Κοινωνικό δράμα, 94’, Γαλλία 2013

Της Κατέλ Κιγιεβερέ

Με τους Σάρα Φορεστιέ, Αντέλ Ενέλ, Φρανσουά Νταμιάν, Πολ Αμί

Η παρορμητική και επιπόλαιη Σουζάν ζει με την αδελφή της Μαρία και τον χήρο πατέρα τους Νικολά σε μια μικρή κωμόπολη της Γαλλίας. Διαφορετικοί χαρακτήρες τα δύο κορίτσια, μεγαλώνουν με πραγματική αγάπη και φροντίδα από τον πατέρα τους που εργάζεται σε μεταφορική εταιρεία κι έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα την προσωπική του ζωή. Όταν η Σουζάν μένει έγκυος κι αποφασίζει να κρατήσει το μωρό παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της, δεν συνειδητοποιεί ότι αυτή είναι η απαρχή ενός δύσβατου «γολγοθά» γεμάτου με λάθη και άστοχες επιλογές…

Η ταινία της 33χρονης Κατέλ Κιγιεβερέ, που άνοιξε πέρυσι την Εβδομάδα Κριτικής στο φεστιβάλ Κανών, είναι μια άβολη, επώδυνη αλλά και συναρπαστική συνάμα δουλειά πάνω στο θέμα της ενηλικίωσης και της «φυγής» από την οικογενειακή φωλιά. Ο χαρακτήρας της Σουζάν είναι ένα αμφιλεγόμενο πορτρέτο που σηκώνει πολύ κουβέντα. Δύσκολα τη συμπαθείς. Ακόμη πιο δύσκολα όμως μπορείς να την αντιπαθήσεις. Πρόκειται για ένα πληγωμένο κορίτσι που κάνει του κεφαλιού του, πολλές φορές δείχνει εγωκεντρική και πληγώνει τους άλλους, με επιλογές που σε φέρνουν στο σημείο να θες να τη… χαστουκίσεις (!) Πώς μπορεί όμως ένα πλάσμα σαν αυτό να διαχειριστεί με ψυχραιμία, σύνεση και κυρίως ωριμότητα, καυτά ζητήματα σαν την εγκυμοσύνη, τη διάλυση της οικογένειας ή -το σημαντικότερο- την ευθύνη δημιουργίας μιας καινούργιας οικογένειας; Τραγικό πρόσωπο μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα δραματικών εξελίξεων και δύσκολα ανατρέψιμων καταστάσεων, είναι ο μικρός Σαρλί, που μεγαλώνει με αγάπη και τρυφερότητα στην οικογενειακή εστία του παππού του, αλλά χωρίς τον ένα γονιό δίπλα του.

Όπως ακριβώς συνέβη και με την μητέρα του όταν ήταν κι αυτή παιδί. Όμως η μοίρα, που αποτελεί ένα κομβικό σύμβολο του έργου, δεν θα φερθεί με καλοσύνη στο μικρό Σαρλί προετοιμάζοντας του ακόμη χειρότερη αντιμετώπιση από ότι στη μητέρα του. Η Σουζάν θα χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα σε αυτόν (κατ’ επέκταση και την οικογένεια της) και τον γοητευτικό μικροκακοποιό Ζουλιέν με τον οποίο είναι ερωτευμένη. Και μόνο που μπαίνει το θέμα της σύγκρισης καταλαβαίνουμε ότι ο Σαρλί είναι ένα άτυχο παιδί. Το αν φτιάχνουμε μόνοι μας τη μοίρα μας ή αν αυτή είναι αποτέλεσμα τυχαίων γεγονότων, είναι ο καταλύτης για την προβληματική της ταινίας. Η Κατέλ Κιγιεβερέ δεν δίνει απαντήσεις. Δεν θέλει να κρίνει ή να προβάλλει μανιχαϊστικά πρότυπα. Αρκείται στο να περιγράφει πρόσωπα, καταστάσεις, συναισθήματα. Το γαλλικό σινεμά έχει αμέτρητα σινε-διδακτορικά σε αυτό το πεδίο δράσης. Η διαλεκτική του είναι παροιμιώδης και τα τελευταία χρόνια φτάνει σε ύψιστα μεγέθη φιλοσοφικής ανάλυσης του ερωτήματος «τελικά τι είναι αυτό που λέγεται ζωή». 

Η Κιγιεβερέ πορεύεται σωστά στο δρόμο τούτο, παρουσιάζοντας ένα άρτιο, γεμάτο αντιφάσεις αλλά και με τρομερή δυναμική, χαρακτήρα. Έναν αξέχαστο χαρακτήρα. 

