Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Αθόρυβο δημιούργημα της  Αμερικανίδας σκηνοθέτιδας -αλλά και ηθοποιού-  Μαριέλ Χέλερ( The Diary of a Teenage Girl), το οποίο έχοντας την οικονομική βοήθεια της εταιρίας Fox,   έφτασε   -ως αουτσάιντερ-,  να διεκδικεί,  τρία βραβεία Όσκαρ,  στην τελετή της ερχόμενης Κυριακής.

Η ιστορία στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, όπως τα διηγήθηκε στο βιβλίο της το 2008,  η καταδικασμένη για απάτη διάσημη συγγραφέας Λη Ίσραηλ( απεβίωσε το 2014)  και τα γεγονότα  διασκεύασε για την μεγάλη οθόνη η Νικόλ Χολοφσίνερ κι ο Τζεφ Γουίτι, υποψήφιοι  για το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου.

Οι εξοικειωμένοι   με την ατμόσφαιρα της Νέας Υόρκης σινεφίλ -όπως την αποτύπωνε ο Γούντι Άλεν- θα έχουν ένα λόγο παραπάνω  να κάνουν την σύνδεση. Άλλωστε και η υπόθεση διαδραματίζεται στην αμερικανική μεγαλούπολη στις αρχές του ‘90, όταν ήδη ο Αλέν,  μας είχε συν-παρασύρει ,  μέσα  στο ονειρικό περιβάλλον της Νέας Υόρκης  ( με έξι σχετικές ταινίες,  από το 1989 έως το 1993).

Και την συγκεκριμένη ατμόσφαιρα… την υιοθετεί πλήρως η Χέλερ, όπως επί παραδείγματι είναι η   μυστηριώδης  μελαγχολία της πόλης, τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα, οι καπνοί των τσιγάρων στα μπαρ( που ακόμα επιτρεπόταν το κάπνισμα ) , αλλά  και οι τζαζ μουσικές, που βρίσκονται πανταχού παρούσες,   στα 106 λεπτά της ταινίας.

Η ηρωίδα ( την οποία ερμηνεύει η Μελίσα ΜακΚάρθι), δεν είναι μισάνθρωπος, όπως λέχθηκε και γράφτηκε,  μετά τις πρώτες φεστιβαλικές πρεμιέρες της ταινίας.

Είναι ένα μοναχικό πρόσωπο, το οποίο- ίσως- κουβαλάει ένα τραυματικό παρελθόν όσον αφορά την  ερωτική της ζωή. Αφοσιώθηκε στον εαυτό της, στη γάτα της και στο γράψιμο( πάνω  γραφομηχανή), ενώ ξεδίνει, τρώγοντας και κυρίως πίνοντας ουίσκι.

Η έναρξη της ταινίας,  μας τοποθετεί μέσα στο χώρο εργασίας και μας παρουσιάζει τον  τρόπο που θα χάσει τη δουλειά της. Μια αλυσίδα γεγονότων σχετιζόμενα με  με το βιοπορισμό της( νοίκι, άρρωστη γάτα κλπ), θα την οδηγήσουν στο  να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις -γνωρίζοντας οτι δεν έχει τίποτα να χάσει- για να   στήσει μια κομπίνα, γνωρίζοντας οτι μόνο έτσι,  θα έχει τα άμεσα έσοδα που επιθυμεί.

Συνοδοιπόρος της, είναι ένας επίσης μοναχικός άντρας, ο Τζακ Χοκ( Ριτσαρντ Γκραντ). Είναι ένας φαινομενικά  χαρούμενος άνθρωπος,  που σνιφάρει   κοκαΐνη αλλά είναι  και  βαθιά συμπονετικός κι έτοιμος να   στηρίξει την Ίσραηλ.

Το έργο, εάν δεν είχε την στήριξη της πανίσχυρης Fox, δεν θα έφτανε στα Όσκαρ. Η ιστορία είναι μικρού βεληνεκούς, αλλά διαθέτει μία πρωτότυπη επισήμανση, για το σινάφι των γραφειάδων( συμπεριλαμβανομένων και των κριτικών) . Η πραγματικότητα είναι ωμή.  Ο κόσμος πλέον διαβάζει λιγότερο τα  βαθυστόχαστα κείμενα. Ψάχνει   τα επιφανειακά και τα πιο ανάλαφρα.  Ένα από τα πρώτα θύματα της νέας εποχής- εκεί  στις αρχές του ΄90 -ήταν και η Λι Ίσραηλ. Ήταν βέβαια και θύτης και αυτό το κομμάτι ΔΕΝ  παραβλέπεται, αλλά το έργο -με έμμεσο  τρόπο- ωθεί το θεατή στο να βρει ελαφρυντικά στην   παρανομία της.

