Βιογραφικό δράμα, 116′, Αυστραλία, Μ. Βρετανία 2013

Του Τζόναθαν Τεπλίτζκι

Με τους  Κόλιν Φερθ, Νικόλ Κίντμαν, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζέρεμι Ιρβάιν

Ο Έρικ Λόμαξ  ήταν μέλος του Βρετανικού στρατού στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η  διμοιρία του είχε επιφορτιστεί με την κατασκευή ένα σιδηροδρόμου στη Νοτιοανατολική Ασία. Ο νεαρός στρατιώτης θα πέσει στα χέρια των Ιαπώνων και θα κακοποιηθεί ανελέητα.

Η ταινία έχει ως αφετηρία τη δεκαετία το 80’ , όταν ο Έρικ κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με  τρένο για τη Σκωτία, θα συναντήσει τη νοσοκόμα Πάτι θα την ερωτευτεί και θα την παντρευτεί. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο η Πάτι θα αντιληφθεί την αλλόκοτη συμπεριφορά του συζύγου της, στα τακτά διαστήματα αναζωπύρωσης των εφιαλτικών αναμνήσεων , μιας περιόδου της ζωής του , που για αυτήν είναι ακόμα άγνωστη. Θα ζητήσει τη βοήθεια ενός φίλου του, του Φίνλει, θα της πει χαρτί και καλαμάρι, τι συνέβη στο πεδίο της μάχης. Η μόνη λύση για τον Έρικ για να ξεπεράσει τους δαίμονες είναι να βρει τον βασανιστή του και να εξιλεωθεί… όπερ και εγένετο.

Στις αμέτρητες αντιπολεμικές ταινίες, προσθέτουμε τη βιογραφία του Έρικ Λόμαξ , όμως οι  μεγάλες ιδέες και οι καλοπροαίρετες  προθέσεις του Αυστραλού Τζόναθαν Τεπλίτζκι, δεν αρκούν.

Η σκηνοθετική του αυτοσυγκράτηση τον οδηγεί σε υπερβολικό ακαδημαϊσμό, που συν τω χρόνω,  καταλήγει –στα δύο από τα τρία μέρη-ανυπόφορα στατικός και μονότονος.

Υπερ-χρησιμοποιείται η σιγουριά που προσδίδει η τεχνική του φλας μπακ ,με τέτοιο τρόπο, ώστε το αποτέλεσμα να είναι αντίθετο από το επιδιωκόμενο, και τελικά το οδυνηρό οδοιπορικό του πρωταγωνιστή,  να  μην αγγίζει τις καρδίες μας.

 Η παρατεταμένη σε διάρκεια ρομαντική ιστορία του Έρικ με τη μετέπειτα σύντροφό του, τη Πάτι, θα παραμερίσει το πραγματικό ζητούμενο του κοινωνικού δράματος , που είναι η επώδυνη διαδικασία λύτρωσης κι επούλωσης των ψυχικών τραυμάτων του κεντρικού προσώπου, 40 χρόνια μετά τους φρικτούς βασανισμούς που υπέστη.

Όπως είναι δομημένο το έργο και με το σαθρό σεναριακό υπόβαθρο, κατ’ουδένα λόγο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο « Κύκλος των Αναμνήσεων» διερεύνα τις διαταραχές του Έρικ ή γενικά των μεταπολεμικών ψυχολογικών του νευρώσεων, όπως τις αποτύπωσε πιο πετυχημένα η Κάθριν Μπιγκελόου στο «Hurt Locker».

Στην τρίτη και τελευταία πράξη, στο τετ α τετ  του θύματος με τον θύτη, η συνάντηση δηλαδή του Έρικ  με τον Ιάπωνα βασανιστή του, τον Τακέσι Ναγκάσι,  εκεί θα δούμε τις πιο καλοδουλεμένες σκηνές του έργου και στο κομμάτι της φωτογραφίας, των ερμηνειών και των ουμανιστικών μηνυμάτων,  αλλά είναι δώρον άδωρον, όταν αυτό ξεκινά να συμβαίνει  από το 95 λεπτό. Μέχρι τότε, ποιος  πραγματικά αντέχει.

