Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

« Κοιτάξτε ποιος είμαι εγώ. Κάνω απίθανα κόλπα με την κάμερα. Συνθέτω τα πλάνα, σχεδόν μαγικά. Θαυμάστε με.

 Εύκολα θα με αναγνωρίσετε. Είμαι ψείρας, τελειομανής. Οι ταινίες μου είναι κινηματογραφικά κουκλόσπιτα. Οι χρωματικές μου παλέτες είναι μοναδικές και συναρπάζουν. Οι ηθοποιοί μου, είναι ένας και ένας.»

Ιδιοφυής, υπέρμετρα εγωκεντρικός ή και τα δύο;

Για τον Γουές Άντερσον, η σκηνογραφία και το μοντάζ, είναι πλέον το παν.

Στα πρώτα του κινηματογραφικά βήματα( στα τέλη της δεκαετίας του ’90), κουβαλούσε και ιστορίες προσωπικές, από την εφηβεία αλλά και οικογενειακά βιώματα -ως παιδί στο Ώστιν- που οι γονείς του είχαν χωρίσει. Το αποτέλεσμα, ήταν η παραγωγή τριών πολύ ιδιαίτερων ταινιών, οι οποίες διέθεταν και υπόβαθρο κοινωνικό( Αρχάριος, Οικογένεια Τενενμπάουμ , Υδάτινες Ιστορίες). Την σεναριακή πρωτοτυπία και την στοχαστική οπτική, την είδαμε χρόνια αργότερα και στο « Ξενοδοχείο Γκραντ Budapest».

Ο Γουές Άντερσον, με την τελευταία του ταινία « Γαλλική Αποστολή», κάνει διαχωρισμούς. Αποκλείει εκ προοιμίου,  το κοινό που έχει  χαλαρή σχέση με το σινεμά του είτε παντελώς το αγνοεί. Απευθύνεται στους φανατικούς και μυημένους θεατές, που ξεσκονίζουν το κάθε καρέ και ερμηνεύουν με χαρά την κάθε τεχνική λεπτομέρεια. Από τις εναλλαγές,  από 4:3 σε 16:9, μέχρι το που και πως φωτίζεται το κάθε αντικείμενο ξεχωριστά. Ασφαλώς, μπορούν να κατανοήσουν το γιατί επιλέγει τη Γαλλία και τι επίδραση είχε πάνω του,   το γαλλικό σινεμά( από τον πρωτοπόρο Μελιές, τον σουρεαλιστή Επστάιν, μέχρι τους νεοκυματιστές Τρυφώ και Γκοντάρ).
Παραμελεί να αναπτύξει τους περισσότερους χαρακτήρες( με εξαίρεση τη δημοσιογράφο που ερμηνεύει στα σίξτις,  η  Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, τον νεαρό επαναστάτη τον οποίο ερμηνεύει ο Τιμοτέ Σαλαμέ και την εκπληκτική Τίλντα Σουίντον,  με την  εμφάνιση,  αλά Μάργκαρετ Θάτσερ).

Αδιαφορεί για την συνεκτική και ξεκάθαρη πλοκή, η οποία γίνεται αντιληπτή από το δελτίο τύπου, παρά από την ιδία την ταινία. Μια γαλλική πόλη, ονόματι Ενουί, ένας εκδότης μιας ιστορικής εφημερίδας ( Μπιλ Μάρει), που δεν ζει πια, μερικές ιστορίες που σημάδεψαν το έντυπο, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Εν τέλει, επαφίεται στο βαθμό εξοικείωσης με τα έργα του Γουές Άντερσον, για να μπει σε τάξη ή να παραμείνει σε χάος, ο συσχετισμός των προσώπων, των σκηνικών και των χρονικών μεταβάσεων από τη μια εποχή στην άλλη.

The post Η Γαλλική Αποστολή appeared first on screeneye.gr.

Όπως το είχαμε γράψει σε ένα παλαιότερο αφιέρωμά μας, , ο Στίβεν Σόντερμπεργκ, είναι ακούραστος εργάτης, της 7ης τέχνης και όχι μόνο της 7ης.

