Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Η ταινία «Η Επιστροφή» του Ουμπέρτο Παζολίνι επιχειρεί να αναπλάσει τον μύθο του Οδυσσέα και της Πηνελόπης.

Κεντρικό θέμα είναι η επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη, μετά από είκοσι χρόνια απουσίας, και η προσπάθειά του να επανενταχθεί σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει. Η ταινία εξετάζει την αποξένωση, τις οικογενειακές σχέσεις και τον αγώνα για αποκατάσταση της ισορροπίας, μέσα από την προοπτική ενός ήρωα καταβεβλημένου από τις εμπειρίες του πολέμου.

Παρά τις φιλόδοξες προθέσεις, η γραμμική αφήγηση περιορίζει την ταινία σε μια επιφανειακή προσέγγιση του ομηρικού μύθου. Η σκηνοθεσία του Παζολίνι, αν και ατμοσφαιρική, παραλείπει να εμβαθύνει στις συμβολικές πτυχές της ιστορίας, όπως η πίστη, η νοσταλγία και η αναζήτηση της ταυτότητας. Αντί να αξιοποιήσει τη διαχρονική ουσία του μύθου, ο σκηνοθέτης περιμένει την ώρα και τη στιγμή της δράσης, της βίας και της εκδίκησης, αφήνοντας τις υπαρξιακές και φιλοσοφικές διαστάσεις ανεκμετάλλευτες. Οι διάλογοι είναι φτωχοί και επιβαρύνουν την αφήγηση, αποδυναμώνοντας τις συναισθηματικές κορυφώσεις.

Η φιλμογραφία του Παζολίνι έχει επικεντρωθεί σε κοινωνικά και υπαρξιακά ζητήματα, όπως φάνηκε στις ταινίες του, «Για Πάντα Κοντά Σου» και «Ξεχασμένες Ζωές». Αντιθέτως, στην «Επιστροφή», η προσπάθεια να συγκεραστεί το εσωτερικό δράμα με την εξωτερική δράση δεν στέφθηκε με επιτυχία, παρότι η συγκινησιακή φόρτιση στο φινάλε αντιστάθμισε κάπως τα τρωτά σημεία της σκηνοθετικής προσέγγισης.

Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών είναι αξιοσημείωτες. Ο Ρέιφ Φάινς ενσαρκώνει με επιτυχία έναν ψυχολογικά κουρασμένο Οδυσσέα, η Ζιλιέτ Μπινός αποδίδει την ανθεκτικότητα και την εσωτερική ένταση της Πηνελόπης, ενώ ο Τσάρλι Πλάμερ προσθέτει φρεσκάδα και ενέργεια,  ως ο γιος τους, ο Τηλέμαχος.

Η υποκριτική στόφα των ηθοποιών,  έσωσε τον Παζολίνι από μια παταγώδη αποτυχία.

Συγκρινόμενη με την «Οδύσσεια» του Αντρέι Κοντσαλόφσκι, που αποτυπώνει με πειθώ την επική διάσταση του μύθου, ή το «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου —μια ποιητική αναζήτηση της ταυτότητας και της νοσταλγίας—, η «Επιστροφή» μοιάζει να χάνει τον προσανατολισμό της, παραμένοντας εγκλωβισμένη σε μια γραμμική ιστορία που δεν καταφέρνει να αποδώσει την πολυπλοκότητα και τη διαχρονικότητα του μύθου.

Ίσως να λειτουργούσε καλύτερα ως μια ανεξάρτητη ιστορία, αποδεσμευμένη από το βάρος της ομηρικής κληρονομιάς.

Η Επιστροφή από την Πέμπτη 28/11 στους κινηματογράφους

The post Η Επιστροφή appeared first on screeneye.gr.

Ιάκωβος Γωγάκης

1. Το Θαύμα

Τα μονοπάτια του νέου ρουμάνικου κινηματογραφικού ρεύματος- το οποίο αναδύθηκε μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού- ακολουθεί ο σκηνοθέτης και καθηγητής πανεπιστημίου του  Κολούμπια , ο Μπογκντάν Τζορτζ Απέτρι.
Μια κινηματογραφική σχολή-το νέο  ρεύμα-  που εξελίσσεται και προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες της ρουμανικής κοινωνίας.
Η εξέγερση του ’89, η εκτέλεση του Τσαουσέσκου στις 25 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους και η προσδοκία για δημοκρατία, ισονομία και ελευθερία, έχουν πια απομυθοποιηθεί.
Η διαφθορά στη Ρουμανία διευρύνεται, η πίστη στους εκπροσώπους του κλήρου κλονίζεται, η βία και η ατιμωρησία εξαπλώνονται.
Δεν είναι δικιά μας βιωματική εμπειρία από τη ρουμανική κοινωνία αλλά από τις ρεαλιστικές ιστορίες που διηγούνται οι Ρουμάνοι σεναριογράφοι και σκηνοθέτες.
«Το Θαύμα»,  αποτελεί το δεύτερο κεφάλαιο μιας αυτόνομης τριλογίας ταινιών (Αγνώστων στοιχείων, Το Θαύμα, το τελευταίο δεν έχει ακόμη τίτλο ), χωρίς χρονικά κενά από τη μία στην άλλη, όπως ακριβώς έπραξε ο Κισλόφσκι, με την τριλογία των χρωμάτων.
Ο Μπογκντάν Τζορτζ Απέτρι στο « Θαύμα» χρησιμοποιεί οικείους συμβολισμούς και παρόμοιες ιστοριογραφικές αφηγήσεις από άλλες ρουμάνικες ταινίες. Για  παράδειγμα, από το έργο « Πίσω από τους Λόφους» και «4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες» του Κριστιάν Μουντζίου. Καταλήγει με ένα δίπολο, που συνδυάζει το αστυνομικό σασπένς και μια ιστορία βιασμού, της 19 χρόνης δόκιμης μοναχής, της Κριστίνα, στη Ρουμανία του σήμερα.
Η κάμερά του, με νωχελικό τέμπο,  ακολουθεί την Κριστίνα (Ιοάνα Μπουγκαρίν), η οποία  κρυφά φεύγει από το μοναστήρι για να μεταβεί στην πόλη, να εξεταστεί από γυναικολόγο. Την μεταφέρει ένας ταξιτζής, συγγενής  μιας άλλης καλόγριας. Η Κριστίνα, του ζητάει να κάνει μία στάση για να αλλάξει ρούχα. Στην πόλη το νεαρό κορίτσι, ψάχνει κι έναν άντρα, χτυπάει το κουδούνι ενός διαμερίσματος, αλλά ανοίγει την πόρτα μια γυναίκα.
Επιστρέφοντας στο μοναστήρι, θα μπει σε ένα άλλο ταξί. Η Κριστίνα,  ζητάει να κάνει μία στάση για να αλλάξει ρούχα. Η Κριστίνα θα πέσει θύμα ενός άγριου βιασμού.  Αργότερα, ένας αστυνομικός, προσπαθεί με πάθος κι ανεξήγητη εμμονή,  να ανακαλύψει την αλήθεια, μα  και το ποιος ήταν ο θύτης.
Ο Αμερικανο-σπουδαγμένος Μπογκντάν Τζορτζ Απέτρι προσεγγίζει την ιστορία , στηριζόμενος τεχνικά στις νόρμες του ανεξάρτητου σινεμά, όπου μια σεκάνς , μπορεί να είναι εξ’ ολοκλήρου γυρισμένη μέσα σε ένα αυτοκίνητο και μπορεί να διαρκεί επί μακρόν. Εύστοχος ο τρόπος που φιλμάρει την ηθοποιό Ιοάνα Μπουγκαρίν , γιατί βάζει το θεατή σε μια μόνιμη διαδικασία αναζήτησης των κινήτρων της. Από την άλλη, δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε ότι η νεαρή – γοητευτική γυναίκα είναι μόλις 19 χρονών κι αντιμετωπίζει το πιο σοβαρό δίλημμα  της ζωής της, με απειρία κι αθωότητα, για τον κόσμο, μέσα κι έξω από το μοναστήρι. Ο ρόλος των ανδρών είναι καθοριστικός.
Μια σκηνή με τον αστυνομικό και τον φερόμενο ως βιαστή, μας έφερε στο μυαλό, τα τελευταία λεπτά της επίσης αστυνομικής ταινίας του Κλιντ Ίστγουντ «Σκοτεινό Ποτάμι».

