Δράση/Δράμα, 99′, Μ. Βρετανία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: ’71

Του Γιαν Ντεμάνζ

Με τους  Τζακ Ο’ Κόνελ, Σον Χάρις, Πολ Άντερσον, Σαμ Ριντ

Με το περίπλοκο πάζλ του βορειοϊρλανδικού ζητήματος, της διένεξης των Καθολικών και των Προτεσταντών και της σύγκρουσης των δύο αυτών πολιτικών οντοτήτων για περίπου ένα αιώνα, καταπιάνεται ο πρωτοεμφανιζόμενος Γάλλος σκηνοθέτης Γιαν Ντεμάνζ στο  έργο  «’71 », επικεντρώνοντας τη προσοχή του στη σφοδρότητα της βίας  κοντά στα τέλη της δεκαετίας του 60’, όταν η σύγκρουση ιδίως στο Μπέλφαστ είχε ενταθεί. Οι Καθολικοί Ιρλανδοί εξακολουθούσαν να επιζητούν  πλήρη ανεξαρτησία και ένωση με το ανεξάρτητο Ιρλανδικό κράτος του 1948, αντίθετα οι Προτεστάντες Ιρλανδοί φοβούμενοι να γίνουν μειοψηφία σε μια νέα κατάσταση που πήγαινε να δημιουργηθεί, επιθυμούσαν να παραμείνουν υπό βρετανική κυριαρχία, έχοντας το πάνω χέρι στον κρατικό μηχανισμό των 6 κομητειών.  Ο Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός( IRA) βρισκόμενος για 20 χρόνια «εν ύπνω» , επαναδραστηριοποιείται το 1969, έπειτα από παρότρυνση των Ρωμαιοκαθολικών του Ώλστερ, που ξεκίνησαν διαδηλώσεις, κατηγορώντας τους Βρετανούς και τους Προτεστάντες για διακρίσεις, σε θέματα εργασιακά, στέγασης και καταπάτησης των δικαιωμάτων στο θέμα της ψήφου. Η χρήση βίας δίχασε τον IRA.  Από τη μια η πολιτική του πτέρυγα, το Σιν Φιν  επεδίωκε επίλυση του προβλήματος με διάλογο, κι από την άλλη οι αποκαλούμενοι «Πρόβος» προχώρησαν σε επιθέσεις  εναντίον των Βρετανών στρατιωτών.

Το έργο ξεκινά από το  σημείο όπου ο  Βρετανός Πρωθυπουργός Χάρολντ Ουίλσον στέλνει στρατιώτες για να αποκαταστήσουν την τάξη. Ένας εξ αυτών, ο Γκάρι(Τζακ Ο’ Κόνελ) μόλις έχει ολοκληρώσει τη στρατιωτική του εκπαίδευση. Θα τον δούμε να αποχαιρετά την οικογένεια του, τον νεότερο του αδερφό και μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της μονάδας του να κατευθύνονται οπλισμένοι προς το Μπέλφαστ. Η κατάσταση εκεί μυρίζει μπαρούτι. Χρειάζεται μια αφορμή για να οδηγηθεί η κατάσταση εκτός ελέγχου. Η εμφάνιση στην περιοχή των Βρετανών στρατιωτών, ανάβει τα αίματα. Ο ήρωας μας αποκόπτεται από το υπόλοιπο σώμα και βρίσκεται στο σκοτάδι , μόνος μέσα στη «νεκρή ζώνη». Τρομοκρατημένος από το ενδεχόμενο να πέσει στα χέρια των Ιρλανδών εθνικιστών, θα εμπιστευτεί τον πρώτο τυχόντα, ένα παιδί, μαγκάκι κι αλάνι, που το υπόσχεται να τον οδηγήσει στο σημείο στρατοπέδευσης της μονάδας του. Η κίνηση αυτή δεν θα του βγει  σε καλό. Ο μικρός διατυμπανίζει στον περίγυρο του ,τη νέα του γνωριμία, ,δηλαδή στον θείο του, που είναι ηγετικό στέλεχος του ένοπλου αγώνα. Πλέον ο Γκάρι θεωρείται όμηρος και οι διάφορες παραστρατιωτικές ομάδες που δρουν ασυντόνιστα στην περιοχή,  θέλουν  να τον έχουν στα χέρια τους, για πολιτική εκμετάλλευση ,προς  ίδιον όφελος. Ο Γκάρι δεν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ο φίλος και ποίος ο εχθρός, στο σκηνικό τρόμου που στήνεται, όλοι ερίζουν πάνω από τις πληγές του, και στην ίδια του την ύπαρξη.

Το “’71 ’”  -όπως προβάλλεται τώρα στους ελληνικούς κινηματογράφους- έχει κάποιες μικρές τεχνικές διαφορές από το έργο που είδαμε τον Φεβρουάριο στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Ουσιαστικά περιορίστηκε το μακρόσυρτο και ασφυκτικά κοντινό μονοπλάνο σύγκρουσης, διαδηλωτών και στρατού. Τώρα ρίχνεται όλο το βάρος στην αποκαθηλώσει των μεγάλων ιδεωδών που κτίζονται στο όνομα της ελευθερίας και της ισονομίας, με το αίμα να χύνεται για χρόνια , μα τελικά όλο αυτό να  το καπηλεύεται μια μικρή ομάδα τοπικών ηγετών -κατώτεροι των περιστάσεων – που δρουν με όρους παρακράτους και με μεθόδους  μαφίας.

