία παρουσία, απομονωμένη, μακριά από το παιδί της, όπως και στην ταινία Παρίσι- Τέξας.

Το « Bones and All «, είναι  και μια απλοϊκή ρομαντική ταινία,  για τους έρωτες στην εφηβεία.

Ο Γκουαντανίνο , προκαλεί σύγχυση ως προς  το νόημα της ταινίας, από τη στιγμή που το βασικό χαρακτηριστικό των ηρώων του, είναι  η ανθρωποφαγία τους.

Την ανθρωποφαγία με τη σκηνοθετική του ματιά δεν την κατακρίνει. Αντιθέτως, ακόμα και με το καταπληκτικό και προσεγμένο του σάουντρακ , δημιουργεί πρωτίστως  για τους δύο βασικούς του ήρωες , την  Μάρεν .και τον Λι,    αισθήματα συμπάθειας.

 Τη θεωρεί ίσως και φυσιολογική, στη λογική κάποιων ,  που ισχυρίζονται επί παραδείγματι  για την παιδεραστία , ότι οι παιδεραστές είναι άρρωστοι,  άρα κι εν δυνάμει αθώοι. Ο Γκουαντανίνο βλέπει τους ήρωες  του, μέσα από έναν παρόμοιο φακό, ο οποίος ,

από εμάς είναι καταδικαστέος.

Διερωτόμαστε,  εάν το δέλεαρ της πρόκλησης, είναι τόσο ισχυρό, ούτως ώστε  να οδηγήσει το δημιουργό, να ασχοληθεί μονάχα με την πρόκληση, χωρίς οποιοδήποτε άλλο φιλοσοφικό, κοινωνικό ή πολιτικό υπόβαθρο να σιγοβράζει.

Και να επιθυμούσε να σιγοβράζει, δεν τον επιτυγχάνει.

 Βρισκόμαστε στην Αμερική του ’80, της νέας δεξιάς, της προώθησης με κάθε τρόπο, της ευτυχίας  διαμέσου του χρήματος και του κοινωνικού στάτους.

Εάν,  ο Γκουατανίνο, άφηνε κατά μέρος την ρεαλιστική βαμπιρίστικη λογική και προσέφερε ρεαλισμό με αλληγορία,

τότε το έργο θα το αντικρίζαμε θετικά, από τη στιγμή που τα επί μέρους του κομμάτια, είναι άρτια δουλεμένα.

Ο Τιμοτέ Σαλαμέ, αποδεικνύει, ότι με τον Γκουαντανίνο σκηνοθέτη ,

μπορεί να απελευθερώσει την  ευρεία γκάμα των δυνατοτήτων του. Η αφροαμερικανίδα  νεαρή ηθοποιός Τέιλορ Ράσελ . στάθηκε πλάι στον Σαλαμέ, ισάξια, όμως τις εντυπώσεις, απόλυτα κέρδισε η γκεστ εμφάνιση του Μαρκ Ράιλανς  στο ρόλο  του ανθρωποφάγου  Σάλι.

Στην ταινία,  ρόλο έχει και ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν.

“Bones and All “από την Πέμπτη 24/11 στους κινηματογράφους

The post Bones and All appeared first on screeneye.gr.