2. Top Gun: Maverick

Η ταινία του 1986 «Top Gun» , με τον νεοφερμένο –τότε- ηθοποιό, Τομ Κρουζ, είχε ιδιαίτερη επίδραση στο αμερικανικό και δυτικό κοινό- και με το τρομερό- διαχρονικό της σάουντρακ- και με τις υψηλότερες εισπράξεις απ’ όλες τις άλλες ταινίες, για εκείνη τη χρονιά.

Οι πολιτικές εξελίξεις της εποχής, επέδρασαν καταλυτικά στο να δημιουργηθεί η εντύπωση στους Αμερικανούς, ότι πλησίαζε η μέρα που θα αλλάξουν τον ρου της ιστορίας. Οι Σοβιετικοί έχαναν τον ένα ηγέτη πίσω από τον άλλο( από φυσικά αίτια), την ίδια στιγμή και τα ρήγματα στο εσωτερικό των Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, μέρα με τη μέρα βάθαιναν. Αντιθέτως, ο Ρήγκαν παρέμενε ισχυρός κι ακολουθούσε ενίοτε σκληρή στάση στις Αμερικανοσοβιετικές συνομιλίες, όπως συνέβη τον Μάρτιο του ’86 , όταν αρνήθηκε να αποδεχθεί το μορατόριουμ πυρηνικών δοκιμών, που του πρότεινε ο Γκορμπατσόφ.

Με την αίσθηση της γενικότερης υπεροχής έναντι του Σοβιετικού αντιπάλου , το έργο του Βρετανού Τόνι Σκοτ και της Paramount προσδιόριζε την έννοια της υπεροχής, όπως την αντιλαμβάνονταν οι Αμερικανοί.

Πρωτίστως ιδεολογική, δευτερευόντως στρατιωτική και μια τρίτη, όπου η ατομική ελευθερία θα μπορούσε οικειοθελώς να περιοριστεί, από τον αλτρουισμό και το πατριωτικό καθήκον.

Ένα μέλος της μικρής επίλεκτης ομάδας αεροπόρων της σχολής « Top Gun», ο Γκουζ, θυσίασε την ίδια του τη ζωή, σε μια αερομαχία.

Ο κεντρικός ήρωας των δύο ταινιών, ο Μάβερικ( Τομ Κρουζ), αποδεικνύεται 36 χρόνια αργότερα, ότι θυσίασε την προσωπική του ζωή για να υπηρετεί 365 μέρες το χρόνο την αεροπορία του πολεμικού ναυτικού , χωρίς να έχει κερδίσει παράσημα και προαγωγές. Ο γιος του εκλιπόντα αεροπόρου –ο Ρούστερ (Μάιλς Τέλερ)- ακολουθεί τα επαγγελματικά βήματα του πατέρα του, έχει πολλά αναπάντητα ερωτήματα και ζητάει από τον Μάβερικ απαντήσεις, 36 χρόνια μετά.

Και στις δύο ταινίες, ο εχθρός δεν έχει όνομα κι επίθετο, όμως στην πρώτη του ’86, αμυδρά φωτογραφίζονται και ξεκάθαρα υπονοούνται οι Σοβιετικοί.

Το σίκουελ του 2022 το σκηνοθετεί ο Τζόσεφ Κοσίνσκι, από τη στιγμή που ο Τόνι Σκοτ έδωσε το 2012 ένα μακάβριο τέλος στην επίγεια ζωή του.

Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο Κοσίνσκι υιοθετεί την άποψη, πως η αμερικανική κυριαρχία είναι στις μέρες μας το ίδιο δεδομένη και το ίδιο ισχυρή, όπως την αποτύπωσε τη δεκαετία του ’80 ο Τόνι Σκοτ-σε μια συγκυρία –τότε- που ευνοούσε σαφώς τους Αμερικανούς- ούτε βεβαίως στην πρόσφατη εκδοχή, πάμε στο άλλο άκρο, δηλαδή των αντιπολεμικών μηνυμάτων.

Παραμένει μια εξίσου μιλιταριστική ταινία-ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό από την προηγούμενη ταινία- που εγκωμιάζει την πολεμική τεχνογνωσία, την αυτοθυσία και την ανιδιοτελή αφοσίωση, εν προκειμένω για την αξία των μαχητικών αεροσκαφών και των πιλότων που παίζουν καθημερινά στον αέρα, ένα παιχνίδι με τον θάνατο.

Ο σκηνοθέτης, ο Τζόσεφ Κοσίνσκι υπερασπίζεται την εμπειρία των μεγαλύτερων έναντι του νεανικού αυθορμητισμού και υπαινίσσεται, ότι «το να ρίχνονται στον Καιάδα», να παροπλίζονται , να υποβιβάζονται , όσοι έχουν προσφέρει υπηρεσίες-όπως ο Μάβερικ- κι εξακολουθούν να έχουν διάθεση συνεισφοράς, είναι λάθος. Στην ταινία, αρχικά οι νεαροί πιλότοι δείχνουν μια στάση υποτίμησης απέναντι στον Μάβ και οι ανώτεροί του, δεν τον έχουν πρώτη επιλογή, τον θέλουν να διδάξει αλλά να μην πετάξει.

Αμφισβητείται αμυδρά και η τάση της εποχής, να αντικατασταθεί το άτομο από τις μηχανές, με την τεχνολογία να κάνει όλη τη δουλειά.

Ο Μάβερικ χειρίζεται με μαεστρία τις απαιτήσεις και τους κανόνες των ανωτέρων του, θα κάνει αργότερα «και του κεφαλιού του»-όπως τον είδαμε να μην ακολουθεί τους κανόνες και στην πρώτη ταινία- όταν όμως ακούει στο πιάνο να παίζεται το «Great Balls Of Fire»,

αντιλαμβάνεται ότι το παρελθόν, δηλαδή ο Γκούζ, είναι ακόμη εκεί. Ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει.