Επίσης, αναίρεσε πολλές φορές τη δήλωση του, για ένα πρόωρο τέλος της κινηματογραφικής του σταδιοδρομίας.  Πρόσφατα, ολοκλήρωσε το έργο με πρωταγωνίστρια την Μέριλ Στριπ “Let Them All Talk”( θα το βρείτε στο ίντερνετ) και έχει ολοκληρώσει , ένα ακόμα,  το “No Sudden Move”. Η ταινία θα  ανοίξει στο Φεστιβάλ Τραιμπέκα της Νέας Υόρκης, στις 18 Ιουνίου.

Το σενάριο ανήκει στον συγγραφέα Εντ Σόλομον( Η Συμμορία των Μάγων) και καταπιάνεται με μια άλλη συμμορία, η οποία έχει ως στόχο την κλοπή ενός σημαντικού εγγράφου. Κάτι θα πάει λάθος και η ομάδα παρανόμων, θα αναζητήσει τα ίχνη του πραγματικού εργοδότη τους.

Στην ταινία,  πρωταγωνιστουν οι Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Ρέι Λιότα, Ντον Τσιντλ. Δείτε το τρέιλερ

The post Έτοιμη σε χρόνο ρεκόρ η νέα ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ appeared first on screeneye.gr.

Θρίλερ,  120′, Γαλλία/Ισπανία/ Βέλγιο/Παναμάς 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Escobar: Paradise Lost/Paradise Lost

Γλώσσα: Αγγλικά/ Ισπανικά

Του  Αντρέα Ντι Στέφανο

Με τους  Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Τζος Χάτσερσον, Κλαούντια Τράισακ, Μπρέιντι Κορμπέ, Κάρλος Μπαρδέμ, Άνα Ζιραρντό Μοντάζ Μέριλιν Μοντιέ

Ο Ιταλός Αντρέα Ντι Στέφανο, επιστρατεύοντας για δέλεαρ μια φανταστική  αλλά αποτυπωμένη αδέξια ιστορία αγάπης, χρησιμοποιώντας όμως  αποτελεσματικά το μοτίβο κάποιων εξαιρετικών ταινιών θρίλερ και επιβίωσης, στον Χαμένο του Παράδεισο, που παραπέμπει στο ομότιτλο έπος του Άγγλου λογοτέχνη Τζον Μίλτον,  θα  φωτίσει  με ρεαλισμό, την ταραχώδη περίοδο, λίγο πριν συλληφθεί το 1991 στην κόλαση της Κολομβίας,   ο νούμερο 1 έμπορος ναρκωτικών, Πάμπλο Εσκομπάρ , περιγράφοντας ταυτόχρονα τις επιπτώσεις από τις παράνομες του ενέργειες, στο οικογενειακό του περιβάλλον και σε ολόκληρη τη χώρα, έχοντας ταυτόχρονα και φανατικούς υποστηρικτές. Μορφή της ταινίας, ο αγνώριστος , πληθωρικός και  τρομακτικός εδώ, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο,  σε ρόλο που δεν θα μπορούσαμε να τον φανταστούμε, μα του ταιριάζει γάντι.

Ο Ντι Στέφανο, επιλέγει ορθά να τοποθετήσει στο κάδρο, ως  ίσος προς ίσον τον Καναδό σέρφερ Νικ και τον Εσκομπάρ, με τον πρώτο να  «αυτοεγκλωβίζεται» στο κακόφημο Μεδεγίν  της Κολομβίας το ‘83, όταν ερωτεύεται στις καλοκαιρινές του διακοπές, την ανιψιά του διαβόητου μαφιόζου. Η ταινία εξελίσσεται σαν το  «Εξπρές του Μεσονυκτίου», από τη στιγμή που ο αδίστακτος ναρκοβαρόνος αποφασίζει να  βγάλει από τη μέση  τον νεαρό πρωταγωνιστή,  , εκδικούμενος με αυτό τον τρόπο την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, που ζήτησε από τις αρχές “ την κεφαλήν του επί πίνακι”.

