screeneye.gr » ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ 11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Ο Γαλαξίας( Ρετρό)

Ιάκωβος Γωγάκης — Fri, 12 Apr 2019 11:10:57 +0000

Ο κορυφαίος Ισπανός σκηνοθέτης Λουίς Μπουνιουέλ, δίδαξε την τέχνη του σουρεαλιστικού σινεμά, την οποία -τότε στα τέλη του 1920-, ελάχιστοι την κατάλαβαν κι ακόμα λιγότεροι τον επαίνεσαν. Η ιδιοφυΐα του, έγινε αντιληπτή μέσα στα χρόνια. Είχε πολλά πάθη και μεγάλες εμμονές και μία από τις εμμονές του, ήταν η διαρκής αμφισβήτηση της Πίστης και δει του Καθολικισμού.

Ο “Ανδαλουσιανός Σκύλος” του 1929, πέραν από την αμφισβήτηση του κράτους, ήταν και ταινία βαθιά προβοκατόρικη για τη σχέση του έρωτα, της ηθικής και της θρησκείας. Δηλωμένος άθεος σε μια εποχή όπου δεν τολμούσε κανείς να αμφισβητήσει τα ιερά και τα όσια, ο Μπουνιουέλ ρίχθηκε στην πυρά από ένα ευρύ φάσμα συντηρητικών κύκλων της ισπανικής κοινωνίας.

Ο “Γαλαξίας” του 1969, αποτελεί το πρώτο μέρος μέρος μιας τριλογίας που γυρίστηκε στη Γαλλία( σε σενάριο του συνεργάτη του και γνωστού συγγραφέα Ζαν-Κλοντ Καριέρ) και βεβαίως, ολόκληρο το έργο είναι μια ασταμάτητη ειρωνεία για τις στρεβλώσεις των ανθρώπων που υπηρετούν τα Θεία , στο οδοιπορικό δύο ζητιάνων-προσκυνητών , από το Παρίσι προς το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα της Ισπανίας.

Ίσως, τώρα, πενήντα χρόνια μετά, κάποιοι θεωρήσουν πως τα δαιδαλώδη θέματα της πίστης, έχουν αναλυθεί απ’ όλες τις πτυχές , είτε από ακαδημαϊκούς, είτε από συγγραφείς και καλλιτέχνες.

Απεναντίας, η αποκατεστημένη ψηφιακή κόπια του “ Γαλαξία”, έρχεται να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη αλήθεια. Όσα χρόνια κι αν περάσουν -και ήδη πέρασαν χιλιάδες-, τα ίδια ερωτήματα, οι ίδιες αμφιβολίες, θα συντροφεύουν την ανθρωπότητα.

Το έργο είναι επίκαιρο κι από μια άλλη οπτική γωνία.

Στις μέρες μας,όπου φανερώνονται σεξουαλικές ιστορίες με ιερείς καζανόβες, ιερείς που ρίχνουν τα δίχτυα τους στα ανήλικα παιδιά (και δεν είναι λίγες), ο Μπουνιουέλ έρχεται να επιβεβαιωθεί, εξαιτίας της συγκαλυμμένης υποκρισίας, των εκπροσώπων του καθολικισμού, με τους κανόνες , του “τι πρέπει και τι δεν πρέπει”.

” Ο Γαλαξίας” από την Πέμπτη 11/4 στο Άστυ και Πτι Παλαί

The post Ο Γαλαξίας( Ρετρό) appeared first on screeneye.gr.

Styx

Ιάκωβος Γωγάκης — Wed, 10 Apr 2019 21:40:09 +0000

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μία από τις τρεις φιναλίστ ταινίες των ευρωπαϊκών βραβείων Lux και η βραβευμένη ταινία με το Οικουμενικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Πανόραμα του Βερολίνου, ή ( ελληνιστί) Στύγα( Θεά της αρχαιότητος και κόρη του Ωκεάνού), διαπραγματεύεται με έναν παραπλήσιο τρόπο από όλες τις άλλες σχετικές ταινίες, το ζήτημα της προσφυγιάς και των ανθρώπων χωρίς ελπίδα, παρατημένων στη μέση του πουθενά.
Η απλοϊκή ιδέα αλλά και η σκηνοθεσία, ανήκουν στον Αυστριακό Βόλφανγκ Φίσερ.

Σχεδόν ολόκληρη η ταινία είναι γυρισμένη μέσα σε ένα ιστιοφόρο, κοντά στις ακτές της Μάλτας.

Μοναδική επιβαίνοντας του ιστιοφόρου, είναι μία γιατρός, η οποία επιθυμεί να φτάσει σε ένα νησί του Ατλαντικού. Σε μια σκηνή θαλασσοταραχής( που θα μας θυμίσει τις περιπέτειες του Ρόμπερτ Ρέντφορντ στο All is Lost), η ηρωίδα θα καταφέρει να επιβιώσει. Αντιθέτως, λίγα ναυτικά μίλια πιο πέρα, ένα ακινητοποιημένο μικρό σκάφος γεμάτο πρόσφυγες, κινδυνεύει να βυθιστεί.

Ένα νεαρό μαύρο αγόρι θα κολυμπήσει μέχρι το ιστιοφόρο της γυναίκας.