Ο σκηνοθέτης ακολουθεί κάποιες κλασικές συμβάσεις του αμερικανικού κινηματογράφου για να αποτυπώσει τη σχέση του Μαβερικ με τον νεαρό υιό του Γκουζ, τον Ρούστερ , όπως ήταν η στιγμή, που ο Μάβερικ ρισκάρει, κι επιλέγει τον Ρούστερ για μια επικίνδυνη αποστολή. Όλα όσα θα συμβούν στον αέρα, θα κλείσουν τις πληγές του παρελθόντος, χωρίς να ασχολείται ο Κοσίνσκι, εάν οι διαδραματιζόμενες περιπέτειες των δύο τους, μπορούν να πείσουν για τον ρεαλισμό τους.

Απουσιάζει από το κάδρο του Κοσίνσκι ο μεγάλος έρωτας του νεαρού Μάβερικ , δηλαδή η Σαρλότ Μπλάκγουντ, Είναι μια εμφανής αποτύπωση για την εξέλιξη των σχέσεων στα νεανικά χρόνια, όταν οι σχέσεις διαλύονται, πρόσωπα φεύγουν κι άλλα πρόσωπα εμφανίζονται.

Έχοντας το ρομαντικό σκέλος, σαφώς πιο περιορισμένο κινηματογραφικό χρόνο από την ταινία του Τόνι Σκοτ – γίνεται αντιληπτό κι από την μουσική επένδυση, η οποία βρίσκεται σε άλλο ύφος από την αρχική ταινία- για να τροφοδοτήσει λιγότερο ρομαντικά τη σχέση του κεντρικού ήρωα με τη γοητευτική Πένι ( Τζένιφερ Κόνελι), που παραμένει μια σχέση μετέωρη, πρόσκαιρη και ημιτελής, γιατί ο Μάβερικ είναι μονίμως φευγάτος. Έξυπνη η σκηνή όταν ο Μάβερικ αισθάνεται απειλή, από ένα παιδί,

από την πιτσιρίκα κόρη της Πένι , που με μάτια να γυαλίζουν, τον προειδοποιεί….

Το target group της ταινίας , μπορεί να είναι στοχευμένο για ανδρικό- πατριωτικό ακροατήριο, ο Κοσίνσκι όμως αποφεύγει να κινηθεί μονόπλευρα. Διανθίζει την ιστορία με διάφορες αξιακές ανησυχίες για το άτομο, την τεχνολογία και για την ίδια την Αμερική. Επενδύει και σε διάφορους γρίφους, γύρω από την επίλυση σκοτεινών πτυχών από το έργο του 1986 , αλλά και με την συμβατική χαλαρή ερωτική αφήγηση, ανάμεσα σε δύο πρόσωπα που έχουν έλξη, αλλά που γνωρίζουν πως είναι σχεδόν ανέφικτο, να πορευτούν για πάντα μαζί.

The post Επιλεγμένες Πρεμιέρες από την Πέμπτη 26 Μάϊου στους κινηματογράφους appeared first on screeneye.gr.

Η Juliette Binoche και ο Jeremy Irons πρωταγωνιστούν στο καθηλωτικό ”Damage”(1992)  του Louis Malle.

Μουσική επένδυση από τον μετρ Zbigniew Preisner.

The post Ζιλιέτ Μπινός: Ερωτική και μυστηριώδης στο ” Μοιραίο Πάθος” του Λουί Μαλ appeared first on screeneye.gr.

1. Τα Σύννεφα του Σιλς Μαρία 

Δράμα, 124′, Γαλλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Clouds of Sils Maria

Γλώσσα:  Γαλλικά/Αγγλικά/Γερμανικά

Του Ολιβιέ Ασαγιάς

Με τους  Ζιλιέτ Μπινός, Κρίστεν Στιούαρτ, Κλόε Γκρέις Μόρετς, Λαρς Λαρς Έντινγκερ, Τζόνι Φλιν, Άνγκελα Βίνκλερ, Χανς Ζίσλερ

ΠΛΟΚΗ

Στο αποκορύφωμα της διεθνούς της καριέρας, η διάσημη ηθοποιός Μαρία Έντερς (Ζιλιέτ Μπινός) δέχεται μια πρόταση για να παίξει σε μία αναβίωση του θεατρικού έργου που την έκανε διάσημη πριν από είκοσι χρόνια. Τότε, όμως, ερμήνευε το ρόλο της Σίγκριντ, μιας ελκυστικής νέας κοπέλας που σαγηνεύει και τελικά οδηγεί στην αυτοκτονία το αφεντικό της, την Ελένα. Τώρα, της ζητείται να αναλάβει τον άλλο ρόλο, εκείνον της μεγαλύτερης σε ηλικία Ελένα. Μαζί με την προσωπική της βοηθό (Κρίστεν Στιούαρτ) αναχωρεί για να ξεκινήσει πρόβες στο Σιλς Μαρία, μια απομονωμένη περιοχή των Άλπεων. Μια νεαρή στάρλετ του Χόλιγουντ με έφεση στα σκάνδαλα (Κλόε Γκρέις Μόριτς) πρόκειται να υποδυθεί το ρόλο της Σίγκριντ, και η Μαρία βρίσκει τον εαυτό της στην άλλη πλευρά του καθρέφτη, πρόσωπο με πρόσωπο με μια διφορούμενα γοητευτική γυναίκα που αποτελεί, στην ουσία, μια ανησυχητική αντανάκλαση του ίδιου της του εαυτού.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ύμνος για την δημιουργικότητα και για το παράφορο-τυφλωμένο πάθος προς την 7η τέχνη, ταυτόχρονα μια ειρωνεία για τις τεχνολογικές εφευρέσεις, υποκαθιστώντας τα ίδια τα  γεγονότα και την ανθρώπινη επαφή  κι ένας βαθύς προβληματισμός για τον εκφυλισμό βασικών ηθικών  αξιών, όλα αυτά μέσα από τη διαδρομή μιας επιτυχημένης ηθοποιού, που βιώνει ένα διαζύγιο, την παραβίαση της ιδιωτικής της ζωής από τους παπαράτσι, την παγίδα της μοναξιάς και της ανασφάλειας, στη δύση της καριέρας της, μεταφυσικά αιώνια ζητήματα  για τον χρόνο και το θάνατο, σε φιλμ που παραπέμπει πρωτίστως στην «Περσόνα» του Μπέργκμαν, και στην « Ταυτότητα μιας Γυναίκας»,  του Αντονιόνι και δευτερευόντως στο πρόσφατο «Somewhere» της Κόπολα.

Ο αδικημένος από τα φεστιβάλ της πατρίδας μας και από τους  έλληνες διανομείς Ολιβιέ Ασαγιάς( γνωστός για τα πιο επαναστατικά του έργα « Κάρλος» και « Μετά το Μάη),  με τη 15η ταινία του,  αποδεικνύει την ικανότητα του  να ξεδιπλώνει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και συγχρόνως, παρομοιάζει τη ζωή σαν  ταξίδι με το τρένο, όπως η διαλεκτική σχέση που αναπτύσσεται σε ένα βαγόνι, καθ’οδόν προς τις Ελβετικές Άλπεις , μεταξύ της κεντρικής του ηρωίδας, ονόματι Μαρία( Ζιλιέτ Μπινός) και της νεαρής βοηθού της,  Βάλεντίν( Κρίστεν Στιούαρτ). Ο Γάλλος σκηνοθέτης χωρίζει το έργο σε κεφάλαια, αλλάζει διαρκώς τον τόνο και την ταχύτητα, επί παραδείγματι στο πρώτο μέρος ακολουθεί αργό ρυθμό, με φυσικό ήχο και χαμηλόφωνες συζητήσεις,  για να οδηγήσει την πλοκή σταδιακά και με επιδεξιότητα, μέχρι το απρόβλεπτο φινάλε, στα υπέροχα φωτογραφημένα αλπικά μέρη,  πλαισιώνοντας τα, με όλες τις άνωθεν φιλοσοφικές αναφορές, για τις επιθυμίες, τα κενά και τη  μοίρα των χαρακτήρων του.

