Last but not least, για τον Πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής Πέδρο Αλμοδόβαρ. Το “ Τετράγωνο” του Σουηδού σκηνοθέτη Ρόμπερτ Όσλουντ, επιλέχθηκε την τελευταία στιγμή να διαγωνιστεί για τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών και τον κέρδισε.

 Ένας τετράγωνος χώρος που περιβάλλει το εσωτερικό του Σουηδικού Βασιλικού Μουσείου Τέχνης, μετατρέπεται σε σουρεαλιστικό σκηνικό και ο τρόπος του Όσλουντ να τονίσει με μια αλλόκοτη ματιά, την αποξένωση των ανθρώπων, την αδιαφορία τους, να ειρωνευτεί τα Μ.Μ.Ε, τον καθωσπρεπισμό και να σαρκάσει τον ελιτίστικο κόσμο των τεχνών. Καθοδηγητής του, ο μεσήλικας Διευθυντής του Μουσείου, με μια σύντροφο που την βλέπει στη χάση και στη φέξη, όπως και τα δυο του παιδιά. Στο δρόμο, κάποιοι θα του κλέψουν το πορτοφόλι και το κινητό. Μια αλυσίδα ακραίων γεγονότων ξεκινά, που θέτει σε κίνδυνο τη φήμη του και τη δουλειά του.

Η σάτιρα του Όσλουντ, σε κάποια της σημεία είναι εύστοχη, αλλά στο μεγαλύτερο της μέρος, άνιση και ξεφεύγει από το στόχο της. Στην προσπάθεια του να μιλήσει πλαγίως για όλα αυτά, μέχρι και για το παιχνίδι ρόλων των δύο φύλων (με την παρουσία και της Ελίζαμπεθ Μος), φτιάχνει ευτράπελες ιστορίες. Ποιος θα ρίξει το προφυλαχτικό στον κάλαθο των αχρήστων, αυτός ή αυτή; Ζήτημα που μας απασχολεί για πέντε κινηματογραφικά λεπτά. Η πολιτική ορθότητα στο προσκήνιο, μα τραβηγμένη από τα μαλλιά. Ο ήρωας μας, χάνει το κινητό του τηλέφωνο, το gps tracker δείχνει ότι ο κλέφτης βρίσκεται σε ένα από τα διαμερίσματα μιας πολυκατοικία. Για να προκαλέσει τον κλέφτη, θα γράψει γράμμα προς τον κάθε ένοικο ξεχωριστά, μπλοφάροντας πως ξέρει ποιος είναι. Ένας μπόμπιρας, θα του ζητήσει εξηγήσεις και θα του γίνει στενός κορσές.

Ο Σουηδός σκηνοθέτης και με το « Play» και με την « Ανωτέρα Βία», έδειξε πως τα κοινωνικά φαινόμενα( μετανάστες, οικογένεια), μπορεί να τα αποτυπώσει καθαρά, μέσα από μια κινηματογραφική φόρμα ρεαλισμού, μη ρεαλισμού, σάτιρας και δράματος.

Σε αυτό, το πλέον βραβευμένο έργο του, ίσως να έβαλε τον πήχη ψηλά, θέλοντας να μιλήσει για όλους και για όλα, το έργο δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τις αυξημένες φιλοδοξίες του δημιουργού του. Αφήστε που μας έδωσε την εντύπωση, πως προσπάθησε να υιοθετήσει τη φόρμα διαλόγων και του χιούμορ από το περυσινό « Τόνι Έρντμαν» και αυτό ανεπιτυχώς. Βέβαια τον Χρυσό Φοίνικα τον πήρε, το έργο θα κριθεί πια από το κοινό.

The post Η κριτική μας για το ” The Square ” που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα appeared first on screeneye.gr.

 Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη

Σε έναν Ιρανό αντιφρονούντα, τον Μοχάμαντ Ρασούλοφ δόθηκε το πρώτο βραβείο στο Παράλληλο Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Καννών, το αποκαλούμενο « Ένα Κάποιο Βλέμμα», για την ταινία του με τίτλο  « Lerd».

Ο Ρασούλοφ, με τις επικριτικές ταινίες του και την  ακτιβιστική του δράση συμμετέχοντας  στο «Πράσινο Κίνημα» του Ιράν, βρέθηκε στο στόχαστρο του προηγούμενου καθεστώτος της χώρας(όπως και ο κορυφαίος σκηνοθέτης Τζαφάρ Παναχί) προκαλώντας την οργή του Μαχμούτ Αχμεντινετζάντ.

Στα τέλη του 2010 και ενώ γύριζε την ταινία « Αντίο» δικαστική απόφαση στο Ιράν, του επέβαλε ποινή φυλάκισης για  έξι χρόνια και την απαγόρευση συγγραφής σεναρίων και κινηματογράφησης για είκοσι. Ο Ρασούλοφ έφυγε παράνομα για το Αμβούργο, επέστρεψε το 2013  και συνελήφθη εκ νέου, τη στιγμή που ολοκλήρωνε μια σκληρή ταινία για το καθεστώς « Τα Χειρόγραφα δεν Καίγονται».

