Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Παραφράζοντας την ταινία του αείμνηστου καλού του φίλου Ρόμπερτ Όλτμαν,  το «Cookie’s Fortune»,   σε γυρίσματα της τύχης, ο Κεν Λόουτς( 87 ετών πια )  ανάμεσα στις πολύ τραγικές στιγμές που θα τον οδηγούσαν  νωρίς,   στο να αφήσει μια για πάντα  το σινεμά, όπως ήταν η απώλεια του γιού του είτε  οι   λιγότερο τραγικές,  αλλά καθοριστικές , όπως ήταν η λογοκρισία των τηλεοπτικών του σειρών από το BBC ,

από τη μια η  τύχη και από την άλλη η  δικιά του επιθυμία να στοχαστεί κοινωνικοπολιτικά, τον επανέφεραν δυναμικά στο προσκήνιο της 7^ης τέχνης,  το 1990,  με το πολιτικό θρίλερ « Κρυφή Ατζέντα» 11 χρόνια μετά το « Kes», την καλύτερη πιθανότατα ταινία του.

Το έργο « Κρυφή Ατζέντα» προκάλεσε αντιδράσεις, ήδη από την έναρξή του,  με την Μάργκαρετ Θάτσερ να επιμένει ότι η Βόρεια Ιρλανδία ανήκει στη Βρετανία.

Η οικογένεια του Κεν Λόουτς ήταν ανθρακωρύχοι από τα Δυτικά Μίντλαντς και ο πατέρας του εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος, σε εργοστάσιο εργαλειομηχανών.

Η 28^η του ταινία ( Η Τελευταία Παμπ),  που αποτελεί το κλείσιμο της τριλογίας των κατατρεγμένων -προηγήθηκαν οι ταινίες « Sorry We Missed You» και « Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ» – έχει Μάργκαρετ Θάτσερ, έχει ανθρακωρύχους, έχει  έναν άντρα  που σκέφτεται να παραιτηθεί από τη ζωή, επειδή δεν ξέρει που είναι το παιδί του, διαθέτει κι άλλα στοιχεία αυτοβιογραφικά του  Κεν Λόουτς, αλλά  και του σεναριογράφου του, του  Πολ Λάβερτι. Διαθέτει την ίδια κοινωνική, ανθρωπιστική , σοσιαλιστική ματιά,  που τους χαρακτηρίζει.

Τοποθετούν την ιστορία, σε ένα χωριό στην  κομητεία του Ντάραμ, της Βορειοανατολικής Αγγλίας. Από τη δεκαετία του ’80 κι εντεύθεν, είναι ένα χωριό-φάντασμα,   εξαιτίας της διακοπής των εργασιών στα ορυχεία και της απουσίας επαγγελματικών διεξόδων,  για τους κατοίκους του.

Μονάχα ένας δημόσιος χώρος υπάρχει. Μία παμπ, την οποία διατηρεί εν ζωή- με νύχια και με δόντια- ο ιδιοκτήτης της ( τον ερμηνεύει εξαιρετικά ο ερασιτέχνης ηθοποιός Ντέιβ Τέρνερ). Θαμώνες, είναι οι πρώην εργάτες των ορυχείων, που πίνουν, θυμούνται και συζητούν.  Ξαφνικά στο χωριό , έρχονται μετανάστες από τη Συρία και όλα πλέον αλλάζουν,  με τους αυτόχθονες να κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να τους κάνουν τη ζωή δύσκολη και να τους διώξουν.

Ο ιδιοκτήτης της παμπ, έχει μια διαφορετική προσέγγιση, ανθρώπινη και αλτρουιστική, συμπάσχει και αναπτύσσει φιλία με τη Γιάρα, μια νεαρή μορφωμένη Σύρια, η οποία καταγράφει τη νέα της ζωή με μια κάμερα, την οποία ένας βρετανός θα της την σπάσει.

Ο Λόουτς  δεν βρίσκεται στην ίδια  μεγάλη φόρμα, των προηγούμενων δύο του ταινιών. καθοδηγεί φανερά όλα τα στάδια της ιστορίας, ούτως ώστε να μας οδηγήσει σε μία και μόνο μία απάντηση. Τα εμβόλιμα χιουμορίστικα κομμάτια που αποφόρτιζαν τη δύσκολη ανθρώπινη κατάσταση δεν ήταν εμπνευσμένα , ενώ κυριαρχεί  το μελοδραματικό στοιχείο, με τους διαλόγους,  με  τη μόνιμη κατήφεια  των κεντρικών πρωταγωνιστών και με την  μουσική.

Πάρα ταύτα εξακολουθεί να είναι ένας από τους λίγους σκηνοθέτες που κάνουν πολιτικό σινεμά και γνωρίζει  την τέχνη της πολιτικής.  Το ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας, είναι η έμμεση ερμηνεία για τον βρετανικό ευρωσκεπτικισμό και η  μετατόπιση  των λαϊκών στρωμάτων  , από την αριστερά,

στη λογική της  ακροδεξιάς και του Φάρατζ. Ο Λόουτς εξηγεί ως μη μόνιμη, αλλά συγκυριακή την μεταστροφή των λαϊκών στρωμάτων , εξαιτίας της φθίνουσας πορείας της ζωής των εργατών, που πλέον είναι άνεργοι ή χαμηλά αμειβόμενοι. Φοβούνται την έλευση νέων εργατικών χεριών και έμαθαν να ζουν λίγοι και « καλοί». Τα όσα διαδραματίζονται ανάμεσα στον ιδιοκτήτη του μπαρ και τη νεαρή γυναίκα από τη Συρία, αποτελούν μια καλή ευκαιρία για να  επαναλάβει και να ορίσει  εκ νέου, το τι σημαίνει αλληλεγγύη, συμπόνια,  ανθρωπιά και ποια ιδεολογία -κατά τον Λόουτς- μπορεί να την εκφράσει καλύτερα.

