Ανταπόκριση από ΦΝΘ Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Οι δύο ελληνικές ταινίες που ξεχωρίζουν για το ύφος και τη θεματική τους και διαγωνίζονται για το μεγάλο βραβείο του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

“Obscuro barroco”
Σκοτεινή και μπαρόκ, όπως ακριβώς και ο τίτλος της δεύτερης ταινίας της Ευαγγελίας Κρανιώτη, πρόσφατα βραβευμένης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, ξεφεύγει αισθητά από τα όρια του ντοκιμαντέρ, παρουσιάζοντας το Ρίο Ντε Τζανέιρο μέσα από τα μάτια της θρυλικής τρανσέξουαλ ακτιβίστριας Λουάνα Μουνίζ. “ Το Ρίο είναι ένα μια φάμπρικα που κατασκευάζει όνειρα ή εφιάλτες και σε αυτά τα όνειρα κάποιοι χάνονται και άλλοι βρίσκουν τον εαυτό τους», δηλώνει η Μουνίζ μέσα από μία υπνωτιστική αφήγηση και ξετυλίγεται ένα ατμοσφαιρικό ταξίδι αισθήσεων από τη διονυσιακή φρενίτιδα του καρναβαλιού και την underground σκηνή των drag shows και τα clubs εώς και σε ό,τι μένει πίσω όταν σβήνουν τα φώτα. Η μεταμόρφωση και η ταυτότητα μέσα από το φύλο ως ανάγκη και τρόπος ζωής σκιαγραφούνται στυλιζαρισμένα σε μία προσέγγιση περισσότερο εικαστική παρά τεκμηρίωσης χτίζοντας ένα πειραματικό κινηματογραφικό δοκίμιο παρά ένα καθαρόαιμο ντοκιμαντέρ. Άκρως ενδιαφέρουσα η παρουσία της εμβληματικής περφόρμερ και ακτιβίστριας Λουάνας Μουνίζ, η οποία δίνει σάρκα και οστά στον όρο μεταμόρφωση και μεταδίδει μοναδικά την αγάπη της για τη σκοτεινή ομορφιά της βραζιλιάνικης πρωτεύουσας, και στην οποία η σκηνοθέτις αφιερώνει εντέλει την ταινία, καθώς έφυγε από τη ζωή λίγο πριν το τέλος των γυρισμάτων.

“Στο σώμα της”
Κάθε χρόνο, στις 31Ιουλίου, οι “δεκαπεντάρηδες” επιστρέφουν στα κελιά της ανενεργής Μονής της Κοιμήσεως στο νότιο άκρο της Θηρασιάς. Για δύο εβδομάδες προσεύχονται υπέρ αναπαύσεως των νεκρών και υπέρ υγείας των ζωντανών. Τον υπόλοιπο χρόνο αναπολούν το παρελθόν αγναντεύοντας την κοσμοπολίτικη Σαντορίνη στην άλλη μεριά του ηφαιστείου. Το ντοκιμαντέρ του Ζαχαρία Μαυροειδή παρακολουθεί τη ζωή των λιγοστών κατοίκων σε αυτό το ερημωμένο χωριό του νησιού στη διάρκεια της προετοιμασίας για τη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου. Βουτηγμένο στο λευκό και στο γαλάζιο, αναδεικνύοντας την άγρια ομορφιά του φυσικού τοπίου, το ντοκιμαντέρ από λαογραφικό και ηθογραφικό παίρνει άλλες διαστάσεις, κοινωνικές και βαθιά ανθρώπινες, καθώς οι ηλικιωμένες γυναίκες του χωριού που πέρασαν όλη τη ζωή τους σε αυτό τον τόπο, εξομολογούνται τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις και τα όνειρά τους, αναφερόμενες διαρκώς σε αυτό που τις συνδέει, στην πίστη τους στο Θεό. Σταθερή επωδός η χριστιανική πίστη ως βίωμα και ως καταφύγιο, πέρα από ένα φωτογενές πολιτισμικό οδοιπορικό της χώρας με αρχειακό ενδιαφέρον για το μέλλον, η ουσία της ταινίας βρίσκεται στα πρόσωπα και στις ιστορίες τους, καθώς και στην έντονη αντίθεση του νησιού, τον κοσμοπολιτισμό και την κοσμοσυρροή από τη μια πλευρά, την απομόνωση και την ταπεινότητα, από την άλλη.