Η ταινία προβλήθηκε στο Φ. Καννών, κερδίζοντας το Βραβείο Κριτικών, ενώ ο ίδιος δεν είχε τη δυνατότητα να ταξιδέψει, για να παραλάβει το Βραβείο.

Εμείς τον συναντήσαμε «ελεύθερο» πια  στις Κάννες, παίρνοντας ειδική άδεια, από το  κάπως φιλελεύθερο καθεστώς του Χασάν Ροχανί, για να παρουσιάσει το « Lerd».

Πρόκειται για κοινωνικό δράμα εκδίκησης, έχοντας για κεντρικό ήρωα έναν 35χρόνο αγρότη, τον Ρεζά, ο οποίος ζει με την οικογένεια του σε περιοχή του Β. Ιράν. Γίνεται αποδέκτης σωματικής και ψυχολογικής βίας, από μια ιδιωτική εταιρία και τους συνεργαζόμενους με αυτήν τσιφλικάδες. Ο Ρεζά έχει δύο επιλογές, ή θα παίξει το παιχνίδι της εταιρίας, ή θα αποποιηθεί της περιουσίας του. Το διεφθαρμένο κράτος κάνει τα κλειστά τα μάτια.

Ο Ιρανός δημιουργός απάντησε στην ερώτησή μας, για το απαισιόδοξο μήνυμα της ταινίας.

« Θέλω να βλέπω μπροστά. Όσο ελπίζω και θα προσδοκώ την αλλαγή, θα κάνω ταινίες. Όμως το σενάριο είναι αποτέλεσμα ρεαλιστικών καταστάσεων  και η πραγματικότητα στο Ιράν, για τους απλούς πολίτες,  δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αισιόδοξη. Ο ήρωας της ταινίας, βρίσκεται σε δίλημμα, μπροστά σε μια πολύ μπερδεμένη κατάσταση. Να αποδεχθεί την τυραννία, γινόμενος κι αυτός τύραννος ή να επιλέξει τον καθαρό ηθικό δρόμο, με κίνδυνο να χάσει την περιουσία και την ίδια του τη ζωή; Ο θεατής μπορεί να δει και την αισιόδοξη οπτική».

Για την φυλάκισή του και τον αέρα αλλαγής στο Ιράν λέει:

«Δεν είναι μόνο οι σκηνοθέτες. Ακτιβιστές, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι, βρίσκονται στη φυλακή, γιατί το κράτος δεν αποδέχεται την κριτική. Οι αλλαγές γίνονται αργά. Υπάρχει δημοκρατία στα λόγια, τελικά όμως δεν υπάρχει. Έχεις το δικαίωμα ψήφου, αλλά σε αναγκάζουν να ψηφίσεις για αυτούς που θέλουν, δηλαδή μια ψήφος για το σύστημα. Δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των Προέδρων στο Ιράν. Είμαι χαρούμενος για την νίκη του Χασάν Ροχανί, με αυτόν Πρόεδρο βρίσκομαι εδώ στις Κάννες. Η δομή, η γραφειοκρατία, το σύστημα καταβροχθίζει τους ανθρώπους, όπως και ο ήρωας της ταινίας μου.

Ολόκληρη η συνέντευξη με τον Μοχάμαντ Ρασούλοφ, με την έξοδο της ταινίας « Lerd» στις αίθουσες. Η διανομή ανήκει στην AMA FILMS.

The post Απόσπασμα της συνέντευξης με τον μεγάλο νικητή του τμήματος ” Ένα Κάποιο Βλέμμα” των Καννών Μοχάμαντ Ρασούλοφ appeared first on screeneye.gr.

Το 70ο Φεστιβάλ Καννών έριξε σήμερα Κυριακή(28/5) την αυλαία του με την απονομή των Βραβείων. Ο Χρυσός Φοίνικας δόθηκε στο  «  Τετράγωνο» του Σουηδού Ρούμπεν Όσλουντ, μία αλληγορία για τη σύγχρονη κοινωνία, με κεντρικό πρόσωπο, τον Διευθυντή ενός Μουσείου. Το « Ιερό Ελάφι» του Γιώργου Λάνθιμου, έφυγε με το Βραβείο Σεναρίου. Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής ήταν ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Χαρακτηριστικό των φετινών βραβεύσεων, ήταν η απλόχερη πριμοδότηση κάποιων πιο mainstream ταινιών, από αυτές που μας συνήθιζαν οι Κριτικές Επιτροπές τα προηγούμενα χρόνια. Οι ταινίες των Αντρέι Ζβάτζιντσεφ και της Λιν Ράμσεϊ, ίσως να αδικήθηκαν, έχοντας τις υψηλότερες βαθμολογίες από πλειάδα ανεξάρτητων κριτικών.
Όλα τα βραβεία

Βραβεία 70ου Φεστιβάλ Καννών( 2017)

1. Χρυσός Φοίνικας: «The Square»(  Τετράγωνο) του Ρούμπεν Όσλουντ

2. Μεγάλο Βραβείο: «120 BPM» του Ρόμπιν Καμπίλο

3. Ειδικό Βραβείο « Loveless» Αντρέι Ζβάτζιντσεφ

4. Σκηνοθεσίας: Σοφία Κόπολα για το «The Beguiled»

