Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία δομημένη πάνω σε διαπλεκόμενες ιστορίες, με πολλούς βασικούς χαρακτήρες και κεφάλαια, που αποκαλύπτουν σταδιακά, πώς οι ζωές τους ενώνονται. Η συγγένειά της με το Babel και το Traffic είναι εμφανής, όμως εδώ ο κοινός παρονομαστής δεν είναι απλώς η σύμπτωση, αλλά τα δεινά του πολέμου, η προσφυγιά και τα προσωπικά ηθικά διλήμματα.

Ο Μπραντ Άντερσεν στήνει σωστά τις ιστορίες, μετακινείται από πρόσωπο σε πρόσωπο με ρυθμό και κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό.

Ουσιαστικά, ο συριακός εμφύλιος λειτουργεί ως ένα είδος μαγκάφιν, δηλαδή ως ο βασικός αφηγηματικός μηχανισμός που θέτει τα πάντα σε κίνηση και ενώνει τους ήρωες, χωρίς να είναι το μόνο θέμα της ταινίας. Αν και λειτουργεί ως κινητήρια δύναμη, η ταινία συχνά τον συριακό εμφύλιο τον προσεγγίζει με μονομέρεια, παρουσιάζοντας το καθεστώς Άσαντ αποκλειστικά ως πηγή κακού, χωρίς ιδιαίτερη πολυπλοκότητα. Μάλιστα, συγκεκριμένες αναφορές, όπως η επανάληψη φράσεων που παραπέμπουν στο μίσος κατά του Ισραήλ, σε συνδυασμό με το ιστορικό πλαίσιο του 2024 και τα γεγονότα στη Γάζα, υποδηλώνουν μια σαφή ιδεολογική κατεύθυνση, υπέρ του Ισραήλ.

Παράλληλα, η ταινία δεν αποφεύγει μια σχετική ωραιοποίηση της Αμερικής, η σωτηρία μιας ηρωίδας που καταλήγει να εργάζεται σε νοσοκομείο του Σικάγο, αλλά και η επιθυμία ενός δουλέμπορου να μεταναστεύσει εκεί, λειτουργούν ως αφηγηματικές επιλογές που απλοποιούν την πραγματικότητα.

Από την άλλη, υπάρχουν και δυνατές στιγμές. Ξεχωρίζει ιδιαίτερα η ιστορία του στρατιώτη του Άσαντ, ο οποίος αρχίζει να λυγίζει από τις τύψεις όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον αντικαθεστωτικό πατέρα του. Εκεί η ταινία αποκτά αληθινή ηθική ένταση, υπακοή ή αυτομόληση, βία ή συνείδηση.

Αντίστοιχα, η παρουσία του Έλληνα λιμενικού, τον οποίο ενσαρκώνει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, προσδίδει μια έντονη ανθρωπιστική διάσταση, έστω και με μια δόση υπερβολής.

Η πομπώδης μουσική επένδυση, ενισχύει τη δραματικότητα, αν και σε σημεία γίνεται υπερβολική. Ένα έργο ανθρωποκεντρικό, καθηλωτικό και συναισθηματικά φορτισμένο.

I was a Stranger από την Πέμπτη 23/4 στους κινηματογράφους

The post I was a Stranger appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Η ταινία «Arcadia» του Γιώργου Ζώη, που  προβλήθηκε για πρώτη φορά  στο τμήμα Encounters του Φεστιβάλ Βερολίνου, διαπραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις και την απώλεια,  μέσω ενός αινιγματικού και μεταφυσικού ψυχολογικού δράματος. Το σενάριο, που υπογράφει ο ίδιος ο Ζώης μαζί με την Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη, ακολουθεί τον Γιάννη (Βαγγέλης Μουρίκης), έναν σύζυγο που αναζητά την αλήθεια για τον θάνατο της γυναίκας του (Αγγελική Παπούλια), η οποία έχασε τη ζωή της σε τροχαίο ατύχημα στην Αρκαδία. Η ταινία συνδυάζει τη μη γραμμική αφήγηση με την ανακατασκευή του παρόντος και του παρελθόντος, προσπαθώντας να φέρει το κοινό όσο πιο κοντά γίνεται στα συναισθήματα του κεντρικού ήρωα.

