Οι Ταινίες της Εβδομάδας από 16 Ιουνίου στους Κινηματογράφους

Επιμέλεια-Κριτικές Ιάκωβος Γωγάκης

1. Florence: Φάλτσο Σοπράνο

Βιογραφική κομεντί, 110′, Μ. Βρετανία 2016

Πρωτότυπος Τίτλος: Florence Foster Jenkins  Διανομή Feelgood

Του  Στίβεν Φρίαρς

Με τους  Μέριλ Στριπ, Χιου Γκραντ, Σάιμον Χέλμπεργκ, Ρεμπέκα Φέργκιουσον

 ΠΛΟΚΗ- ΚΡΙΤΙΚΗ

«Φάλτσο τραγούδι στο πατάρι….είμαστε τέσσερις φαντάροι κι αναμεσά μας είσαι εσύ».Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος μάλλον θα αγνοούσε την ύπαρξη της ονειροπαρμένης αμερικανίδας «σοπράνο» -, όταν έγραφε αυτούς τους στίχους το 1972.

Ανάμεσα στα οπερατικά φάλτσα τραγούδια της και τους ανυπόμονους  φαντάρους του Νεοϋορκέζικου Κάρνεγκι Χολ , βρίσκεται η  συγκεκριμένη πάμπλουτη  κυρία, που γεννήθηκε το 1868 και πέθανε το 1944,αγωνιζόμενη  με τη δύναμη του χρήματος και με τις διασυνδέσεις της, να φτάσει την αίγλη των μυθικών σταρ  της εποχής Ελίζαμπεθ Σβάρτσκοπφ-Λότε Λέχραν. Όνειρα και αυταπάτες.

Πέρυσι ο Γάλλος σκηνοθέτης Ξαβιέ Τζιανολί, παρουσίασε το έργο « Μαργκερίτ», παραλλάσσοντας μερικώς τη βιογραφία της Τζένκινς, θυμίζοντάς μας σε νοηματικό επίπεδο το « Birdman» του Ιναρίτου. Φέτος οι συνεργαζόμενες βρετανικές  εταιρίες παραγωγής ( και με τη συμβολή του BBC) ,ανέθεσαν σε ένα δικό τους άνθρωπό,  στον Στίβεν Φρίαρς( Η Βασίλισσα, Ωραίο μου Πλυντήριο), τη συγκεκριμένη ιστορία, φωτίζοντας την προσωπικότητα της ηρωίδας, από διαφορετική « γωνία λήψης» σε σύγκριση με τη γαλλική βερσιόν, δίνοντας περιορισμένη έμφαση στο φιλοσοφικό κομμάτι( ίσως κακώς), και δίνοντας το ρόλο της  Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς στην Μέριλ Στριπ και του συζύγου της, του αποτυχημένου ηθοποιού και άπιστου κυρίου Μπέιφιλντ, στον αναγεννημένο Χιου Γκραντ.

Ασυναγώνιστο και διαχρονικό το φλεγματικό χιούμορ του Στίβεν Φρίαρς, το αφήνει απλόχερα να ρέει, προσθέτοντας σε κάποιες σκηνές το στοιχείο της θεατρικής φάρσας (  επί παραδείγματι οι γαστρονομικές προετοιμασίες ενός δείπνου με τόνους πατατοσαλάτας μέσα σε μια μπανιέρα) και όταν χρειάζεται ελαφρώς το βαραίνει, διαμέσου μιας πρόσκαιρης μελαγχολικής ατμόσφαιρας, όταν -στο κλείσιμο- η Τζένκινς με τρόμο αντιλαμβάνεται τις περιορισμένες καλλιτεχνικές της δυνατότητες. Γρήγορη και εναλλασσόμενη αφήγηση, τα σκηνικά και τα κουστούμια βρίσκονται μέσα στο πνεύμα της εποχής, η Μέριλ Στριπ χειρίζεται το ρόλο της, με μια μικρή δόση διακωμώδησής του, τον αντιμετώπισε  σαν σταρ, δηλαδή σαν Μέριλ και όχι σαν Φλόρενς.

Αντίθετα,  ο Χιου Γκραντ είναι «Γκραντ» και δεν κλέβει μόνο τις εντυπώσεις, αποδεικνύεται ο πραγματικός πρωταγωνιστής αυτής της ταινίας, ένα πρόσωπο διχασμένο, που παντρεύεται την Τζένκινς από συμφέρον, την απατά για χρόνια με το ίδιο πρόσωπο, αλλά οι ηθικοί του κανόνες δεν του επιτρέπουν να την αφήσει στη προδιαγεγραμμένη αυτοκαταστροφική της  πορεία. Μαγνήτισε τα βλέμματα ως χορευτής του  swing, θυμίζοντας μας τον αείμνηστο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, σε ένα αντίστοιχο πλάνο σεκάνς από το «The Master» του 2012.