The post Δύο ελληνικές ταινίες που ξεχωρίζουν για το ύφος και τη θεματική τους και διαγωνίζονται για το μεγάλο βραβείο του ΦΝΘ appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Δύο ντοκιμαντέρ που πραγματεύονται τον πόλεμο με ιδιαίτερο τροπο ξεχωρίζουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης δύο μέρες πριν φτάσει στο τέλος του και αναδειχθεί ο φετινός νικητής.

“Το μακρινό γαύγισμα των σκύλων”

Σ’ ένα χωριό στα σύνορα Ρωσίας και Ουκρανίας, όπου διεξάγονται συγκρούσεις μεταξύ της ουκρανικής κυβέρνησης και ρωσοφώνων αυτονομιστών από το 2014, ένα δεκάχρονο ορφανό αγόρι μεγαλώνει μαθαίνοντας να συνηθίζει τον ήχο από τις εκρήξεις, να αναγνωρίζει τις διάφορες σειρήνες συναγερμού, να παίζει με όπλα, να κολυμπά σε σκοτεινά νερά και να απολαμβάνει τη φροντίδα της γιαγιάς του. Σε ένα ερημωμένο χωριό, που πάλλεται από τον αντίκτυπο των βομβών και φωτίζεται τη νύχτα από τη λάμψη των εκρήξεων, ο σκηνοθέτης Σιμόν Λέρεν Βιλμόντ επιλέγει μία διαφορετική προσέγγιση για να αποτυπώσει τη θηριωδία του πολέμου στρέφοντας την κάμερα στο καθημερινό βίωμα ενός παιδιού και ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται το φόβο. Μέλημα της ταινίας δεν είναι η καταγραφή ή η ερμηνεία των εμπόλεμων συγκρούσεων, αλλά η σκιαγράφηση της παιδικής ηλικίας που σκληραγωγείται ακούσια και της οικογενειακής σχέσης που σφυρηλατείται αναπόφευκτα. Σφιχτή αφήγηση, ωραία φωτογραφία, φυσικότητα των προσώπων ολοκληρώνουν ένα ντοκιμαντέρ που κουβαλά ένα αισιόδοξο, ουμανιστικό μήνυμα.

“Μετεωρίτες”

Το ντοκιμαντέρ του Γκιουρτζάν Κελτέκ είναι σημαντικό, διότι αποτελεί το πρώτο ολοκληρωμένο τεκμήριο για μία σύγκρουση που δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας, όταν το 2015 τουρκικές δυνάμεις επιτέθηκαν σε Κούρδους αυτονομιστές στις πόλεις της νοτιανατολικής Τουρκίας. Μοναδικό υλικό που μαρτυρά τη σύρραξη στην περιοχή είναι πλάνα live streaming που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης για να αποτυπώσει τη σκληρή καθημερινότητα σε αυτές τις πόλεις. Με σκοπό να διανθίσει λυρικά και καλλιτεχνικά το ακατέργαστο υλικό ο δημιουργός χρησιμοποιεί ασπρόμαυρο φόντο και σχολιασμό που τείνει στο πομπώδες και στο επιτηδευμένο και θολώνει ως ένα βαθμό τα όρια μεταξύ τεκμηρίωσης και μυθοπλασίας. Ίσως βέβαια να είναι και δικαιολογημένη μία κινηματογραφική προσέγγιση, καθώς μία κοσμική παρέμβαση σήμανε το τέλος των συγκρούσεων, όταν μία βροχή μετεωριτών έλουσε την περιοχή. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της φύσης και των απόκοσμων τοπίων εντείνουν το λυρικό ύφος ενός ντοκιμαντέρ που στοχεύει στη διατήρηση της μνήμης της ιστορίας, σχολιάζοντας τη ματαιότητα και τη φρίκη του πολέμου μέσα από κινηματογραφικά μονοπάτια.

The post Δύο φωτεινές στιγμές από το 20ο Φ. Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Ιδανικό ξεκίνημα για το επετειακό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που συμπληρώνει φέτος είκοσι χρόνια ζωής, με μία χιουμοριστική τελετή έναρξης και την καλύτερη ταινία, που θα μπορούσε να ανοίξει την αυλαία του Φεστιβάλ, το “Πρόσωπα και Ιστορίες” της Ανιές Βαρντά, της πρωτοπόρου της γαλλικής Nouvelle Vague.