5. Σενάριο: Λιν Ράμσεϊ για το «You Were Never Really Here» και Γιώργος Λάνθιμος-Ευθύμης Φιλίππου για το « Ιερό Ελάφι»

6. Α’ Γυναικείος Ρόλος: Νταϊάν Κρούγκερ για το « In the Fade» του Φατίχ Ακίν

7. Α’ Ανδρικός Ρόλος: Γιοακιμ Φοινιξ για το «You Were Never Really Here της»  Λιν Ράμσεϊ

8. Ειδικό Βραβείο 70ου Επετείου στην Νικόλ Κίντμαν

9. Short Film Palme d’Or

A Gentle Night, dir: Qui Yang
Special Mention: The Ceiling, dir: Teppo Airaksinen

10. Caméra d’Or
Jeune Femme, dir: Leonor Serraille

The post Ο Χρυσός Φοίνικας των Καννών στο ” Τετράγωνο” του Σουηδού Όσλουντ. Σενάριο στους Λάνθιμο-Φιλίππου appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική από Φ. Καννών Ιάκωβος Γωγάκης

Είναι 75, είναι ακόμα σε δημιουργικό οίστρο και μέσα στις  κοινωνικές ζυμώσεις και τις τεχνολογικές εξελίξεις.

Ο Αυστριακός σκηνοθέτης Μίκαελ Χάνεκε, δεν πτοείται. Ούτε η εμπλοκή με το μεγαλεπήβολο «Flashmob», στάθηκε ικανή να τον παροπλίσει.  Στην ένατη παρουσία του στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών και πέντε χρόνια μετά τον Χρυσό Φοίνικα για το « Amour», διεκδικεί έναν ακόμα, για το ειρωνικό και εν τέλει πεσιμιστικό « Happy End».

Δημιουργεί εδώ, το « Amour 2». Όπως είδαμε και όπως αντιληφθήκαμε επιχειρεί να εξιλεωθεί και να αποτινάξει τις κατηγορίες, για την πιο σοκαριστική σκηνή της προηγούμενής του ταινίας, με τον ηλικιωμένο άντρα να επιταχύνει το θάνατο της συζύγου του.

Η Εύα, ένα 12 χρόνο κορίτσι, από την οθόνη του κινητού της, καταγράφει στιγμές τρέλας. Κανείς δεν ακούει κανέναν. Μέλη της ίδιας οικογένειας, αρνούνται να επικοινωνήσουν, να μοιραστούν σκέψεις και συναισθήματα, ακόμα και πάνω στο οικογενειακό τραπέζι. Ο σοφός παππούς( τον οποίο ερμηνεύει ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν),  πάσχει από Αλτσχάιμερ, αλλά ενίοτε τα έχει 400. Η κόρη του η Άννα( Ιζαμπέλ Ιπέρ), εργασιομανής , ασχολείται με την οικογενειακή επιχείρηση, ενώ ο γιος της συνειδητά ζει μακριά της, χωρίς να δίνει σημεία ζωής.   Ο αδερφός της και  πατέρας της Εύα, ο Τόμας(Ματιέ Κασσοβίτς), θα πιαστεί σχεδόν επ’ αυτοφώρω από την κόρη του, να στέλνει μηνύματα στο messenger, στην ερωμένη του. Ο παππούς και η εγγονή, από διαφορετικό φακό και χωρίς ο ένας να γνωρίζει τις σκέψεις του άλλου, δεν βρίσκουν κανένα νόημα στον κόσμο τούτο.

Ο Μίκαελ Χάνεκε κινείται σε οικεία μονοπάτια. Ενσωματώνει διάφορα στοιχεία από τις περισσότερες του ταινίες και   επιμένει σε μια καφκική θεώρηση των πραγμάτων,  βαθιά απαισιόδοξη, για την κοινωνία και ιδίως για  τις οικογενειακές σχέσεις…της μπουρζουαζίας. Διανθίζει τις σκηνές του με χιούμορ και διακωμωδεί ειρωνικά τις παρανοϊκές συμπεριφορές των πλούσιων ηρώων του, ενώ στον περιβάλλοντα χώρο, εξελίσσεται το πραγματικό δράμα-από αυτό που βιώνει η οικογένεια Λοράντ-, ο αγώνας επιβίωσης των κατατρεγμένων, δηλαδή των προσφύγων και των μεταναστών.  Χρησιμοποιεί το κλασικό του στιλ, των μεγάλων πλάνων, κυρίως κινηματογραφεί και εδώ σε εσωτερικούς χώρους,  δίνει έμφαση στις αργοκίνητες λεπτομέρειες της καθημερινότητας. Είναι εμφανής η απουσία πλοκής με διακλαδώσεις και αυτό το γεγονός, κάνει το έργο λιγότερο καινοτόμο, από τις προηγούμενες του ταινίες, όμως τα μηνύματά θα τα περάσει και αυτό το γεγονός έχει τη σημασία του.

The post Για το ” Happy End” του Μίκαελ Χάνεκε appeared first on screeneye.gr.