Αντιθέτως, η συμπόρευση των δύο μοναχικών ηρώων της ταινίας, έχει πολλές κινηματογραφικές αναφορές από το παρελθόν. Πάρα ταύτα,  το ταίριασμα τους,  είναι εύστοχο κι αποδεικνύει η Χέλερ ή η Fox,  πως ξέρουν να διαλέγουν ηθοποιούς  με  γνώσεις της συγκεκριμένης  τέχνης. Οι Μελίσα ΜακΚάρθι- Ρίτσαρντ Γκραντ διεισδύουν σε διπλό ρόλο για τον καθένα,  με απόλυτη πειθώ, είτε ως μελαγχολικοί  αντί- ήρωες , είτε ως συνειδητοποιημένοι, να βρουν τις μικρές χαρές της καθημερινότητας, παραβιάζοντας και οι δύο τους κανόνες νομιμότητας. Είναι  υποψήφιοι για τα Όσκαρ ερμηνειών.

Στους κινηματογράφους από την Πέμπτη 21/2/2019

The post Θα μπορούσες ποτέ να με συγχωρέσεις; appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση από Φ. Βερολίνου 2018

Ιάκωβος Γωγάκης

Τις μέρες και τα χρόνια του συγγραφέα Σεργκέι Ντοβλάτοφ, πραγματεύεται η βιογραφική ταινία του Αλεξέι Τζέρμαν Τζούνιορ, στην κομμουνιστική Ρωσία της δεκαετίας του ‘70.
Ο Ντοβλάτοφ απεβίωσε,  ακριβώς στο μεταίχμιο των κοσμοϊστορικών αλλαγών, του 1990. Ήταν ένας αντισυμβατικός καλλιτέχνης, με τα έργα του, όπως και πολλών συνοδοιπόρων του, να έχουν φιμωθεί από το καθεστώς.
Ο Ρώσος σκηνοθέτης, συνεχίζει, ακριβώς εκεί που μας άφησε πριν από 2 χρόνια ο Πολωνός Αντρέι Βάιντα, με το δικό του“ Afterimage”, για έναν άλλον ταλαντούχο καλλιτέχνη.

Η ρωσική ταινία,  ακολουθεί σε κάθε πλάνο και σε κάθε σκηνή τον κεντρικό ήρωα, μέσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ορθά ομιχλώδη, ενός ήρωας, που διαπραγματεύεται τη διατήρηση των ηθικών του αξιών, διαφορετικές ηθικές αξίες, από αυτές της κομμουνιστικής γραφειοκρατίας, πληρώνοντας ένα σκληρό τίμημα.
Η παρουσία του Σέρβου ηθοποιού Μίραν Μάριτς αποδεικνύεται καταλυτική, γιατί επιτυγχάνει να προσδώσει στον Ντοβλάτοφ, με σαφήνεια,  τις αμφιταλαντεύσεις  και μια στάση ζωής του , αντάξια ενός ανθρώπου με αρχές.
Σπουδαία και η συνεισφορά του Πολωνού Διευθυντή Φωτογραφίας Lukasz Zal, τον οποίο μάθαμε μέσα από την υπέροχη δουλειά του στην ταινία “ Ida”.

Από την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2019 στους κινηματογράφους

The post Ντοβλάτοβ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Στο δυτικό κόσμο, η περιπέτεια της ηρωίδας του έργου, ίσως να μην υφίστατο ποτέ. Στο μουσουλμανικό Μαρόκο αντιθέτως, η Σοφία ” οφείλει” να υποστεί μια άνευ προηγουμένου ταλαιπωρία, για να κρατήσει ένα παιδί που έκανε, εκτός γάμου. Η διοίκηση του νοσοκομείο της δίνει ένα 24ώρο προθεσμία , για να μαζέψει τα έγγραφα, όπου ανάμεσα σε αυτά πρέπει να  υπάρχει και η υπογραφή του πατέρα. Μαζί με την ξαδέρφη της, θα ξεκινήσουν έναν αγώνα δρόμου.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Meryem Benm’Barek-Aloïsi, μπορεί να καταπιάνεται με το Γολγοθά των ανύπαντρων μητέρων στο Μαρόκο, πρωτίστως όμως,  σκιαγραφεί το πορτρέτο της Μαροκινής κοινωνίας και των γενικότερων μεσαιωνικών αντιλήψεων, που αποτελούν κορωνίδα του κράτους και των θεσμών. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας-πέρα από το γεγονός πως η ερμηνεία της κεντρικής ηρωίδας, της Μάχα Αλεμί,  μένει βαθιά χαραγμένη στην μνήμη- είναι το γεγονός πως η ιστορία δεν περιστρέφεται  μόνο γύρω από πρόσωπα καταδικασμένα στη φτώχεια και στην εξαθλίωση( όπως θεωρείται ο υποτιθέμενος πατέρας του παιδιού, ο   Ομάρ), αλλά και σε πρόσωπα της μεγαλοαστικής κοινωνίας, όπου όλοι εν τέλει,  είναι εγκλωβισμένοι μέσα στις ιδεοληψίες των μεσαιωνικών  μουσουλμανικών νόμων. Μια ταινία που καταλήγει αρκετά συμβατική, αλλά που φανερώνει με καθαρότητα και με μεγάλο θάρρος, τον παραλογισμό των θεοκρατικών κοινωνιών.

