Ο σεμνός Βερχόφεν, οι προβοκάτορες δημοσιογράφοι και ένας απαρατήρητος τζαζίστας. Άνοιξε η αυλαία της κινηματογραφικής Μπερλινάλε

Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης

Το 67ο Φεστιβάλ Βερολίνου μόλις ξεκίνησε και αυτό που υποψιαζόμασταν πως θα συμβεί από την αρχή μέχρι και το τέλος( στις 19 Φεβρουαρίου), φαίνεται να επιβεβαιώνεται. Σκηνοθέτες, ηθοποιοί και δημοσιογράφοι, ασχολούνται με τον Τραμπ, πρωτίστως οι τελευταίοι που ψάχνουν το “θέμα” . Ο μόνος που έμεινε πιστός στις αξίες του ρόλου που του ανατέθηκε, είναι ο Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Διαγωνιστικού ο Ολλανδός  Πολ Βερχόφεν( Βασικό Ένστικτο), προσπαθώντας να επικεντρωθεί στο έργο του. Ρωτήθηκε για το δικό του « Elle»( που διεκδικεί Όσκαρ), ρωτήθηκε για το Χόλιγουντ και το ευρωπαϊκό σινεμά, για τα επόμενα του σχέδια, κράτησε προς τιμήν του χαμηλό προφίλ, επικεντρωμένος στις 18 ταινίες που πρόκειται να δει και μαζί με τα υπόλοιπα 6 μέλη, να τις αξιολογήσουν.  Για τον Τραμπ αναφέρθηκε ο Μεξικανός ηθοποιός και μέλος της Κριτικής Επιτροπής Ντιέγκο Λούνα, δηλώνοντας πως θα συμμετάσχει στον αγώνα κατά του Τείχους στα σύνορα Η.Π.Α-Μεξικού, χειροκροτούμενος από τους δημοσιογράφους.

Στο ίδιο μήκος κύματος εμφανίστηκε ο Γάλλος σκηνοθέτης Ετιέν Κομάρ, η ταινία του  με τίτλο « Τζάνγκο», άνοιξε την αυλαία της διοργάνωσης,  αναφέροντας πως το αφιέρωμα στον τζαζίστα Τζάνγκο Ραινχαρντ, έχει παραλληλισμούς με την προσφυγική κρίση και τα μεταναστευτικά σχέδια του νέου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.

Την ταινία την είδαμε, ίσως ο Γάλλος σκηνοθέτης να είναι κάπως υπερβολικός, εάν αισθάνθηκε έντονες ταυτίσεις του βιογραφικού του έργου, με τη συζήτηση και τον ακτιβισμό των ημερών. Οι ήρωες της ταινίας, επιθυμούν να περάσουν τα σύνορα από τη Γαλλία στην Ελβετία, υπό το φόβο των στρατιωτών του Χίτλερ.

Φωτίζει μια άγνωστη-τρικυμιώδη περίοδο του  Βελγογάλλου μετρ της κιθάρας Τζάνγκο Ραινχαρντ, ο οποίος βρέθηκε στο στόχαστρο των Ες Ες, γιατί έδειξε  ανυπακοή να παίξει μπροστά στους Ναζί, όταν οι Γερμανοί έκαναν εισβολή στη Γαλλία. Παιδί τσιγγάνων, μεγάλωσε σε τσαντίρια, είδε το θάνατο δικών του ανθρώπων και παρότι με μόνιμο τραύμα στα δάχτυλα (από νεαρή ηλικία), έκανε με την κιθάρα-θαύματα.

 Στο έργο ακούμε φοβερές gypsy blues και τζαζ μουσικές( ακούσαμε το Minor Swing,  το Djangology, το Swing 42). Ένα εν εξελίξει ερωτικό τρίγωνο, παραμένει αδούλευτο, ενώ ο Ρεντά Καντέμπ ( συμπρωταγωνιστής του Βίγκο Μόρτενσεν στο « Μακριά από τους Ανθρώπους»)μπορεί να μην είναι φτυστός ο Ραινχαρντ , αλλά η παρουσία του δεν περνάει απαρατήρητη.

Δεν είναι ένα έργο που θα προκαλέσει συζητήσεις, έχει τις σεναριακές του ευκολίες και την κινηματογραφική υπερβολή του( σκοτώνοντας το χρόνο με διάφορες τεχνικές), έχει και τις δυνατές του στιγμές, με την απίθανη μαϊμού του Τζάνγκο και την μοντέρνα καπνίστρια- χορεύτρια μαμά του.