“Ο Κύκλος των Αναμνήσεων” από 10/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Ο Κύκλος των Αναμνήσεων appeared first on screeneye.gr.

Του Μπίλι Γουάιλντερ

Με τους Ουίλιαμ Χόλντεν, Μάρτα Κέλερ, Χοσέ Φερέρ, Μάριο Αντόρφ,

Ρομαντικό δράμα,116′, 1978

Περίπτωση αγνωμοσύνης και καραμπινάτης αδικίας στα τέλη της δεκαετίας του 70, όταν η Αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία έβαλε στο συρτάρι, την ταινία αυτή, με το πρόσχημα του παλαιομοδίτικου σεναρίου και  της ντεμοντέ για την εποχή αφηγηματικής της δομής, αγνοώντας επιδεικτικά τον σκηνοθέτη της, ένα πρόσωπο στο οποίο το Χόλιγουντ όφειλε να κάνει τεμενάδες για τα δεκάδες εκατομμύρια δολάρια που εισέρευσαν στα ταμεία- κυρίως της εταιρίας Universal -από τις ταινίες του, για 40 και πλέον χρόνια.Αναφερόμαστε στον Μπίλι Γουάιλντερ, τον σκηνοθέτη μεταξύ άλλων των έργων « Μερικοί το Προτιμούν Καυτό, ««Το Διαμέρισμα» και του καλλιτεχνικού αριστουργήματος του 1950 « Η Λεωφόρος της Δύσης», που είδαμε και στην Ελλάδα περίπου τέτοια εποχή το 2011.

Οι πραγματικοί λόγοι δεν φαίνεται να ήταν αυτοί που αναφέραμε αλλά η εκδικητική στάση των εταιριών έναντι του Γουάιλντερ, για την κριτική που ασκούσε στην μονόπλευρη πλεύση της κινηματογραφικής παραγωγής προς το επικερδές γλυκανάλατο «εύκολο σινεμά», αφήνοντας απ’ έξω ότι πιο σύνθετο και σκοτεινό.Ο γεννημένος στην πάλαι ποτέ Αυστροουγγαρία, Μπίλι Γουάιλντερ,  στα 71 του χρόνια, και με κινητικά προβλήματα να τον ταλαιπωρούν, θα βρει τα 6 εκατομμύρια δολάρια για να ολοκληρώσει το φιλμ, από την Γερμανική εταιρεία Bavaria, στην οποία είχε γράψει σενάρια τη δεκαετία του 20.

Στη « Fedora» ο διάσημος σκηνοθέτης υμνεί και συνδέει ταυτόχρονα 2 γυναίκες, την Άννα Καρένινα και την Γκρέτα Γκάρμπο, για την οποία κάποια στιγμή με προβοκατόρικο χιούμορ χαρακτήρισε ως κακή ηθοποιό, που με μανιέρα επαναλαμβάνει τους ίδιους ρόλους. Προφανώς και δεν το εννοούσε, άλλωστε η θρυλική ταινία του 1935 -που έφερε το όνομα της ηρωίδας του Τολστόι- είχε για πρωταγωνίστρια την ίδια την Γκάρμπο.

Την έναρξη -για ευνόητους λόγους δεν θα θέλαμε να την αποκαλύψουμε – θυμίζει κάτι από την ιστορία της Καρένινα. Όλο το υπόλοιπο έργο στηρίζεται  στη στάση ζωής της Γκάρμπο, με τη συνειδητή της επιλογή, να απομακρυνθεί από τα φώτα της δημοσιότητας και να απομονωθεί στο σπίτι της στην Καλιφόρνια.

