Δραματική κομεντί, 104΄, Ινδία – Γαλλία – ΗΠΑ- Γερμανία, 2013

Πρωτότυπος Τίτλος: Dabba, Γλώσσα: Ινδικά/ Αγγλικά

Του Ριτές Μπάτρα

Με τους Ιρφάν Καν, Νιμράτ Καούρ, Ναβαζουντίν Σιντίκι

«Καμιά φορά ένα λάθος τρένο σε βγάζει στο σωστό προορισμό». Ένα μοτίβο που ακούγεται στην ταινία και εμπεριέχει μεγάλη δόση αλήθειας. Τουλάχιστον στην περίπτωση του μοναχικού λογιστή Σαατζάν (ο σπουδαίος Ιρφάν Καν του «Slumdog Millionaire» και της «Ζωής του Πι») που εργάζεται σε μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία και βλέπει έκπληκτος κάποιο “νταμπαβάλα” να του παραδίδει ένα lunchbox γεμάτο με θεσπέσιο φαγητό. Εδώ και 120 χρόνια στη Μουμπάι, κάθε πρωί 5.000 νταμπαβάλα (Dabbawallahs), δηλαδή τοπικοί κούριερ φαγητού, διανέμουν ζεστά γεύματα από την κουζίνα των νοικοκυρών στα γραφεία των συζύγων τους. Το λάθος αυτό – η πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο είναι μόλις μία στο εκατομμύριο σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ που θεώρησε σχεδόν αλάνθαστο το παμπάλαιο κωδικοποιημένο σύστημα διανομής των νταμπαβάλα – θα γίνει αφορμή για να ξεκινήσει μια ιδιαίτερη σχέση δια αλληλογραφίας μεταξύ του λογιστή και της νοικοκυράς. Φυσικά το μέσο είναι πάντα το ίδιο: ένα lunchbox που όμως ανάμεσα σε κάποια από τα λαχταριστά πιτάκια του κρύβει κι ένα νέο γράμμα.

Ένα φιλμ χάρμα ιδέσθαι. Απολαυστικό, φρέσκο και γευστικό σαν τα φαγητά που μαγειρεύει η γλυκιά Ίλα. Παντρεμένη, νεαρή μητέρα και μοναχική σύζυγος, η Ίλα αναπάντεχα βρίσκει μια διέξοδο – και μαζί χαραμάδα φωτός και αισιοδοξίας- από τη μιζέρια ενός γάμου καταδικασμένου στο σκοτάδι και την έλλειψη επικοινωνίας. Ο κυνικός κι απαθής Σαατζάν από την άλλη, είναι ένας μεσήλικας χήρος που έχει πάψει προ πολλού να έχει ενδιαφέρον για οτιδήποτε. «Παρακολουθώ τηλεόραση» είναι η απάντηση του στην ερώτηση του αφελή βοηθού του Σαίκ (χαρακτήρας- κλειδί για την εξέλιξη της πλοκής και κυρίως των χαρακτήρων) για το τι κάνει στον ελεύθερο χρόνο του. Θα ανακαλύψει όμως ξανά τη γεύση του σπιτικού φαγητού και μαζί τη χαμένη όρεξη του για ζωή. Η συναισθηματική ζεστασιά και ο βαθιά ανθρωπιά που βγάζει το φιλμ οφείλεται στην «επαφή» δύο μοναχικών ψυχών. Δύο ανθρώπων που δεν περιμένουν τίποτε πλέον από την προδιαγεγραμμένη καθημερινότητα τους. Θα φτάσουν όμως στο σημείο να την αμφισβητήσουν κάποια στιγμή και θα αναθεωρήσουν τις επιλογές τους. Στα αφοπλιστικά, συγκινητικά γράμματα που ανταλλάσουν αφουγκραζόμαστε τη δική τους λαχτάρα κάθε φορά που διαβάζουν τις πρώτες γραμμές.

