Δραματική κομεντί, 108’, Ισπανία 2013

Πρωτότυπος τίτλος: Vivir es facil con los ojos cerrados, Living is easy with eyes closed

Γλώσσα: Ισπανικά

Του Δαβίδ Τρουέμπα

Με τους Χαβιέ Καμάρα, Ναταλία ντε Μολίνα, Φραντσέσκ Κολομέρ, Ραμόν Φοντσερέ

Ο Αντόνιο Σαν Ρομάν, είναι ένας δάσκαλος από την Καρταχένα της Καστίλλης, που λατρεύει τους Beatles και ειδικά τον Τζον Λένον. Όταν μαθαίνει ότι το αγαπημένο του «σκαθάρι» βρίσκεται στην Αλμερία για τα γυρίσματα μιας ταινίας του Ρίτσαρντ Λέστερ, κάνει… κοπάνα από το σχολείο που διδάσκει και σπεύδει να συναντήσει το ίνδαλμα του, τον «Τζον». Στη διαδρομή με το σαραβαλάκι του προς την Ανδαλουσία, θα αποκτήσει τυχαία δύο νεαρούς συνταξιδιώτες: μια κοπέλα που κρύβει τον πραγματικό σκοπό του ταξιδιού της και ένα αγόρι που το έχει σκάσει από το σπίτι του. Αυτοί οι τρεις ξένοι θα ζήσουν μια απολαυστική και σίγουρα πρωτάκουστη περιπέτεια που θα τους αλλάξει τη ζωή μια για πάντα…

Ξεκινάει σαν ένα χαλαρό, προβλέψιμο, καλοκαιρινό και νοσταλγικό road movie που μοιάζει να έχει φτιαχτεί για τη  ψυχαγωγία του θεατή. Καταλήγει όμως αναπάντεχα σε μια ευφυέστατη, γλυκόπικρη, πολυεπίπεδη και πολιτικοποιημένη ιστορική αλληγορία που θα σας κλέψει την καρδιά. Μάλιστα πρόκειται για μια αληθινή ιστορία- στα credits τέλους εμφανίζεται ο πραγματικός δάσκαλος – που συνέβη στο περιθώριο των γυρισμάτων του «How I won the war», το καλοκαίρι του 1966.

Η… πονηριά του Τρουέμπα («Οι στρατιώτες της Σαλαμίνας») είναι που κρατά καλά φυλαγμένα τα ατού του φιλμ – 6 βραβεία Γκόγια, ανάμεσά τους κι αυτό της καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και πρωτότυπου σεναρίου- μέχρι το υπέροχο φινάλε. Και μας τα αποκαλύπτει σιγά-σιγά. Σε ένα πρώτο επίπεδο, το σενάριο μιλάει για μια απλή εκδοχή της μπητλομανίας στα 60ς. Τι πιο φυσικό να έχει πάθει πλάκα μαζί τους ένας μοναχικός δασκαλάκος από τα βάθη της… Ισπανίας (η απόλυτη παρακμή και εγκατάλειψη «βασιλεύει» στο ψαροχώρι της Αλμερίας που καταλήγουν οι ήρωες μας) ο οποίος λατρεύει την αγγλική γλώσσα και αναλύει στους μαθητές του τα τραγούδια των Beatles; Όμως πίσω από το «A hard day’s night» ή το «Help» υπάρχει η αληθινή ιστορία και τα φαντάσματα αυτής.

Το όνομα του Φράνκο είναι πανταχού παρόν, ο φασισμός – κρυφός ή φανερός- δεσπόζει στην ισπανική καθημερινότητα, το διαφορετικό (ακόμη κι αν αυτό αφορά το μακρύ μαλλί του 15χρόνου που το σκάει μακριά από τον αυταρχικό αστυνομικό πατέρα του) αντιμετωπίζεται σαν αρρώστια που χρειάζεται άμεση θεραπεία. Είναι καταπληκτική η σύλληψη της αντίδρασης ενός χαρακτήρα που δεν έχει τίποτα ηρωικό πάνω του απέναντι σε όλα αυτά. Η αξιοπρέπεια είναι ένα βήμα. Το να μην φοβάσαι είναι ένα άλλο. Η απρόβλεπτη αντίδραση – μια επαναστατική πράξη απέναντι σε όσα μας καταδυναστεύουν- είναι το κυριότερο. Πάνω από όλα χρειάζεται όμως ένα ισχυρό στήριγμα. Αυτό είναι οι στίχοι των Beatles. Για αυτό το σκοπό ο Αντόνιο (σπουδαίος στο ρόλο του ο αλμοδοβαρικός Καμάρα του «Μίλα της», της «Κακής εκπαίδευσης» κ.α.) σπεύδει να συναντήσει το ίνδαλμα του. Για να τον πείσει να γράφουν πλέον οι Beatles τους στίχους των τραγουδιών τους πάνω στο άλμπουμ τους. Δεν θα σας πούμε αν τα κατάφερε ή όχι. Ίσως να μην έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει όμως ότι άνθρωποι σαν τον Αντόνιο (με περίσσευμα ψυχής και ανθρωπιάς) ξέρουν πάντα προς τα που πηγαίνει ο σωστός δρόμος. Και τον ακολουθούν χωρίς να παρεκλίνουν ούτε στιγμή από αυτόν, φτάνοντας μέχρι τα θεσπέσια Strawberry fields… forever!