Το κεντρικό πρόσωπο του Γουάιλντερ, μια σταρ του κινηματογράφου(Μάρτα Κέλερ), επιλέγει την Κέρκυρα ως το δικό της ησυχαστήριο. Μονίμως την βλέπουμε με καπέλο και μαύρα γυαλιά.  Ένας παραγωγός του Χόλιγουντ, ο Μπάρι(Ουίλιαμ Χόλντεν) , θα την ανακαλύψει και θα της προτείνει να ερμηνεύσει την Άννα Καρένινα, σε μια καινούρια διασκευή. Παρότι έδειξε θετική για την ερμηνεία του ρόλου, ο περίγυρός της δεν συναινεί,  από τον γιατρό της, την μαυροφορεμένη αριστοκράτισσα , μέχρι την αυταρχική της υπηρέτρια, ακόμα κι ο σοφέρ της, όλοι αυτοί δείχνουν να θέλουν να την ελέγχουν σε κάθε της κίνηση.

Η ευφυΐα του Γουάιλντερ θα φανεί όταν θα περιπλέξει σε πολλά επίπεδα το στόρι, όπως επί παραδείγματι θα  αποκαλυφθεί πως ο Μπάρι είχε στο παρελθόν ερωτική σχέση με την ηθοποιό, κάτι που η ίδια δείχνει να μην θυμάται.Η αποκάλυψη των αληθινών ταυτοτήτων( ποιος είναι ποιος) θα δημιουργήσει μια έκπληξη κι απορίες για του που το πάει ο διάσημος σκηνοθέτης. Κάπου εκεί το έργο ίσως κουράσει, οι ανατροπές, δεν ακολουθούν  σκηνοθετικό ρυθμό που να κρατάει το κοινό σε εγρήγορση, υπάρχει φλυαρία και στο σενάριο και στον ίδιο τον λόγο. Επίσης μια παρωχημένη -ακόμα και για το 70- αισθητική είναι εμφανής,  η « Fedora» από την άλλη δεν άξιζε να μείνει στην αφάνεια για τόσα χρόνια,  δίνει τροφή για σκέψη για το αδίστακτο σταρ σύστεμ, για την καταπίεση που υφίσταται ένας αδύναμος χαρακτήρας, για το όριο ανάμεσα στη λογική και στην τρέλα.

Αν εξαιρέσει  κανείς την πρώτη σκηνή, τα  60 λεπτά που ακολουθούν-πριν το φιλμ οδεύσει σε άλλα μονοπάτια- βλέπουμε διαρκώς Ελλάδα, όπως τα στενοσόκακα της Κέρκυρας, το περίφημο καφέ « Μαύρος Γάτος», κι ακούμε τους ήχους του μπουζουκιού. Γιατί άραγε δεν επιλέχθηκαν έλληνες για τους δευτερεύοντες ρόλους πλην του καλού αλλά αμερικανόφερτου ηθοποιού Πάνου Παπαδόπουλου  ;Παραμένει άγνωστο. Πάντως αν  αυτό γινόταν ,θα προσέφερε στο φιλμ αληθοφάνεια στους χαρακτήρες, ιδίως  του ρεσeψιονίστ, που έδειχνε εντελώς εκτός της ελληνικής κουλτούρας.

Η « Fedora» του 1978 σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με το αριστούργημα του Γουάιλντερ, τη « Λεωφόρο της Δύσης» του 1950, κουβαλάει όμως τη σοφία ενός ανθρώπου που έχει φάει το σινεμά με το κουτάλι κι επιλέγει να καταθέσει υπαρξιακούς προβληματισμούς, με την τεχνική που γνωρίζει καλύτερα κι ας είναι μιας άλλης εποχής. Είναι ένα έργο -όπως λέμε- «του δημιουργού», άνευ σκοπιμοτήτων, που ατύχησε να αναγνωριστεί στην ώρα του.

” Fedora” από 26/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Rosebud/ Odeon

The post Fedora( του 1978) appeared first on screeneye.gr.

Έγκλημα, Ρομαντικό δράμα,116’, Γαλλία 1986 Γλώσσα: Γαλλικά

Του Λεό Καράξ

Με τους

Ντενίς Λαβάν, Ζιλιέτ Μπινός, Ζιλί Ντελπί, Μισέλ Πικολί

Ευχάριστη ήταν η έκπληξη που μας επιφύλασσε  για το καλοκαίρι ετούτο, η εταιρεία διανομής Rosebud,  γιατί φέρνει στο φως ένα από τα πρωτόλεια έργα του καλλιτέχνη Λεό Καράξ, τη  « Δικιά μας Νύχτα»(Mauvais sang), με τις λιγοστές και ιδιαίτερες ταινίες του, να μην προβάλλονται ποτέ στην ώρα τους στην Ελλάδα, με μοναδική εξαίρεση το « Holy Motors» του 2012. Ο  Καράξ, πριν ασχοληθεί με τη μαγεία της κάμερας, εργάστηκε ως  κριτικός κινηματογράφου –στο περιοδικό που άνοιξε δρόμους στο παγκόσμιο σινεμά-   «Cahiers du Cinéma».