Βέβαια, οι αφηγηματικές του επιλογές, και ο τρόπος λήψης,  πολλές φορές επαναλαμβάνονται, όπως επίσης, είναι πιθανόν, το κοινό να εκλάβει το έργο εξαρχής ως πέραν του δέοντος πνευματώδες και να επιφέρει μια κάποια ενόχληση και κόπωση ,κατά τη διάρκεια των 120 λεπτών του. Αυτή η επισήμανση, δεν μπορεί να μειώσει το δημιούργημα του Ασαγιάς και την καθοριστική επιτυχημένη συνεισφορά της δοκιμασμένης σε ανάλογους δύσκολους ρόλους, Μπινός,  και της ευχάριστης έκπληξης Κρίστεν Στιούαρτ.Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών 2014

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ ΤΟΥ SCREENEYE

2.Σημαδεμένοι Δρόμοι 

Δράμα, 98′, Αυστρία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Macondo

Γλώσσα: Γερμανικά/ Αραβικά

Της  Σουμπαντέ Μόρτεζάι

Με τους Ραμασάν Μινκαίλοβ, Ασλάν Ελμίεβ

ΠΛΟΚΗ

Ένα παιδί 11 ετών από τη Τσετσένία, πρόσφυγας που ζει στη Βιέννη, θα βρεθεί μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη όταν θα συναντήσει  έναν φίλο του πατέρα του, ο οποίος έχει πεθάνει.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο θάνατος του Ιταλού σκηνοθέτη του νεορεαλισμού , ποιητή και  δημοσιογράφου Πιέρ Πάολο Παζολίνι σε ηλικία μόλις 53 ετών, καλύφθηκε τότε από ένα πέπλο μυστηρίου, ανεξερεύνητο για περίπου 40 χρόνια.

Ο Αμερικανός αμφιλεγόμενος κινηματογραφιστής Έιμπελ Φεράρα, γνωστός για τα έργα του με έντονη βία στις μεγαλουπόλεις, που θέτουν παράλληλα θρησκευτικά ηθικά διλήμματα, γύρω από ζητήματα αμαρτίας και λύτρωσης( «Διαφθορά», «Πολλοί Νεκροί για μια Κηδεία» ) αλλάζει ύφος και κατεύθυνση, επιζητώντας να εξερευνήσει τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν τη μέρα του θανάτου, του ινδάλματος και πνευματικού του μέντορά, στις 2 Νοεμβρίου του 1975, λέγοντας σε διάφορες συνεντεύξεις του « Ξέρω ποιος είναι ο δολοφόνος», αρνούμενος να πει το όνομα, δίνοντας ραντεβού στους κινηματογράφους.

Για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι η ιταλική αστυνομία είχε αρχικά συλλάβει έναν νεαρό ομοφυλόφιλο άντρα, που επιδιδόταν σε ερωτικές περιπτύξεις, επί πληρωμή, όμως οι υποψίες, δεν μπόρεσαν να μετατραπούν σε κατηγορίες. Αργότερα, οδηγήθηκαν για ανάκριση τρεις θρησκόληπτοι, ακροδεξιοί άντρες, ύποπτοι για τον φόνο του Παζολίνι, αντίθετοι με τις αριστερές του πεποιθήσεις και τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, αλλά αφέθηκαν και αυτοί ελεύθεροι. Πριν από δέκα χρόνια, το 2005, η υπόθεση άνοιξε ξανά, όταν βγήκε στο φως ένα σχέδιο εκβιασμού του σκηνοθέτη, κι αυτό όμως παρέμεινε στο σκοτάδι.

Ο Φεράρα επιλέγει για πρωταγωνιστή τον “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν” του Παζολίνι, Γουίλεμ Νταφόε, σε μια ταινία που προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Βενετίας 2014 και προκάλεσε έντονες συζητήσεις, επιδοκιμασίες και αποδοκιμασίες, με την δικιά μας εντύπωση, να την καλύπτει η φράση «πολύ κακό για το τίποτα», δημιουργώντας στο τέλος, περισσότερους γρίφους για το τι πραγματικά συνέβη, αφήνοντας τους και αξεδιάλυτους.

Η δομή του σεναρίου είναι κάπως προβληματική και το αφηγηματικό στιλ « κάτι σαν ντοκιμαντέρ, κάτι σαν μυθοπλασία», υπό τις περιστάσεις, δεν μπόρεσε να πείσει. Στα θετικά, η ποιητική φόρμα ακόμα και των προκλητικών σκηνών του κύκνειου του άσματος δημιουργού, του ” Σαλό” και οι εσωτερικοί μονόλογοι του εξαίρετου Νταφόε.  Περνούν από μπροστά μας ιστορικά γεγονότα, αποσπασματικές εικόνες από τις τελευταίες ώρες της ζωής του με την αγαπημένη του μητέρα, οι  φιλοσοφικοί προβληματισμοί του για τη ζωή, και οι βραδινές περιπέτειες του, όλα αυτά δείχνουν από τη μια πως ο Φεράρα γνωρίζει τα πάντα για τον ήρωα του, αλλά  δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ένα φιλμ  με αρχή, μέση και τέλος, βασικό πρόβλημα αυτής της  φοβερά υποσχόμενης -ακόμα και από το τρέιλερ- αλλά εν τέλει θολής  βιογραφίας.

 

 

5. Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής

Δράση/ Περιπέτεια, 120′. Η.Π.Α 2015

 

Πρωτότυπος Τίτλος: Mad Max: Fury Road

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Τζορτζ Μίλερ

Με τους  Τομ Χάρντι, Σαρλίζ Θερόν, Νίκολας Χουλτ, Χιου-Κέις-Μπάιρν, Ρόζι, Χάντινγκτον-Γουίτλι, Ρίλεϊ Κίουφ, Ζόι Κράβιτζ, Άμπι Λι, Κόρτνι Ίτον

ΠΛΟΚΗ

30 σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία με τον κινηματογραφικό θρύλο που ακούει στο όνομα Mad Max, ο ιδιοφυής σκηνοθέτης Τζορτζ Μίλερ ετοιμάζεται να μας διηγηθεί το νέο κεφάλαιο της μετά-αποκαλυπτικής ιστορίας που ενέπνευσε κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο. Η πολυαναμενόμενη νέα ταινία Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής του Τζορτζ Μίλερ, με τον Τομ Χάρντι στον ομώνυμο ρόλο και την Σαρλίζ Θερόν, θα ξεκινήσει να προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες στις 14 Μαΐου, σε 2D και 3D, από την Tanweer.