Η Τελευταία Παμπ από την Πέμπτη 7/12 στους κινηματογράφους 

The post Η Τελευταία Παμπ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο βίος και η πολιτεία του μαέστρου, του συνθέτη, του παιδαγωγού Λέοναρντ Μπερνστάιν , του περιλάλητου Αμερικάνου καλλιτέχνη του 20^ου αιώνα ( 1918-1990), η φήμη του οποίου ξεπέρασε την  άλλη όχθη του Ατλαντικού, σαγηνεύει τον Μπράντλεϊ Κούπερ ( Ένα Αστέρι Γεννιέται), αναλαμβάνοντας και τα σκηνοθετικά ηνία και την ερμηνεία του κεντρικού χαρακτήρα, της ταινίας « Ο Μαέστρος».    Επιλέγει την Κάρεϊ Μάλιγκαν για το ρόλο της Φελίσια ( της  συντρόφου,  της συζύγου  και  μητέρας των τριών παιδιών τους),σε μια ερμηνεία οξυδερκή και εσωτερικά θορυβώδη, αλλά επικαλύφθηκε από την αυτοπροβολή του Κούπερ, ως ένα βαθμό ήταν δικαιολογημένη.

Ο Μπερνστάιν έζησε πολυτάραχα , άρα και εξόχως κινηματογραφικά. Το εγχείρημα όμως  θα ταίριαζε  καλύτερα στη  μικρή οθόνη,  σαν μίνι σειρά.

 Ο Κούπερ  καταπιάστηκε με τη σχέση του ζεύγους, κάπως  μονόπλευρα.

 Τσαλάκωσε υπερβολικά τον Μπερνστάιν, κι από ένα σημείο και μετά,  διερωτάται κανείς, εάν η ταινία  άξιζε να γυριστεί  κάτω από το συγκεκριμένο πρίσμα,  αφήνοντας απ’ έξω  σημαντικές πληροφορίες της καλλιτεχνικής και προσωπικής του ζωής ,

οι οποίες θα δημιουργούσαν ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο, ανάμεσα στις αποκλίνουσες-ωφελιμιστικές συμπεριφορές του Μπερνστάιν  και του σημαντικού έργου του.

Ο Μπερνστάιν  άλλαξε από πολύ νωρίς το όνομά του,  επιθυμία της μητέρας του ( δεν το μάθαμε μέσα από την ταινία), αποποιήθηκε τον ιουδαϊσμό για να ασπαστεί τον χριστιανισμό ( ούτε κι αυτό το μάθαμε), ασπάστηκε τον κομμουνισμό, τέθηκε στο περιθώριο, ανοίχτηκε φάκελος στο FBI κι αμέσως ο Μπερνστάιν αποποιήθηκε τον κομμουνισμό, για να ξεκλειδώσει τις μεγάλες του φιλοδοξίες, σε μια πρώτη συμμαχία με τον ορκισμένο αντικομμουνιστή Ελία Καζάν  ( ούτε κι αυτό το μάθαμε). Δήλωσε στήριξη στους « Μαύρους Πάνθηρες» , αλλά οι πράξεις του , εξόργισαν φίλους κι εχθρούς, εξαιτίας ενός πάρτι που διοργάνωσε, μέσα στη χλιδή ( ούτε κι αυτό το μάθαμε).

Αντιθέτως, ο Μπράντλεϊ Κούπερ κοίταξε από την κλειδαρότρυπα, τα νεανικά χρόνια του Μπερνστάιν, που κοιμόταν με άντρες, όπως επί παραδείγματι  με τον συνθέτη Άαρον Κόπλαντ, ή με τον μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο, τον οποίο διαδέχθηκε στη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης.

Μα και στη γνωριμία του με την Φελίσια και την ανάγκη του, να είναι μαζί της, χωρίς να της κρύψει την ομοφυλοφιλία του, σε όλα τα στάδια της κοινής τους ζωής.

Στο έργο τίθενται   διάσπαρτα  κομμάτια της δημιουργικής ευφυΐας του Λέο, όπως ήταν η ευκολία να συνθέτει όπερες, να γράφει μουσική για  μιούζικαλ (West Sιde Story), να διευθύνει με πάθος ορχήστρες και σύνολα, βέβαια,  η ταινία  έκλεινε περισσότερο απ όσο χρειαζόταν στην αποκαθήλωση του ήρωά της.

 Υπάρχει στιγμή στο έργο, όπου ο Λέο λέει σε ένα παιδί

« έχω κοιμηθεί και με τη μητέρα και με τον πατέρα σου».

Αλκοόλ με ναρκωτικά, εναλλαγή ερωτικών συντρόφων, ψέματα στα ίδια του τα παιδιά, υπόνοια ότι και η Φελίσια αρρώστησε και πέθανε εξαιτίας του. Εν ολίγοις ο Μπράντλεϊ Κούπερ ψυχογραφεί τον Μπερστάιν  σαν  καλλιτέχνη διαόλου κάλτσα,

  αλλά πάνω απ‘ όλα… σαν ένα καθίκι του κερατά.

“Ο Μαέστρος” από την Πέμπτη 7/12 στους κινηματογράφους

The post Ο Μαέστρος appeared first on screeneye.gr.