Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Είναι ο γνωστότερος Φινλανδός σκηνοθέτης. Μαζί με τον μεγαλύτερο του αδερφό ( Μίκα) μονοπωλούσαν την παραγωγή ταινιών στη χώρα τους, περισσότερο από δύο δεκαετίες.    Τον  κινηματογράφο του Άκι Καουρισμάκι ( Το Λιμάνι της Χάβρης)  σφραγίζει η λεπτή ειρωνεία, το εκλεπτυσμένο χιούμορ, η υψηλή αισθητική των μουσικών του επιλογών , οι λιγοστοί  αλλά με νόημα διάλογοι,  η κινηματογράφηση με το ίδιο 35άρι φιλμ μόνο με μία λήψη, η συγκρατημένη χρονική διάρκεια,

και θεματολογικά,   η ενασχόληση με τους κατατρεγμένους του κόσμου ετούτου.

Είναι ο εμπνευστής της αποκαλούμενης « προλεταριακής τριλογίας», την  οποία ξεκίνησε πριν την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού ( Σκιές στον Παράδεισο, Άριελ) , για να την ολοκληρώσει πάνω στην πτώση του ( 1990)-όταν οι περισσότεροι πίστευαν στα ευεργετήματα του καπιταλισμού- με την   ταινία ( Η Γυναίκα με τα Σπίρτα) τα αμφισβήτησε,  προάγγελος,  των δεινών του συστήματος που μας περιβάλλει.

Τα « Πεσμένα Φύλλα» ,33 χρόνια μετά,  δημιουργούνται ως επιβεβαίωση ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Από την εργασιακή ανασφάλεια, την  κοινωνική απομόνωση, την μοναξιά και τον πόλεμο.

Την άλλη όψη της ελπίδας, ο Καουρισμάκι την αντικρίζει στην εμπειρία της απόλαυσης μιας ταινίας του Τζάρμους, σε ένα σκυλάκι ονόματι Τσάπλιν ( εξύμνηση της ταινίας του Τσάρλι Τσάπλιν « Μοντέρνοι Καιροί») , στις πρώτες ματιές δύο ομοαδικημένων ηρώων, που ψάχνουν την αρμονία στον έρωτα, που επιδιώκουν το « μαζί» και  στα πεσμένα φύλλα του τελευταίου πλάνου.

Η Άνσα ( χωρίς επίθετο) εργαζόταν σε ένα σούπερ μάρκετ. Ξαφνικά απολύεται  επειδή μάζεψε ληγμένα τρόφιμα τα οποία προορίζονταν για τον κάδο σκουπιδιών και όπως λέει ο εργοδότης της. ό,τι ανήκει στον κάδο των σκουπιδιών δεν μπορεί να το πάρει μαζί της.

Ο Χολάπα ( χωρίς όνομα) εργάζεται σε οικοδομή, αλλά θα χάσει τη δουλειά του, εξαιτίας της εξάρτησής του από το αλκοόλ.

Θα συναντηθούν τυχαία σε ένα καραόκε μπαρ, ο Χολάπα θα γράψει σε ένα χαρτάκι το τηλέφωνο της Άνσα, θα το χάσει, θα συναντηθούν τυχαία ξανά, ενώ στα ραδιόφωνα και των δύο,  μονοπωλούν οι ειδήσεις του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Καουρισμάκι πλάθει ένα μαγευτικό φιλοσοφικό ειδύλλιο –κάποιας άλλης ρετρό εποχής- χωρίς κινητά τηλέφωνα και  τεχνολογικές πινελιές. Εστιάζει στο αναπόφευκτο γεγονός της ανθρώπινης κατάστασης, όπως είναι η αποξένωση, η ανεργία και η αναζήτηση της αγάπης και του  έρωτα, σε ένα κρύο και αποστειρωμένο  τοπίο του  Ελσίνκι, το οποίο αποτυπώνει ίσως ομορφότερο και ζεστότερο απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα, θυμίζοντας επίσης, αμερικάνικο νουάρ.