Οι γυναικείες ερμηνείες του φιλμ είναι σπουδαίες- δεν θα ξέρετε ποια είναι καλύτερη: η Σάρα Φορεστιέ ως Σουζάν (Αργυρός Αλέξανδρος στο 54ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) ή η Αντέλ Ενέλ (βραβείο Σεζάρ) ως Μαρία; – και αποτελούν το πιο δυνατό κομμάτι του. Το δράμα είναι χτισμένο στο μοτίβο «τύχη ή επιλογή», η σκηνοθεσία διακριτική και χωρίς περιττές φιορτιτούρες, το σενάριο των Μαριέτ Ντεζέρ και Κατέλ Κιγιεβερέ καλοδουλεμένο και μεστό, με το χρονικό της ενηλικίωσης να αποδίδεται ακριβέστατα και αναλυτικά. Η ταινία ξεκινάει με τις Σουζάν και Μαρία στην ηλικία του δημοτικού, μεταφέρεται γρήγορα στην εφηβεία τους και το ερωτικό ξύπνημα για να κλείσει ο κύκλος στο τρίτο και πιο επώδυνο κεφάλαιο όπου η Σουζάν- μητέρα πλέον- καλείται να αποφασίσει ποιο είναι το πιο σωστό. Ή το πιο δίκαιο αν προτιμάτε για το δικό της μέλλον, τη δική της ζωή, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τη ζωή όλων των άλλων. Πικρές αλήθειες, σκληρή ζωή. Η ζωή της Σουζάν…

“Suzanne” από 15/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Suzanne appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό δράμα, 94, Γαλλία 2013, Γλώσσα: Γαλλικά

της Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι

Με τους Λεά Σεντού, Ταχάρ Ραχίμ, Ντενίς Μενοσέτ

Ένα επιβλητικό σκηνικό με φόντο πυρηνικό σταθμό της Γαλλίας, μια χούφτα εποχικοί κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι που κάνουν πάντα τη βρώμικη δουλειά, και το βάρος της ιστορίας πέφτει πάνω στον νέο-προσληφθέντα  Γκάρι, που ερωτεύεται τη σύντροφό ενός συναδέλφου του.

Όταν ο Γκάρι αγγίζει τα επιτρεπτά όρια ραδιενέργειας, τότε θεωρεί ότι δεν έχει άλλη επιλογή από το να το κρύψει. Κυριαρχεί ο φόβος της απώλειας της δουλειάς του αλλά και ο κίνδυνος να τιναχτεί στον αέρα η σχέση που πάει να κτίσει με την Κάρολ.

Το έργο φέρει κάτι από την αύρα του παλιού γαλλικού σινεμά, το λιτό στιλ, ο ρεαλισμός, η μεταφυσική υπέρβαση θυμίζουν Μπρεσόν. Η πρώτη σκηνή μέσα σε ένα τρένο θα μας παραπέμψει στον « Πορτοφολά» του 1959.

Η γεννηθείσα το 1980 Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι θα κερδίσει κατά το ήμισυ το στοίχημα. Η ιδέα της να «διαβρώσει» το εν εξελίξει ερωτικό τρίγωνο με μια έμμεση κριτική στη κουλτούρα της ολιγάριθμης πια  Γαλλικής εργατικής τάξης -που με δέλεαρ το εύκολο χρήμα οι εργαζόμενοι θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους-, είναι έξυπνη και δίδεται κινηματογραφικά με τρόπο ρεαλιστικό-ντοκιμενταρίστικο και  ποιητικό.Οι σκηνές που ο Γκάρυ είναι εκτός πλάνου, μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, σε μια κομψή και βήμα-βήμα αποκάλυψη ενός  άδολου προσώπου αλλά με τουπέ κι αέρα, που με τις αδέξιες του επιλογές θα περιπλέξει τις διαπροσωπικές του σχέσεις.

Ωστόσο η Ζλοτόφσκι με τον  τρόπο που ξεδιπλώνει  την ιστορία πιθανόν να κουράσει ακόμα και το δοκιμασμένο σινεφίλ κοινό γιατί η  πλοκή οδηγείται κάποια στιγμή σε τέλμα.Χαρακτήρες που εμφανίζονται κι εν ριπή οφθαλμού εξαφανίζονται αδικαιολόγητα, όπως του νεαρού Τζερνό,  με άσκοπες λεκτικές επαναλήψεις των 2 βασικών πρωταγωνιστών στα μυστικά τους ραντεβού, ιδίως με μια φλου- απροσδιόριστη σκηνοθετική κατεύθυνση που οδηγεί σε ένα φινάλε όμοιο με μια μπανάλ ιστορία αγάπης και σίγουρα κατώτερο των αρχικών μας προσδοκιών.

Πάρα ταύτα, η νεαρή σκηνοθέτις δεν έκανε μια ταινία για να τη ρίξουμε στη πυρά και δικαιολογημένα βρέθηκε μέχρι το πειραματικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών. Η Λεα Σεντού είναι μια ανερχόμενη σταρ με μεγάλες δυνατότητες. Το απέδειξε στη « Ζωή της Αντέλ» αλλά κι εδώ σε έναν ρόλο εξίσου κοινωνικά περιθωριακό και έντονα ερωτικό.

Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για την Λεά Σεντού στο Φ. Καννών 2013

“Grand Central” από 20/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Grand Central appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Κωμωδία, 94′  Η.Π.Α 2012

του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν

Με τους Εμίλ Χιρς και Πολ Ραντ

Με προϋπολογισμό λιγότερο από ένα εκατομμύριο δολάρια, με γυρίσματα που κράτησαν 16 μέρες και με σενάριο που γράφεται σε μισή κόλα χαρτί, το έργο εστιάζει εξολοκλήρου  στην υποβόσκουσα  συγκρουσιακή σχέση δύο  πρόσωπων του ιδίου φύλου, όταν θα βρεθούν για επαγγελματικούς λόγους  αποκομμένοι  από τον έξω κόσμο να επισκευάζουν τις γραμμές κυκλοφορίας ενός επαρχιακού δρόμου, που έχει καταστραφεί από τη μεγάλη πυρκαγιά στο Τέξας το 1987.

Η απουσία ουσιαστικής πλοκής δεν δικαιολογεί τα 93 λεπτά κινηματογραφικού χρόνου.  Από την άλλη, ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν μεταπλάθει και δυναμιτίζει την  αρχική- πληκτική αφηγηματική δομή, στηριζόμενος στις έξοχες αποδόσεις των διαμετρικά αντίθετων Λανς και Άλβιν ( Εμίλ Χιρς- Πολ Ραντ). Ο νεαρός Λανς εξωτερικεύει τις σκέψεις του και  χαρακτηρίζεται από μια επιτηδευμένη  έπαρση στο λόγο του, και επιπολαιότητα στις πράξεις του. Αντίθετα ο Άλβιν που διατηρεί σχέση με την αδερφή του Λανς, διαθέτει το μέτρο και τον αυτοέλεγχο, προσηλωμένος στη δουλειά του, αλλά παραμένει ανέκφραστος και σαφώς ψυχολογικά καταπιεσμένος.

Η μεταξύ τους μπρεχτική αποξένωση θα κορυφωθεί, πάνω σε ένα διαφορετικό μοτίβο, όπου κυριαρχεί η ένταση και η λεκτική διαμάχη. Το χάσμα δεν θα μεγεθυνθεί,  θα καταλαγιάσει, και θα δημιουργηθεί στο φινάλε μια αισιόδοξη με χιούμορ  συναισθηματική σύνδεση των 2 αποδεκατισμένων ηρώων.

Ο συνειρμός με το θεατρικό έργο « Περιμένοντας τον Γκοντό» είναι δεδομένος, όχι μόνο στο σημείο της σκηνικής αποτύπωσης των δέντρων και του έρημου δρόμου, αλλά και σε μια αίσθηση που κυριαρχεί, ότι τα κεντρικά πρόσωπα κάτι περιμένουν να συμβεί, που τελικά δεν συμβαίνει. Το έργο  περνάει αλλά δεν ακουμπάει ξεκάθαρα τα αλληγορικά φιλοσοφικά θέματα που θέτει ο Σάμουελ Μπέκετ, του παραλόγου, της προσωπικής αυταπάτης και των υπαρξιακών κενών.

Ο « Γελαστός Πρίγκιπας» στηρίζεται σε κάτι πιο απλό. Στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη συμπεριφορά και τις πράξεις των  άλλων, και επιπρόσθετα στο  πώς λειτουργούν οι  διαπροσωπικές σχέσεις, όταν το άτομο επηρεάζεται από την απομόνωση και την αποξένωση, κι άλλα δικά του θέματα.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το σινεμά είναι η τέχνη της εικόνας και των μυθοπλαστικών ιστοριών, κι εδώ το έργο λοξοδρομεί προς το θεατρικό παιχνίδι,  χωρίς να μπορεί να γίνει ομοιόμορφα η σύνδεση με την  κινηματογραφική αναπαράσταση, όπως έπραξε επιτυχημένα πρόσφατα ο Πολάνσκι στην « Αφροδίτη με τη Γούνα».

Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Γκόρτον Γκριν θεωρήθηκε 13 χρόνια πριν ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του παγκόσμιου σινεμά όταν παρουσίασε το κοινωνικοπολιτικό δράμα « Τζωρτζ Ουάσιγκτον», και κάποιες επίσης φωτεινές ταινίες, όπως το « Όλα τα Αληθινά Κορίτσια» και το « Snow Angels».

 Η μετέπειτα πορεία του δεν δικαιολόγησε αυτό τον χαρακτηρισμό γιατί αναλώθηκε σε εύπεπτα μπλογκμπάστερς τύπου «Pineapple Εxpress». Επιστρέφει μεν στις ρίζες του, το βλέπουμε κι από την υπέροχη φωτογραφία, το σάουντρακ και τις ερμηνείες, αλλά το έργο «Γελαστός Πρίγκιπας» λειτουργεί μονοδιάστατα, σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να απογειωθεί.

Διαβάστε το αφιέρωμα του Screeneye για τον Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν

Το έργο είναι remake του ισλανδικού φιλμ “Είτε έτσι είτε αλλιώς”

Ο “Γελαστός Πρίγκιπας” στους κινηματογράφους από 19/12 σε διανομή Ama

The post Γελαστός Πρίγκιπας(Prince Avalanche) appeared first on screeneye.gr.