Νοσταλγικό το ” Trainspotting 2″, νερόβραστο το ” Δείπνο”. Φυλακή και μουσική

 Ανταπόκριση από Βερολίνο  Ιάκωβος Γωγάκης

Οι άνθρωποι τελικά δεν αλλάζουν. Οι νέες περιπέτειες της παλιοπαρέας του Εδιμβούργου, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές στο «Trainspotting 2»( Εκτός Συναγωνισμού), 20 χρόνια μετά την πρώτη θρυλική ταινία.

Τότε, ο Μαρκ Ρέντον(Γιούαν Γκόρντον ΜακΓκρέγκορ) ακολούθησε το σλόγκαν « take the money and run» . Ο Σάιμον θα τον συγχωρέσει. Είναι πλέον ο νταβατζής της 20 χρόνης Ρωσιδούλας, της  Βερόνικα, και σκαρώνει κομπίνες, εκβιάζοντας τους διαστροφικούς πελάτες. Αντίθετα , ο αγρίκος Μπέγκμπι, είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να τον “καθαρίσει”, ενώ ο Σπαντ παραμένει δειλός( αλλά στο τέλος θα γίνει ήρωας) και εξαρτημένος από τις ουσίες.

Ο Ντάνι Μπόιλ αποδεικνύει για μία ακόμη φορά, τη μαγική του ικανότητα, στο χειρισμό του κινηματογραφικού μέσου, σπάζοντας ήδη από το 1997 τους κανόνες της συμβατικής αφήγησης( ίσως αυτή η ταινία να είναι αρτιότερη τεχνικά από την πρώτη) και στην καθαρή αποτύπωση της προσωπικότητας των Βρετανών « λούμπεν», εδώ φανερή και ενδελεχής ακόμα και στους δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως επί παραδείγματι σε ένα μουσικό διαγωνισμό, μπροστά σε μπαρόβιους προτεστάντες.

Η ιστορία μπορεί να μην ανοίγει νέους δρόμους, αλλά ακόμα και μέσα από το γυμνό και τη  βία, αναβλύζει μια αίσθηση ρομαντισμού και γλυκιάς νοσταλγίας, στο κόσμο των led οθονών, των iphone και του πλαστικού χρήματος. Υπαρκτός ο κοινωνικός ρεαλισμός, η μελαγχολική ατμόσφαιρα, προσώπων-στριμωγμένων στην άκρη της πόλης, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 1997.

Τα έχουμε πει, τα έχουμε δει εκατό φορές. «Δείπνο με Φίλους», «ο Θεός της Σφαγής», «Κόλμπερτ»,  θεατρικά έργα που ενέπνευσαν δημιουργούς της μεγάλης οθόνης, για τα « τέλεια ζευγάρια», πάνω σε μια φαινομενική ευτυχία, μέχρι να γίνει η μεγάλη έκρηξη.

« Το Δείπνο»( Διαγωνιστικό) του Όρεν Μόβερμαν, για αυτά τα ζευγάρια αναφέρεται και για τα παιδιά τους, εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα του Χέρμαν Κοχ.

Δύο αδέρφια, ένας ακτιβιστής δάσκαλος και ένας φιλόδοξος πολιτικός,  μαζί με τις συζύγους τους, καταφθάνουν σε ένα εστιατόριο. Η ατμόσφαιρα από την αρχή μυρίζει μπαρούτι. Τους ενώνει το αίμα, τους χωρίζουν όλα τα άλλα. Μέσα από την τεχνική του flashback, όλα θα βγουν στο φως, μέχρι και ένα έγκλημα, το οποίο διέπραξαν τα παιδιά τους.

Να τα καταδώσουν ή να τα προστατέψουν;

To ερώτημα αυτό, μας το έθεσε πριν από 2 χρόνια μια ιταλική ταινία.

Στο « Δείπνο»ακολουθείται το ίδιο μοτίβο, εάν κάπου πρέπει να σταθούμε είναι στην παρουσία του Βρετανού ηθοποιού Στιβ Κούγκαν και στη δυναμική επανεμφάνιση του Ρίτσαρντ Γκιρ. Αλλά το έργο δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει.

Ντοκιμαντέρ για τον φυλακισμένο από τους Ρώσους, Ουκρανό σκηνοθέτη Όλεγκ Σέντσοβ, προβλήθηκε στο Πανόραμα του Φεστιβάλ Βερολίνου, με τίτλο « The Trial: The State of Russia vs Oleg Sentsov».

Το ηλεκτρονικό μας περιοδικό, από την πρώτη στιγμή της σύλληψης του σημαντικού ντοκιμενταρίστα ανέδειξε το γεγονός. Ο Σέντσοβ συνελήφθη, δικάστηκε και  καταδικάστηκε σε 23 χρόνια φυλάκισης με τις κατηγορίες της τρομοκρατίας, κατά τη διάρκεια γυρισμάτων του στην Κριμαία, τη περίοδο της προσάρτησης της στη Ρωσία, το 2014.

Το ντοκιμαντέρ παίρνει σαφή θέση κατά του Πούτιν, δείχνει τη στήριξη σύσσωμης της κινηματογραφικής κοινότητας στον σκηνοθέτη, από τον Βέντερς, της Αγκνιέσκα Χόλαντ, τον Ζανούσι, μέχρι ακόμα και τον φίλο του Πούτιν, τον Αλεξάντερ Σοκούροφ. Με κυνικότητα ο Ρώσος πρόεδρος ανταπαντάει, πως δεν μπορεί να γίνονται διακρίσεις. Ζητάει από τους Ουκρανούς να γίνει ανταλλαγή όλων των Ρώσων κρατουμένων, για να κάνει και αυτός το ίδιο. Η αφήγηση δεν αφήνει έξω από το κάδρο, ούτε τις μέρες του δικαστηρίου, ούτε τις  αναφορές στην οικογένεια και στα παιδικά του χρόνια.

Είναι βέβαια  στρατευμένο ντοκιμαντέρ, δείχνει τις διαδηλώσεις στην Κριμαία, στην Ουκρανία, σαν αυθόρμητες, ενώ γνωρίζουμε πως Αμερικανοί και Γερμανοί, έχουν βάλει το χεράκι τους.

Ένα ακόμα ντοκιμαντέρ, άνοιξε το τμήμα 14plus, του γνωστού Βρετανού σκηνοθέτη Μάικλ Γουίντερμότομ.

Πρόκειται για το « On the Road», αφιέρωμα στο εναλλακτικό συγκρότημα Wolf Alice.  Εδώ προσπαθεί να συνδέσει διάφορα στοιχεία υπαρκτά και μη από τις περιοδείες του συγκροτήματος, 16 στο σύνολο. Το αποτέλεσμα είναι άνισο. Δεν λειτουργεί αρμονικά η ντοκιμενταρίστικη αφήγηση με την ανάμειξη και του βίντεο, αλλά και οι 2 ώρες, είναι αδικαιολόγητες. Έχει και τη χάρη του, εξαιτίας της παιχνιδιάρικης παρουσίας των μελών του συγκροτήματος, ιδίως της  τραγουδίστριας Ellie Rowsell.