Θα περάσουν από μπροστά μας -σε μικρούς και μεγάλους ρόλους- κοντά στους  40 χαρακτήρες. Είναι εκπληκτικό πως κανένας τους δεν διακατέχεται με αγνά ιδανικά ή ανιδιοτελή κίνητρα, πλην του ήρωα μας και  μιας γυναίκας που τον περιθάλπει προσωρινά, μετά τον τραυματισμό του. Όταν τον ρωτούν αν είναι Προτεστάντης ή Καθολικός δεν ξέρει να απαντήσει, ούτε βεβαίως για την εχθρότητα που υπάρχει μεταξύ της γενέτειρας του, περιοχή του Ντέρμπι και του Νότιγχαμ.

Η άγνοια του Γκάρι παρουσιάζεται ορθά ως κάτι θετικό, γιατί μένει μακριά από τον θρησκευτικό και τοπικό εθνικισμό, παραμένοντας άφθαρτος.

Στα  πλην του έργου, τα πολλά ονόματα και πρόσωπα  ,χωρίς να υπάρχει πάντα κινηματογραφική συνοχή αλλά και καταστάσεις που δεν ξεδιαλύνονται, και παραμένουν θολές, δημιουργώντας  ερωτήματα και απορίες.

Ο  Τζακ Ο’ Κόνελ είναι ηθοποιός με μεγάλα υποκριτικά χαρίσματα. Τα αισθήματα  του φόβου  και της ανάγκης για επιβίωση τα ερμήνευσε με μαεστρία και ωριμότητα, ανεξάρτητα εάν είναι μόλις στα  24 του.

Έργο-ράπισμα για τις βιαιότητες του Βρετανικού στρατού κυρίως του IRA και των βορειοϊρλανδών.. Θα περίμενε κανείς όλοι αυτοί να αντιδράσουν από τη στοχοποίηση του Γιαν Ντεμάνζ.

Μια εβδομάδα μετά την πρεμιέρα της ταινίας σε Λονδίνο, Δουβλίνο  και Μπέλφαστ,  επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή, έμμεση παραδοχή για την ένθεν κακείθεν σκόπιμη διαιώνιση ενός ζητήματος που στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 3 χιλιάδες πολίτες ,  «έληξε» πολιτικά  με τη «Συμφωνία της καλής Παρασκευής» το 1998 και  στρατιωτικά με την αποκήρυξη της ένοπλης βίας, το 2005.

“71’” από 16/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post ’71 appeared first on screeneye.gr.

1. Στο Σκοτάδι

Δράμα, 96′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Blind

Του Έσκιλ Βογκτ

Με τους  Έλεν Ντόριτ Πιτερσεν, Χένρικ Ραφαέλσεν, Βέρα Βιτάλι

ΠΛΟΚΗ

Η Ίνγκριντ, έχοντας πρόσφατα χάσει την όρασή της αποσύρεται στην ασφάλεια του σπιτιού της, το μοναδικό μέρος που αισθάνεται ότι έχει τον έλεγχο, μόνη της με τον σύζυγό της και τις σκέψεις της. Παράλληλα, ο εθισμένος στην πορνογραφία, μοναχικός γείτονας της φαίνεται να στρέφει την προσοχή του σε μια νεαρή κοπέλα του απέναντι κτηρίου. Η ηρεμία της Ίνγκριντ σύντομα διακόπτεται όταν ξεκινά να διαισθάνεται στο διαμέρισμά την παρουσία του άντρα της, στιγμές που εκείνος θα έπρεπε να είναι στο γραφείο. Βρίσκεται πράγματι εκεί; Και γιατί να την παρακολουθεί σιωπηλά; Τα πραγματικά προβλήματα της μάλλον δεν βρίσκονται πέρα από τους τοίχους του σπιτιού και σύντομα οι φαντασιώσεις και ο φόβος την κυριεύουν…

Δράμα, , Δανία 2013, Γλώσσα Αγγλικά

Πρωτότυπος Τίτλος: Nymphomaniac

του Λαρς φον Τρίερ

Με τους Σαρλότ Γκενσμπούρ, Ούμα Θέρμαν, Σία Λαμπούφ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζέιμι Μπελ, Κρίστιαν Σλέιτερ

ΠΛΟΚΗ

Το άγριο, αλλά ποιητικό ταξίδι, όπως το αφηγείται η διαγνωσμένη νυμφομανής Τζο, από τη γέννηση της μέχρι σήμερα, σε ηλικία 50 ετών. Ένα κρύο βράδυ του χειμώνα, ο γοητευτικός εργένης Σέλιγκμαν, βρίσκει τη Τζο χτυπημένη σ’ ένα σοκάκι. Τη μεταφέρει στο διαμέρισμα του, όπου τη φροντίζει και τη ρωτάει για τη ζωή της. Την ακούει με βαθιά προσήλωση καθώς η πολύπλευρη και χειμαρρώδης ζωή της ξετυλίγεται σε 8 κεφάλαια.

