“Of Fathers and Sons”: ένα σπουδαίο ντοκιμαντέρ για τη ζωή με τους Τζιχαντιστές υποψήφιο για Όσκαρ

Πέρα από τις γνωστές ταινίες που έχουν συζητηθεί τόσο πολύ εν όψει των Όσκαρ, υπάρχουν και κάποιες που έχουν ακουστεί λίγο αλλά αξίζει να ασχοληθεί κανείς μαζί τους λόγω της ιδιαιτερότητάς τους. Μία από αυτές είναι το ντοκιμαντέρ του Σύριου σκηνοθέτη, που σπούδασε κινηματογράφο στην Ελλάδα, Ταλάλ Ντερκί “Of Fathers and Sons”. O Ντερκί έζησε με την οικογένεια του τζιχαντιστή Αμπού Οσάμα υποκρινόμενος πως είναι και αυτός ένας από αυτούς και κατέγραψε την ζωή των εξτρεμιστών ισλαμιστών διακινδυνεύοντας τη ζωή του.

“Ήθελα να μπω στην ψυχολογία και τα συναισθήματα αυτού του πολέμου, να καταλάβω τι έσπρωξε τους ανθρώπους στον εξτρεμισμό και τι τους ωθεί να ζουν υπό τις αυστηρές επιταγές του Ισλαμικού Κράτους,”αναφέρει ο Ντερκί. “Αν και είμαι άθεος, προσευχόμουν μαζί τους κάθε μέρα και ζούσα τη ζωή ενός καλού μουσουλμάνου προκειμένου να μάθω τι συμβαίνει στη χώρα μου.”

“Το να τον ακολουθώ”, είπε αναφερόμενος στον Αμπού Οσάμα, “ήταν το πιο επικίνδυνο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου. Έπρεπε να τον ακολουθώ ακόμα και σε περιοχές με νάρκες και εκρηκτικά. Πολύς κόσμος ήθελε να τον σκοτώσει και έπρεπε να είμαι ένα μέτρο μακριά του. Το δεύτερο πιο επικίνδυνο πράγμα ήταν η πιθανότητα να ανακαλύψουν ποιος είμαι, τον σκοπό μου, το παρελθόν μου… μπορούσε να μου στοιχίσει τη ζωή μου και να με σκοτώσουν έτσι απλά, επειδή δεν ήμουν σαν αυτούς.(…) Ήμουν ηθοποιός για δυόμιση χρόνια κι αν έκανα λάθος θα μου στοίχιζε το κεφάλι μου”

Το ντοκιμαντέρ ασχολείται πολύ και με τα παιδιά του Οσάμα, ηλικίας από 13 μέχρι λίγων μόνο μηνών τα οποία μεγαλώνει ώστε για να γίνουν στρατιώτες του Ισλαμικού Κράτους, με το όνειρο ενός παγκόσμιου ισλαμικού χαλιφάτου.

Η προσπάθειά του ήταν να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για κάτι με το οποίο διαφωνούσε κάθετα και παράλληλα να βρει τρόπο να κάνει το κοινό να το δει, να μην το αποφύγει λόγο του δύσκολου θέματος που παρουσίαζε, πράγμα που φαίνεται να έχει καταφέρει στον κύκλο των φεστιβάλ.  Το “Of Fathers and Sons” κέρδισε το Grand Jury Prize for World Cinema Documentary στο Φεστιβάλ Σαντάνς, βραβείο που κέρδισε για δεύτερη φορά ο Ντερκί καθώς του είχε απονεμηθεί το ίδιο βραβείο το 2014 για το ντοκιμαντέρ Return to Homs.