Στο έργο ξοδεύονται ουκ ολίγα κινηματογραφικά λεπτά, στα επουσιώδη και στα διαδικαστικά της γνωριμίας του Νικ με τη Μαρία, αλλά ακόμα και σε αυτό το κομμάτι, η  δομή του σεναρίου είναι ελλιπή και πρόδηλα μη πειστική.  Πόσο γρήγορα γνωρίστηκαν, ερωτοχτυπήθηκαν, μα ομιλούν τυπικά, με τον θεατή να εισπράττει μια ακατανόητη μεταξύ τους απόσταση, ένα ειδύλλιο που δεν απογειώνεται.

Αντίθετα, η ταινία μαγνητίζει με τον φόβο και τον τρόμο που προκαλεί στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα  η απειλητική φυσιογνωμία του Πάμπλο Εσκομπάρ, όταν είναι παρών στο πλάνο, ή ακόμα και ωσεί παρών, παρότι ο σκηνοθέτης δεν εξετάζει ενδελεχώς την πολύπλευρη προσωπικότητα του( από τις παράνομες δραστηριότητες του χρηματοδότησε νοσοκομεία και σχολεία),  δείχνοντας όμως τις απόψεις του για τον θεσμό της οικογένειας( τις οποίες στο πρόσωπο του Νικ τις αναιρεί), τη σχέση του με τον λαό (μοιράζοντας τους χρήματα εκ του πονηρού ) και με τη θρησκεία( στηριζόμενος  στην ίδια λογική των κινηματογραφικών  γκάνγκστερ του Κόπολα και του Σκορτσέζε).

Πέρα απ’ όλα αυτά, η ταινία του Ντι Στέφανο υπονοεί απερίφραστα, ότι η Κολομβία δεν ήταν στα χρόνια του Εσκομπάρ ο χαμένος παράδεισος του κόσμου, αφήνει να εννοηθεί ότι εξακολουθεί να είναι και να μαστίζεται από τις  πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και ηθικές ασθένειες,  του παρελθόντος της.

“Χαμένος Παράδεισος” από 21/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Χαμένος Παράδεισος appeared first on screeneye.gr.

1. Χαμένος Παράδεισος

Θρίλερ,  120′, Γαλλία/Ισπανία/ Βέλγιο/Παναμάς 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Escobar: Paradise Lost/Paradise Lost

Γλώσσα: Αγγλικά/ Ισπανικά

Του  Αντρέα Ντι Στέφανο

Με τους  Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Τζος Χάτσερσον, Κλαούντια Τράισακ, Μπρέιντι Κορμπέ, Κάρλος Μπαρδέμ, Άνα Ζιραρντό Μοντάζ Μέριλιν Μοντιέ

ΠΛΟΚΗ

Ο Νικ θεωρεί ότι έχει βρει τον επί γης παράδεισο όταν φτάνει στην Κολομβία, εκεί όπου έχει μετακομίσει ήδη ο αδερφός του. Τιρκουάζ λίμνες, κατάλευκες αμμουδιές, τέλεια κύματα – όλα μοιάζουν όνειρο για τον νεαρό Καναδό σέρφερ, ειδικά όταν συναντά τη Μαρία, μία πανέμορφη νεαρή Κολομβιανή, την οποία ερωτεύεται παράφορα. Ο πρώτος καιρός περνά ειδυλλιακά, μέχρι που η Μαρία τον συστήνει στον θείο της: τον θρυλικό έμπορο ναρκωτικών, Πάμπλο Εσκομπάρ.