ΚΡΙΤΙΚΗ

To ίδιο και σχεδόν απαράλλακτο πρώτο μέρος του Νυμφομάνιακ που είδαμε πριν από περίπου 1 χρόνο, επιστρέφει χωρίς όμως τις λογοκριμένες σκηνές. Σε πρώτο πλάνο γεννητικά όργανα και απροκάλυπτες σεξουαλικές διεισδύσεις που πραγματοποιούνται με τη βοήθεια της τεχνολογίας, ο Τρίερ κάποιους θα τους σοκάρει εμάς σίγουρα όχι. Η πρώτη uncut version δεν άλλαξε ούτε προς το καλύτερο ούτε προς το χειρότερο την άποψή μας για το θεωρητικά προκλητικό του έργο.

Αναλυτική Κριτική A’&B Μέρος+Τρέιλερ

4. Ο Φύλακας της Μνήμης

Επιστημονική Φαντασία, 97′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Giver

Του Φίλιπ Νόις

Με τους: Μπρέντον Τουέιτς, Μέριλ Στριπ, Τζεφ Μπρίτζες, Αλεξάντερ Σκάργσκαρντ, Κέιτι Χολμς

ΠΛΟΚΗ

Στη νέα ταινία του Φίλιπ Νόις (Salt, Patriot Games) με τίτλο «The Giver» πρωταγωνιστεί ο πρωτοεμφανιζόμενος Μπρέντον Τουέιτς στο ρόλο του Τζόνας, ενός νεαρού που ζει σε έναν ουτοπικό κόσμο που καταστρέφεται όταν μαθαίνει για το σκοτεινό παρελθόν της κοινότητάς στην οποία μένει. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα της Λόις Λόουρι με τον ίδιο τίτλο, το οποίο και κέρδισε το Newbery Medal το 1994 ενώ πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Τα κινηματογραφικά μεγαθήρια Μέριλ Στριπ, και Τζεφ Μπρίτζες δεν θα μπορέσουν να διασώσουν το  Οργουελικό  νέο όραμα του Φίλιπ Νόις.

Το σενάριο είναι πραγματικά χαοτικό,  και η σκηνοθετική τεχνική του Νόις αντί να ξεδιαλύνει μάλλον περισσότερο μπερδεύει , με αποτέλεσμα ο θεατής όταν θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται τι γίνεται -στο βαρετό αυτό έργο- ουσιαστικά εκεί η ταινία ολοκληρώνεται. Μια ακόμα προσπάθεια που επιδιώκει να αναδείξει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς των κοινωνιών, το ψυχολογικό παιχνίδι  μεταξύ λογικής και παραλόγου σκιαγραφώντας τους κακούς(βλέπε Μέριλ Στριπ) με χολιγουντιανή αφέλεια.  Οι αδυναμίες και οι αρετές της ανθρώπινης φύσης παρουσιάζονται μέσα από το μαύρο και το λευκό χρώμα, επιδιώκοντας ο Νόις να δείξει ότι ο άνθρωπος ακολουθεί το απόλυτο, τα άκρα και αδυνατεί να δει  τις αποχρώσεις τις ζωής. Πρόκειται για τη μοναδική στιγμή που δούλεψε θετικά η αλληγορία στο έργο.

Στο συγκεκριμένο είδος που συζητάμε μία είναι η ταινία που ξεχωρίζει, και είναι Οι “Αγώνες Πείνας”.

5. Dracula Untold

Επιστημονική Φαντασία/Δράση, 92′, Η.Π.Α 2014

Του Γκάρι Σορ

Με τους: Λουκ Έβανς, Ντομινίκ Κούπερ, Σάρα Γκέιντον

ΠΛΟΚΗ

Είμαστε στο 1462. Η Τρανσυλβανία απολαμβάνει παρατεταμένη περίοδο ειρήνης υπό τη βασιλεία του Βλαντ ΙΙΙ και της συζύγου του Μιρένα, οι οποίοι μεριμνούν ώστε οι υπήκοοί τους να ζουν προστατευμένοι από τους εχθρούς και ειδικότερα τους Τούρκους που επεκτείνονταν επικίνδυνα, κατακτώντας όποια εδάφη έβρισκαν στο πέρασμά τους.

Όταν ο Σουλτάνος Μεμέτ ο ΙΙ απαιτεί 100 παιδιά για το στρατό των Γενιτσάρων του ο Βλαντ καλείται να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει το παράδειγμα του πατέρα του και να παραδώσει το γιο του στο σουλτάνο ή αν θα απευθυνθεί σε ένα τέρας ώστε να νικήσει τους Τούρκους, χάνοντας, όμως, την ψυχή του.

The post Πρεμιέρες… από 9 Οκτωβρίου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,110′, Η.Π.Α/Κένυα/ Ινδία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Good Lie

Του Φιλίπ Φαλαρντό

Με τους Ρις Γουίδερσπουν,Κόρι Στολ, Σάρα Μπέικερ, Θαντ Λουκινμπιλ, Μαρία Χάουελ

Στις παράξενες και ανήσυχες μέρες που διανύουμε, εμφανίστηκαν με μεγαλύτερη ένταση  κάποιες θλιβερές εικόνες από το παρελθόν, που ίσως νομίζαμε αφελώς ότι έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται σε Συρία και Ιράκ επαναφέρουν μνήμες ανθρώπων ακόμα και του δικού μας έθνους ,που εν καιρώ πολέμου έχασαν όλο τους το βιος, εκτοπίσθηκαν και μετανάστευσαν.