 Ανταπόκριση και κριτική από Φ. Καννών Ιάκωβος Γωγάκης

Ένα ακόμη Φεστιβάλ Καννών, οδεύει προς το τέλος του. Δεκάδες χιλιάδες επαγγελματίες από τη βιομηχανία της 7ης τέχνης,  απ’ άκρη σ’ ακρη του κόσμου, ήταν παρόντες στο σημαντικότερο κινηματογραφικό γεγονός του πλανήτη. Εδώ παρουσιάστηκαν τα νέα πρότζεκτ, εδώ σφραγίστηκαν συμφωνίες, εδώ  προβλήθηκαν οι ταινίες της επόμενης σεζόν.

Το διαγωνιστικό τμήμα, αποδείχθηκε λιγότερο δελεαστικό, από ότι το περιμέναμε( κι ας επιστρέψαμε νωρίτερα στην έδρα μας, χωρίς να τις έχουμε δει όλες) και σίγουρα κατώτερο από το περσινό, που μας χάρισε το « Εγώ ο Ντάνιελ Μπλέικ» του Λόουτς, το « Τόνι Έρντμαν» της Άντε, τον «Εμποράκο» του Φαραντί, την « Υπηρέτρια», του Γουνγκ, την « Αποφοίτηση» του Μουγκίου.

Από τις 13 ταινίες που  είδαμε μόνο από το συγκεκριμένο τμήμα, μία, βρίσκεται σε αυτά τα επίπεδα και είναι το «Loveless» του κορυφαίου σύγχρονου Ρώσου, Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ. Το κοινό της Ελλάδος, τον έχει γνωρίσει μέσα από τις ταινίες « Λεβιάθαν», « Έλενα», « Επιστροφή», πάντα ενδοσκοπεί στα κοινωνικά φαινόμενα και στις ψυχές των μεταλλαγμένων συμπατριωτών του.

Έτσι κι εδώ, εξετάζει ένα χωρισμό, το διαζύγιο-μετά από 12 χρόνια γάμου-  δυο ανθρώπων λίγο πάνω από τα 40, του  Μπόρις και της Ζένια και τον αντίκτυπο αυτής της εξέλιξης, στο 12χρόνο παιδί τους.

Το έργο ξεκινά με ένα πανέμορφο σταθερό πλάνο- το οποίο θυμίζει  Αγγελόπουλο και το  «Τοπίο στην Ομίχλη»-, όπου ο νεαρός Αλιόσα, μόνος, περιδιαβαίνει βάλτους και την έρημη αγροτική γη. Στη συνέχεια, η κάμερα τοποθετείται στη Μόσχα, μέσα στο μοντέρνο σπίτι των γονέων του, «ομηρικοί»  καυγάδες, οι φωνές υψώνονται, τα πνεύματα  οξύνονται και ο μικρός στο δωμάτιο του, να κλαίει γοερά. Ο πατέρας του, έχει συνάψει σχέση με  μια νεαρότερη γυναίκα, η οποία περιμένει παιδί, ενώ η μητέρα του,  βρήκε παρηγοριά στην αγκαλιά, ενός εύπορου άντρα. Η οικογένεια στα εξ ων συνετέθη. Ο Αλιόσα, τους εκδικείται, αποφασίζοντας να χαθεί, να εξαφανιστεί.

Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ –εμμέσως πλην σαφώς-  στοχοποιεί τη νέα τάξη πραγμάτων, αναγορεύει τις μικρές καθημερινές στιγμές, σε ένα μανιφέστο  για τους νέους Ρώσους αστούς, προτάσσοντας τον ατομικισμό τους, ο οποίος οδηγεί σε λανθασμένες επιλογές και στην πλήρη αποσύνθεση της οικογένειας. Πρόσωπα που δεν θέλουν και δεν μπορούν να επαναδιαπραγματευτούν τη σχέση τους, στις πρωτόγνωρες συνθήκες ενός χωρισμού, πληρώνοντας το παιδί τους,τις δικές τους αμαρτίες.

Την μητέρα, δεν την αντιμετωπίζει ως θύμα του συζύγου της, αλλά θύμα των κοινωνικών συνθηκών( αναζητώντας σύντροφο με κοινωνικό «status» και χρήματα…όπως ο εραστής της ) και των ανικανοποίητων σεξουαλικών της ονείρων.

Τον πατέρα, τον παρουσιάζει με κρυφές ευαισθησίες, αλλά χαμένο στο δικό του κόσμο, αμυνόμενος στους πάντες, αδύναμος  να υπερασπιστεί τις επιλογές του, ακόμα και στο σκληρό επαγγελματικό του περιβάλλον, πόσο μάλλον να καθοδηγήσει το παιδί του, στην νέα κατάσταση που δημιουργείται.

Ο νεαρός πρωταγωνιστής( έχοντας κάποια χαρακτηριστικά όμοια με τον πατέρα του), τους εκδικείται  βάναυσα, σε μια κινηματογραφική οπτική η οποία δεν δίνει ελαφρυντικά στις αποφάσεις των γονέων του και εξελίσσεται σε ένα σκληρό θρίλερ εξαφάνισης, όπως το « About Elly», του Ασγκάρ Φαραντί.

