Γράφει ο Κωνσταντίνος Καϊμάκης

Η «Προσευχή» του Θανάση Νεοφωτίστου ήταν η ταινία που κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Ελληνικό Διαγωνιστικό Τμήμα, σύμφωνα με την ετυμηγορία της 4μελούς κριτικής επιτροπής. Ο ανταγωνισμός φέτος ήταν ιδιαίτερα ισχυρός και τα βραβεία μοιράστηκαν σε αρκετές ταινίες καθώς δεν υπήρξε κάποιο ξεκάθαρο φαβορί, ώστε να μονοπωλήσει την τελετή λήξης στο Ωδείο της Δράμας.

Φέτος στη Δράμα γίναμε μάρτυρες μιας άρτιας διοργάνωσης, με κατάμεστες αίθουσες, υψηλό επίπεδο από τους μικρομηκάδες και ένα ενθουσιώδες κοινό να συμμετέχει με κάθε τρόπο στα events. Τα ποικίλλα σχόλια που ακολουθούσαν έπειτα από κάποια προβολή, τεκμηριωμένα και με ζωηράδα, έφταναν το διάλογο σε σημείο… παρεξήγησης. Η ετυμηγορία ελλήνων και ξένων μελών στις κριτικές επιτροπές με τα βραβεία που δόθηκαν, αντικατοπρίζει σε μεγάλο βαθμό την παραπάνω κατάσταση. Επιχειρώντας μια αντικειμενική προσέγγιση των όσων διαδραματίστηκαν φέτος στο Φεστιβάλ, θα στεκόμασταν σε 2-3 διαπιστώσεις που κατά τη γνώμη μας δίνουν το στίγμα της φετινής διοργάνωσης.

Πρώτα από όλα, η θεματολογία των περισσότερων ταινίων. Με τον ένα ή άλλο τρόπο, η κρίση και τα απόνερα της, σχεδόν μονοπώλησε το ενδιαφέρον των περισσοτέρων σκηνοθετών. Η επώδυνη ενηλικίωση και η ταραγμένη εφηβεία («Η προσευχή», «Drag Me: An urban music tale», «Sunday»), το βάρος της φροντίδας («Η βόλτα»), η προβληματική επικοινωνία («Spectrum», «Maasai»), η ανημποριά («Home», «Πέρα και πάνω»), το επαγγελματικό τέλμα και η βία της ανεργίας («Άκουσε με», «Stairs») κ.α. ήταν στοιχεία που σχολιάστηκαν επανειλλημένα και μάλιστα με αναφορές που εμπεριείχαν κάποια δόση δυσφορίας. Η «μαυρίλα» των περισσοτέρων εξ αυτών δεν πέρασε απαρατήρητη. Ταινίες που είχαν μια περισσότερο αισιόδοξη ή κωμική προσέγγιση («Τρεις αυγουλιέρες παραλίγο τέσσερις», «Πέντε τρόποι για να πεθάνεις»), ξεχώρισαν σαν τη μύγα μες το γάλα και για αυτό απέσπασαν θερμό χειροκρότημα.

Αντίστοιχα στο διεθνές τμήμα, που χαρακτηρίστηκε από ένα υψηλότερο επίπεδο παραγωγής, τα θέματα που συναντήσαμε άπτονται μιας περισσότερο φιλοσοφικής ή ψυχολογικής θεώρησης. Φιλμ όπως το «Κανείς δεν αντιδρά στον παράδεισο», το animation «Δεν είναι όλα από άμμο», το «Δείπνο», το «Λίγο φως», ο «Κύκλος» ή το αστυνομικό αξιοπερίεργο «Hair», βασίζονται στη λογική του «ο κινηματογράφος για τον κινηματογράφο», με άψογη τεχνική αρτιότητα και το ταλέντο των δημιουργών τους να αποκαλύπτεται σε κάθε κάδρο. Φυσικά κι εδώ δεν έλειψαν κάποια παρατραγουδα αλλά αυτά ήταν μάλλον μεμονωμένα και ανώδυνα, ενώ τα καλύτερα σχόλια απέσπασε το αφιέρωμα στο πολωνικό σινεμά και το τμήμα με τις υποψήφιες ταινίες μικρού μήκους για το βραβείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2013.