Η ατμόσφαιρα της ταινίας, γεμάτη με παραισθησιακές εικόνες και έντονη μεταφυσική διάσταση, συνεισφέρει σημαντικά στην ένταση του έργου. Το ταξίδι της ηρωίδας στον κόσμο των σεξουαλικών φαντασιώσεων, ενισχύει την αίσθηση ότι η ταινία διαπραγματεύεται τα όρια μεταξύ της πραγματικότητας και  φαντασίας. Ο Ζώης  καταφέρνει να κρατήσει την ένταση ψηλά, με τη δημιουργία αυτών των ατμοσφαιρικών εικόνων. Η  επιτυχημένη ατμόσφαιρα, έρχεται σε αντιδιαστολή με ορισμένα άνισα σημεία, όπως επί παραδείγματι, η μετάβαση μεταξύ των δύο χρονικών περιόδων, που  δεν είναι πάντα ομαλή, με αποτέλεσμα σε ορισμένες στιγμές, να χάνεται η συναισθηματική σύνδεση με την ιστορία.

Η ταινία διαθέτει μια δύναμη επιβλητική και ο Ζώης μια μαεστρία στη δημιουργία έντασης , όμως δεν αποφεύγονται οι αρρυθμίες στις  αφηγηματικές μεταβάσεις, όπως επίσης και η  ανάπτυξη των  χαρακτήρων αφήνει κάποια  κενά.

Arcadia από την Πέμπτη 23/1 στους κινηματογράφους

The post Arcadia appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντική κωμωδία επιστημονικής φαντασίας, 118′, Μ. Βρετανία/Ελλάδα 2015

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Γιώργου Λάνθιμου

Με τους Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις, Τζον Σι Ράιλι, Λεά Σεϊντού, Αγγελική Παπούλια,Αριάν Λαμπέντ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Άφθονοι κοινωνικοί συμβολισμοί και στα 110 λεπτά του, ολιγόλογοι και καταπιεσμένοι ήρωες, πινελιές κωμικού πνεύματος, μελαγχολική και υπερρεαλιστική κινηματογράφηση, δηλαδή το οικείο, ιδιότυπο, ομοιόμορφο και αγαπημένο περιβάλλον του Γιώργου Λάνθιμου, ξεδιπλώνεται μετά τον «Κυνόδοντα» και τις «Άλπεις», για τρίτη φορά, προσπερνώντας το έντονο ελληνικό στοιχείο των προηγούμενων ταινιών του, εκμεταλλευόμενος-ίσως όχι στο έπακρον- την αυξημένη ευελιξία, της διεθνούς  παραγωγής κι ένα υψηλών προδιαγραφών καστ, -ιδιαιτέρως οι  Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις, Τζον Σι Ράιλι,- που λειτούργησε καταλυτικά, στην ήπια προσγείωση της ταινίας, στα άνισα τελευταία,  35 της λεπτά.

Κρύο τοπίο, ένας απροσδιόριστος αρχικά χώρος κι ένα πρόσωπο που του ζητείται να δηλώσει εάν είναι στρέιτ ή ομοφυλόφιλος, για να καταχωρηθεί στο σύστημα. Όταν αυτός το σκέφτεται και απαντάει «Μπαισεξουαλ», ανακαλύπτει πως δεν υπήρχε τέτοια επιλογή.
Πρόκειται για ένα απομονωμένο μοτέλ, το προσωπικό έχει χάρη και φινέτσα, αρκεί οι «δέσμιοι» θαμώνες για να απελευθερωθούν -δεν πάνε εκεί εθελοντικά-, πρέπει να υπακούουν τους κανόνες του παιχνιδιού, όπως είναι για παράδειγμα να βρουν σύντροφο, εντός 45 ημερών. Εάν αυτό δεν συμβεί, τότε μετατρέπονται σε ζώο της επιλογής τους. Ο Ντέιβιντ(Κόλιν Φάρελ) δηλώνει… αστακός. Θα αναγκαστεί εκ των συνθηκών να βρει το έτερον ήμισυ, αλλά η γνωριμία του με την γυναίκα με τη λιγοστή όραση( Ρέιτσελ Βάις), θα θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο.