Σε ένα χαοτικό, δύσκαμπτο και αναχρονιστικό περιβάλλον, αυτό της «απάνθρωπης» Μουμπάι, χρειάζεται μεγάλα ψυχικά αποθέματα για να διατηρήσει κάποιος τα όνειρα του ζωντανά. Η αλληλογραφία των 2 ξένων αρχίζει με τα τυπικά («ευχαριστώ που επέστρεψες καθαρά τα κουτάκια»), εξελίσσεται στα αναμενόμενα (ειλικρίνεια, αλληλοσεβασμός και κατανόηση) και καταλήγει στα… προβλέψιμα; Όχι ακριβώς. Η συνάντηση που όλοι περιμένουν ίσως να πραγματοποιηθεί. Ίσως κι όχι. Σημασία έχει ότι αυτοί οι δύο ξένοι μοιράστηκαν ένα κοινό δρόμο, χωρίς να συναντηθούν ποτέ, σταματώντας για λίγο το χρόνο ώστε να τραβήξουν τα όνειρα τους από την λάσπη της Μουμπάι.

Πικρό, μελαγχολικό το χιούμορ στο υπέροχο σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός ταλαντούχου ινδού σκηνοθέτη. Μαζί με έναν παλιομοδίτικο, εξωτικό ρομαντισμό. Αυτά τα δύο στοιχεία συνδυαζόμενα με μια κομψή, φινετσάτη αφήγηση που φέρνει στο νου το στιλιστικό σύμπαν του Γουόν Καρ Γουάι και την αφοπλιστική λεπτότητα του Σατιαζίτ Ρέι, μετατρέπουν το «Lunchbox» σε μια σπάνια κινηματογραφική απόλαυση. Με συμβολισμούς και προβληματισμό που παραπέμπουν ευθέως στη «Μοναχική γυναίκα» του Ρέι, το «Lunchbox» (που τιμήθηκε στις Κάνες τo 2013 με το βραβείο Εβδομάδας Κριτικής) του ταλαντούχου Ριτές Μπάτρα, αποδίδει επακριβώς την ερμηνεία στον όρο feelgood ταινία.

«The Lunchbox» από 4/9 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post The Lunchbox appeared first on screeneye.gr.

Δραματική κομεντί, 104΄, Γαλλία 2014, Πρωτότυπος Τίτλος: Avis de mistra

Της Ροζ Μπος

Με τους  Ζαν Ρενό, Άννα Γκαλιένα, Κλοέ Ζουανέ, Ουγκό Ντεσιού, Λουκά Πελισιέρ

Ο Πολ, δύστροπος αγρότης από την Προβηγκία που δεν έχει μιλήσει με την κόρη του εδώ και χρόνια, «δέχεται» να φιλοξενήσει στο κτήμα του τα 3 εγγόνια του από το Παρίσι, τα οποία δεν έχει δει ποτέ στη ζωή του. Τούτη η άβολη κατάσταση είναι αποτέλεσμα γυναικείας ευρεσιτεχνίας- η Ιρέν, σύζυγος του Πολ, δέχεται να διευκολύνει την κόρη τους που βρίσκεται στις τελευταίες λεπτομέρειες του διαζυγίου της- και ο οξύθυμος παππούς, αναγκάζεται να συμβιώσει για μερικές βδομάδες με 2 έφηβους που νοσταλγούν τη ζωή τους στο Παρίσι και το μικρό κωφάλαλο αδελφάκι τους. Ο μικρός Τεό απόλυτα φυσιολογικά και αναμενόμενα, θα μαλακώσει τη σκληρή καρδιά του παππού του και θα συντελέσει τα μάλα στο να γίνει αυτό το καλοκαίρι, το «καλύτερο» στη ζωή όλων…