Απίστευτης ομορφιάς κινηματογραφικά κάδρα,  ακόμα και στις ερωτικές σκηνές και  βέβαια στις αποπνικτικές, της ενδοοικογενειακής σύγκρουσης και στις στιγμές της αναζήτησης του παιδιού.

Κρατήστε τα ονόματα των ηθοποιών, των  δύο γονέων, της Μαριάνα Σπιβάκ και του Αλεξέι Ροζίν, μεγάλες ερμηνείες, που ενισχύουν το εξαιρετικό έργο του Ζβιάγκιντσεφ.

The post Δώστε στο “Loveless” ένα μεγάλο βραβείο. Το δικαιούται appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση από Φ. Καννών Ιάκωβος Γωγάκης

Οι προσδοκίες μας ήταν αυξημένες,  για το νέο αγγλόφωνο δημιούργημα, το θρίλερ φαντασίας ” Ιερό Ελάφι”,  του δικού μας Γιώργου Λάνθιμου στο 70ο Φ. Καννών.  ’Όπως πρώτοι μεταδώσαμε στην live ανταπόκρισή μας , υπήρξε απογοήτευση μεγάλης μερίδας δημοσιογράφων και ενός κοινού, το οποίο αποθέωσε τον Έλληνα σκηνοθέτη το 2009,  με τον ” Κυνόδοντα” και το 2015 με τον ” Αστακό”. Και η δική μας άποψη, κλείνει με την πλευρά της πλειοψηφίας, αναγνωρίζοντας πως ο επιτυχημένος δημιουργός, έκανε ο,τι περνούσε από το χέρι του, για να καθηλώσει το κοινό-κατά μία έννοια- το πέτυχε- μα  δεν είχε που να σταθεί και που να πατήσει, εξαιτίας της επίπεδης και αδύναμης πλοκής.

Ιστορία  γραμμένη από τον  στενό του συνεργάτη, Ευθύμη Φιλίππου.

Σε μια προσπάθεια να καλύψει το  σεναριακό κενό-το οποίο προφανώς και γνώριζε- στηρίχθηκε στην κλάση του Κόλιν Φάρελ και της Νικόλ Κίντμαν , ταυτόχρονα χρησιμοποίησε διάφορα σκηνοθετικά τρικ, παίρνοντας και ενσωματώνοντας ιδέες  από γνωστές ταινίες, όπως το ” Μάτια Ερμητικά Κλειστά” και ” Λάμψη” του Κιούμπρικ, το “American Beauty”του Σαμ Μέντες, το “ Funny Games” του Μίκαελ Χάνεκε,τοποθετώντας  και αυτοαναφορές,στις δικές του ταινίες, πρωτίστως στον ” Κυνόδοντα”. Ούτε όμως αυτά ήταν αρκετά, για να δώσουν ώθηση στο έργο, μη μπορώντας να ξεφύγει από την μετριότητα, η οποία και αυτή, ίσως στα χέρια άλλου σκηνοθέτη, να μην ήταν δεδομένη, καταδικασμένη στην απόλυτη απαξίωση. Ο Λάνθιμος-μερικώς- διασώζεται, από την πονηράδα του.

Η Πλοκή( για όσους θα ήθελαν να μάθουν κάτι παραπάνω)

Ένας χειρούργος ( Κόλιν Φάρελ), παντρεμένος( τη γυναίκα του ερμηνεύει η Νικόλ Κίντμαν) και έχοντας δύο παιδιά, μια έφηβη κόρη και ένα μικρότερο γιο,   νιώθει ενοχές. Ο γιατρός ( που ενίοτε πίνει και κανένα ποτήρι παραπάνω), πριν κάποια χρόνια, στο χειρουργείο απάνω, δεν κατάφερε να σώσει τη ζωή, ενός ασθενή του. Ο γιος του αποθανόντα… του γίνεται κολλιτσίδα. Στην αρχή,  δεν ζητάει  εκδίκηση  για το θάνατο του πατέρα του.   Θέλει  να γίνει κι αυτός γιατρός. Η αρχική αθώα προσέγγιση, γρήγορα ανατρέπεται. Του ζητάει, να χωρίσει τη γυναίκα του( την Νικόλ Κίντμαν), να παντρευτεί τη χήρα πια μάνα του και να γίνει ο πατριός του. Η μητέρα του νεαρού αγοριού, τρέφει συναισθήματα για τον άνθρωπο που στα χέρια του, χάθηκε ο σύντροφός της. Όταν τον βλέπει, του γλύφει… το δάχτυλο. Το νεαρό αγόρι, βλέποντας  πως δεν γίνεται το δικό του, πάει στο επόμενο σχέδιο, εκβιάζοντας τον γιατρό, απειλώντας τη ζωή των παιδιών του. Το αγόρι αυτό, διαθέτει δυνάμεις από το υπερπέραν, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και πράγματι, κάνει αρχικά παράλυτη την κόρη του γιατρού και λίγο αργότερα το γιο του. Το σχέδιο άλλαξε. Για να μην πεθάνουν και τα δύο παιδιά, θα πρέπει ο γιατρός να θυσιάσει ένα μέλος της οικογένειας του, γινόμενος ο ίδιος θύτης.