Ο σκηνοθέτης Φιλίπ Φαλαρντό συνεχίζει απ’ εκεί που μας άφησε το 2012 στον « Εξαιρετικό Κύριο Λαζάρ» και τις περιπέτειες του Αλγερινού ήρωα του, όταν προσελήφθη ως δάσκαλος σε σχολείο του Καναδά. Εδώ ο Φαλαρντό προσαρμόζει κινηματογραφικά το σενάριο της Μάργκαρετ Νάγκλ, για τρία αδέρφια και την παρέα τους, που επέζησαν των εκατοντάδων χιλιάδων δολοφονιών,  κατά τον τριακονταετή  2ο Σουδανικό εμφύλιο, που ξεκίνησε το 1983.

 Το έργο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο -και πιο πετυχημένο- η κάμερα του Καναδού σκηνοθέτη ακολουθεί πέντε ορφανά παιδιά, τον δυναμικό Μαμέρ, τα αδέλφια του  Τεο και  την Αμπιτάλ, τον μελαγχολικό Τζερεμαία και τον «καλλιτέχνη» Πολ, που βρίσκονται εν μέσω διασταυρούμενων πυρών – πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο- και τη φρίκη του πολέμου. Διανύουν μια διαδρομή 800 μιλίων μέχρι να φτάσουν σώοι και αβλαβείς  σε προσφυγικό καταυλισμό στην Κένυα. Μένουν εκεί 13 χρόνια, μέχρι τη στιγμή που θα τους δοθεί άσυλο από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να επανεκκινήσουν τη ζωή τους, στο ελεύθερο και γεμάτο ευκαιρίες αμερικανικό περιβάλλον.

Το δεύτερο μέρος ξεκινάει από το αεροδρόμιο του Κάνσας, εκεί που θα φάνε τη πρώτη σφαλιάρα, αντιλαμβανόμενοι ότι ο όρος «ελευθερία» είναι κάτι σχετικό, ακόμα και για την Αμερική. Η γραφειοκρατία θα χωρίσει τα δύο αδέρφια, τον Μαμέρ και την Αμπιτάλ, (ο Τεό παρέμεινε στην Κένυα) στη βάση ενός ακατανόητου διαχωρισμού φύλου. Η δεύτερη σφαλιάρα έρχεται από τη συνειδητοποίηση ότι ο εκδημοκρατισμένος δυτικός κόσμος λειτουργεί με κανόνες που μέσα σε αυτούς είναι δυσεύρετη η αλληλοϋποστήριξη και γενικότερα ο ανθρωπισμός,  χαρακτηριστικά που ένωναν τους 4 ήρωες της ιστορίας μας.  Σημαντικό ρόλο στη καθημερινότητα τους διαδραματίζει η Κάρι Ντέιβις(Ρις Γουίδερσπουν)  υπάλληλος σε γραφείο εξευρέσεως εργασίας η οποία βρέθηκε από σπόντα να αναλαμβάνει την ευθύνη να τους βρει δουλειά. Η αρχική της ψυχρότητα απέναντι τους, μετεξελίσσεται σε πραγματική αγάπη και αγωνία για το μέλλον τους, μα οι νεαροί Σουδανοί, μέρα με τη μέρα νιώθουν και πιο ξένοι μέσα στο Αμερικανικό έδαφος και ετοιμάζονται να γυρίσουν πίσω.

Ξεκινώντας από τα καλά  της ταινίας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον Φιλίπ Φαλαρντό πρώτον, την αποφυγή της ροπής προς το εύκολο δραματουργικό μελό, ιδίως  στο κομμάτι το τεχνικό (στο στήσιμο της ιστορίας και στις δυναμικές μουσικές του επιλογές, μέσα ακόμα και από αφρικανικούς ήχους). Μα και οι ήρωες του ενώ βρίσκονται με την πλάτη στον  τοίχο και παρά τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν, διατηρούν μια άφθαρτη υπερηφάνεια,   αρνούμενοι να προσδεθούν -άνευ όρων- στο άρμα των ηθικών κανόνων της νέας τους πατρίδας, επιδιώκοντας να μην απεμπολήσουν αλλά να  διατηρήσουν,  τις αρχές της χριστιανικής τους πίστης( είναι έντονο το στοιχείο αυτό στο έργο) και τις αξίες του πολιτισμού τους.

Είναι επιτυχημένος ο τρόπος που παρουσιάζονται οι αμφιταλαντεύσεις τους, το κοντράστ των συναισθημάτων τους, όταν χαρούμενοι αναχωρούν από τον καταυλισμό για τον «αμερικανικό παράδεισο» και κάποιοι χαρούμενοι επιστρέφουν σε αυτόν. Ο Φαλαρντό δεν παίζει ένα σκληρό ροκ καταδίκης των Αμερικανικών πρακτικών, τουναντίον δείχνει να επικροτεί τη μεταναστευτική πολιτική των Η.Π.Α, τουλάχιστον μέχρι το κτύπημα στους δίδυμους πύργους. Από την άλλη, κρατάει μικρό καλάθι για το πόσο εφικτό είναι πλέον να ζήσει κανείς και να απολαύσει το αμερικανικό όνειρο, χωρίς να χρειαστεί να είναι ψυχικά υποταγμένος στην κουλτούρα του κέρδους και του χρήματος.

