Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Επίκαιρο ανθρωποκεντρικό ντοκιμαντέρ για την προσφυγιά, τις συνέπειες του πολέμου, από τον Νότιο Καύκασο και την πολεμική σύρραξη στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ (2020).

Η  ιδέα και η  εκτέλεση ανήκει στον Θωμά Σιδέρη.

Ο Έλληνας ντοκιμαντερίστας,  πιάνει το νήμα από τη στιγμή της εκεχειρίας, από τη στιγμή  της επικράτησης των Αζέρων και  τον εκτοπισμό των Αρμενίων. Καθοδηγείται από την επιθυμία,  να καταγράψει τις σκέψεις όσων φεύγουν αλλά και όσων μένουν σε  ορεινές περιοχές με αδιευκρίνιστα σύνορα. Οι κάτοικοι μαζεύουν μέχρι και λείψανα.

Τα ρόδια από αρχαιοτάτων χρόνων αποτελούν σήμα κατατεθέν της περιοχής και ενισχύουν το τοπικό εισόδημα, αλλά πλέον οι αγρότες τα εγκαταλείπουν, όπως εγκαταλείπουν και μια ολόκληρη ζωή στον τόπο που γεννήθηκαν.

Ο Θωμάς Σιδέρης,  δεν ακολουθεί μονάχα το οδοιπορικό των Αρμενίων, αλλά καταγράφει και τις αφηγήσεις Αζέρων της περιοχής, που δεν διακατέχονται από φανατισμό, ούτε ενδιαφέρονται για το ποιος είναι ποιος.

Αφήνει εύστοχα έξω από το κάδρο του, το ιστορικό πλαίσιο της αντιπαράθεσης- που ξεκίνησε το 1988-με την παράδοση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ από τους Σοβιετικούς στους Αζέρους, την επικράτηση των Αρμενίων στον πόλεμο του ΄91, μέχρι την επίθεση του Αζερμπαϊτζάν το ’20.

Είναι  χιλιάδες τα θύματα- από το 1988 μέχρι σήμερα- κι ο εύπορος Νότιος Καύκασος παραμένει ανεκμετάλλευτος από μια διαμάχη που αφήνει πίσω ξεριζωμένους, νεκρούς και μπόλικο πόνο. Η ματαιότητα του πολέμου αναδεικνύεται περίτεχνα στο ντοκιμαντέρ του Θωμά Σιδέρη.

Τα Ρόδια του Ναγκόρνο Καραμπάχ από την Πέμπτη 31/3 στους κινηματογράφους 

The post Τα Ρόδια του Ναγκόρνο Καραμπάχ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Σκληρό ρεαλιστικό δράμα στη σφαίρα των ταινιών του Κεν Λόουτς, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το Ηνωμένο Βασίλειο, συγκεκριμένα τοποθετημένο στη Σερβία και σκηνοθετημένο από τον Σρνταν Γκολούμποβιτς.

Ο Γκολούμποβιτς διαβάζει στο διαδίκτυο για μια κραυγαλέα ιστορία κοινωνικής- κρατικής ασπλαχνίας,  που οδήγησε μια οικογένεια Σέρβων στην απόλυτη εξαθλίωση. Χτυπάει το καμπανάκι για το πώς και στη Σερβία, χάθηκε η ανθρωπιά.

Η ταινία ξεκινάει με μια εξαγριωμένη γυναίκα-μαζί με τα δυο της παιδιά- να κινείται με τα πόδια γοργά και να φτάνει έξω από ένα εργοστάσιο. Διαμαρτύρεται για την απόλυση του άντρα της.

Η γυναίκα φεύγει από το πλάνο κι εμφανίζεται στο πλάνο ο άνεργος σύζυγός της,  τον οποίο παρακολουθούμε καρέ- καρέ μέχρι το τέλος.

Πλέον η γυναίκα του βρίσκεται σε ψυχιατρείο και τα παιδιά του φιλοξενούνται σε δομή, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του, για να τα έχει μαζί του. Η απάντηση που του δίνουν είναι η εξής « είσαι άνεργος, δεν μπορείς να τα φροντίζεις. Βρες δουλειά και βλέπουμε». Ο νεαρός άντρας αποφασίζει να φτάσει στην άλλη άκρη της χώρας, στο Βελιγράδι και να δημοσιοποιήσει το δράμα του.

Πρόκειται για  υπόκωφο σινεμά διαμαρτυρίας,  που αποκαλύπτει όψεις ενός απάνθρωπου συστήματος, που έχει αγγίζει ολόκληρα τα Βαλκάνια.

 Πρόκειται και για ένα  μοναχικό οδοιπορικό, ενός στιγματισμένου άνδρα, στιγματισμένου επειδή δεν έχει δουλειά. Η επανένωση της οικογένειας,   γίνεται ο αυτοσκοπός του. Οι τελευταίες σκηνές προσθέτουν συγκίνηση και βαθύ προβληματισμό. Η ιστορία που μας διηγείται ο Σρνταν Γκολούμποβιτς δεν είναι αποκύημα φαντασίας, αλλά στυγνή πραγματικότητα.

Πατέρας από 31/3 στους κινηματογράφους

The post Πατέρας appeared first on screeneye.gr.