Γλυκιά αλλά όχι γλυκερή. «Αθώα» αλλά με αρκετές πονηρές μπηχτές ματιές. Γεμάτη από κλισέ τα οποία όμως ενίοτε ανατρέπει ή σαρκάζει. Η ταινία της Ροζ Μπος («Τη νύχτα που χάθηκαν τα αστέρια») έχει πράγματα ενδιαφέροντα να μας πει κι ας μην φαίνονται με την πρώτη. Παρότι έχει τις αδυναμίες και τα … θεματάκια  της – το αμάλγαμα μεταξύ τρυφερότητας και σκληρού δράματος δεν λειτουργεί πάντα, ενώ μια δόση ηθικολογίας περισσεύει- καταφέρνει χάρη στην απλότητα και την κατασταλαγμένη σοφία της, να μην γίνει στιγμή ενοχλητική ή κουραστική. Η σεναριακή φαρέτρα είναι γεμάτη από συγκρούσεις και αντιθέσεις που έχουν γούστο. Εφηβικοί έρωτες που δοκιμάζονται, ριζικές διαφορές στην καθημερινότητα μεταξύ πόλης και χωριού, το ιλαροτραγικό τέλος στη διαδρομή του χίπικου κινήματος, το χάσμα των γενεών, η ουσιαστική έννοια της οικογένειας, η αμφίδρομη σχέση ανθρώπου και φύσης (ο παλαιοχίπις Πολ έχει αφιερώσει τη ζωή του στην καλλιέργεια ελιάς), το σωτήριο άρωμα του καλοκαιριού, η αφύπνιση της σεξουαλικότητας και άλλα πολλά γεμίζουν ένα κοινότυπο κατά τα άλλα στόρι με ζωηρές πινελιές.

Η βασική πλοκή του «Καλοκαιριού» δεν στηρίζεται σε ένα και μόνο άξονα-φυσικά και η φατσούλα του μικρού Τεό αρκεί για να χαμογελάσει ακόμη κι ο πιο κακόκεφος θεατής- αλλά έχει πλεονεκτήματα ικανά για να υπερκαλύψουν τα αναμενόμενα κλισέ και να προσελκύσουν μια μεγάλη μερίδα του κοινού. Κυριότερο όλων φυσικά είναι το ακαταμάχητο τοπίο της Προβηγκίας, ενός τόπου σπάνιας ομορφιάς στη Νοτιοανατολική Γαλλία, που θα σας αναγκάσει να ξεσκονίσετε χάρτες και ταξιδιωτικούς οδηγούς και να το βάλετε στο bucket list της καρδιάς σας. Χωρίς να αφομοιώνει κάποια ρηξικέλευθη ή καινοτόμα οπτική στη γραφή της, η σκηνοθέτιδα ακολουθεί μια αφήγηση που μοιάζει με… αεράκι. Όλα κινούνται γύρω από τη δραματική ματιά του μικρού Τεό (Λουκά Πελισιέρ)που γίνεται ο καταλύτης στη ζωή των υπολοίπων.

Ζώντας σε περιβάλλοντα προστατευμένα, απομονωμένα ή ακόμη και εχθρικά για τους υπολοίπους, τα μέλη της οικογένειας του Πολ δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στην αληθινή αγάπη, τη φιλία ή το απλό, χωρίς καμιά δέσμευση σεξ («η γιαγιά σου ήταν ιέρεια του σεξ στα 60ς» λέει ο χαρλεάς στον εμβρόντητο εγγονό). Ευτυχώς η ευεργετική ενέργεια του καλοκαιριού και της ακαταμάχητης Προβηγκίας έρχεται να βάλει λίγη τάξη στο χάος της ζωής των πρωταγωνιστών.

“Το Καλοκαίρι της Ζωής μας” από 24/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Το Καλοκαίρι της Ζωής μας appeared first on screeneye.gr.