Στο Παρίσι του μέλλοντος, μια μυστηριώδης νέα ασθένεια( προφανώς αναφέρεται στο AIDS), σκοτώνει νέα παιδιά που κάνουν έρωτα χωρίς συναίσθημα. Δύο απατεώνες, ο Μαρκ κι ο Χανς σχεδιάζουν να κλέψουν  ένα φιαλίδιο από μια φαρμακευτική εταιρεία, ώστε ν’ αποπληρώσουν τα χρέη τους στην Αμερικανίδα Κάρολ, και χρησιμοποιούν  σαν δόλωμα τον νεαρό Άλεξ, έναν μποέμ έφηβο, ο πατέρας του οποίου ήταν συνεργάτης τους πριν αυτοκτονήσει. Ο Άλεξ θα γνωρίσει την Άννα, η οποία είναι ερωμένη του γέρο Μάρκ και θα την διεκδικήσει μέχρι τέλους.

Η « Δικιά μας Νύχτα» είναι γυρισμένη το 1986, μια χρονιά που το γαλλικό κοινό κορεσμένο από το επαναλαμβανόμενο ύφος βετεράνων δημιουργών( όπως το« Χαίρε Μαρία» του Γκοντάρ αλλά και τις αδιάφορες απομιμήσεις, όπως ήταν το «Subway» του Μπεσόν), έκανε για τα καλά τη στροφή προς το εύπεπτο αμερικάνικο σινεμά. Το περίεργο, είναι το γεγονός ότι δεν αποτελεί ένα ακόμη αντίγραφο  της δοκιμασμένης σχολής της νουβέλ βάγκ -όπως λανθασμένα κατηγορήθηκε- αλλά ο Καράξ δείχνει μια διεφθαρμένη κοινωνία, λειτουργώντας με την αθωότητα και του ήρωα του -του Άλεξ-και του ίδιου ως  συνειδητού ταινιουφάγου που είναι. Συνθέτει στιγμές, εικόνες κι εποχές,  που τον σημάδεψαν, πηγαίνοντας πίσω στις ρίζες του φιλμ νουάρ, είτε με το εναρκτήριο 40 δευτερολέπτων αποκαλυπτικό σκηνικό μαυρόασπρου φόντου, είτε με αυτή καθ’αυτην την ιστορία, που φέρει και το στοιχείο του μυστηρίου.

Ταυτόχρονα, αποδομεί πλήρως κάθε προσπάθεια να τον κατατάξει κανείς σε  κατηγορία, αλλάζοντας διαρκώς- μέσα στο έργο-την κινηματογραφική του γλώσσα και τεχνική, υιοθετώντας ακόμα και τον κωμικό σουρεαλισμό του Μπουνιουέλ, (είναι ευφυέστατη η έμπνευση του να τοποθετήσει τον κεντρικό ήρωα μαζί με δυο γκάγκστερ σε ένα αμάξι, και οι τρεις  γυμνοί από τη μέση και πάνω, να συζητούν για την κομπίνα που καταστρώνουν), αποκαλύπτοντας με συμβολισμούς τα ηθικά τους μπερδέματα, και την απουσία συνοχής, για τις εν θερμώ αποφάσεις τους. Ο Μπουνιουέλ εδώ έχει την τιμητική του,  ιδίως μέσα από την ταινία του « Χρυσή Εποχή», για τα εμπόδια που τίθενται στους δυο νέους, έτσι ώστε να ολοκληρώσουν την ερωτική τους επιθυμία.