“Η Ζωή είναι Ωραία με τα Μάτια Κλειστά” από 11/9 στους κινηματογράφους σε διανομή Weird

The post Η Ζωή είναι Ωραία με τα Μάτια Κλειστά appeared first on screeneye.gr.

Δραματική κομεντί, 104΄, Ινδία – Γαλλία – ΗΠΑ- Γερμανία, 2013

Πρωτότυπος Τίτλος: Dabba, Γλώσσα: Ινδικά/ Αγγλικά

Του Ριτές Μπάτρα

Με τους Ιρφάν Καν, Νιμράτ Καούρ, Ναβαζουντίν Σιντίκι

«Καμιά φορά ένα λάθος τρένο σε βγάζει στο σωστό προορισμό». Ένα μοτίβο που ακούγεται στην ταινία και εμπεριέχει μεγάλη δόση αλήθειας. Τουλάχιστον στην περίπτωση του μοναχικού λογιστή Σαατζάν (ο σπουδαίος Ιρφάν Καν του «Slumdog Millionaire» και της «Ζωής του Πι») που εργάζεται σε μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία και βλέπει έκπληκτος κάποιο “νταμπαβάλα” να του παραδίδει ένα lunchbox γεμάτο με θεσπέσιο φαγητό. Εδώ και 120 χρόνια στη Μουμπάι, κάθε πρωί 5.000 νταμπαβάλα (Dabbawallahs), δηλαδή τοπικοί κούριερ φαγητού, διανέμουν ζεστά γεύματα από την κουζίνα των νοικοκυρών στα γραφεία των συζύγων τους. Το λάθος αυτό – η πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο είναι μόλις μία στο εκατομμύριο σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ που θεώρησε σχεδόν αλάνθαστο το παμπάλαιο κωδικοποιημένο σύστημα διανομής των νταμπαβάλα – θα γίνει αφορμή για να ξεκινήσει μια ιδιαίτερη σχέση δια αλληλογραφίας μεταξύ του λογιστή και της νοικοκυράς. Φυσικά το μέσο είναι πάντα το ίδιο: ένα lunchbox που όμως ανάμεσα σε κάποια από τα λαχταριστά πιτάκια του κρύβει κι ένα νέο γράμμα.

Ένα φιλμ χάρμα ιδέσθαι. Απολαυστικό, φρέσκο και γευστικό σαν τα φαγητά που μαγειρεύει η γλυκιά Ίλα. Παντρεμένη, νεαρή μητέρα και μοναχική σύζυγος, η Ίλα αναπάντεχα βρίσκει μια διέξοδο – και μαζί χαραμάδα φωτός και αισιοδοξίας- από τη μιζέρια ενός γάμου καταδικασμένου στο σκοτάδι και την έλλειψη επικοινωνίας. Ο κυνικός κι απαθής Σαατζάν από την άλλη, είναι ένας μεσήλικας χήρος που έχει πάψει προ πολλού να έχει ενδιαφέρον για οτιδήποτε. «Παρακολουθώ τηλεόραση» είναι η απάντηση του στην ερώτηση του αφελή βοηθού του Σαίκ (χαρακτήρας- κλειδί για την εξέλιξη της πλοκής και κυρίως των χαρακτήρων) για το τι κάνει στον ελεύθερο χρόνο του. Θα ανακαλύψει όμως ξανά τη γεύση του σπιτικού φαγητού και μαζί τη χαμένη όρεξη του για ζωή. Η συναισθηματική ζεστασιά και ο βαθιά ανθρωπιά που βγάζει το φιλμ οφείλεται στην «επαφή» δύο μοναχικών ψυχών. Δύο ανθρώπων που δεν περιμένουν τίποτε πλέον από την προδιαγεγραμμένη καθημερινότητα τους. Θα φτάσουν όμως στο σημείο να την αμφισβητήσουν κάποια στιγμή και θα αναθεωρήσουν τις επιλογές τους. Στα αφοπλιστικά, συγκινητικά γράμματα που ανταλλάσουν αφουγκραζόμαστε τη δική τους λαχτάρα κάθε φορά που διαβάζουν τις πρώτες γραμμές.

Σε ένα χαοτικό, δύσκαμπτο και αναχρονιστικό περιβάλλον, αυτό της «απάνθρωπης» Μουμπάι, χρειάζεται μεγάλα ψυχικά αποθέματα για να διατηρήσει κάποιος τα όνειρα του ζωντανά. Η αλληλογραφία των 2 ξένων αρχίζει με τα τυπικά («ευχαριστώ που επέστρεψες καθαρά τα κουτάκια»), εξελίσσεται στα αναμενόμενα (ειλικρίνεια, αλληλοσεβασμός και κατανόηση) και καταλήγει στα… προβλέψιμα; Όχι ακριβώς. Η συνάντηση που όλοι περιμένουν ίσως να πραγματοποιηθεί. Ίσως κι όχι. Σημασία έχει ότι αυτοί οι δύο ξένοι μοιράστηκαν ένα κοινό δρόμο, χωρίς να συναντηθούν ποτέ, σταματώντας για λίγο το χρόνο ώστε να τραβήξουν τα όνειρα τους από την λάσπη της Μουμπάι.