Σιγά-σιγά, ο Νικ θα μπει όλο και πιο βαθιά στην τεράστια εγκληματική οργάνωση του Εσκομπάρ, η δεσποτική αλλά και χαρισματική προσωπικότητα του οποίου ελέγχει τους πάντες γύρω του. Θα μπορέσει να ξεφύγει από τα φονικά δίχτυα του καρτέλ όταν πια η κατάσταση εκτροχιαστεί.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο Ιταλός Αντρέα Ντι Στέφανο, επιστρατεύοντας για δέλεαρ μια φανταστική  αλλά αποτυπωμένη αδέξια ιστορία αγάπης, χρησιμοποιώντας όμως  αποτελεσματικά το μοτίβο κάποιων εξαιρετικών ταινιών θρίλερ και επιβίωσης, στον Χαμένο του Παράδεισο, που παραπέμπει στο ομότιτλο έπος του Άγγλου λογοτέχνη Τζον Μίλτον,  θα  φωτίσει  με ρεαλισμό, την ταραχώδη περίοδο, λίγο πριν συλληφθεί το 1991 στην κόλαση της Κολομβίας,   ο νούμερο 1 έμπορος ναρκωτικών, Πάμπλο Εσκομπάρ , περιγράφοντας ταυτόχρονα τις επιπτώσεις από τις παράνομες του ενέργειες, στο οικογενειακό του περιβάλλον και σε ολόκληρη τη χώρα, έχοντας ταυτόχρονα και φανατικούς υποστηρικτές. Μορφή της ταινίας, ο αγνώριστος , πληθωρικός και  τρομακτικός εδώ, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο,  σε ρόλο που δεν θα μπορούσαμε να τον φανταστούμε, μα του ταιριάζει γάντι.

Ο Ντι Στέφανο, επιλέγει ορθά να τοποθετήσει στο κάδρο, ως  ίσος προς ίσον τον Καναδό σέρφερ Νικ και τον Εσκομπάρ, με τον πρώτο να  «αυτοεγκλωβίζεται» στο κακόφημο Μεδεγίν  της Κολομβίας το ‘83, όταν ερωτεύεται στις καλοκαιρινές του διακοπές, την ανιψιά του διαβόητου μαφιόζου. Η ταινία εξελίσσεται σαν το  «Εξπρές του Μεσονυκτίου», από τη στιγμή που ο αδίστακτος ναρκοβαρόνος αποφασίζει να  βγάλει από τη μέση  τον νεαρό πρωταγωνιστή, εκδικούμενος με αυτό τον τρόπο την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, που ζήτησε από τις αρχές “ την κεφαλήν του επί πίνακι”.

Στο έργο ξοδεύονται ουκ ολίγα κινηματογραφικά λεπτά, στα επουσιώδη και στα διαδικαστικά της γνωριμίας του Νικ με τη Μαρία, αλλά ακόμα και σε αυτό το κομμάτι, η  δομή του σεναρίου είναι ελλιπή και πρόδηλα μη πειστική.  Πόσο γρήγορα γνωρίστηκαν, ερωτοχτυπήθηκαν, μα ομιλούν τυπικά, με τον θεατή να εισπράττει μια ακατανόητη μεταξύ τους απόσταση, ένα ειδύλλιο που δεν απογειώνεται.

Αντίθετα, η ταινία μαγνητίζει με τον φόβο και τον τρόμο που προκαλεί στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα  η απειλητική φυσιογνωμία του Πάμπλο Εσκομπάρ, όταν είναι παρών στο πλάνο, ή ακόμα και ωσεί παρών, παρότι ο σκηνοθέτης δεν εξετάζει ενδελεχώς την πολύπλευρη προσωπικότητα του( από τις παράνομες δραστηριότητες του χρηματοδότησε νοσοκομεία και σχολεία),  δείχνοντας όμως τις απόψεις του για τον θεσμό της οικογένειας( τις οποίες στο πρόσωπο του Νικ τις αναιρεί), τη σχέση του με τον λαό (μοιράζοντας τους χρήματα εκ του πονηρού ) και με τη θρησκεία( στηριζόμενος  στην ίδια λογική των κινηματογραφικών  γκάνγκστερ του Κόπολα και του Σκορτσέζε).