Η δεύτερη επισήμανση σχετικά με την ταυτότητα του φετινού Φεστιβάλ αφορά στην προσπάθεια των διοργανωτών να προσδώσουν σε αυτό ηγετική φυσιογνωμία. Όχι μόνο σε σχέση με την εγχώρια αγορά (ούτως ή άλλως από δω θα βγουν οι μελλοντικοί δημιουργοί του ελληνικού σινεμά) καθώς η πρωτοκαθεδρία του είναι αναμφισβήτητη αλλά κυρίως με την καταξίωση του στο παγκόσμιο χάρτη της ταινίας μικρού μήκους. Έτσι δικαιολογείται και η παρουσία του εκπρόσωπου της FIPRESCI Μπόζινταρ Μανόφ που μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τη φετινή διοργάνωση, προαναγγέλωντας ουσιαστικά την επίσημη παρουσία της Ένωσης των Διεθνών Κριτικών στις επόμενες διοργανώσεις του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.

Τρίτο αλλά όχι έσχατο. Η έμφαση που δίνεται στις μαθητικές και σπουδαστικές δημιουργίες. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δει κανείς πως τα παιδιά (κυρίως) και οι σπουδαστές του κινηματογράφου, αντιλαμβάνονται το εργαλείο που αποκαλείται «κινηματογραφική κάμερα» σε σχέση με την αποτύπωση των προβληματισμών τους. Το μεταναστευτικό, οι διαπροσωπικές σχέσεις και μια ωδή στις… παρέες-φιλίες, είναι θέματα που περιγράφονται με αξιοζήλευτη φρεσκάδα και αλάνθαστο ένστικτο. Εδώ μάλιστα, εντάσσεται και η λογική της διοργάνωσης του Pitching Forum. ενός εργαστηρίου παρουσίασης οπτικοακουστικών σχεδίων μικρού μήκους σε νέους σκηνοθέτες και παραγωγούς από εξειδικευμένους εκπαιδευτές- κινηματογραφιστές, με σκοπό την άρτια παρουσία ενός πρότζεκτ μικρού μήκους για την προσέλκυση χρηματοδότη.

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ του 37ΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ

ΧΡΥΣΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ

«Προσευχή» του Θανάση Νεοφώτιστου

ΑΡΓΥΡΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ

«Τρεις αυγουλιέρες παραλίγο τέσσερις»

Του Κων/νου Σαμαρ

Βραβείο «Σωκράτης Δημητριάδης» για την καλύτερη ταινία της κατηγορίας ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

«A single body» του Σωτήρη Δουνούκου

Βραβείο Καλύτερης Σπουδαστικής Ταινίας.

«Jennings Lodge» της Αλίκης Σούμα

Ειδικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη. «ΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΣΟΥΡΙΔΗΣ»

«Maasai» του Χάρη Λαγκούση

Βραβείο Τώνια Μαρκετάκη για την καλύτερη ταινία κοινωνικού προβληματισμού.

«The Immortalizer» του Μάριου Πιπερίδη

Τιμητική Διάκριση Σεναρίου

«Sunday» του Βαγγέλη Σέρφα

Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας

Στην Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου («Βόλτα»)της Στέλλας Κυριακοπούλου

Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας

Στον Άλκη Παναγιωτίδη για την ερμηνεία τουστην «Εβίβα» των Δημήτρη Νάκου- Αμέρισσας Μπάστα

Τιμητική διάκριση ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Χρήστος Βουδούρης («ΙΙ») τουΕυθύμη Kosemund Σανίδη

Τιμητική Διάκριση Πρωτότυπης Μουσικής

Κώστας Χρηστίδης («Δείπνο για λίγους» του Νάσου Βακάλη)

Τιμητική Διάκριση Μοντάζ

Άγγελος Αγγελίδης («A single body»), του Σωτήρη Δουνούκου

Τιμητική Διάκριση Σχεδιασμού Ήχου

Aljandro Cabr («Προσευχή»)

Τιμητική Διάκριση Σκηνικών

Πηνελόπη Βαλτή («Τρεις αυγουλιέρες παραλίγο τέσσερις»)

Τιμητική Διάκριση Κουστουμιών

Λίζα Τσουλούπα («The Immortalizer»)

Ειδικό Βραβείο

«ΙΙ» σε σκηνοθεσία του Ευθύμη Kosemund Σανίδη

Ειδικό Βραβείο

«Δείπνο για λίγους» σε σκηνοθεσία τουΝάσου Βακάλη

Εύφημο Μνεία

«Πέρασμα» του Λάμπρου Γεωργόπουλου

Animation: «Drag me: an urban music tale» του Νίκου Κέλλη.