Η ταινία μας μεταφέρει σε έναν μετά-αποκαλυπτικό κόσμο, όπου συμμορίες μάχονται για τον έλεγχο των περιορισμένων υδάτινων πόρων και των καυσίμων. Ο Μαξ Ροκατάνσκι (Τομ Χάρντι) θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με την Αυτοκράτειρα Φιουριόσα (Σαρλίζ Θερόν), που δραπετεύει με την συμμορία της, με προορισμό την Άγονη Γη. Η ταινία σηματοδοτεί την πολυαναμενόμενη επιστροφή του σκηνοθέτη Τζορτζ Μίλερ σε ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας.

 

The post Πρεμιέρες… από 14 Μαΐου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 124′, Γαλλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Clouds of Sils Maria

Γλώσσα: Γαλλικά/Αγγλικά/Γερμανικά

Του Ολιβιέ Ασαγιάς

Με τους Ζιλιέτ Μπινός, Κρίστεν Στιούαρτ, Κλόε Γκρέις Μόρετς, Λαρς Λαρς Έντινγκερ, Τζόνι Φλιν, Άνγκελα Βίνκλερ, Χανς Ζίσλερ

Ύμνος για την δημιουργικότητα και για το παράφορο-τυφλωμένο πάθος προς την 7η τέχνη, ταυτόχρονα μια ειρωνεία για τις τεχνολογικές εφευρέσεις, υποκαθιστώντας τα ίδια τα  γεγονότα και την ανθρώπινη επαφή  κι ένας βαθύς προβληματισμός για τον εκφυλισμό βασικών ηθικών  αξιών, όλα αυτά μέσα από τη διαδρομή μιας επιτυχημένης ηθοποιού, που βιώνει ένα διαζύγιο, την παραβίαση της ιδιωτικής της ζωής από τους παπαράτσι, την παγίδα της μοναξιάς και της ανασφάλειας, στη δύση της καριέρας της, μεταφυσικά αιώνια ζητήματα  για τον χρόνο και το θάνατο, σε φιλμ που παραπέμπει πρωτίστως στην «Περσόνα» του Μπέργκμαν, και στην « Ταυτότητα μιας Γυναίκας»,  του Αντονιόνι και δευτερευόντως στο πρόσφατο «Somewhere» της Κόπολα.

Ο αδικημένος από τα φεστιβάλ της πατρίδας μας και από τους  Έλληνες διανομείς Ολιβιέ Ασαγιάς( γνωστός για τα πιο επαναστατικά του έργα « Κάρλος» και « Μετά το Μάη),  με τη 15η ταινία του,  αποδεικνύει την ικανότητα του  να ξεδιπλώνει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς και συγχρόνως, παρομοιάζει τη ζωή σαν  ταξίδι με το τρένο, όπως η διαλεκτική σχέση που αναπτύσσεται σε ένα βαγόνι, καθ’οδόν προς τις Ελβετικές Άλπεις , μεταξύ της κεντρικής του ηρωίδας, ονόματι Μαρία( Ζιλιέτ Μπινός) και της νεαρής βοηθού της,  Βάλεντίν( Κρίστεν Στιούαρτ). Ο Γάλλος σκηνοθέτης χωρίζει το έργο σε κεφάλαια, αλλάζει διαρκώς τον τόνο και την ταχύτητα, επί παραδείγματι στο πρώτο μέρος ακολουθεί αργό ρυθμό, με φυσικό ήχο και χαμηλόφωνες συζητήσεις,  για να οδηγήσει την πλοκή σταδιακά και με επιδεξιότητα, μέχρι το απρόβλεπτο φινάλε, στα υπέροχα φωτογραφημένα αλπικά μέρη,  πλαισιώνοντας τα, με όλες τις άνωθεν φιλοσοφικές αναφορές, για τις επιθυμίες, τα κενά και τη  μοίρα των χαρακτήρων του.

Βέβαια, οι αφηγηματικές του επιλογές, και ο τρόπος λήψης,  πολλές φορές επαναλαμβάνονται, όπως επίσης, είναι πιθανόν, το κοινό να εκλάβει εξαρχής το έργο  ως πέραν του δέοντος πνευματώδες και να επιφέρει μια κάποια ενόχληση και κόπωση ,κατά τη διάρκεια των 120 και πλέον λεπτών του. Αυτή η επισήμανση, δεν μπορεί να μειώσει το δημιούργημα του Ασαγιάς και την καθοριστική επιτυχημένη συνεισφορά της δοκιμασμένης σε ανάλογους δύσκολους ρόλους, Μπινός,  και της ευχάριστης έκπληξης, που λέγεται Κρίστεν Στιούαρτ.

Συμμετοχή στο Φεστιβάλ Καννών 2014

“Τα Σύννεφα του Σιλς Μαρία” από 14 Μαΐου στους κινηματογράφους σε διανομή Weird 

The post Τα Σύννεφα του Σιλς Μαρία appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 117′, Νορβηγία/Ιρλανδία/Σουηδία  2013

Πρωτότυπος Τίτλος:  A Thousand Times Good Night/ Tusen Ganger God Natt

Γλώσσα: Νορβηγικά/Αγγλικά

Του Έρικ Πόπε

Με τους  Ζιλιέτ Μπινός, Νικολάι Κόστερ-Βαλντάου, Μαρία Ντόιλ Κένεντι

«Το 1000 φορές καληνύχτα», η νέα ταινία του Νορβηγού Έρικ Πόουπ, μετά το «Άγρια Νερά» και το «Χαβάι, Όσλο» έχει πρωταγωνίστρια την Ζιλιέτ Μπινός στο ρόλο μιας φωτορεπόρτερ εμπόλεμης ζώνης.
Η Ρεμπέκα φωτογραφίζει τη βία σε περιοχές ανά τον κόσμο και είναι καταξιωμένη στη δουλειά της. Όταν όμως η ίδια βρεθεί κοντά με τον θάνατο σε μια από τις αποστολές της στη Μέση Ανατολή, θα επιστρέψει στην οικογένειά της. Εκεί ο άντρας της θα εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για το επάγγελμά της το οποίο επηρεάζει τη σχέση με τα παιδιά της και με τον ίδιο. Η Ρεμπέκα αποφασίζει τελικά να παρατήσει το φωτορεπορτάζ αλλά θα της παρουσιαστεί η ευκαιρία να ταξιδέψει σ’ ένα κατάλυμα προσφύγων στην Κένυα, φαινομενικά ακίνδυνο, μαζί με την κόρη της που ετοιμάζει μια εργασία για την Αφρική. Θα υπάρξουν εντάσεις και τραυματικές εμπειρίες, που τόσο η Ρεμπέκα όσο και η οικογένειά της πρέπει να αντιμετωπίσουν.

Στην ταινία ο Πόουπ πλέκει ένα δράμα βασισμένο σε ζητήματα ηθικής. Δράμα προσωπικό, οικογενειακό, πολιτικό που στηρίζεται στον χειρισμό της βίας. Πρώτο σοκ. Η ιστορία ξεκινάει με την πρωταγωνίστρια να φωτογραφίζει μια κηδεία θέτοντας ερωτήματα στο θεατή κατα πόσο ο φωτογραφικός φακός είναι ηθικά σωστό να αποτυπώνει τον πόνο ενός χαμού. Δεύτερο σοκ. Η κηδεία όμως είναι εικονική καθώς η γυναίκα σηκώνεται από τον τάφο και προετοιμάζεται για μια αποστολή αυτοκτονίας ζωσμένη με εκρηκτικά. Η Ρεμπέκα είναι παρούσα αλλά δεν επεμβαίνει, καταγράφει τα πάντα. Τρίτο σοκ. Καταγράφει μέχρι και το μακελειό που θα επακολουθήσει παρότι είναι ήδη σοβαρά τραυματισμένη.

