Θα μπορούσες ποτέ να με συγχωρέσεις;

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Αθόρυβο δημιούργημα της  Αμερικανίδας σκηνοθέτιδας -αλλά και ηθοποιού-  Μαριέλ Χέλερ( The Diary of a Teenage Girl), το οποίο έχοντας την οικονομική βοήθεια της εταιρίας Fox,   έφτασε   -ως αουτσάιντερ-,  να διεκδικεί,  τρία βραβεία Όσκαρ,  στην τελετή της ερχόμενης Κυριακής.

Η ιστορία στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, όπως τα διηγήθηκε στο βιβλίο της το 2008,  η καταδικασμένη για απάτη διάσημη συγγραφέας Λη Ίσραηλ( απεβίωσε το 2014)  και τα γεγονότα  διασκεύασε για την μεγάλη οθόνη η Νικόλ Χολοφσίνερ κι ο Τζεφ Γουίτι, υποψήφιοι  για το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου.

Οι εξοικειωμένοι   με την ατμόσφαιρα της Νέας Υόρκης σινεφίλ -όπως την αποτύπωνε ο Γούντι Άλεν- θα έχουν ένα λόγο παραπάνω  να κάνουν την σύνδεση. Άλλωστε και η υπόθεση διαδραματίζεται στην αμερικανική μεγαλούπολη στις αρχές του ‘90, όταν ήδη ο Αλέν,  μας είχε συν-παρασύρει ,  μέσα  στο ονειρικό περιβάλλον της Νέας Υόρκης  ( με έξι σχετικές ταινίες,  από το 1989 έως το 1993).

Και την συγκεκριμένη ατμόσφαιρα… την υιοθετεί πλήρως η Χέλερ, όπως επί παραδείγματι είναι η   μυστηριώδης  μελαγχολία της πόλης, τα υπέροχα ηλιοβασιλέματα, οι καπνοί των τσιγάρων στα μπαρ( που ακόμα επιτρεπόταν το κάπνισμα ) , αλλά  και οι τζαζ μουσικές, που βρίσκονται πανταχού παρούσες,   στα 106 λεπτά της ταινίας.

Η ηρωίδα ( την οποία ερμηνεύει η Μελίσα ΜακΚάρθι), δεν είναι μισάνθρωπος, όπως λέχθηκε και γράφτηκε,  μετά τις πρώτες φεστιβαλικές πρεμιέρες της ταινίας.

Είναι ένα μοναχικό πρόσωπο, το οποίο- ίσως- κουβαλάει ένα τραυματικό παρελθόν όσον αφορά την  ερωτική της ζωή. Αφοσιώθηκε στον εαυτό της, στη γάτα της και στο γράψιμο( πάνω  γραφομηχανή), ενώ ξεδίνει, τρώγοντας και κυρίως πίνοντας ουίσκι.

Η έναρξη της ταινίας,  μας τοποθετεί μέσα στο χώρο εργασίας και μας παρουσιάζει τον  τρόπο που θα χάσει τη δουλειά της. Μια αλυσίδα γεγονότων σχετιζόμενα με  με το βιοπορισμό της( νοίκι, άρρωστη γάτα κλπ), θα την οδηγήσουν στο  να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις -γνωρίζοντας οτι δεν έχει τίποτα να χάσει- για να   στήσει μια κομπίνα, γνωρίζοντας οτι μόνο έτσι,  θα έχει τα άμεσα έσοδα που επιθυμεί.

Συνοδοιπόρος της, είναι ένας επίσης μοναχικός άντρας, ο Τζακ Χοκ( Ριτσαρντ Γκραντ). Είναι ένας φαινομενικά  χαρούμενος άνθρωπος,  που σνιφάρει   κοκαΐνη αλλά είναι  και  βαθιά συμπονετικός κι έτοιμος να   στηρίξει την Ίσραηλ.

Το έργο, εάν δεν είχε την στήριξη της πανίσχυρης Fox, δεν θα έφτανε στα Όσκαρ. Η ιστορία είναι μικρού βεληνεκούς, αλλά διαθέτει μία πρωτότυπη επισήμανση, για το σινάφι των γραφειάδων( συμπεριλαμβανομένων και των κριτικών) . Η πραγματικότητα είναι ωμή.  Ο κόσμος πλέον διαβάζει λιγότερο τα  βαθυστόχαστα κείμενα. Ψάχνει   τα επιφανειακά και τα πιο ανάλαφρα.  Ένα από τα πρώτα θύματα της νέας εποχής- εκεί  στις αρχές του ΄90 -ήταν και η Λι Ίσραηλ. Ήταν βέβαια και θύτης και αυτό το κομμάτι ΔΕΝ  παραβλέπεται, αλλά το έργο -με έμμεσο  τρόπο- ωθεί το θεατή στο να βρει ελαφρυντικά στην   παρανομία της.

Αντιθέτως, η συμπόρευση των δύο μοναχικών ηρώων της ταινίας, έχει πολλές κινηματογραφικές αναφορές από το παρελθόν. Πάρα ταύτα,  το ταίριασμα τους,  είναι εύστοχο κι αποδεικνύει η Χέλερ ή η Fox,  πως ξέρουν να διαλέγουν ηθοποιούς  με  γνώσεις της συγκεκριμένης  τέχνης. Οι Μελίσα ΜακΚάρθι- Ρίτσαρντ Γκραντ διεισδύουν σε διπλό ρόλο για τον καθένα,  με απόλυτη πειθώ, είτε ως μελαγχολικοί  αντί- ήρωες , είτε ως συνειδητοποιημένοι, να βρουν τις μικρές χαρές της καθημερινότητας, παραβιάζοντας και οι δύο τους κανόνες νομιμότητας. Είναι  υποψήφιοι για τα Όσκαρ ερμηνειών.

Στους κινηματογράφους από την Πέμπτη 21/2/2019