Ντοκιμαντέρ: «Όταν Αρχίζει το τραγούδι» του Γιάννη Πόθου.

20ό Διεθνές Φεστιβάλ

Grand Prix 2014: «Λίγο Φως» του Αντρέ Μάρκες (Πορτογαλία/ Ρουμανία.

Δεύτερο Βραβείο: «Άσπρο & Μαύρο» σε σκηνοθεσία Τζαλάλ Σεντπανάχ (Ιράκ).

EFA «ΔΡΑΜΑ 2014», της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου: «Ακόμη ζω» του Γιαν-Γκέριτ Σέιλερ (Γερμανία).

Καλύτερης Ταινίας Νότιας Και Ανατολικής Ευρώπης: «Springtime Suns» του Στέφαν Ιβάντσιτς (Σερβία).

Κινουμένων Σχεδίων: «Αγαπημένη» της Ιζαμπέλα Πλουτσίνσκα (Γερμανία/Πολωνία.

Ειδικό Βραβείο Αρτιότερης Παραγωγής TV5 MONDE: «Στο Έδαφος» του Αλέξις Μιχάλικ (Γαλλία).

Εύφημος Μνεία: «Victor» του Κάβεχ Τεχράνι (Νορβηγία).

Εύφημος μνεία Ντοκιμαντέρ: «Shoot for the Moon» της Ζάρα Ζέρνι (Δανία).

Βραβείο «Drama Pitching Lab»: «Fighting for Death» της Ελεονόρα Βελινόβα (FYROM).

Ανεξάρτητα Βραβεία

ΠΕΚΚ: «The Immortalizer» του Μάριου Πιπερίδη

ΟΚΛΕ (Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών): «Βόλτα» της Στέλλας Κυριακοπούλου

Ένωσης Ελλήνων Κινηματογραφιστών για την καλύτερη φωτογραφία: Θωμάς Τσιφτελής («Ιλένα» του Σπύρου Σκάνδάλου).

The post Το καλύτερο φινάλε! appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Κωνσταντίνος Καϊμάκης

Το 37ο φεστιβάλ Δράμας ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Η διάχυτη αισιοδοξία, το αίσθημα ικανοποίησης από τους διοργανωτές για το επίπεδο του φετινού φεστιβάλ και η αθρόα προσέλευση του κοινού στις εκδηλώσεις και τις προβολές του επίσημου προγράμματος, μάς ανοίγουν την όρεξη για ένα πενθήμερο γεμάτο ευχάριστες εκπλήξεις και ανακαλύψεις!

Με κεντρικό σλόγκαν «Το σινεμά νικάει το χρόνο», η 37η γιορτή των ελλήνων μικρομηκάδων, μπαίνει με φόρα στο κινηματογραφικό… τερέν! Στην τελετή έναρξης, ο καλλιτεχνικός διευθυντής Αντώνης Παπαδόπουλος επισήμανε τις δυσκολίες που έχει ένα θεσμός σαν το φεστιβάλ της Δράμας αλλά και τις αμέτρητες ευκαιρίες που προσφέρει στους διαγωνιζόμενους (« Η ταινία μικρού μήκους μπορεί να καταγράφει φερέγγυα την κοινωνική, οικονομική και πνευματική πραγματικότητα στην Ελλάδα του σήμερα» ανέφερε) ώστε να αντιμετωπίσουν δραστικά τα εμπόδια που συναντούν στην καλλιτεχνική έκφραση τους. Τα τιμώμενα πρόσωπα της εναρκτήριας τελετής ήταν 3 σημαντικοί σκηνοθέτες του κινηματογράφου μας, οι Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Τάσος Ψαρράς, Νίκος Παναγιωτόπουλος. Στο πλαίσιο της βράβευσης τους προβλήθηκαν αποσπάσματα από το έργο τους καθώς και στιγμιότυπα από τη καινούργια ταινία του Παναγιωτόπουλου «Η κόρη του Ρέμπραντ». Ο Τσεμπερόπουλος αναφέρθηκε στην «έκρηξη δημιουργικότητας που παρατηρείται στον κινηματογράφο μας κυρίως από την κρίση και μετά», ο Παναγιωτόπουλος τόνισε την τιμή που του γίνεται μέσω της βράβευσης του από ένα νεανικό φεστιβάλ σαν αυτό, ενώ ο Ψαρράς ευχήθηκε στο φεστιβάλ να συνεχίσει με την ίδια ορμή.