 Βραβείο Σεναρίου στην κατηγορία «Un Certain Regard» στο Φεστιβάλ Καννών.

The post Σοφία appeared first on screeneye.gr.

Η ηρεμία πριν την καταιγίδα, τα μυστικά και τα  ψέματα, αλλά  και η κρυμμένη δυστυχία πίσω από την προβαλλόμενη ευτυχία. Αυτό είναι το μοτίβο της ταινίας ” Η Σύζυγος”,  του Björn Runge.  Το έργο ξεκινάει με το επιστέγασμα της αρμονίας σε ένα ζευγάρι,  που είναι η ερωτική πράξη. Το ζευγάρι δεν είναι κανένα νεαρό, είναι μεγάλης ηλικίας. Ο ήχος του τηλεφώνου θα αναστατώσει ευχάριστα τη βραδιά τους. Το τηλεφώνημα είναι από την  Στοκχόλμη. Ο Τζο κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας.  Ο Τζο πλέον τα έχει όλα. Καριέρα, Νόμπελ, χρήματα, παιδιά, ερωμένες και μια πιστή σύζυγο.

Η γυναίκα του-την οποία ερμηνεύει η Γκλεν Κλόουζ, γίνεται για χρόνια η έμπνευση  αλλά και το εργαλείο του Τζο,  για να τα επιτύχει όλα αυτά. Τα έχει όλα δικά του.

Ο Σουηδός σκηνοθέτης, τοποθετεί την κάμερα του πάνω στην Τζόαν, για να εξερευνήσει μία γυναίκα, αλλά ταυτόχρονα αγγίζει χιλιάδες, που ενώ έχουν χαρίσματα και ευφυΐα,  θα περάσουν τα περισσότερα χρόνια του βίου τους, τροφοδοτώντας τον ναρκισσισμό και τις φιλοδοξίες του συντρόφου τους. Η Τζόαν θα ξεσπάσει την πιο κρίσιμη στιγμή.

Η Γκλεν Κλόουζ, βρίσκεται στην ιδανική ηλικία για να στηρίξει το ρόλο και  δεν θα δυσκολευτεί να υποδυθεί το ρόλο, για αυτό  κέρδισε μια υποψηφιότητα  για το Όσκαρ ερμηνείας( είναι η 6η υποψηφιότητα στην μακρόχρονη σταδιοδρομία της).   Προβάλει μια φαινομενικά ήρεμη κι ευτυχισμένη εικόνα, η εικόνα αυτή είναι  ψεύτικη, γιατί προσπαθεί να διατηρήσει κάποιες εύθραυστες ισορροπίες. Το σενάριο,  για τους μυημένους σινεφίλ είναι κάτι περισσότερο από γνωστό κι επαναλαμβανόμενο. Από τον Μπέρκμαν στον Μάικ Λι, μέχρι την πολύ ανώτερη ταινία ” 45 χρόνια”.  “Η Σύζυγος” , στηρίζεται στον υποκριτικό οίστρο της Κλόουζ, του Τζόναθαν Πράις και θα λέγαμε και του Κρίστιαν Σλέιτερ.

Χωρίς να θέλουμε να αποκαλύψουμε το τέλος, μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε γενικά “εκ του πονηρού”, σε μια προσπάθεια της συγγραφέως Μεγκ Γουόλιτζερ να μην θίξει το πιο συντηρητικό αναγνωστικό της κοινό-όπερ κι εγένετο- αλλά και του σκηνοθέτη, να ακολουθήσει τα βήματα της Γουόλιτζερ, παρουσιάζοντας -απλά και μόνο- μια γνώριμη οικογενειακή κατάσταση. Στην σύγχρονη εποχή δε, θύματα δεν είναι μόνο οι γυναίκες , μπορεί να βρεθούν και οι άντρες.

Στους κινηματογράφους από την Πέμπτη 22/2

2019

The post Η Σύζυγος appeared first on screeneye.gr.