Από το  ” Μάτια Ερμητικά Κλειστά” πήρε τη σχέση του ζεύγους και τα πρώιμα σημάδια της δικιάς τους κρίσης. Από την “Λάμψη”, το ληθαργικού τύπου traveling της κάμερας, ξεκινώντας από ένα σημείο του σπιτιού, φτάνοντας να την σταθεροποιεί πάνω στα κεντρικά πρόσωπα.  Το “American Beauty”, μας το θύμισε ο χαρακτήρας της κόρης,( παρότι δεν έχει θέμα με το σώμα της), ενώ το τέλος, είναι καρμπόν, βγαλμένο,  από τις εφιαλτικές ώρες της οικογένειας στο εξοχικό τους, από το έργο ” Funny Games”.

Τα  εξωπραγματικά χαρακτηριστικά του νεαρού αγοριού- τα οποία εκδηλώνονται στα τελευταία στάδια της ταινίας και δεν προσδίδουν καμία αξία-,  αναγκαστικά αποδεικνύουν, πως ο,τι είχαμε δει μέχρι εκείνη τη στιγμή, ήταν τεχνικές καμουφλάζ. Ο σκηνοθέτης, έπαιζε έξυπνα  με το κοινό, διατηρώντας το, σε μια στάση αναμονής, για μια-τουλάχιστον-αξιοπρεπή κορύφωση. Η αποκάλυψη αυτού του καμουφλάζ, έφερε  και τα γιουχαΐσματα. Εν ολίγοις, ο θεατής αντιλήφθηκε τη σεναριακή απάτη.

 Αντίθετα, ο μετρ Μίκαελ Χάνεκε, στο ” Happy End” -για το οποίο, θα αναφερθούμε τις επόμενες μέρες-, ενώ είχε και αυτός ένα κείμενο περιορισμένων δυνατοτήτων, κατάφερε να το μετουσιώσει, σε ένα έργο, με νόημα, με συνέχεια και με καίρια κοινωνικά μηνύματα, ανεξάρτητα από το γεγονός, πως δεν συγκαταλέγεται στις κορυφαίες του στιγμές.

Ο Γιώργος Λάνθιμος, φαίνεται να έχει μπουχτίσει, από τα σχόλια-ακόμα και του συντάκτη αυτού του κειμένου-, ότι οι ταινίες του είναι γεμάτες συμβολισμούς,μεταφορές και αλληγορίες. Άλλωστε, στο συγκεκριμένο έργο, , αυτοσαρκάζεται. Δημιουργεί μια ταινία ‘έξω από τις νόρμες του, ανοίγεται στο κοινό των  πολυκινηματογράφων-, απευθύνεται σε ένα ευρύ ακροατήριο , που αγαπά τα μεταφυσικά θρίλερ και δεν θα  σταθεί, στην νοηματική τους αξία.

Εάν μπορεί να πάρει βραβείο στις Κάννες, σε άλλες εποχές, θα λέγαμε επ’ ουδενί, μα τώρα,όπως έχει οδηγηθεί το σινεμά,  ποιος ξέρει.

The post Η γνώμη μας για το ” Ιερό Ελάφι” του Γιώργου Λάνθιμου appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση από Φ. Καννών Ιάκωβος Γωγάκης

Από την Τετάρτη, οι Κάννες υποδέχθηκαν το πιστό κινηματογραφικό κοινό τους. Προστέθηκαν κι άλλοι, έτσι ώστε η φετινή κοσμοπλημμύρα, να μην έχει προηγούμενο. Να φταίει η επετειακή 70ή επέτειος, τα μεγάλα ονόματα, ο καλός καιρός; Άγνωστο. Αρκεί να αναφέρουμε πως ακόμα και στις προβολές λίγο μετά το χάραμα, δηλαδή στις 8.30 το πρωί, δημοσιογράφοι και επαγγελματίες αδυνατούν να βρουν θέση, στην αίθουσα-τέρας- Λουμιέρ, χωρητικότητας σχεδόν 2000 θεατών.
Για τέτοιο πανικό μιλάμε.
Μέσα σε αυτή την αίθουσα, έγιναν χθες πράγματα και θαύματα. Η έναρξη της πολυαναμενόμενης ταινίας « Okja» του Νοτιοκορεάτη μάστερ Μπονγκ Τζουν Χο, με συντριπτικά πρωτοκλασάτο αμερικάνικο καστ (Τίλντα Σουίντον, Τζέικ Τζίλενχαλ, Πολ Ντάνο), διεκόπη για 10 λεπτά, μετά από αποδοκιμασίες, γιουχαΐσματα και χειροκροτήματα, που ξεκίνησαν από τη γαλαρία, για να επεκταθούν σε όλη την αίθουσα. Η πρωτοφανής αντίδραση του κοινού, είχε να κάνει με την εταιρία παραγωγής της συγκεκριμένης ταινίας, πρόκειται για την πλατφόρμα Netflix, η οποία ανακοίνωσε την ημερομηνία online προβολής της, αλλά αρνιόταν να την διανέμει πρώτα στα σινεμά. Οι Γάλλοι αντέδρασαν, απείλησαν με αποβολή του έργου από το πρόγραμμα, τελικά έγινε ένας συμβιβασμός, κάνοντας το Netflix ένα βήμα πίσω, και η ταινία πήρε το δρόμο του διαγωνιστικού τμήματος. Τα όσα συνέβησαν, είναι ο προπομπός μιας μεγάλης μάχης-επιβίωσης και κυριαρχίας στο τοπίο του entertainment. Κινηματογράφος, ιντερνέτ ή τηλεόραση; Μάλλον τα δύο τελευταία έχουν συμμαχήσει, και μελλοντικά, αρμονικά με το σινεμά, δεν πρόκειται να συνυπάρξουν.