Ο Φίσερ, συμπορεύεται με όλους εκείνους τους δημιουργούς που καταπιάστηκαν με την οδύσσεια των εκατομμυρίων ψυχών, δραπετεύοντας από την κόλαση που βίωναν στη χώρα τους, για να συναντήσουν μια άλλη, το ίδιο απειλητική (για τη ζωή τους), πραγματικότητα.
Αποποιείται -στο μεγαλύτερο μέρος του έργου- να στηριχθεί στους μονολόγους ή στους διαλόγους και δημιουργεί μια ταινία διαμαρτυρίας, κατά των κυβερνήσεων, που κλείνουν τα σύνορά τους, αλλά ταυτόχρονα περιπλέκει ελαφρώς το σεναριακό του διακύβευμα, με το να το κατευθύνει, πάνω στις ράγες των ταινιών σασπένς και θρίλερ. Πως ακριβώς, ο αλτρουισμός της γιατρού, θα θέσει σε κίνδυνο την ίδια τη ζωής της; Το παιδί θα αντιμετωπίσει τη γυναίκα ως σωτήρα του ή δεν του καίγεται καρφί για αυτήν; Τι θα της ζητήσει και με ποιο τρόπο θα “συμβάλει” το κράτος στην όλη ιστορία;

Η ταινία δεν θα είχε καινούρια στοιχεία να μας αφήσει- απ όλα όσα γνωρίζουμε τα τελευταία χρόνια- , και θα παρέμενε σε μια συμβατική αναμόχλευση του θέματος, εάν δεν τοποθετούσε ο εμπνευστής του έργου, διάφορους γρίφους και καταστάσεις που παραπέμπουν στο -υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις- μακάβριο δίλημμα“ ο θάνατός σου η ζωή μου”, αλλά κι αν δεν έδινε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξαιρετική Σούζαν Γολφ.

“Styx” από τις 11 Απριλίου στους κινηματογράφους σε διανομή Weirdwave

The post Styx appeared first on screeneye.gr.

Αμάντα

Ιάκωβος Γωγάκης — Wed, 10 Apr 2019 21:17:13 +0000

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία που πατά γερά (κι ορθά) πάνω στις ράγες του κοινωνικού ρεαλισμού, έχοντας στον πυρήνα της, την μετάβαση από την νεανική χαλαρότητα στην ωρίμανση. Την αλλαγή αυτή τη βιώνει ο 24χρόνος κεντρικός ήρωας . Αναγκάζεται ( εξαιτίας ενός δραματικού περιστατικού), να αναλάβει ευθύνες που δεν μπορούσε να διανοηθεί μερικές ώρες πριν το συμβάν. Ο Ντέιβιντ μπορεί να κάνει δουλειές του ποδαριού, αλλά χαίρεται τη ζωή, φλερτάρει( όπως επί παραδείγματι με τη γοητευτική γειτόνισσά του). Όταν η αδερφή του θα πεθάνει ξαφνικά, αναλαμβάνει υπό την κηδεμονία του, την επτάχρονη κόρη της, την Αμάντα. Είναι η στιγμή όπου όλα γύρω του αλλάζουν. Ο ξαφνικός ρόλος του -εν δυνάμει- πατέρα θα βρει τον Ντέιβιντ, απροετοίμαστο, αλλά αναγκασμένο να αναπροσαρμόσει την κοσμοθεωρία του για τη ζωή του.

Όλα τα κεντρικά πρόσωπα της ταινίας, διαθέτουν καλοσύνη κι αγνότητα συναισθημάτων( όπως επί παραδείγματι η Αμάντα, η μητέρα της, ο Ντέιβιντ, η νεαρή γειτόνισσά του), ενώ το συμβάν που η μητέρα του νεαρού κοριτσιού θα χάσει τη ζωή της, δείχνει μια άλλη εικόνα , όπου ο θάνατος παραμονεύει, όχι απαραίτητα από αρρώστιες ή από ευθύνη των θυμάτων, αλλά από περιστατικά που παραπέμπουν στην τυφλή τρομοκρατία( άλλωστε η ταινία διαδραματίζεται στο Παρίσι, όπου οι κάτοικοί του, την έχουν βιώσει με δραματικό τρόπο). Ο σκηνοθέτης, Μίκαελ Χερς, που είναι Παριζιάνος γέννημα-θρέμμα , δεν επιλέγει τυχαία να δείξει όμορφα πράσινα τοπία, να τοποθετήσει στο σενάριο του ποδήλατο( δίνοντας του και νόημα πέρα από το προφανές).

Το έργο παρά το δυσάρεστο ανατρεπτικό του στόρι, είναι εν τέλει αισιόδοξο και η αισιοδοξία πηγάζει από τον τρόπο που φτιάχνει ο Χερς τη σχέση του Ντέιβιντ με την Αμάντα, παίρνοντας κινηματογραφικά στοιχεία από τους αδερφούς Νταρντέν ( από την κινηματογραφική του φόρμα μέχρι τους χαρακτήρες), δημιουργώντας ταυτόχρονα κάτι μοναδικά δικό του.

Η τρίτη ταινία του Μίκαελ Χερς επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις μεγάλης μερίδας των κριτικών, ότι πρόκειται για έναν χαρισματικό νέο δημιουργό. Στο ρόλο του Ντέιβιντ, ο αγαπημένος Γάλλος ηθοποιός, Βίνσεντ Λακόστ.

“Αμάντα” από την Πέμπτη 11 Απριλίου στους κινηματογράφους σε διανομή Δαναός

The post Αμάντα appeared first on screeneye.gr.