Στο πρόσωπο της Άννα -την οποία ερμηνεύει η για χρόνια σύντροφος του Καράξ Ζιλιέτ Μπινός- ο σκηνοθέτης θα δει όλες εκείνες τις γυναίκες που παρέμειναν παγιδευμένες και δυστυχισμένες στην εθιστική εξάρτηση από μια σχέση που δεν οδηγεί πουθενά( ο αντισυμβατικός της έρωτας για τον πολύ μεγαλύτερο της Μαρκ, που δεν της δίνει καμία σημασία), κι ο νεαρός Άλεξ από την άλλη, να διαισθάνεται την εκατέρωθεν έλξη….μα να  μην μπορεί ούτε τον Μάρκ( Μισέλ Πικολί) ούτε  και τον μονόφθαλμο καθημερινό ηδονοβλεψία της Άννα(τον οποίο ερμηνεύει ο ίδιος ο σκηνοθέτης),   να αντικαταστήσει.

Η αλήθεια είναι ότι η κάμερα του Καράξ, ουδόλως προβάλλει τα ερωτικά σημεία του σώματος της 22χρόνης Μπινός, αλλά κάνει αρκετά κοντινά ζουμ στα πόδια της, στο γοητευτικό της πρόσωπο, στο μπλε της μπουρνούζι στις κόκκινες ή μαύρες μπλούζες της, με όλο το στιλ να παραπέμπει στην γκονταρική ηρωίδα  Άννα Καρίνα.Η ταινία στην πραγματικότητα δεν αφορά την Άννα αλλά τον Άλεξ( τον μετέπειτα περιζήτητο Ντενίς Λαβάν) τα όνειρα του, τις απογοητεύσεις του, τον ανεκπλήρωτο του έρωτα, σε μια κοινωνία κυνική και αδιάφορη από ατομικά- εσωτερικά ερεθίσματα.

Θα ξαφνιαστείτε, όταν στη « Δικιά μας Νύχτα» θα δείτε  -σε μικρό ρόλο- μια ακόμη ανακάλυψη του Γκοντάρ, την υπέροχη 16χρόνη τότε- Ζίλι Ντέλμπι, ίσως στον πιο αισθαντικό και ανθρώπινο χαρακτήρα του έργου.

Άξιο μνείας και το μουσικό χαλί, με το « Modern love» του Ντέιβιντ Μπάουι να δίνει τον τόνο, σε ένα χορευτικό του Άλεξ, στους άδειους δρόμους του Παρισιού, που μας έκανε να θυμηθούμε το πρόσφατο φιλμ «Frances ha», σε μια στιγμή αναγνώρισης της σημαντικής ταινίας του Λεό Καράξ από τον αμερικάνο συνάδελφό του Νόα Μπάουμπαχ.

Η διανοουμενίστικη υψηλή αισθητική και κάποια περιττά πλάνα, ενίοτε δημιουργούν σύγχυση και μπερδεύουν, το εγχείρημα όμως παραδόξως δεν δημιουργεί ιδιαίτερο κενό και πλήξη, αν αναλογιστεί κανείς το κινηματογραφικό πείραμα του Γάλλου σκηνοθέτη.

“Η Δικιά μας Νύχτα” από 19/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Rosebud/Odeon

The post Η Δικιά μας Νύχτα-Mauvais sang( 1986) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Έγκλημα, 116’, Η.Π.Α 2013

Του Σκοτ Κούπερ

Με τους Κρίστιαν Μπέιλ,Κέισι Αφλεκ, Γούντι Χάρελσον, Φόρεστ Γουίτακερ, Γουίλεμ Νταφόε, Ζοέ Σαλντάνα,Σαμ Σέπαρντ,