Δραματική κομεντί, 104΄, Γαλλία, 2013

Του Φιλίπ Λε Γκλε 

Με τους Φαμπρίς Λουκινί, Λαμπέρ Γουιλσόν, Μάγια Σάνσα

Ο Γκοτιέ, σταρ τηλεοπτικής σαπουνόπερας όπου υποδύεται ένα χειρούργο που σώζει ζωές, καταφτάνει σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της γαλλικής επαρχίας. Εκεί ζει απομονωμένος από όλα κι όλους ο Σερζ, ένας βετεράνος συνάδελφος του που έχει εγκαταλείψει οριστικά (;) την υποκριτική. Ο Γκοτιέ θα επιχειρήσει να αποσπάσει το ναι του Σερζ για συμμετοχή του σε μια θεατρική παράσταση που φιλοδοξεί να ανεβάσει στην επόμενη σεζόν. Παρά τις αρχικές ενστάσεις του του Σερζ, ο Γκοτιέ θα επιμείνει και θα ζητήσει προθεσμία, διάρκειας μιας βδομάδας, πριν δώσει την τελική του απάντηση. Μόνη προϋπόθεση και απαίτηση του Γκοτιέ είναι να κάνουν μαζί πρόβες αυτές τις μέρες πάνω στο πρωτότυπο κείμενο του έργου. Ο «Μισάνθρωπος» του Μολιέρου, ένα έργο με εξαιρετική σημασία ακόμη και για τη σημερινή εποχή, θα δώσει την ευκαιρία στους δύο παλιόφιλους να εναλλάσουν ρόλους – άλλοτε τον Αλσέστ υποδύεται ο Γκοτιέ κι άλλοτε ο Σερζ- και να αντιπαραθέσουν τις συγκρουόμενες απόψεις τους  γύρω από τους διφορούμενους συμβολισμούς του Μολιέρου. Ταυτόχρονα θα γνωρίσουν μια χωρισμένη ιταλίδα, μόνιμη κάτοικο της περιοχής, που πουλάει το σπίτι της και δεν έχει σε καμία υπόληψη το επάγγελμα τους, καθώς θεωρεί όλους τους ηθοποιούς νάρκισσους!  

Όλη η φιλοσοφική θεώρηση του μολιερικού «Μισανθρώπου» διαπερνά τη ραχοκοκαλιά αυτής της δραμεντί, που προτάθηκε για τρία βραβεία Σεζάρ (πρώτου αντρικού ρόλου, σεναρίου, μουσικής). Πρόκειται για φιλμ φινετσάτο, ευφυές και διεισδυτικό, που ξεκινά σαν απλή «θεατρική» κομεντί χαρακτήρων γύρω από την καθημερινότητα των ηθοποιών και σταδιακά εξελίσσεται σε κραυγή αγωνίας για την ανθρώπινη φύση.

Με την επιλογή της πιο αμφίσημης και στιβαρής «κωμωδίας» του Μολιέρου, ο Φιλίπ λε Γκλε, σκηνοθέτης του συμπαθητικού «Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου», όπου επίσης πρωταγωνιστούσε ο εξαίσιος Λουκιντί, θίγει πολλά ζητήματα. Γραμμένος σε αλεξανδρινό δωδεκασύλλαβο στίχο στα 1666, ο αυτοβιογραφικός «Μισάνθρωπος» αφορά έναν αλλοτινό κόσμο, αυτόν της Αυλής του Λουδοβίκου ΙΔ, που σε πρώτο επίπεδο δείχνει οριστικά ξεπερασμένος. Με το πρόσχημα όμως της δελεαστικής προσφοράς για την επιστροφή του περιθωριοποιημένου Σερζ σε αυτή, την ευνοούμενη «βασιλική Αυλή» δηλαδή (απόλυτη η ταύτιση θεατρικής ή καλλιτεχνικής πιάτσας με την ελίτ μιας κοσμικής ολιγαρχίας), ο σκηνοθέτης βρίσκει την ευκαιρία να μας παρουσιάσει ένα έργο αγέραστο και σπάνιου διαλογισμού. Μέσα από τις μικρές ιδιοτροπίες, τις ανασφάλειες και φυσικά τα ναρκισσιστικά καπρίτσια των δύο ηθοποιών, παρουσιάζεται ένα κωμικό στην επιφάνεια του έργο, που όμως στον πυρήνα του κρύβει βαθιά θλίψη και φορτισμένα συναισθήματα. Το αληθινό πρόσωπο του κόσμου είναι για τον Σερζ όπως και στην περίπτωση του μισάνθρωπου Αλσέστ, «τρομακτικό» και απεχθές.