Το τέταρτο σοκ έρχεται με άλλη μορφή, όχι αυτή της συσσώρευσης αλλά της αντίθεσης με την επιστροφή στο σπίτι μετά το ατύχημα. Ο δυτικός κόσμος, με τα γιορτινά σημαιάκια, τα δώρα, την ειδυλλιακή απεραντοσύνη της θάλασσας, είναι σε πλήρη αντιδιαστολή με τον τρόμο του πολέμου. Κι ο Πόουπ φροντίζει να εντύνει αυτή τη διαφορά με την πλανοθεσία του, μέσα από το φως, τις εστιάσεις, τα πανοραμικά πλάνα όμορφων τοπίων. Σε μια ταινία όμως με χαρακτήρες και καταστάσεις στην κόψη του ξυραφιού, ο σκηνοθέτης αγγίζει επιπρόσθετα την υπερβολή οπτικά και μουσικά στην προσπάθειά του να μεγεθύνει τους δυο «πόλους» φλερτάροντας με το μελόδραμα.

Η ηρωίδα θεωρεί λειτούργημα να κάνει αντιληπτό το σκληρό, φρικαλέο πρόσωπο του κόσμου σε ένα κόσμο που έχει δεδομένα τα κάλλη του. Με κόστος όμως την προσωπική της ζωή; Και χωρίς κανένα όριο, κανένα ηθικό φραγμό;
Κάποια στιγμή η μεγάλη κόρη της Ρεμπέκα στρέφει την φωτογραφική μηχανή προς τη μητέρα της. Θυμίζει τον «Ερασιτέχνη κινηματογραφιστή» του Κισλόφκσι όταν το υποκείμενο πίσω από τον φακό γίνεται το ίδιο το θέμα και κοιτάζεται στον καθρέφτη, τρωτό, με τις αδυναμίες του. Από τις εξωτερικές αποστασιοποιημένες λήψεις γίνεται έτσι το πέρασμα προς την εσωτερική λήψη και εγείρονται ερωτήματα για την ευθύνη του καλλιτέχνη. Στον «Ερασιτέχνη κινηματογραφιστή» αυτή η αποκαλυπτική στιγμή έρχεται από τον ίδιο τον ήρωα ενώ στο «1000 φορές καληνύχτα» από την κόρη.
Ο Κριστόφ Κισλόφσκι έχει πει για το ντοκιμαντέρ πως «…αν κάνω μια ταινία για το θάνατο, δεν μπορώ να κινηματογραφήσω κάποιον να πεθαίνει γιατί είναι μια τόσο προσωπική εμπειρία που δεν πρέπει να ενοχλήσω.» Ίσως τελικά, όπως μας δείχνει και ο Πόουπ το πιο ανθρώπινο είναι να γονατίσεις στον πόνο συνπάσχοντας.

“Χίλιες Φορές Καληνύχτα” από 26/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Δαναό

The post Χίλιες Φορές Καληνύχτα appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ελίνα Τραιφόρου

Το «Nobody wants the night» της Ιζαμπέλ Κοιξέ άνοιξε το φεστιβάλ Βερολίνου και ακολούθησε η καθιερωμένη συνέντευξη τύπου. Η πρωταγωνίστρια της ταινίας Ζιλιέτ Μπινός αποκάλυψε πως μόνο μικρό μέρος της ταινίας γυρίστηκε στη Νορβηγία ενώ τα περισσότερα γυρίσματα έγιναν σε στούντιο. Πρόσθεσε μάλιστα πως στην προκειμένη περίπτωση λειτόυργησε η δυναμική της φαντασίας ως ερμηνευτική προσέγγιση. Όσο για τον χαρακτήρα της είδε το ταξίδι της ηρωίδας Τζοζεφίν Πίρι σαν μια μεταμόρφωση από παγόνι σε σκυλί που προσπαθεί να επιβιώσει σε άγριες συνθήκες. Στη μέση του πουθενά, ανέφερε η Μπινός, η Τζοζεφιν περνά από το θυμό, στη ζήλεια και το μίσος για να γίνει τελικά πιο ανθρώπινη. Κανείς δεν θέλει τη νύχτα αλλά χρειαζόμαστε να δούμε τη νύχτα και τότε αλλάζουμε.

Από την άλλη η σκηνοθέτις Ιζαμπέλ Κοιξέ σημείωσε πως είδε τον «Νανούκ του Βορρά» αρκετές φορές πριν τα γυρίσματα ως πηγή έμπνευσης. Προς το κλείσιμο της συνέντευξης τύπου έδωσε και μια ευχή στον εαυτό της: Ο δρόμος του κινηματογράφου, δρόμος που από μικρή ήθελα να ακολουθήσω είναι γεμάτος πέτρες. Ελπίζω να πατώ στις ίδιες πέτρες που πατούν και οι άντρες σκηνοθέτες.

The post Η συνέντευξη τύπου για την ταινία έναρξης” Nobody wants the Night”. Όλα τα φώτα πάνω στη Ζιλιέτ Μπινός appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδια, Σάτιρα, 80’ ,Γαλλία 1998

Πρωτότυπος Τίτλος: Le Diner De Cons Γλώσσα: Γαλλικά, Διανομή Odeon

Του Φράνσις Βέμπερ

Με τους Ζακ Βιλερέ ,Τιερί Λερμίτ, Φρανσίς Ουστέρ

 ΠΛΟΚΗ

Κάθε Τετάρτη, ο Πιερ και οι φίλοι του διοργανώνουν μια εκκεντρική συνάντηση την οποία αποκαλούν «Δείπνο Ηλιθίων». Ο καθένας τους προσκαλεί στο δείπνο αυτό, τον πιο ηλίθιο άνθρωπο που έχει συναντήσει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Αυτός που έχει φέρει μαζί του τον πιο χαζό προσκεκλημένο, ανακηρύσσεται νικητής της εβδομάδας. Όλα θα αλλάξουν όταν ο Πιέρ θα προσκαλέσει στο δείπνο τον αγαθό και καλόκαρδο Φρανσουά – υπάλληλο της τοπικής εφορίας. Η αξεπέραστη επιτυχία του στη Γαλλία, έχει εμπνεύσει Αμερικάνικο remake καθώς και θεατρικό έργο που έχει παιχτεί σε εκατοντάδες πόλεις ανά τον κόσμο.

 ΚΡΙΤΙΚΗ

Από τις μεγάλες εμπορικές επιτυχίες του Γαλλικού σινεμά της δεκαετίας του 90, σκηνοθετημένη, από τον Φράνσις Βέμπερ, με τη θεατρική μεταφορά του έργου να φτάνει και στις Αθηναϊκές  θεατρικές σκηνές. Στο «Δείπνο Ηλιθίων» ο Γάλλος σκηνοθέτης θα πάρει στοιχεία από τις 2 προγενέστερες του ταινίες και με μοναδικό τρόπο θα τα ενσωματώσει εδώ.