Success Story ακούμε….μα για κάποιο λόγο δεν το πιστεύουμε. Στον γοητευτικό κόσμο του σινεμά, τέτοιες ιστορίες έχουν ουσία και περιεχόμενο, με τα ταλέντα δύσκολα να κρύβονται. Η διαδρομή του Σκοτ Κούπερ το επιβεβαιώνει. Μέχρι το 2009 έπαιζε σε ρόλους δεύτερη διαλογής. Τότε αποφασίζει να πάρει για πρώτη φορά στη ζωή του κάμερα και να γυρίσει ένα σπαρακτικό δράμα, το «Crazy Heart». Λίγους μήνες μετά έβλεπε τον πρωταγωνιστή του, τον  Τζεφ Μπρίτζες, να σηκώνει το χρυσό αγαλματίδιο. Παραδόξως αυτή η οσκαρική ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, συμπορευόμενος με  εφτά ηθοποιούς της Χολιγουντιανής αφρόκρεμας, θα προσπαθήσει συνειρμικά να δείξει ότι η  σκοτεινή Αμερική της δεκαετίας του 70 ,του Βιετνάμ, της κοινωνικής βίας που βρισκόταν σε άνοδο, εξακολουθεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να υφίσταται.

 Η παρακμή της βαριάς αμερικάνικης βιομηχανίας και οι  συνέπειες για τους αδύναμους, η έλλειψη ευκαιριών που οδηγεί τους νέους στο πεδίο της μάχης( Ιράκ), οδηγεί στην ταξική-προλεταριακή εξαθλίωση.

Ο Ράσελ (Κρίστιαν Μπέιλ),  εργάζεται σε ένα εργοστάσιο Χάλυβα στις Η.Π.Α το οποίο οδεύει προς το οριστικό λουκέτο. Θα φυλακιστεί μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο θα εμπλακεί. Όταν θα βγει, θα βρεθεί μπροστά σε δύο απώλειες. Ο άρρωστος πατέρας του τελικά πεθαίνει και η σχέση του με τη Λένα (Ζόε Σαλντάνα) διαλύεται. Ο αδερφός του Ρότνει( Κέισι Άφλεκ),  επιστρέφει μετά από τέσσερις θητείες στο Ιρακ. Έχει ανεξόφλητα χρέη τα οποία θέλει γρήγορα να ξεπληρώσει συμμετέχοντας σε παράνομους αγώνες πάλης που τους οργανώνει ο Τζον Πέτι τον οποίο ερμηνεύει ο Γουίλεμ Νταφόε, όμως εκεί ο νεαρός Τζον θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν στυγνό εγκληματία και έμπορο ναρκωτικών τον Χάρλαν Ντε Γροτ( Γούντι Χάρελσον ) και η ζωή του τίθεται σε κίνδυνο.

Όλο αυτό που περιγράφουμε σκηνοθετείται από τον Κούπερ, με μια εμφανή σεναριακή νευρικότητα, καθώς από τη μέση κι έπειτα, θα εγκαταλείψει  τη μελέτη των οικογενειακά και οικονομικά παγιδευμένων του δύο ηρώων( του Ράσελ και του Ρότνει)  και θα  στρίψει το τιμόνι σε μια προβλέψιμη και συμβατική κατεύθυνση, ενός θρίλερ εκδίκησης, έχοντας ως βάση ναρκωτικά, αγώνες πυγμαχίας, και γκάνγκστερς.. θα  χαραμίσει έτσι την κοινωνική κριτική του προηγούμενου διαστήματος.

Έργο σκόπιμα υποτονικό , με ποιητικό τόνο, από την αρχή μέχρι και το τέλος, με  περιορισμένους διαλόγους , με ατμοσφαιρικά κοντινά πλάνα ακόμα και μέσα από τζάμια αυτοκινήτων, απολαυστικές οι γενικές εξωτερικές λήψεις από τα φουγάρα της βιομηχανικής περιοχής Μπράντοκ της Πενσυλβάνια,  υπάρχει μια καταπληκτική σκηνή απείρου κάλλους , με τον Κρίστιαν Μπέιλ και την μοναδική γυναικεία παρουσία του έργου, τη ΖοέΣαλντάνα ,  πάνω σε μια σκουριασμένη γέφυρα, τη στιγμή που  δίνουν τέλος στη σχέση τους. Τα εύσημα μας στον διευθυντή φωτογραφίας Μασανόμπου Τακαγιανάτζι.