Η υποκρισία και η ψεύτικη ευγένεια, τα όρια τέχνης και ζωής, τα εναλλασόμενα πρόσωπα, η αναζήτηση της αλήθειας, η δοκιμασία της φιλίας, το ερωτικό στοιχείο είναι μερικά μόνο από τα θέματα που καταπιάνει με αφηγηματική ευαισθησία και ειλικρίνεια ο σκηνοθέτης. Σχεδόν σε όλα τα μέτωπα που ανοίγει αντεπεξέρχεται με θαυμαστή συνάφεια, φαντασία και δημιουργική κριτική. Όπως κι ο Μολιέρος, στέκει με αποφασιστικότητα πάνω από τους πρωταγωνιστές του και βάζει στην πρώτη γραμμή, τις προσωπικές αντιμαχίες, διαφορές ή ομοιότητες, για να αποδώσει πλήρως το προφίλ του θεατράνθρωπου που μπούχτισε από το ανθρώπινο είδος και επέλεξε την ολοκληρωτική μοναξιά για να νιώσει πρώτη φορά ελεύθερος. Όπως γίνεται όμως και στο έργο του Μολιέρου ή τον ομότιτλο πίνακα του Μπρίγκελ, κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο. Ο Φιλίπ Λε Γκλε ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στο ρηχό και την πεμπτουσία. Την υπερφίαλη ματαιοδοξία και την ομορφιά της απλότητας. Την αλήθεια και το ψέμα. Η βόλτα των δύο φίλων με το Μολιέρο πάνω στις ρόδες των ποδηλάτων τους δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό. Η αίσθηση της ευδαιμονίας, η απλή χαρά της ζωής δίνεται μέσα από το ανάλαφρο αεράκι που χαιδεύει το μαλλί. Ή μέσα από τις ακτίνες του ήλιου που ζεσταίνουν το δέρμα. Όμως πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος να πέσουν κάτω ή να γλιστρίσουν στο διπλανό ποταμάκι. Ακόμη κι αν στα ακουστικά ακούγεται ο απελευθερωτικός ύμνος του “Il mondo” (τι υπέροχη σκηνή αυτή στο αυτοκίνητο της Φρανσέσκα…). Ακόμη κι αν αυτή η βόλτα δεν τελειώνει ποτέ…

“Βόλτα με το Μολιέρο” από 8/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Βόλτα με το Μολιέρο(Cycling with Moliere) appeared first on screeneye.gr.

Οικογενειακή περιπέτεια, 104΄, Γλώσσα: Γαλλικά, Γαλλία 2013

Σκηνοθεσία: Νικολά Βανιέ

Με τους: Φελίξ Μποσουέ, Τσέκι Κάριο, Μαργκό Σατελιέ, Μεχντί Ελ Γκλαουί

Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Γαλλικές Άλπεις. Ο 6χρονος Σεμπαστιέν ζει με τον παππού και τα αδέλφια του στα χιονισμένα βουνά των Πυρηναίων και αντί να πηγαίνει στο σχολείο, όπως τα άλλα παιδιά από τα γύρω χωριά, αναλαμβάνει τις δουλειές της στάνης. Όταν πολλά ζώα της περιοχής θανατώνονται από τη δράση ενός «θηρίου» -όπως αποκαλούν οι γιδοβοσκοί τον άγνωστο φονιά- , οι υποψίες πέφτουν πάνω σε ένα τεράστιο λευκό σκύλο που κυκλοφορεί ελεύθερος στο δάσος.

Ο ανυπάκουος Σεμπαστιέν θα παρακούσει τις εντολές του παππού του και θα συναντήσει στο δάσος το επικίνδυνο «θηρίο». Το φόβητρο των χωρικών όχι μόνο θα αποδειχτεί άκακο και δεν θα πειράξει το αγόρι αλλά θα γίνει κι ο καλύτερος φίλος του, τον οποίο ο Σεμπαστιέν θα αποκαλεί πλέον Μπελ. Την ίδια περίοδο στην υπό γερμανική κατοχή Γαλλία έχουν ξεκινήσει οι πρώτες εκκαθαρίσεις κατά των εβραίων και πολλοί αντιστασιακοί τους βοηθούν να βρουν καταφύγιο στα χιονισμένα βουνά. Η δράση τους γίνεται γνωστή στους ναζί που καταφθάνουν με πολυάριθμο στρατό στα Πυρηναία. 