Σκόπιμη φλυαρία επί παντός επιστητού από τους πρωταγωνιστές, απρόσκλητοι επισκέπτες, διεισδυτικό χιούμορ κι ανατροπές μέσα από μια σειρά παρεξηγήσεων, θα κρατήσει το ενδιαφέρον σας αμείωτο μέχρι το απότομο τέλος, μα αυτό που αξίζει να δει κανείς είναι το ταπεραμέντο του ευτραφή αλλά γλυκύτατου κωμικού Ζακ Βιλερέ, κυριολεκτικά θυμίζει τις υποκριτικές ικανότητες του Τσάρλι Τσάπλιν.

Ι.Γ

2. Κουβανέζικος Έρωτας

Κωμωδία, 98’, Μ. Βρετανία 2014,

  Πρωτότυπος Τίτλος: Cuban Fury, Διανομή Feelgood

Του Τζέιμς Γκρίφιθς

Με τους  Νικ Φροστ, Ρασίντα Τζόουνς, Ολίβια Κόλμαν, Κρις Ο’ Ντάουντ, Ίαν Μακσέιν, Αλεξάντρα Ρόουτς

  ΠΛΟΚΗ

Ο Bruce έχει χάσει τη φόρμα του, την πίστη του στην αγάπη και την όρεξη για ζωή και χορό, το εφηβικό του πάθος. Χρειάζεται να εμφανιστεί η Julia, μια όμορφη, αστεία Αμερικανίδα για να επανεξετάσει τη βαρετή του ύπαρξη. Μόνο που πρόκειται για άπιαστο όνειρο και επιπλέον τη διεκδικεί ο αρρενωπός συνάδελφος του Drew, γεγονός που σπρώχνει τον Bruce στο να παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια. Αρκεί η βοήθεια της πιστής αδελφής του και του θεότρελου φίλου του για να ζωντανέψει το χορευτικό τέρας μέσα του και να ζήσει έναν κουβανέζικο έρωτα;

 ΚΡΙΤΙΚΗ

Ασταμάτητο latin dance, απολαυστικές ερμηνείες αλλά το ερωτικό φλερτ του εύσωμου υπαλλήλου για την ωραία του προϊστάμενη είναι πέρα για πέρα κοινότυπο, σε μια ιστορία τόσο προβλέψιμη που βγάζει μάτι. Οι Βρετανοί συγγραφείς Τζον Μπράουν και Νικ Φροστ μόνο σε 1-2 στιγμές θα βρουν τον τρόπο να μας κάνουν αυθόρμητα να γελάσουμε, αλλά κάτι αστειάκια του τύπου “θα ήταν τιμή μου να σε γ…..” δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από έναν ευτελή σεξισμό.

Ι.Γ

3.Λόγια και Εικόνες

Ρομαντική κομεντί,111′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος:  Words and Pictures, Διανομή Village

Του Φρέντι Σέπισι

Με τους Ζιλιέτ Μπινός, Κλάιβ Όουεν

ΠΛΟΚΗ

Ένας επιδεικτικός καθηγητής φιλολογίας και μια στωική καθηγητής καλών τεχνών συγκρούονται κατά την διάρκεια των μαθημάτων τους σε ένα ιδιωτικό κολλέγιο. Το φλερτ που αρχίζει ανάμεσά τους θα προκαλέσει έναν έντονο ανταγωνισμό τόσο στους ίδιους όσο και στους μαθητές των τάξεών τους καθώς όλοι προσπαθούν να ανακαλύψουν τι είναι πιο ισχυρό… Η δύναμη των εικόνων ή των λέξεων.

The post Πρεμιέρες…από 14-20 Αυγούστου appeared first on screeneye.gr.

Έγκλημα, Ρομαντικό δράμα,116’, Γαλλία 1986 Γλώσσα: Γαλλικά

Του Λεό Καράξ

Με τους

Ντενίς Λαβάν, Ζιλιέτ Μπινός, Ζιλί Ντελπί, Μισέλ Πικολί

Ευχάριστη ήταν η έκπληξη που μας επιφύλασσε  για το καλοκαίρι ετούτο, η εταιρεία διανομής Rosebud,  γιατί φέρνει στο φως ένα από τα πρωτόλεια έργα του καλλιτέχνη Λεό Καράξ, τη  « Δικιά μας Νύχτα»(Mauvais sang), με τις λιγοστές και ιδιαίτερες ταινίες του, να μην προβάλλονται ποτέ στην ώρα τους στην Ελλάδα, με μοναδική εξαίρεση το « Holy Motors» του 2012. Ο  Καράξ, πριν ασχοληθεί με τη μαγεία της κάμερας, εργάστηκε ως  κριτικός κινηματογράφου –στο περιοδικό που άνοιξε δρόμους στο παγκόσμιο σινεμά-   «Cahiers du Cinéma».

Στο Παρίσι του μέλλοντος, μια μυστηριώδης νέα ασθένεια( προφανώς αναφέρεται στο AIDS), σκοτώνει νέα παιδιά που κάνουν έρωτα χωρίς συναίσθημα. Δύο απατεώνες, ο Μαρκ κι ο Χανς σχεδιάζουν να κλέψουν  ένα φιαλίδιο από μια φαρμακευτική εταιρεία, ώστε ν’ αποπληρώσουν τα χρέη τους στην Αμερικανίδα Κάρολ, και χρησιμοποιούν  σαν δόλωμα τον νεαρό Άλεξ, έναν μποέμ έφηβο, ο πατέρας του οποίου ήταν συνεργάτης τους πριν αυτοκτονήσει. Ο Άλεξ θα γνωρίσει την Άννα, η οποία είναι ερωμένη του γέρο Μάρκ και θα την διεκδικήσει μέχρι τέλους.

Η « Δικιά μας Νύχτα» είναι γυρισμένη το 1986, μια χρονιά που το γαλλικό κοινό κορεσμένο από το επαναλαμβανόμενο ύφος βετεράνων δημιουργών( όπως το« Χαίρε Μαρία» του Γκοντάρ αλλά και τις αδιάφορες απομιμήσεις, όπως ήταν το «Subway» του Μπεσόν), έκανε για τα καλά τη στροφή προς το εύπεπτο αμερικάνικο σινεμά. Το περίεργο, είναι το γεγονός ότι δεν αποτελεί ένα ακόμη αντίγραφο  της δοκιμασμένης σχολής της νουβέλ βάγκ -όπως λανθασμένα κατηγορήθηκε- αλλά ο Καράξ δείχνει μια διεφθαρμένη κοινωνία, λειτουργώντας με την αθωότητα και του ήρωα του -του Άλεξ-και του ίδιου ως  συνειδητού ταινιουφάγου που είναι. Συνθέτει στιγμές, εικόνες κι εποχές,  που τον σημάδεψαν, πηγαίνοντας πίσω στις ρίζες του φιλμ νουάρ, είτε με το εναρκτήριο 40 δευτερολέπτων αποκαλυπτικό σκηνικό μαυρόασπρου φόντου, είτε με αυτή καθ’αυτην την ιστορία, που φέρει και το στοιχείο του μυστηρίου.