Σύντομη και ανάλαφρη με την παρουσίαση στα χέρια δύο stand up κωμικών, του Ανδρέα Πασπάτη και της Ήρας Κατσούδα, η τελετή έναρξης του φετινού Φεστιβάλ χαρακτηρίστηκε από το εορταστικό και επετειακό πνεύμα. Η Γενική Διευθύντρια, Ελίζ Ζαλαντό και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής, Ορέστης Ανδρεαδάκης αναφέρθηκαν στο πως μία μικρή εκδήλωση εξελίχθηκε σε θεσμό που κατέχει μία θέση ανάμεσα στα δέκα καλύτερα Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ παγκοσμίως, ενώ δεν θα μπορούσε να μην γίνει και ξεχωριστή μνεία στο Δημήτρη Εϊπίδη, ιδρυτή και οραματιστή του Φεστιβάλ.

Με ένα βίντεο- έκπληξη για τους θεατές του Ολύμπιον η αειθαλής Ανιές Βαρντά αναφέρθηκε στη σημασία του ντοκιμαντέρ ως κινηματογραφικού είδους, προλογίζοντας το τελευταίο δικό της δημιούργημα, ενώ έκανε και μία μικρή αποκάλυψη για τον ελληνικής καταγωγής πατέρα της, ότι γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Στα 89 της χρόνια η Ανιές Βαρντά συνεργάζεται με τον διεθνώς αναγνωρισμένο φωτογράφο και εικαστικό JR στο “Πρόσωπα και Ιστορίες”, ένα φωτογραφικό πρότζεκτ- οδοιπορικό στα χωριά της Γαλλίας και παραδίδει ένα ποίημα για τη βαθιά σχέση του ανθρώπου με τον τόπο, τη μνήμη και τη φιλία. Ταξιδεύοντας με το κινητό φωτογραφικό θάλαμο του JR, οι δύο σκηνοθέτες επισκέπτονται χωριά της Γαλλίας, συναντούν απλούς ανθρώπους, βγάζουν τη φωτογραφία τους και τις μετατρέπουν σε γιγάντιες αφίσες. Η ιστορία μίας μοναδικής κατοίκου ενός έρημου δρόμου, που αρνείται πεισματικά να τον εγκαταλείψει, ανθρακωρύχων στη Βόρεια Γαλλία, της καθημερινότητας ενός αγρότη στο τρακτέρ του, των κινηματογραφόφιλων εργαζομένων ενός εργοστασίου γίνονται στα χέρια των δημιουργών αφορμή για εικόνες και συγκεκριμένα για αφίσες- πορτρέτα στα πιο απίθανα μέρη, στους τοίχους ενός εγκαταλελειμμένου χωριού, στην πρόσοψη ενός αχυρώνα, στα κοντέινερ στο λιμάνι της Χάβρης.

Ταινία δρόμου, ιδιότυπη κωμωδία, αυτοβιογραφία, όλα συνυφαίνονται στο “Πρόσωπα και Ιστορίες” και καταλήγουν σε αυτό που κάνει ξεχωριστό το θαυμαστό κόσμο της Ανιές Βάρντα. Ανασύρει προσωπικές αναμνήσεις από το παρελθόν, χτίζει φιλία με το συν-δημιουργό της στο παρόν, στοχάζεται πάντα γύρω από την εικόνα, τι είναι, πως γεννιέται και πως μεταμορφώνεται σε σχέση με το βλέμμα, αποτυπώνει με πρωτότυπο και ανεπιτήδευτο τρόπο την αρχέγονη σχέση του ανθρώπου με τον τόπο, πεπεισμένη ότι οι άνθρωποι κάνουν τους τόπους και οι τόποι κρύβονται στους ανθρώπους.

Βραβευμένη με το Βραβείο Ντοκιμαντέρ στις Κάννες, υποψήφια για Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ, η Βάρντά κάνει το κοινό ανυπόμονο για το επόμενο δημιούργημά της.

The post Αυλαία με συγκινήσεις στο 20ο Φ. Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.