Οι αδυναμίες του έργου είναι δεδομένες και ορατές δια γυμνού οφθαλμού. Η ιστορία όπως κτίζεται στο τελευταίο της στάδιο είναι λιγότερο δουλεμένη από τις υπόλοιπες , επεξηγηματική βέβαια ως προς τον τίτλο « The Good Lie». Ο θεατής δεν χρειάζεται να επεξεργαστεί αυτό που βρίσκεται πίσω από το προφανές, όλα δίνονται στο πιάτο, με μια πέραν του  δέοντος κινηματογραφική απλοϊκότητα και της ίδιας της  εικόνας και των λέξεων που χρησιμοποιούνται. Ταυτόχρονα, η προσπάθεια να παραμείνουν ατσαλάκωτα τα 20χρόνα παιδιά από το Σουδάν και να αναδειχθούν οι δύο αντίθετοι κόσμοι, της προόδου από τη μια και της πρωτόγονης στασιμότητας από την άλλη, θα ρίξουν τον σκηνοθέτη στη παγίδα της υπερβολής. Επειδή μεγάλωσαν σε καταυλισμούς προσφύγων δεν σημαίνει ότι ο ήχος του τηλεφώνου, τους είναι άγνωστος, ή ακόμα χειρότερο, να αγνοούν πως να τοποθετήσουν ένα καλαμάκι στο πλαστικό ενός αναψυκτικού.

Η βραβευμένη με Όσκαρ Ερμηνείας για το «Walk the Line» Ρις Γουίδερσπουν εμφανίζεται για πρώτη φορά στο πλάνο, περίπου στο τεσσαρακοστό  λεπτό. Ο ρόλος της ορθά ΔΕΝ είναι επιβλητικός, είναι όμως σημαντικός, αντικατοπτρίζοντας -κάποιες στιγμές αποστασιοποιημένα αλλά και τις περισσότερες με στοργικότητα- τις μπερδεμένες πεποιθήσεις των ντόπιων πολιτών για άτομα διαφορετικού χρώματος,  εθνότητας και οικονομικής τάξης. Φαντάζει ιδανικό φιλμ για προβολή του σε παιδιά, από  δασκάλους και καθηγητές.

“ Ένα Γενναίο  Ψέμα” από 9/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Ένα Γενναίο Ψέμα appeared first on screeneye.gr.

Κατασκοπικό θρίλερ, 122΄, ΗΠΑ / Ηνωμένο Βασίλειο / Γερμανία 2014, Γλώσσα: Αγγλικά

Πρωτότυπος τίτλος: A Most Wanted Man

Του Άντονι Κόρμπιν

Με τους Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν, Ρέιτσελ Μακ Άνταμς, Γουίλεμ Νταφό, Ρόμπιν Ράιτ

Η Ευρώπη του Άντονι Κόρμπιν θυμίζει έντονα εκείνη την ήπειρο που κατέγραψε στα «υγρά» καρέ του ο Λαρς φον Τρίερ πριν καταφύγει στην ευκολία της προβοκάτσιας της εικόνας. Η Ευρώπη του Κόρμπιν είναι ένας θλιβερός, άξενος και αφιλόξενος τόπος, ο δυστοπικός άγνωστος όρος στην περίπλοκη εξίσωση της παγκόσμιας γεωπολιτικής μετά την 11η του Σεπτέμβρη. Η Ευρώπη επιστρέφει στις διαδρομές που ακολούθησε τόσο στην περίοδο του μεσοπολέμου όσο και την εποχή του ψυχρού πολέμου: είναι το σταυροδρόμι όπου συναντιούνται κρατικοί υπάλληλοι –ανώτεροι, μεσαίοι και κατώτεροι, όλα αθύρματα ενός απρόσωπου μηχανισμού–, ιδεαλιστές, ακτιβιστές, εκτελεστικά όργανα, επιχειρηματίες και διανοούμενοι με σκοπό να εκπληρώσουν την αποστολή τους στο τέλος όμως, όλοι μοιάζουν να είναι –και αποδεικνύεται ότι είναι– ασήμαντες μαριονέτες που τα νήματά τους κινούν μεγαλόσχημες μαριονέτες. Όλοι ζητούν έναν καλύτερο κόσμο ή έστω ένα πρόσχημα για έναν καλύτερο κόσμο.

