Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Όταν το 1979 η Μάργκαρετ Θάτσερ ανέλαβε τα ηνία της βρετανικής ηγεσίας, ο Σαμ Μέντες( American Beauty, 1917) ήταν στην εφηβεία, στα 14 του . Παιδί μεταναστών, γνώριζε από πρώτο χέρι τι εστί η πολιτική των κλειστών θυρών και της επαναφοράς στο προσκήνιο του βρετανικού εθνικισμού.
Το οικονομικό μοντέλο της «σιδεράς κυρίας», που στηριζόταν στις ιδιωτικοποιήσεις και στον περιορισμό της κρατικής χρηματοδότησης, επέφερε άμεσες αλλαγές στο κράτος πρόνοιας, όπως ήταν επί παραδείγματι το κλείσιμο δεκάδων κέντρων ψυχικής υγείας, κι ως ένα βαθμό επανήλθε στο προσκήνιο ο στιγματισμός των ψυχικά ασθενών.
Μεγάλος αριθμός θεάτρων και κινηματογράφων, άλλαξαν χέρια και η διαχείριση τους από τις κοινότητες και τους πολιτιστικούς φορείς, μεταφέρθηκε σε ιδιώτες.
Οι δύο βασικοί ήρωες της νέας ταινίας του Σαμ Μέντες, η Χίλαρι και ο Στίβεν -παρά τη διαφορά ηλικίας που τους χωρίζει- έρχονται κοντά πνευματικά- σωματικά και αναμετρώνται με τη χρόνια ψυχική νόσο ( η Χίλαρι ) και με τον κοινωνικό στιγματισμό( ο Στίβεν ), εργαζόμενοι σε ένα σινεμά, το οποίο λειτουργεί ακόμη με τους παραδοσιακούς όρους, υπό την καθοδήγηση του Mr Ellis ( Κόλιν Φερθ).
Ο Μέντες- ο οποίος εργάστηκε επί σειρά ετών σε θέατρα- δεν υποδεικνύει τα θετικά ή τα κακώς έχοντα της δεκαετίας του ’80, δημιουργεί απλούς συνειρμούς και πλάθει μια κοινωνική ιστορία, με έντονο συναισθηματικό βάρος-που ίσως κάποιους ενοχλήσει η τόσο έντονη συναισθηματική φόρτιση που δημιουργεί – γυρνώντας το βλέμμα του σε δύο αντί-ήρωες, επιτυγχάνοντας παρά τους κραδασμούς, να τους οδηγήσει στην συνύπαρξη.
Η Ολίβια Κόλμαν «γράφει» με τα καλοδουλεμένα εκφραστικά της μέσα, με τα διαμετρικά αντίθετα συναισθήματα που διαρκώς εναλλάσσονται. Ο Μάικλ Γουόρντ στέκεται ικανοποιητικά πλάι της. Σε δευτερεύοντες ρόλους, βλέπουμε – εκτός από τον Κόλιν Φερθ- δύο κλασικούς ρολίστες υψηλής κλάσης, τον Τομ Μπρουκ και τον Τόμπι Τζοουνς.

Η Αυτοκρατορία του Φωτός από 2/2 

The post Η Αυτοκρατορία του Φωτός appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Τουρκία: Σκόπιμες ή μη παρεξηγήσεις,  θυελλώδεις αντιδράσεις από τους κινηματογραφιστές, χρήματα που δόθηκαν και μετά ζητήθηκαν να επιστραφούν, μαζική προσέλευση του φιλοδυτικού κοινού στις αίθουσες και  πολιτικές έριδες ανάμεσα στους δύο αντίθετους πόλους της τουρκικής κοινωνίας, πυροδότησε η βραβευμένη ταινία   -στο παράλληλο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κάννών – « Μέρες Ξηρασίας» του   Εμίν Αλπέρ( Τρεις Αδερφές, Πέρα από το Λόφο).