2.Η Φαμίλια

Βιογραφική, γκανγκστερική  110, Αργεντινή 2015

  Πρωτότυπος Τίτλος: El Clan  Γλώσσα: Ισπανικά, Διανομή Spentzos/Seven

Του Πάμπλο Τραπέρο

Με τους   Αντονία Μπενγκοετσέα, Γκαστόν Κοτσιαράλε, Γκιγιέρμο Φραντσέλα, Στεφανία Κοέσλ, Πίτερ Λαντζάνι, Φράνκο Μζίνι

ΠΛΟΚΗ- ΚΡΙΤΙΚΗ

Αργεντίνικο θρίλερ, χολιγουντιανής τεχνοτροπίας, δελεαστικό θέμα, αλλά με  θολή και χωρίς προσανατολισμό σεναριακή και σκηνοθετική προσέγγιση, από τον αγαπημένο και στην Ελλάδα Πάμπλο Τραπέρο( Λευκός Ελέφαντας).

Μετά το θάνατο του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου  Χουάν Περόν τον Ιούνιο του 1974, τον διαδέχθηκε η γυναίκα του Ιζαμπέλ, η οποία  πραξικοπηματικά ανετράπη  στις 24 Μαρτίου του 1976. Από τότε, μέχρι και τις 10 Δεκεμβρίου του 1983-όπου η δημοκρατία αποκαταστάθηκε μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Ραούλ Αλφονσίν- την Αργεντινή κυβερνούσε μια χούντα με επικεφαλείς τρεις  διοικητές των ενόπλων δυνάμεων, με τους παραστρατιωτικούς να αλωνίζουν πραγματικά και να ασκούν κρατική τρομοκρατία.

Ένας από αυτούς, είναι και ο  κύριος Αρχιμήδης, ένας –πλέον-  ευυπόληπτος λογιστής και πατέρας πέντε παιδιών. Ο εν λόγο μεσοαστός με το ελληνικό όνομα,  δεν μπορούσε να αποκοπεί από τις παλιές κακές συνήθειες, αποφασίζοντας πριν ακόμα πέσει η δικτατορία να χρησιμοποιήσει γκανγκστερικές μεθόδους, απαγάγοντας εύπορους άντρες, και ζητώντας λύτρα για να βγάζει ένα επιπρόσθετο «χαρτζιλίκι». Είχε δύο φίλους για συνεργούς αλλά και η γυναίκα του και τα παιδιά του, έβαζαν πλάτη στις απίστευτες μεθόδους « Αλ Καπόνε» του Αρχιμήδη Πούσιο. Η πραγματική ιστορία όταν αποκαλύφθηκε, στα μέσα της δεκαετίας του ’80, πήρε μεγάλη έκταση από τα Αργεντίνικα Μ.Μ.Ε.

Ο Πάμπλο Τραπέρο  ακολουθεί τις παράλληλες διαδρομές, δείχνοντας από τη μια τις ωμές σκηνές  των απαγωγών-δολοφονιών και από την άλλη, το ενοχικό σύνδρομο του γιού, ονόματι  Αλεχάντρο, ενός επιτυχημένου παίκτη του ράγκμπι, εγκλωβισμένος από τις ενέργειες του πατέρα του, φοβισμένος στο να ζήσει ελεύθερος και να γευτεί τις χαρές ενός καινούριου έρωτα. Η πολύπλοκη σχέση πατέρα-γιού αναπτύσσεται αντίστροφα από το « Νονό» του Κόπολα, εδώ ο Αλεχάντρο νιώθει αποστροφή για τις απεχθείς πράξεις του ανθρώπου που τον γέννησε, με τον κύριο Αρχιμήδη να μην αλλάζει ούτε δευτερόλεπτο από την αρρωστημένη του τακτική.

Υποθέτουμε, πως η βασική έγνοια και επιθυμία του πολιτικοποιημένου σκηνοθέτη είναι να περάσει υπογείως μηνύματα για τα κατα συρροήν εγκλήματα- πάσης φύσεως- που εξακολουθούν να διαπράττονται στην Αργεντινή και να φανερώσει το ιστορικό τους παρελθόν-βλέπε δικτατορίες-. Αυτό όμως αποτυγχάνει να το δείξει.

Το βασικό πρόβλημα,  είναι πως η αφήγηση  ξεκινάει και τελειώνει, έχοντας ο Τραπέρο κατά νου, πως το κοινό γνωρίζει όλα αυτά τα ιστορικά γεγονότα, δημιουργώντας μια σύγχυση ακόμα και στους Αργεντινούς, πόσο μάλλον στο διεθνές ακροατήριο, το οποίο πιθανότατα να αγνοεί εξειδικευμένες λεπτομέρειες της ταραγμένης περιόδου της χώρας αυτής. Δεν είναι εύκολο να μπει κανείς στο πνεύμα του έργου, εάν δεν έχει μια λεπτομερή γνώση των περιστατικών, με τις συγκεκριμένες δολοφονίες και με τις πολιτικές ανατροπές. Αντίθετα, η κινηματογράφηση αδικεί τον Τραπέρο, αφήνοντας στους θεατές την εικόνα πως βλέπουν ένα επιφανειακό θριλεράκι, ενός ψυχοπαθή που σκοτώνει για τη τρέλα του-οι φόνοι έχουν μια καρικατουρίστικη μορφή- και ένα παιδί χωρίς προσανατολισμό, που κάποια στιγμή θα αντιδράσει σε όλο αυτό, με μια κίνηση -στο τέλος- κινηματογραφικά προκλητική, ένα τρικ απλά και μόνο για να το συζητάμε.