Πρόκειται για μια ακαδημαϊκή προσέγγιση- και επιπλέον η πρώτη κινηματογραφική διασκευή-  του ομότιτλου βιβλίου της ηθοποιού και συγγραφέα Σεσίλ Ομπρί, που γνώρισε επιτυχία σε Γαλλία και Αγγλία, ενώ μεγάλη απήχηση είχε και η γαλλική τηλεοπτική σειρά του 1965 που βασίστηκε στο τρυφερό παραμύθι της Ομπρί. Η γραφή του Νικολά Βανιέ («Ο τελευταίος κυνηγός») μπορεί να μη διαφοροποιείται από τα αναλόγου υφής και θεματικής οικογενειακά κινηματογραφικά δράματα για φιλόζωους αλλά έχει μια ενδιαφέρουσα ξεχωριστή ματιά. Ο Βανιέ με την επιμονή του να μεταφερθεί η δράση σε μια κρίσιμη και αμφιλεγόμενη για τη Γαλλία ιστορική περίοδο, πέτυχε να πρόσδώσει στα καρέ του αληθοφάνεια αλλά κι επιπρόσθετη αξία σε σχέση με τη σημειολογική ανάλυση του πρωτότυπου έργου. Επιπλέον κατάφερε να γεφυρώσει σωστά το χάσμα μεταξύ της ανάλαφρης περιπέτειας (χαρακτηριστικό των φιλμ που έχουν για ήρωες τετράποδα) και του ιστορικού δράματος. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα δει κάποιος στην ιστορία του «Belle et Sebastien» μια άλλη εκδοχή του Ολοκαυτώματος.

Πυρήνας του έργου παραμένει η τρυφερή και συγκινητική φιλία του αγοριού με το σκύλο. Εκπλήξεις δεν βρίσκεις πολλές στο «Belle et Sebastien», αφού όλα τα απαραίτητα συστατικά (ηθοπλαστικά μηνύματα, συγκίνηση, τρυφερά στιγμιότυπα μεταξύ του λιλιπούτειου πιτσιρικά και του θεόρατου σκύλου) είναι εδώ συν κάποια άλλα που δεν τα λες ακριβώς ανατρεπτικά αλλά αποκτούν το δικό τους χώρο – όσο αφήνει δηλαδή ελεύθερο ο τεράστιος τριχωτός πρωταγωνιστής- στο καμβά του Βανιέ. Έτσι, το εβραϊκό ζήτημα, η αντιστασιακή δράση του γιατρού, το φλερτ μεταξύ του γερμανού διοικητή και της αδελφής του Σεμπαστιέν, τα ψήγματα ανθρωπιάς στο βλοσυρό παππού, είναι μερικά στοιχεία που χρησιμεύουν ως γόνιμες λεπτομέρειες για να γίνει όχι απλώς κατανοητό αλλά σχεδόν επιβεβλημένο το συγκινητικό κομμάτι αυτής της χτισμένης πάνω στη διαφορετικότητα φιλίας.

Εικόνες αντιφατικές, περίεργες έως και αβάσταχτες για κάποιον κοινό νου, λαμβάνουν εδώ βάθος πέρα από την εικαστική αρτιότητα τους. Σε ένα χαρακτηριστικό ρόλο εμφανίζεται ο πρώτος Σεμπαστιέν, ο ηθοποιός Μεχντί Ελ Γκλαουί, που είχε εμφανιστεί στη τηλεοπτική σειρά του 1965, οποίος μάλιστα είναι και ο γιος της συγγραφέως. Τρομερή φάτσα ο νεαρός πρωταγωνιστής Φελίξ Μποσουέ επιλέχτηκε ανάμεσα σε δεκάδες άλλους υποψηφίους για το «έντονο βλέμμα και την προσωπικότητα που έβγαζε» σύμφωνα με το σκηνοθέτη, παρότι αποδείχτηκε ότι μάλλον φοβόταν να χαϊδέψει τα σκυλιά της ταινίας! Ειδικά όταν έμαθε ότι θα πρέπει να κάθεται να τον γλύφουν κιόλας αναγκάστηκε να περάσει εντατικά μαθήματα προσαρμογής σε…σκυλίσιες καταστάσεις!

 To ” Belle et Sebastien: Δύο Αχώριστοι Φίλοι” από 16/1 στους κινηματογράφους σε διανομή ODEON

The post Belle et Sebastien:Δύο Αχώριστοι Φίλοι appeared first on screeneye.gr.