Και αυτό γιατί οι κενές ζωές δεν πληρώνονται μόνο από τις προθέσεις, αλλά και από το πρόσχημα των προθέσεων. Ο Τζον λε Καρέ («Επίμονος Κηπουρός», «Ο Κατάσκοπος που Γύρισε Από το Κρύο») παρέχει την πρώτη ύλη με τη νουβέλα του και ο Άντονι Κόρμπιν («Control») κινηματογραφεί τον Γκίντερ Μπάχμαν (Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν), επικεφαλής μιας άτυπης γερμανικής μυστικής υπηρεσίας, στην προσπάθειά του να παγιδεύσει έναν Τσετσένο εμιγκρέ, τον Ίσα (Γκριγκόρι Ντομπρίγκιν), που έχει πάει στο Αμβούργο, για να κάνει ανάληψη ενός μεγάλου ποσού που είχε καταθέσει ο πατέρας του σε γερμανική τράπεζα φίλου του. Ο Μπάχμαν κυνηγάει τον Ίσα για να παγιδεύσει τελικά το δόκτορα Αμπντουλάχ (Χομαγιούν Ερσαντί), ένα διανοούμενο που βοηθάει στη χρηματοδότηση της Αλ Κάιντα, η CIA και το ντόπιο «σκυλί» της, η Μάρθα Σάλιβαν (Ρόμπιν Ράιτ), κυνηγούν όποιον μιλά αραβικά ή προσεύχεται στον Αλλάχ, οι ανταγωνιστικές στην ομάδα του Μπάχμαν υπηρεσίες κυνηγούν τον Μπάχμαν.

Ένα λούνα παρκ ίντριγκας, συνωμοσίας και κυνισμού, ένα λούνα παρκ όπου οι κινούμενοι στόχοι είναι άνθρωποι απονεκρωμένοι από συναισθήματα ή άνθρωποι που αναζητούν τα συναισθήματά τους μέσα από τους πυκνούς καπνούς των τσιγάρων και τη βαριά οσμή της αλκοόλης. Την πρόθεση του Λε Καρέ, να εισχωρήσει στο μυαλό ενός κατατονικού κατασκόπου και να διερευνήσει τα κίνητρα που τον παρακινούν στη δράση, υπηρετούν λειτουργικά τόσο ο Άντονι Κόρμπιν όσο και ο Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν, σε ένα από τα κύκνεια άσματά του.

Με επιρροές από τη σκανδιναβική νουάρ ατμόσφαιρα και την εξπρεσιονιστική παράδοση του κεντροευρωπαϊκού κινηματογράφου, ο Κόρμπιν, με τη συνδρομή του φωτογράφου Μπενουά Ντελόμ, συνθέτει ένα παγωμένο αστικό σκηνικό, νοτισμένο από την ομίχλη του Βορρά, πραγματικό πρωταγωνιστή των σεκάνς του. Ο Χόφμαν, από την πλευρά του, χαμογελά χαιρέκακα στην clean cut φιγούρα του Χάρι Πάλμερ και σαρκάζει την τερατώδη φύση των μυστικών υπηρεσιών, έτσι όπως εκπροσωπείται από την τρομακτικά αρχετυπική μορφή της Ρόμπιν Ράιτ, αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό. Τελικά, όμως, ο πικρόχολος σαρκασμός και κανιβαλικός αυτοσαρκασμός του θα συντριβούν από τη σκληρή διαπίστωση πως στη διατύπωση «αρκεί ένα ψαράκι για να πιάσει ένα μπαρακούντα και ένα μπαρακούντα για να πιάσει έναν καρχαρία» ο ίδιος και η ομάδα του είναι το πρώτο υποκείμενο της πρότασης, το ψαράκι.

Η Ευρώπη πια μοιάζει με δυστοπικό καφκικό όραμα και ο Χόφμαν είναι ο ξεπεσμένος πρίγκιπας μιας άλλης, πιο φωτεινής περιόδου, που πλέον μπορείς να τη βρεις μόνο στις παλιοκαιρισμένες σελίδες των παλιών βιβλίων.

«Ο Νο1 Καταζητούμενος» από 4/9 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos Film και Seven

The post Ο Νο1 Καταζητούμενος appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, 116΄, ΗΠΑ, 2014

Του Σεθ ΜακΦάρλαν

Με τους Σεθ ΜακΦάρλαν, Σαρλίζ Θερόν, Λίαμ Νίσον, Αμάντα Σέιφριντ, Τζοβάνι Ριμπίζι, Νιλ Πάτρικ Χάρις

Στην Αριζόνα του 1882, ο Άλμπερτ (Σεθ ΜακΦάρλαν), ένας δειλός αγρότης προβάτων, «θρηνεί» το χωρισμό του με την αγαπημένη του Λουίζ (Αμάντα Σέιφριντ), η οποία τα φτιάχνει με τον μουστακαλή μεγαλέμπορο της περιοχής, Φόι (Νιλ Πάτρικ Χάρις). Ο ερχομός στην πόλη της μυστηριώδους και γοητευτικής Άννας (Σαρλίζ Θερόν) η οποία είναι άσος στο πιστόλι, θα επιφέρει πολλές αλλαγές στη συντηρητική και υπερβίαιη κοινότητα. Η Άννα θα προσπαθήσει μέσα σε μια βδομάδα να διδάξει σκοποβολή στον Άλμπερτ, ο οποίος κάνει το λάθος να προκαλέσει σε μονομαχία θανάτου τον Φόι, όταν ο τελευταίος τού θίγει τον καουμπόικο κι αντρικό εγωισμό του…   

Κωμικός ολκής και ταυτόχρονα ασυμβίβαστος ανατροπέας παραδοσιακών στερεοτύπων και αξιών, ο γεννημένος πριν από 41 χρόνια στο Κονέκτικατ Σεθ ΜακΦάρλαν, καταπιάνεται με τα ιερά και όσια των αμερικανών. Έχοντας κερδίσει την εκτίμηση και το σεβασμό τόσο της κριτικής όσο και του κοινού με το «Ted» που έγινε τεράστια επιτυχία πριν από 2 καλοκαίρια στις ΗΠΑ με εισπράξεις που άγγιξαν τα 220 εκατομμύρια δολάρια, ο δημιουργός του καλτ animated sitcom «Family guy», μας ταξιδεύει στην (άγρια) κωμική πλευρά της… Άγριας Δύσης. Και πάλι ένας απροσάρμοστος είναι ο κεντρικός χαρακτήρας.