Το εσωτερικό των ερειπωμένων κτιρίων επιλέγεται σχεδόν σε όλες τις βίαιες σκηνές, όπως και στην τελευταία πράξη του δράματος.  Ακουστική κιθάρα, μαντολίνο και μουσικές από Pearl Jam συνθέτουν το μελαγχολικό σάουντρακ. Μειλίχιος κι άδολος ο Κρίστιαν Μπέιλ στον ήρεμο αλλά δυναμικό ρόλο που του επιφύλασσε ο Σκοτ Κούπερ, εντελώς αλλιώτικος από τον γραφικό απατεωνίσκο που ερμήνευσε στον «Οδηγό Διαπλοκής».

Κρίμα που επιλέχθηκαν από τον σκηνοθέτη κινηματογραφικές ευκολίες, και κοινότυπες προσεγγίσεις, που τις έχουμε δει εκατό φορές, περιορίζοντας αισθητά τις δυνατότητες για να λάμψει πραγματικά η ταινία.

“Σκουριασμένη Πόλη” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos, Seven

The post Σκουριασμένη Πόλη(Out of the Furnace) appeared first on screeneye.gr.

Δραματική, 116’, ΗΠΑ- Γαλλία- Γερμανία- Βέλγιο 2013

Της Σάντρα Νέτελμπεκ

Με τους Μάικλ Κέιν, Κλεμάνς Ποεζί, Τζέιν Αλεξάντερ. Γκίλιαν Άντερσον, Τζάστιν Κερ

Ο κύριος Μόργκαν είναι ένας αμερικανός συνταξιούχος καθηγητής φιλοσοφίας που ζει στο Παρίσι. Έχοντας χάσει πρόσφατα τη σύζυγό του και βλέποντας τη μοναξιά να τον καταβάλλει – μαζί με την αδιαφορία για ουσιαστική επικοινωνία των δύο παιδιών τους που ζουν στις ΗΠΑ κι είναι απορροφημένα με τα δικά τους – ο ηλικιωμένος άντρας δεν έχει πλέον καμιά όρεξη για τη ζωή. Ώσπου γνωρίζει τυχαία στο λεωφορείο την παριζιάνα Πολίν. Η νεαρή δασκάλα χορού τσα-τσα (!) θα κεντρίσει το ενδιαφέρον του παραιτημένου άντρα και ανάμεσα τους θα δημιουργηθεί μια περίεργη σχέση που δεν είναι ακριβώς ερωτική αλλά ούτε και η τυπική φιλική σχέση ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα. Εκείνα που χωρίζουν την Πολίν και τον Μόργκαν είναι τόσα πολλά – από την διαφορά ηλικίας μέχρι την κουλτούρα ή τη γλώσσα-  αλλά υπάρχουν κι άλλα τόσα για να τους φέρουν πιο κοντά σε αυτό που αποκαλείται «σχέση ζωής». Όμως τα παιδιά του ηλικιωμένου ήρωα δεν βλέπουν με καλό μάτι τη νέα φίλη του πατέρα τους. Όταν με αφορμή ένα ατυχές περιστατικό αναγκάζονται να ταξιδέψουν στο Παρίσι, θα γίνουν θεατές μιας άβολης κατάστασης κι ανάμεσα στο γιο του Μόργκαν, τον Μάιλς, και την Πολίν θα δημιουργηθεί μια μεγάλη κόντρα με απρόβλεπτη εξέλιξη… 

Το μυθιστόρημα της Φρανσουάζ Ντορνέρ «La Douceur Assassine», αφορά μια ασυνήθιστη σχέση και ταυτόχρονα αφηγείται μια εξομολόγηση. Την εξομολόγηση του χήρου και ηλικιωμένου Μάθιου Μόργκαν προς τη νέα και νεαρή φίλη του Πολίν, για το νόημα που έφερε αναπάντεχα στη ζωή του η ύπαρξη της. Αυτό από μόνο του είναι ένα στοιχείο που περικλείει όλη την προβληματική της ταινίας γύρω από ένα βαθύ και συγκινητικό ουμανισμό. 