Ο Γιώργος Λάνθιμος κι ο μόνιμος σεναριογράφος του, Ευθύμης Φιλίππου, επαινούν εμμέσως, τα αριστουργηματικά «Ψυχώ» και «Λάμψη», τοποθετώντας στον πυρήνα της ταινίας τους, τον υπόγειο τρόμο, από τη διαμονή κάποιων χαμένων ψυχών, σε ένα ίδρυμα, διευρύνοντας τον προβληματισμό, πάνω στους ακραίους ατομικούς συμβιβασμούς , παρουσιάζοντας επίσης την παρεμβατική αντίληψη ακόμα και των –θεωρητικά- ελεύθερων δυτικών κοινωνιών, που ακόμα χειραγωγούνται από τα κοινωνικά στερεότυπα, τα πρωτόκολλα διαγωγής, τον ομογενοποιημένο συμπεριφορισμό, για τις σχέσεις άρπα κόλα, για το γάμο, τη μονογαμία, την υποβάθμιση του συναισθήματος, στις διαπροσωπικές σχέσεις, γνωστές θεματικές από τις προηγούμενες ταινίες τους, αλλά δοσμένες μακριά από τον ελληνικό χωροχρόνο κι αυτή η οικουμενική διάσταση, θα λέγαμε πως ήταν επιτυχημένη.

Διαμέσου του θέματος της σεξουαλικής ταυτότητας( βλέπε Ντέιβιντ), αγγίζουν ένα άλλο ενδιαφέρον πεδίο, ιδιαίτερα πρωτότυπο στο σύγχρονο σινεμά, αυτό των οπτικών πλανών και των ψευδαισθήσεων, κοινωνικά σύνολα που αγνοούν το γκρι και υιοθετούν στην καθημερινότητα τους, είτε το μαύρο, είτε το άσπρο.
Ο κουτσός άντρας( Τζει Σι Ρέιλι) γίνεται ένα με τις δικές του ενοχές, δεν αντιδρά, δεν ξεφεύγει από τον έξωθεν εκφοβισμό.

Η κάθε σκηνή της ταινίας, αποτελεί κι ένα νέο πεδίο σκέψης για το κοινό. Όσο ελκυστικό μπορεί να φαντάζει αυτό το γεγονός, άλλο τόσο φανερώνεται, ως η αχίλλειος πτέρνα της. Ο θεατής οφείλει να αποκωδικοποιεί διαρκώς εκφράσεις, ομιλίες, δράσεις, αλλά με τη πάροδο του χρόνου, οι συμβολισμοί αυτοί, φαίνεται να μην ενσωματώνονται και να μην αλληλεπιδρούν με μια στέρεη-έστω και σουρεαλιστική-αφήγηση, με αρχή, μέση και τέλος, κάνοντας το τελευταίο μισάωρο, αρκετά βασανιστικό, ακόμα και σε ένα δοκιμασμένο στα δύσκολα, κινηματογραφικό μάτι.
Είναι πιθανόν, όσοι αγάπησαν τον «Κυνόδοντα« και τις «Άλπεις«, να υποδεχτούν τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, αρκετά συγκρατημένα, εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων θεματικών πεδίων της.

“Αστακός” από 22/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Αστακός appeared first on screeneye.gr.