Πέρα απ’ όλα αυτά, η ταινία του Ντι Στέφανο υπονοεί απερίφραστα, ότι η Κολομβία δεν ήταν στα χρόνια του Εσκομπάρ ο χαμένος παράδεισος του κόσμου, αφήνει να εννοηθεί ότι εξακολουθεί να είναι και να μαστίζεται από τις  πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και ηθικές ασθένειες,  του παρελθόντος της. Ι.Γ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ ΤΟΥ SCREENEYE

The post Πρεμιέρες… από 21 Μαΐου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα/Έγκλημα,  148′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Inherent Vice

Γλώσσα: Αγγλικά/ Ιαπωνικά

Του Πολ Τόμας Άντερσον

Με τους  Γιοακίν Φίνιξ, Τζος Μπρόλιν, Όουεν Γουίλσον, Ρις Γουίδερσπουν, Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Κάθριν Γουότερστον

To «Inherent Vice», η τελευταία ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον αποτελεί διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος του Τόμας Πίντσον με φόντο το Λος Άντζελες της δεκαετίας του 70 όπου συμβαίνουν «σημεία και τέρατα».

Είναι λίγο δύσκολο να εξηγήσει κανείς την ιστορία του έργου χωρίς να μπει σε πολλές λεπτομέρειες. Το σίγουρο είναι πως ο  ντετέκτιβ Λάρι «Ντοκ» Σπορτέλο (Γιόακιν Φίνιξ) μπλέκει σε πολλές περιπέτειες στην αναζήτηση της πρώην συντρόφου του η οποία τον συναντά στην αρχή του έργου αλλά μετά εξαφανίζεται. Στις περιπέτειες αυτές ο Ντοκ θα βρεθεί με νέα και παλιά πρόσωπα, θα συναντήσει μπάντες, στούντιο για μασάζ, οδοντιατρεία, κλινικές αποτοξίνωσης, πλοία, εκεί όπου η «καλή» κοινωνία κρύβει τον υπόκοσμο και τη διαφθορά.

Τελικά τί είναι το Inherent Vice; Μια ερωτική ιστορία, μια ταινία μυστηρίου, μια σουρεαλιστική κωμωδία; Ίσως λίγο απ’ολα, ενα παζλ κινηματογραφικών ειδών α λα Κοεν.

Ο Πολ Τόμας Άντερσον με πανέξυπνο τρόπο αποφεύγει να δημιουργήσει ψυχεδελικές σκηνές, οπτικοποιώντας ονειρικά-εφιαλτικά φαντασιώσεις του πρωταγωνιστή στο  ύφος της σπουδαίας ταινίας του Τέρι Γκίλιαμ «Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας». Αντ’ αυτού, διαχέει με ομίχλη καπνού όλη την ατμόσφαιρα της ταινίας, έτσι ώστε τα πλάνα να φαντάζουν υποκειμενικά διατηρώντας όμως το υποκείμενο μέσα στο πλάνο. Η θολούρα των ναρκωτικών δεν είναι απλά θολούρα της πλοκής αλλά και ψυχολογική θολούρα, θολούρα μιας ολόκληρης εποχής η οποία εντείνεται με την ενσωμάτωση  του αλλόκοτου της ψυχεδέλειας, γύρω από αντιφατικές παραξενιές: χειρονομίες, τρόποι έκφρασης, παιχνίδια εστίασης που υποδηλώνουν έναν «πειραγμένο» ρεαλισμό που σε υπνωτίζει.

Κάθε σκηνή είναι τόσο απρόβλεπτη που ο θεατής δεν προλαβαίνει να αφομοιώσει όλα τα στοιχεία, όμως συγχρόνως παρασέρνεται σ’ενα ταξίδι που μοιάζει σαν τρενάκι σε λούνα παρκ. Τα σκαμπανεβάσματα συνεχών ανατροπών που διέπονται από το παράλογο μέσα στο φυσιολογικό, τους φόβους μέσα στα πάθη, την κάθοδο μέσα στην άνοδο σε κρατούν σε εγρήγορση προσφέροντας γερές δόσεις καυστικού χιούμορ και δραματικής έντασης. Κι αν το «έμφυτο ελάττωμα» της αφηγηματικής ταχύτητας αποτρέπει από μια ευκρινή θέα, φρόντισε να ποντάρεις σε ένα δεύτερο γύρο!

The post Έμφυτο Ελάττωμα appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.