Η δημιουργός του «Bella Martha», η γερμανίδα σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος Σάντρα Νέτελμπεκ, αρνείται να προβεί σε εύκολες ή πιασάρικες λύσεις για το δράμα των ηρώων της. Προφανώς κι έχουν τα τραύματα, τις ανοιχτές πληγές ή ακόμη και τα άλυτα θέματα τους («δεν υπήρξα ποτέ καλός πατέρας» ομολογεί στην Πολίν ο κύριος Μόργκαν εξηγώντας έτσι την οργή του γιου του).  Όμως η Νέτελμπεκ δεν επιτρέπει ποτέ στην ταινία της να γίνει μελό και σχεδόν ποτέ – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- δεν καταλήγει προβλέψιμη. Η χαμηλών τόνων και υψηλού συναισθηματισμού δραμεντί της έχει μερικά ακαταμάχητα όπλα, με πρώτα από όλα την αφοπλιστική ερμηνεία του Μάικλ Κέιν, που αφήνει για λίγο στην άκρη τα ρούχα του μπάτλερ του Μπάτμαν, για να βουτήξει με όλο το είναι του σε ένα αυθεντικό χαρακτήρα. Σε ένα πραγματικό άνθρωπο.

Η αλήθεια της ταινίας είναι σκληρή, αδιαπραγμάτευτη και ταυτόχρονα το δεύτερο πιο δυνατό κομμάτι του έργου. Οι ηλικιωμένοι, αργοί και μοναχικοί άνθρωποι είναι τα θύματα μιας αδίστακτης και «ανθρωποφάγας» ζωής που όταν κινείται σε αντίθετη τροχιά από εκείνους, δείχνει το σκληρό πρόσωπο της. Η σκηνή στην αρχή όπου ο Μάθιου τηλεφωνεί στο γιο του για να δει πότε θα έρθουν οικογενειακώς στο Παρίσι και εισπράττει μια φτηνή δικαιολογία για το «επόμενο καλοκαίρι ίσως», είναι μια σοκαριστική τομή στο ζήτημα της αποξένωσης, της αδιαφορίας και της εγκατάλειψης ανθρώπων που οδηγούνται βίαια στο τέλος. Οι περισσότεροι διάλογοι –κυρίως ανάμεσα στους δύο βασικούς χαρακτήρες – είναι αποστάγματα σοφίας και ζωής. Ανάμεσα στους Μάθιου και Πολίν (ιδανική στο ρόλο της ανοιχτόκαρδης και αισιόδοξης δασκάλας χορού η Κλεμάνς Ποεζί που την πρωτογνωρίσαμε στη σειρά ταινιών του «Χάρι Πότερ» ως Fleur Delacour) δημιουργείται κάτι όμορφο γιατί δεν κουβαλούν τίποτα επιτηδευμένο ή υστερόβουλο στην ιδιαίτερη σχέση τους. Βασικός συμπρωταγωνιστής των Κέιν και Ποεζί είναι και το… Παρίσι!

Ο κατ’εξοχήν ρομαντικός προορισμός της 7ης τέχνης – κι όχι μόνο- είναι ο χώρος που περιβάλλει αυτό το παράξενο ζευγάρι και είναι  κινηματογραφημένο όπως θα έπρεπε να είναι σε μια διαμορφωμένη κατάσταση σαν αυτή. Το Παρίσι αυτού του απρόσμενου… έρωτα είναι αποτυπωμένο με τη γνώση εκείνου που έχει κατακτήσει κάθε κρυφή γωνία του και για αυτό απέχει μακριά από κάθε τουριστική εκδοχή του. Είναι μια γκρίζα, μελαγχολική αλλά και μεγαλειώδης πόλη μαζί. Ένα μέρος όπου μπορείς να διασκεδάσεις τη μοναξιά σου, να το επιλέξεις ως τελευταία κατοικία σου και φυσικά ο κατάλληλος τόπος για να ερωτευτείς. Ακόμη κι αν αυτός είναι ο τελευταίος σου έρωτας. Ακόμη κι αν αυτός ο έρωτας σου είναι για την ίδια τη ζωή.

“Απρόσμενος Έρωτας” από 29/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Απρόσμενος Έρωτας(Last Love) appeared first on screeneye.gr.