Στο «Ted» ο Μαρκ Γουόλμπεργκ ανέβαλε συνεχώς την ενηλικίωση του για χάρη της φιλίας του με τον αθυρόστομο και μόνιμα μαστουρωμένο λούτρινο αρκούδο του, ώσπου μια γυναίκα (έτσι δεν γίνεται συνήθως;) τον θέτει προ των ευθυνών της αλλαγής προς την ωριμότητα και της οριστικής εγκατάλειψης της παιδικότητας -ή μήπως αθωότητας;- του. Εδώ ο Άλμπερτ είναι ένας αντιήρωας γεννημένος σε λάθος χώρο και χρόνο. Ο αμούστακος και μη μου άπτου Άλμπερτ αδυνατεί να χωνέψει την ανεξέλεγκτη βία και το διαρκές φλερτ με το θάνατο των συντοπιτών του. Όπως λέει χαρακτηριστικά στους λίγους φίλους του «εδώ, οτιδήποτε μπορεί να σε σκοτώσει». Δια του λόγου το αληθές βλέπουμε καταστάσεις απύθμενου κωμικού κάλους όπου οι πάντες (ακόμη κι ο γιατρός ή ο παπάς) και τα πάντα – ένας τεράστιος πάγος, ανεξέλεγκτοι βίσωνες, ένα φωτογραφικό κλικ- μπορούν να σε «καθαρίσουν» στο άψε σβήσε. Η βαθιά φιλοσοφημένη και πεσιμιστική αντίληψη περί Δύσης του Άλμπερτ δεν μπορεί βέβαια να αλλάξει από τη μια στιγμή στην άλλη, όμως μια γυναίκα σαν την Άννα μπορεί να δημιουργήσει ρωγμές στην παγιωμένη κοσμοθεωρία του.

Όπως έγινε με την Μίλα Κούνις στο «Ted» έτσι κι εδώ, το γυναικείο πρότυπο είναι πιο ισχυρό, εγκεφαλικό και αποτελεσματικό σε σχέση με τους υπερφίαλους και πνιγμένους σε μια κουταλιά νερού άντρες. Ακόμη και στην ανδροκρατούμενη Δύση, οι γυναίκες κρατούν τα ηνία της δράσης αφήνοντας τους άντρες να πιστεύουν ότι εκείνοι κάνουν κουμάντο: είναι πιο γρήγορες στο πιστόλι, αντέχουν το πιοτό περισσότερο, απολαμβάνουν το σεξ (ο κακόμοιρος Ριμπίζι προσπαθεί μάταια να πείσει την αγαπημένη του να κάνουν σεξ πριν από το γάμο: εκείνη επικαλείται τους νόμους της χριστιανικής αρετής παρότι είναι πόρνη!), ξέρουν πραγματικά τι θέλουν.

Ο πολυπράγμων (σκηνοθέτης, σεναριογράφος, animator, παραγωγός, κωμικός έως παρουσιαστής στα Όσκαρ και… τραγουδιστής!) ΜακΦάρλαν έχει την οργιώδη φαντασία να κάνει σκόνη τα περισσότερα κλισέ του γουέστερν, είτε αυτοσαρκαζόμενος, είτε καταφεύγοντας σε προσφιλείς καφρίλες είτε σε σκατολογικές κωμικές σεκάνς που θα έκαναν ακόμη και τους Φαρέλι να χειροκροτήσουν ενθουσιωδώς. Το γέλιο είναι πετυχημένο, διασκεδαστικό και ασυγκράτητο σε κάποιες σκηνές, παρότι η δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους του ΜακΦάρλαν δεν παρουσιάζει την σεναριακή συνέπεια και ευφυΐα της πρώτης του δημιουργίας. Όμως πετυχαίνει να διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό την εξυπνάδα, την πρωτοτυπία και την ανατρεπτική ματιά της, πάνω σε ένα είδος που ενώ το αποδομεί με τον πιο ακραίο κωμικό τρόπο, την ίδια στιγμή το αγγίζει με ένα χάδι τρυφερό και σινεφιλικό μαζί.