Το Τουρκικό Κέντρο Κινηματογράφου,  μετά την έγκριση του σεναρίου, συμμετείχε στην χρηματοδότηση του έργου, το οποίο στηρίχθηκε οικονομικά και σε ελληνικά κεφάλαια. Την τελευταία στιγμή  ο Αλπέρ  προχώρησε σε σεναριακές αλλαγές, προσθέτοντας και μια ακόμη διάσταση στην ταινία, με άμεσες αναφορές σε έναν ομόφυλο έρωτα. Το Υπουργείο Πολιτισμού της Τουρκίας, ακολουθώντας τη γραμμή του Ταγίπ Ερντογάν,  απομόνωσης της γκέι κοινότητας, ζήτησε πίσω τα χρήματα του , επικαλούμενο παραβίαση των αρχικών κανόνων έγκρισης του σεναρίου. Μία ακόμη αντιπαράθεση ανάμεσα στους ισλαμιστές και τους κεμαλικούς ξεκίνησε,

αλλά το ποια πλευρά για το συγκεκριμένο θέμα  έχει το δίκιο με το μέρος της, εξακολουθεί να μας προβληματίζει.

 Οφείλουν οι δημιουργοί και οι παραγωγοί να ακολουθούν τους όρους που θέτει ο χρηματοδότης ή οφείλουν -όταν το κρίνουν σκόπιμο – να παρεκκλίνουν;

Ο Αλπέρ στην ιστορία,  ακολουθεί ένα δημοφιλές   μοτίβο στην σύγχρονη   παγκόσμια κινηματογραφία, στηριζόμενος στο σαθρό υπόβαθρο  των απομακρυσμένων από τα αστικά κέντρα περιοχών, των μικρών κοινοτήτων,  με τις  αποφάσεις να τις  καθορίζουν όσοι διαθέτουν τοπική επιρροή, εν προκειμένω ο δήμαρχος και ο τοπικός τύπος. Ένας ιδεαλιστής εισαγγελέας  , ο Εμρέ, καταφθάνει από την Άγκυρα σε μια περιοχή της Καππαδοκίας , η οποία πλήττεται έντονα από την παρατεταμένη ξηρασία και οι διακοπές στην υδροδότηση  της περιοχής,  είναι συχνό φαινόμενο.  Ο δήμαρχος, επιθυμεί να εκμεταλλευτεί τα υπόγεια ύδατα, αλλά κάτι τέτοιο θεωρείται παράνομο.

Ο Αλπέρ , γνωρίζοντας τις παθογένειες της  τουρκικής κοινωνίας,  επιχειρεί κατά μέτωπο επίθεση στην εκτεταμένη διαφθορά, στις μεθόδους « αποπλάνησης », όπως επί παραδείγματι με την παγίδευση σε ένα δείπνο του Εμρέ από το δήμαρχο- με την αποκάλυψη ενός βιασμού , με τις αμφιβολίες για τα πραγματικά κίνητρα-πχ του ιδιοκτήτη της τοπικής εφημερίδας – και τελικά την αυτοπαγίδευσή του εισαγγελέα, εξαιτίας ενός στημένου δείπνου, που θα καθορίσει την εξέλιξη της ιστορίας, βγάζοντάς  τον,   νοκ άουτ.

Το αξιοσημείωτο της ταινίας,  είναι η ορθή διασύνδεση ενός ευρύτατου φάσματος κοινωνικών, οικολογικών και πολιτικών αναφορών, διατηρώντας το σασπένς  αναλλοίωτο μέχρι και το τέλος, το οποίο  τροφοδότησε  έξοχα και ο   διευθυντής  φωτογραφίας Χρήστος Καραμάνης, όπως επίσης και ο  Στέφαν Γούιλ , που επιμελήθηκε  το σάουντρακ.

Η επιθυμία του Αλπέρ να τα πει όλα, οδήγησε και σε κάποιες υπερβολές.

Δεν χρειαζόταν να τοποθετήσει και  το γκέι στοιχείο στην ταινία , το οποίο φάνηκε να τοποθετείται  επί τούτο, παραφορτώνοντας με δεικτικές αναφορές το σενάριο.

“Μέρες Ξηρασίας” από 2/2

The post Μέρες Ξηρασίας appeared first on screeneye.gr.