Η θεατρική ηθοποιός Άλμα Πόιστι και ο  Γιούσι Βάτανεν, ακολουθούν πιστά την παράδοση των χαρακτήρων του Άκι Καουρισμάκι και συνυπογράφουν δύο χαμηλότονες αλλά εξαιρετικές ερμηνείες, σε ένα έργο που διαρκεί  81 λεπτά.

Βραβείο Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2023

Πεσμένα Φύλλα από την Πέμπτη 30/11 στους κινηματογράφους

The post Πεσμένα Φύλλα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική  Ιάκωβος Γωγάκης

 Μπορεί η νέα ταινία του Φιλανδού Άκι Καουρισμάκι,  να μην μας μάγεψε όπως τον « παλιό καλό καιρό» ή όσο η γαλλόφωνη προ πενταετίας ταινίας του « Το Λιμάνι της Χάβρης». Πάρα ταύτα, το είπε και το έκανε, να εξερευνήσει σε ένα δεύτερο μέρος μιας εν δυνάμει τριλογίας, ένα θέμα που τον προβληματίζει, τη συνύπαρξη μεταναστών και αυτοχθόνων, την ενσωμάτωση, την καχυποψία και τη βία.
Ομοιότητες με την ιστορία του μικρού μαύρου αγοριού και του ηλικιωμένου λούστρου στο « Λιμάνι της Χάβρης» υπάρχουν.
Αλλά εδώ, στη Φιλανδία πια, ο Καουρισμάκι αποφεύγει πλήρως τους μελοδραματισμούς, αποφορτίζει το βαρύ θέμα, με μουσικές σφήνες, με ροκάδες και μπλουζίστες  και με ένα στόρι ιδιαίτερα ευκολοχώνευτο, το γεμίζει με έξυπνες ατάκες-όπως το συνηθίζει- ψυχρό υποχθόνιο χιούμορ , υπαρκτό από την αρχή μέχρι και το τέλος.
Όλα τα πρόσωπα του έργου, πρωτίστως οι δύο πρωταγωνιστές, δηλαδή ο παράνομος μετανάστης από την Συρία( Χαλέντ) και ο ριψοκίνδυνος επιχειρηματίας, ο κ. Γουίκστορμ( ο οποίος αποφασίζει σε μεγάλη ηλικία να αφήσει τη γυναίκα του, να πουλήσει την επιχείρηση κολλαριστών πουκαμίσων και να επενδύσει σε ένα « τελειωμένο» εστιατόριο) κουβαλάνε τα δικά τους βάσανα και τις δικές τους προσδοκίες.
Αυτοί οι δύο -άγνωστοι μεταξύ αγνώστων-, κάποια στιγμή θα συναντηθούν και αρμονικά θα συνεργαστούν, μαζί με άλλους Φιλανδούς « απόκληρους» του συστήματος. Αλλά το κράτος είναι τυπικό και εχθρικό, πάντα καραδοκεί…όπως και οι νεοναζί.

Η σκηνοθετική του οπτική-με το παραδοσιακό 35άρι φιλμ- είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του, άκρως μινιμαλιστική,( ως επί το πλείστον σε εσωτερικούς χώρους) μοιράζει το χρόνο μία στο Χαλέντ, μία στον κ. Γουίκστορμ, μέχρι τη συνάντηση τους και τη δελεαστική κοινή τους πορεία.
Τι είναι τελικά « Η Άλλη Όψη της Ελπίδας»; Είναι η κινηματογραφική σφαίρα του Άκι Καουρισμάκι, είναι η πολυπολιτισμική συνύπαρξη, οι ανθρώπινες σχέσεις και οι αλληλεπιδράσεις διαφορετικών κόσμων, σε ένα κράτος που δεν ξεχωρίζει τους δικούς μας από τους δικούς σας.

Αργυρή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου 2017

“Η Άλλη Όψη της Ελπίδας” από 12 Οκτωβρίου στους Κινηματογράφους σε διανομή ΑΜΑ

The post Η Άλλη Όψη της Ελπίδας appeared first on screeneye.gr.