Τι είναι το « Okja» λοιπόν; Κυριολεκτικά είναι ένας σούπερ μη φυσικά εξελιγμένος χοίρος, από τους 27 σε ολόκληρη τη γη. Το φροντίζει ένα μικρό ορφανό κοριτσάκι και ο παππού της, στην αγροτική Νότια Κορέα. Η αμερικανική εταιρία που έκανε την μετάλλαξή του( στην οποία ηγείται η Τίλντα Σουίντον), τον θέλει πίσω, για να τον τροποποιήσει εκ νέου. Το 13 χρόνο κορίτσι, αρνείται να συμβιβαστεί με την ιδέα αυτή και θα προσπαθήσει να χαλάσει τα σχέδια της εταιρίας, με τη βοήθεια ενός ακτιβιστή( Πολ Ντάνο). Έτσι ξεκινά μια περιπέτεια, μη ρεαλιστική.

Μεταφορικά, είναι μια παραβολή, ένας μύθος, και συμβολισμός για την ευεργετική ανόθευτη σχέση του ανθρώπου με τα ζώα, με τη φύση και μια « ύπουλη» κριτική για τα επεξεργασμένα, για την οικονομία της αγοράς, για την πολιτική επιβολή. Όχι δεν πρόκειται για ένα αγωνιστικό μανιφέστο κατά πάντων. Ο έμπειρος σκηνοθέτης Μπονγκ Τζουν Χο, αναμειγνύει το στιλ των νοτιοκορεάτικων ταινιών του, ( αν εξαιρέσει κανείς την αρχική σφήνα με την Τίλντα Σουίντον), τα πρώτα 20 λεπτά, μας τοποθετούν μέσα σε ένα σινεφίλ κορεάτικο σκηνικό, όπως στο The Host». Το υπόλοιπο μέρος όμως, θυμίζει το mainstream «Snowpiercer», δηλαδή μια αμερικάνικη περιπέτεια φαντασίας, η οποία, προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού -που δεν αναζητάει πολλά και βαθυστόχαστα-, έχει απλοϊκά μηνύματα και happy end.
Η γοητεία της ταινίας, είναι ο αμφίθυμος ρυθμός της, σε δύο διαφορετικά σημεία της γης και σε δύο διαφορετικές γλώσσες, ό τεχνητός χειρισμός του επιβλητικού ζώου( λεπτομέρεια ακόμα και στον ήχο της πορδής του).
Θεωρούμε πως ο σκηνοθέτης, στην προσπάθεια του να ενσωματώσει και τις δύο κουλτούρες( της Κορέας και της Αμερικής), αφήνει πίσω την μία και κρατάει την άλλη. Όπως φαντάζεστε, κρατάει την αμερικάνικη, καθόλου μεμπτό, μα αυτή η οπτική, από ένα σημείο και μετά, είναι γνώριμη και δεν επιφέρει εκπλήξεις.
Ερμηνευτικά, ξεχωρίζει ο αγνώριστος Τζέικ Τζίλενχαλ, στο ρόλο ενός παρουσιαστή τηλεοπτικής εκπομπής.

The post Okja… όξω από δω! Αποδοκιμασίες αλλά τελικά και αποδοχή της πιο πολυσυζητημένης ταινίας των Καννών appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση από Φ. Καννών Ιάκωβος Γωγάκης

Το διασημότερο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του κόσμου, το οποίο διεξάγεται για 70 χρόνια τώρα,  περίπου τέτοια εποχή στις Κάννες, άνοιξε την Τετάρτη τις πόρτες του, υποδεχόμενο στο « θερμό» δεκαήμερό του , δημοσιογράφους, επαγγελματίες και το φανατικό σινεφίλ κοινό του, με  καθυστερήσεις και ουρές, εξαιτίας των εξονυχιστικών μέτρων ασφαλείας.  Θερμό κυριολεκτικά, με τη ζέστη να θυμίζει ελληνικό καλοκαίρι και να μας κάνει να θέλουμε να βουτήξουμε στις μαγευτικές παραλίες, αλλά και μεταφορικά, με τους σκηνοθέτες που επιθυμούν να σηκώσουν τον Χρυσό Φοίνικα, να  συγκαταλέγονται μέσα στην ελίτ του χώρου, ανάμεσά τους και ο δικός μας, ο Γιώργος Λάνθιμος.