Έχοντας 38 ταινίες στο ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα και 58 στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα (που φέτος γιορτάζει τα 20 χρόνια του), μεταξύ των οποίων 3 ελληνικές και μία κυπριακή, το φετινό πρόγραμμα κινείται γύρω από το τρίπτυχο «σημερινή κρίση- άνοδος φασισμού- διαπροσωπικές σχέσεις». Παλιοί και νέοι σκηνοθέτες, έλληνες και ξένοι, αφουγκράζονται τον παλμό της κοινωνίας και παραδίδουν μαθήματα αλάνθαστου κινηματογραφικού ενστίκτου –και  ήθους – με τις κριτικές επιτροπές να έχουν το δύσκολο έργο να ξεχωρίσουν τις αρτιότερες.

Στην επιτροπή του ελληνικού προγράμματος προεδρεύει ο σκηνοθέτης Γιώργος Τσεμπερόπουλος με μέλη τους Δημήτρη Αθανίτη (σκηνοθέτης), Γιάννη Σακαρίδη (σκηνοθέτης) και Κατερίνα Μαραγκουδάκη (διευθύντρια φωτογραφίας), ενώ στο διεθνές ο νορβηγός Thomas Stenderup, πρύτανης του Norwegian Film School, προεδρεύει της επιτροπής όπου στα υπόλοιπα μέλη συναντάμε τους Ιωακείμ Μυλωνά (παραγωγός- σκηνοθέτης), Τζωρτζίνα Κακουδάκη (Καθηγήτρια δραματουργίας- σκηνοθέτις), το σέρβο σκηνοθέτη Miroslav Momcilovic και τον αυστριακό σκηνοθέτη Gerald Weber.

Με την επιφύλαξη μήπως αδικήσουμε κάποια ταινία που δεν είδαμε μπορούμε να σημειώσουμε ορισμένες δουλειές, ελλήνων και ξένων κινηματογραφιστών, που κέντρισαν το ενδιαφέρον μας. Το «Immortalizer» του Κύπριου Μάριου Πιπερίδη έρχεται με φόρα από την εξαιρετική περσινή και πολυβραβευμένη παρουσία των κυπριακών ταινιών («Άννα», «Dead end», «Σκιαμαχία»), ταξιδεύοντας μας στη μεγαλόνησο του 1878, όπου ένας άντρας ταξιδεύει μέσα στη νύχτα για να σώσει την κόρη του. Στις feelgood σουρεαλιστικές «Τρεις αυγουλιέρες παραλίγο τέσσερις» του Κωνσταντίνου Σαμαρά, η επικοινωνία δύο μοναχικών ανθρώπων (η σεναριακή ιδέα προέρχεται από ένα διήγημα του Σωτήρη Δημητρίου) μπορεί να επιτευχθεί πιο εύκολα όταν τους ενώνει το κοινό πάθος της συλλογής… αυγουλιερών!

Ακόμη, το «Each other» της Αλεξάνδρα Μιχαηλίδου- Τζαρίδου καταγράφει με απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών μέσων της μια οδυνηρή (και περίπλοκη) ιστορία ενηλικίωσης, ενώ στο «Five ways to die» της Ντάινας Παπαδάκη έχουμε την απολαυστική, αισιόδοξη σύνδεση ενός δυσοίωνου θέματος (μια απόπειρα αυτοκτονίας) με την μαύρη κωμωδία, χάρη στην ιδανική αξιοποίηση της οικονομίας στην αφήγηση και τις όλο έμπνευση ιδέες. Καλές εντυπώσεις άφησαν ακόμη τα φιλμ «Προσευχή», «Σκάλες», «Maasai», «Βόλτα», «Μήδεια Μελέα», «Άκουσε με», «Τώρα πια ξυπνάω με τον ήλιο», «Τάξιμο», «Πέρασμα», «Spectrum», «Sailor» κ.α.

Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στο γεγονός του αγκαλιάσματος του φεστιβάλ από τους δραμινούς. Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα, η πόλη γιορτάζει με κάθε τρόπο το αγαπημένο της φεστιβάλ. Με γεύσεις, αρώματα, χρώματα, μουσικές και φυσικά σινεμά.Πολύ σινεμά…

The post Με τους καλύτερους οιωνούς ξεκίνησε το 37ο Φεστιβάλ Δράμας. Πρώτη ανταπόκριση appeared first on screeneye.gr.