” Χίλιοι Τρόποι να Πεθάνεις στην Αγρία Δύση” από 12/6 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Χίλιοι Τρόποι να Πεθάνεις στην Αγρία Δύση(A Million Ways to Die in the West) appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, 96′ Μ. Βρετανία 2014

του Πασκάλ Σομέιγ

Με τους Πιρς Μπρόσναν, Τόνι Κολέτ, Άαρον Πολ, Ίμοτζεν Πόουτς

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς , τέσσερις άγνωστοι μεταξύ τους θα βρεθούν στην οροφή ενός Λονδρέζικου ουρανοξύστη, στο παρά ένα πριν θέσουν τέρμα στη ζωή τους. Ένας ξεπεσμένος τηλεστάρ τον οποίο ερμηνεύει ο Πιρς Μπρόσναν μια διαζευγμένη μητέρα με ένα παιδί με κινητικά προβλήματα, ένας αποτυχημένος ροκάς και μια ευκατάστατη μανιοκαταθλιπτική, η Τζες. Θα συμφωνήσουν να αναβάλουν την αυτοκτονία μέχρι την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Οι συναντήσεις τους, οι εκδρομές τους, οι μικρές χαρές της ζωής, θα είναι το κίνητρο για να μην πάρει ποτέ σάρκα και οστά η αρχική τους απόφαση.

Το σενάριο βασίζεται  στο μυθιστόρημα του Νίκ Χορνμπυ.

Το δαιδαλώδες ζήτημα των αυτοκτονιών στη σύγχρονη εποχή  μέσα από τέσσερις διαφορετικές ιστορίες απελπισμένων ανθρώπων που βιώνουν την οδύνη και  οδηγούνται την ίδια μέρα, στο ίδιο σημείο θανάτου. Κανείς δεν πρόκειται να το πράξει γιατί ο σκηνοθέτης Πασκάλ Σομέιγ θα θυμηθεί έναν φελινικό τίτλο, ότι η « Ζωή είναι Ωραία». Μέχρι εκεί φτάνουν τα κοινά σημεία του Σόγιερ με τον Φελίνι. Η ταινία από την αρχή μέχρι και το τέλος δεν μπορεί ούτε στο ελάχιστον να πείσει για το ψυχικό υπόβαθρο των υποτιθέμενων απεγνωσμένων ηρώων, στερείται συναισθηματικών στιγμών, κι ως κωμωδία που είναι στερείται επίσης και μαύρου χιούμορ.

Η πρώτη σκηνή με όλους τους χαρακτήρες να εμφανίζονται πάνω σε μια στέγη, έτοιμοι να πέσουν στο κενό(αλλά τελικά δεν πέφτει κανείς), και όσα ακολουθούν, κάνουν και τον περιστασιακό θεατή να μπορεί να προβλέψει βήμα-βήμα σχεδόν όλα τα κομμάτια του υποτιθέμενου πάζλ. Το δεδομένο αυτό μειώνει αισθητά τις  ανιδιοτελείς προθέσεις του Γάλλου σκηνοθέτη που προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τους παράξενους ρυθμούς της βρετανικής κωμωδίας, αλλά ούτε οι ατάκες ήταν ιδιαίτερα σπιρτόζικες ούτε ο σαρκασμός και η ειρωνεία είχαν κάτι κοινό με τις κωμωδίες καταστάσεων του Ρίτσαρντ Κέρτις (Τέσσερις Γάμοι και Μία Κηδεία).

Η ανομοιογενής αλλά έμπειρη κινηματογραφική τετράδα κατάφερε ως ένα βαθμό να διασωθεί από το όλο εγχείρημα και αυτό γίνεται αντιληπτό στο τελευταίο μισάωρο που η ταινία με τις ηθικολογίες της , μακρήγορη αδικαιολόγητα.

Το ” Πέντε Δευτερόλεπτα Στο Κενό” από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Πέντε Δευτερόλεπτα Στο Κενό(A Long Way Down) appeared first on screeneye.gr.

Καλύτερη ταινία

“12 Χρόνια Σκλάβος”

Καλύτερος α’ ανδρικός ρόλος

Μάθιου Μακόναχι, “Dallas Buyers Club”

Καλύτερος β’ γυναικείος ρόλος

Κέιτ Μπλάνσετ, “Θλιμμένη Τζάσμιν”

Καλύτερος β’ ανδρικός ρόλος

Τζάρετ Λέτο, “Dallas Buyers Club”

Καλύτερος β‘ γυναικείος ρόλος

Λουπίτα Νιόνγκ’ο, “12 Χρόνια Σκλάβος”

Καλύτερη σκηνοθεσία

Αλφόνσο Κουαρόν, “Gravity”

Καλύτερο πρωτότυπο σενάριο

“Her”

Καλύτερο διασκευασμένο σενάριο

“12 Χρόνια Σκλάβος”

Καλύτερη μουσική

“Gravity”

Καλύτερο τραγούδι “Let It Go”

από το “Frozen”

Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία

“Η Τέλεια Ομορφιά” του Πάολο Σορεντίνο (Ιταλία)

Καλύτερο Animation

“Frozen”

Διεύθυνση Φωτογραφίας

“Gravity”

Κουστούμια

“The Great Gatsby”

Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους

“20 Feet from Stardom”

Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους

“The Lady in Number 6: Music Saved My Life

 Μοντάζ

“Gravity”

Μακιγιάζ

“Dallas Buyers Club”

Σκηνικά

“The Great Gatsby”

Ταινία Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους

“Mr. Hublot”

Οπτικά Εφέ

“Gravity”

Επεξεργασία Ήχου

“Gravity”

Μίξη Ήχου

“Gravity”

The post Προβλέψιμα τα Όσκαρ. 7 χρυσά αγαλματίδια απέσπασε το ” Gravity” καλύτερη ταινία το ” 12 Χρόνια Σκλάβος” appeared first on screeneye.gr.