Η ταινία που άνοιξε την αυλαία, τα « Φαντάσματα του Ισμαήλ», δεν διαγωνίζεται για τον μεγάλο έπαινο…  θα λέγαμε δικαίως. Και γιατί δικαίως; Επειδή αποτελεί την καλώς νοούμενη ελαφρότητα του δημιουργού της, του συμπατριώτη των διοργανωτών και αυτοδίδακτου κινηματογραφιστή, Αρνό Ντεπλεσέν, ενός μετρίου βεληνεκούς σκηνοθέτη, εκφραστή του νέου Γαλλικού Κινηματογραφικού Ρεύματος, με επίκεντρο των σεναρίων του, σχεδόν πάντα να είναι άντρες, τοποθετώντας και αυτοβιογραφικά του  στοιχεία. Πρόκειται κατά το ήμισυ για light δραμεντί  και στο άλλο της μισό για light κομεντί, όπου στο τέλος της, παίζει το γνωστό παιχνίδι, τι είναι αλήθεια και τι ψέμα και  κάπως σπλατερίζει,  έχοντας σε πρώτο πλάνο, έναν «νευρικό εραστή», τον Ισμαήλ ( πρωταγωνιστής, το alter ego του σκηνοθέτη , ο Ματιέ Αμαλρίκ).

Είναι σκηνοθέτης,  είναι άστατος, προσπαθεί-επιτέλους- να δημιουργήσει μια σταθερή σχέση, με την αστροφυσικό, ονόματι Σύλβια(Σαρλότ Γκενσμπούργκ). Ολίγον ανισόρροπος, η επανεμφάνιση της πρώην γυναίκας του, της Καρλότα ( Μαριόν Κοτιγιάρ), η οποία θεωρείτο νεκρή… θα τον αποτελειώσει. Τα φαντάσματα του παρελθόντος των στοιχειώνουν. Η Σύλβια προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες, αλλά την  ζηλεύει αφάνταστα. Η Καρλότα  είναι έτοιμη να τον διεκδικήσει πίσω.  Παράλληλα, δεν μένουμε επικεντρωμένοι μόνο πάνω στην ιψενική σχέση, παρακολουθούμε την ιστορία του αδερφού του Ισμαήλ( Λουί Γκαρέλ), ενός διπλωμάτη και κατασκόπου, ο οποίος ερωτεύεται την Αριέτα (Άλμπα Ρορβάχερ).

Στην ταινία, προσπαθού να συνυπάρξουν αρμονικά η  πραγματικότητα  με τη φαντασία, μας θυμίζει σαν γενική ιδέα,  το « Μεσάνυχτα στο Παρίσι», του Γούντι Άλεν- όλως τυχαίως- ήταν η ταινία έναρξης αυτής της διοργάνωσης, το 2012.  Παρά τις τίμιες προθέσεις του,  ο Αρνό Ντεμπλεσέντ δεν είναι Άλεν. Η  ταινία δεν έχει πολλά πράγματα να αφήσει, απουσιάζει και η ψυχολογική διάσταση, η οποία χαρακτήριζε κάποιες από τις  ταινίες του συγκεκριμένου δημιουργού( Μια Νύχτα Χριστουγέννων). Ο σκηνοθέτης αρέσκεται στη χρήση παράλληλων ιστοριών( Kings and Queen) Η παράλληλη ιστορία με τον αδερφό του κεντρικού ήρωα, όπως εξελίσσεται, φαίνεται  κάπως αδέξια, ενώ αρχικά γένναγε προσδοκίες… καταλήγει σαν  να είναι ξένο σώμα.

Αξίζει να σχολιαστεί θετικά, ο εύστοχος τρόπος που χρησιμοποιούνται οι αναδρομές στο παρελθόν, η ακριβής-μετρονομική χρήση των πλάνων του, τα οποία διαρκώς μεταβάλλονται, αναδεικνύοντας στο έπακρον, τις ερμηνείες των δυνατών ηθοποιών του   και η μη συμβατική μουσική, να βρίσκεται παρούσα, στις εσωτερικές ανατροπές των ηρώων.

 Η Κοτιγιάρ, αποδέχθηκε να υποδυθεί έναν ρόλο, μιας γυναίκας, λιγότερο έξυπνης από την εν δυνάμει «ανταγωνίστρια της», αλλά, αποδίδει μοναδικά, το κενό, το χάσμα και τα εγωιστικά θέλω της ηρωίδας, ενώ η Γκενσμπούργκ, βρίσκεται κοντά σε οικεία μονοπάτια, χειραγωγεί το κοινό  με το  χαρακτηριστικό -δυναμικό της βλέμμα και με τον τρόπο που εκρήγνυται, όταν βλέπει να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια, δηλαδή τον έρωτά της.

Δεν περιμέναμε το θαύμα από τον Αρνό Ντεπλεσέν, δεν είναι η πιο δυνατή κινηματογραφική του στιγμή. Μια ταινία όπου οι καλές προθέσεις και κάποιες ωραίες στιγμές, δεν μπορούν να ανατρέψουν την μετριότητα. Οι δημοσιογράφοι αποχωρούσαν βωβή, χωρίς χειροκροτήματα και ενθουσιασμό, από τη Salla Debussy.

The post Η ταινία έναρξης του 70ου Φ. Καννών έχει “φαντάσματα”, έχει και ιψενικά τρίγωνα. Την είδαμε appeared first on screeneye.gr.