Ταυτόχρονα, αποδομεί πλήρως κάθε προσπάθεια να τον κατατάξει κανείς σε  κατηγορία, αλλάζοντας διαρκώς- μέσα στο έργο-την κινηματογραφική του γλώσσα και τεχνική, υιοθετώντας ακόμα και τον κωμικό σουρεαλισμό του Μπουνιουέλ, (είναι ευφυέστατη η έμπνευση του να τοποθετήσει τον κεντρικό ήρωα μαζί με δυο γκάγκστερ σε ένα αμάξι, και οι τρεις  γυμνοί από τη μέση και πάνω, να συζητούν για την κομπίνα που καταστρώνουν), αποκαλύπτοντας με συμβολισμούς τα ηθικά τους μπερδέματα, και την απουσία συνοχής, για τις εν θερμώ αποφάσεις τους. Ο Μπουνιουέλ εδώ έχει την τιμητική του,  ιδίως μέσα από την ταινία του « Χρυσή Εποχή», για τα εμπόδια που τίθενται στους δυο νέους, έτσι ώστε να ολοκληρώσουν την ερωτική τους επιθυμία.

Στο πρόσωπο της Άννα -την οποία ερμηνεύει η για χρόνια σύντροφος του Καράξ Ζιλιέτ Μπινός- ο σκηνοθέτης θα δει όλες εκείνες τις γυναίκες που παρέμειναν παγιδευμένες και δυστυχισμένες στην εθιστική εξάρτηση από μια σχέση που δεν οδηγεί πουθενά( ο αντισυμβατικός της έρωτας για τον πολύ μεγαλύτερο της Μαρκ, που δεν της δίνει καμία σημασία), κι ο νεαρός Άλεξ από την άλλη, να διαισθάνεται την εκατέρωθεν έλξη….μα να  μην μπορεί ούτε τον Μάρκ( Μισέλ Πικολί) ούτε  και τον μονόφθαλμο καθημερινό ηδονοβλεψία της Άννα(τον οποίο ερμηνεύει ο ίδιος ο σκηνοθέτης),   να αντικαταστήσει.

Η αλήθεια είναι ότι η κάμερα του Καράξ, ουδόλως προβάλλει τα ερωτικά σημεία του σώματος της 22χρόνης Μπινός, αλλά κάνει αρκετά κοντινά ζουμ στα πόδια της, στο γοητευτικό της πρόσωπο, στο μπλε της μπουρνούζι στις κόκκινες ή μαύρες μπλούζες της, με όλο το στιλ να παραπέμπει στην γκονταρική ηρωίδα  Άννα Καρίνα.Η ταινία στην πραγματικότητα δεν αφορά την Άννα αλλά τον Άλεξ( τον μετέπειτα περιζήτητο Ντενίς Λαβάν) τα όνειρα του, τις απογοητεύσεις του, τον ανεκπλήρωτο του έρωτα, σε μια κοινωνία κυνική και αδιάφορη από ατομικά- εσωτερικά ερεθίσματα.

Θα ξαφνιαστείτε, όταν στη « Δικιά μας Νύχτα» θα δείτε  -σε μικρό ρόλο- μια ακόμη ανακάλυψη του Γκοντάρ, την υπέροχη 16χρόνη τότε- Ζίλι Ντέλμπι, ίσως στον πιο αισθαντικό και ανθρώπινο χαρακτήρα του έργου.

Άξιο μνείας και το μουσικό χαλί, με το « Modern love» του Ντέιβιντ Μπάουι να δίνει τον τόνο, σε ένα χορευτικό του Άλεξ, στους άδειους δρόμους του Παρισιού, που μας έκανε να θυμηθούμε το πρόσφατο φιλμ «Frances ha», σε μια στιγμή αναγνώρισης της σημαντικής ταινίας του Λεό Καράξ από τον αμερικάνο συνάδελφό του Νόα Μπάουμπαχ.

Η διανοουμενίστικη υψηλή αισθητική και κάποια περιττά πλάνα, ενίοτε δημιουργούν σύγχυση και μπερδεύουν, το εγχείρημα όμως παραδόξως δεν δημιουργεί ιδιαίτερο κενό και πλήξη, αν αναλογιστεί κανείς το κινηματογραφικό πείραμα του Γάλλου σκηνοθέτη.

“Η Δικιά μας Νύχτα” από 19/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Rosebud/Odeon

The post Η Δικιά μας Νύχτα-Mauvais sang( 1986) appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφία,Δράμα, 95’, Γαλλία 2013, Γλώσσα: Γαλλικά

Του Μπρούνο Ντιμόν

Με τους Ζιλιέτ Μπινός, Ζαν Λουν Βενσάν, Εμμανοέλ Κάουφμαν, Μάριον Κέλερ

Ο Γάλλος Μπρούνο Ντιμόν στα τέλη του 1990 θεωρήθηκε το μεγάλο ταλέντο του art-house σινεμά, οι ταινίες του στηριζόμενες κυρίως στο έντονο προσωπικό στοιχείο, σε ερασιτέχνες ηθοποιούς και όντας ακραία φιλοσοφικές, είχαν πάντα περιορισμένη απήχηση. Τώρα εδώ θα συνεργαστεί με την Ζιλιέτ Μπινός, που ερμηνεύει τα τελευταία χρόνια της διάσημης γλύπτριας, Καμίλ Κλοντέλ («Camille Claudel 1915»), σ’ ένα ρόλο που είχε ερμηνεύσει κατά το παρελθόν και η Ιζαμπέλα Ατζανί.

 Η ταινία επικεντρώνεται στο κομμάτι της ζωής της Κλοντέλ όπου βρίσκεται έγκλειστη στο ψυχιατρείο, περικυκλωμένη από ακραίες περιπτώσεις ψυχολογικά ανισόρροπων ατόμων, που τη ρίχνουν ακόμα πιο χαμηλά. Η Ζιλιέτ Μπινός στον πιο καταθλιπτικό ρόλο της καριέρας της, προσπαθεί στο μέτρο του δυνατού να ερμηνεύσει μια από τις πιο πολύπλοκες προσωπικότητες του 20ου αιώνα. Υπάρχουν στιγμές που αποτυπώνεται απόλυτα ο ψυχικός πόνος ενός ευφυούς ατόμου, έγκλειστου μέσα σε ένα ίδρυμα. Η Κλοντέλ κλαίει, εκλιπαρεί για ελευθερία η οποία δεν έρχεται ποτέ. Η απρόσμενη επίσκεψη του αδερφού της θα της αναπτερώσει κάπως το ηθικό.

Ο Ντιμόν δεν κάνει κάτι παραπάνω από το να αποτυπώσει την αλήθεια. Αργόσυρτα πλάνα, φυσικός φωτισμός, διάλογοι με το σταγονόμετρο(αλλά σαφώς μεγαλύτερης διάρκειας από τις άλλες περισσότερες ταινίες του δημιουργού). Το έργο τελικά δεν ξεπερνά τις δικές του εμμονές και συμβάσεις που περιορίζουν την απήχηση του σε ένα συγκεκριμένο μικρό ακροατήριο, δοκιμασμένο σε βαριές σινεφίλ καταστάσεις.

Μένει στη μνήμη για τους αποκρουστικούς δευτερεύοντες χαρακτήρες του ψυχιατρείου, και για δύο-τρεις στιγμές της Μπινός, με φωνές, κραυγές και γοερά κλάματα.

“Καμίλ Κλοντέλ 1915″ από 10/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Videorama

The post Καμίλ Κλοντέλ 1915 (Camille Claudel 1915) appeared first on screeneye.gr.