Πικρό, μελαγχολικό το χιούμορ στο υπέροχο σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός ταλαντούχου ινδού σκηνοθέτη. Μαζί με έναν παλιομοδίτικο, εξωτικό ρομαντισμό. Αυτά τα δύο στοιχεία συνδυαζόμενα με μια κομψή, φινετσάτη αφήγηση που φέρνει στο νου το στιλιστικό σύμπαν του Γουόν Καρ Γουάι και την αφοπλιστική λεπτότητα του Σατιαζίτ Ρέι, μετατρέπουν το «Lunchbox» σε μια σπάνια κινηματογραφική απόλαυση. Με συμβολισμούς και προβληματισμό που παραπέμπουν ευθέως στη «Μοναχική γυναίκα» του Ρέι, το «Lunchbox» (που τιμήθηκε στις Κάνες τo 2013 με το βραβείο Εβδομάδας Κριτικής) του ταλαντούχου Ριτές Μπάτρα, αποδίδει επακριβώς την ερμηνεία στον όρο feelgood ταινία.

«The Lunchbox» από 4/9 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post The Lunchbox appeared first on screeneye.gr.

Δραματική κομεντί, 104΄, Γαλλία, 2013

Του Φιλίπ Λε Γκλε 

Με τους Φαμπρίς Λουκινί, Λαμπέρ Γουιλσόν, Μάγια Σάνσα

Ο Γκοτιέ, σταρ τηλεοπτικής σαπουνόπερας όπου υποδύεται ένα χειρούργο που σώζει ζωές, καταφτάνει σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της γαλλικής επαρχίας. Εκεί ζει απομονωμένος από όλα κι όλους ο Σερζ, ένας βετεράνος συνάδελφος του που έχει εγκαταλείψει οριστικά (;) την υποκριτική. Ο Γκοτιέ θα επιχειρήσει να αποσπάσει το ναι του Σερζ για συμμετοχή του σε μια θεατρική παράσταση που φιλοδοξεί να ανεβάσει στην επόμενη σεζόν. Παρά τις αρχικές ενστάσεις του του Σερζ, ο Γκοτιέ θα επιμείνει και θα ζητήσει προθεσμία, διάρκειας μιας βδομάδας, πριν δώσει την τελική του απάντηση. Μόνη προϋπόθεση και απαίτηση του Γκοτιέ είναι να κάνουν μαζί πρόβες αυτές τις μέρες πάνω στο πρωτότυπο κείμενο του έργου. Ο «Μισάνθρωπος» του Μολιέρου, ένα έργο με εξαιρετική σημασία ακόμη και για τη σημερινή εποχή, θα δώσει την ευκαιρία στους δύο παλιόφιλους να εναλλάσουν ρόλους – άλλοτε τον Αλσέστ υποδύεται ο Γκοτιέ κι άλλοτε ο Σερζ- και να αντιπαραθέσουν τις συγκρουόμενες απόψεις τους  γύρω από τους διφορούμενους συμβολισμούς του Μολιέρου. Ταυτόχρονα θα γνωρίσουν μια χωρισμένη ιταλίδα, μόνιμη κάτοικο της περιοχής, που πουλάει το σπίτι της και δεν έχει σε καμία υπόληψη το επάγγελμα τους, καθώς θεωρεί όλους τους ηθοποιούς νάρκισσους!  

Όλη η φιλοσοφική θεώρηση του μολιερικού «Μισανθρώπου» διαπερνά τη ραχοκοκαλιά αυτής της δραμεντί, που προτάθηκε για τρία βραβεία Σεζάρ (πρώτου αντρικού ρόλου, σεναρίου, μουσικής). Πρόκειται για φιλμ φινετσάτο, ευφυές και διεισδυτικό, που ξεκινά σαν απλή «θεατρική» κομεντί χαρακτήρων γύρω από την καθημερινότητα των ηθοποιών και σταδιακά εξελίσσεται σε κραυγή αγωνίας για την ανθρώπινη φύση.

Με την επιλογή της πιο αμφίσημης και στιβαρής «κωμωδίας» του Μολιέρου, ο Φιλίπ λε Γκλε, σκηνοθέτης του συμπαθητικού «Οι γυναίκες του τελευταίου ορόφου», όπου επίσης πρωταγωνιστούσε ο εξαίσιος Λουκιντί, θίγει πολλά ζητήματα. Γραμμένος σε αλεξανδρινό δωδεκασύλλαβο στίχο στα 1666, ο αυτοβιογραφικός «Μισάνθρωπος» αφορά έναν αλλοτινό κόσμο, αυτόν της Αυλής του Λουδοβίκου ΙΔ, που σε πρώτο επίπεδο δείχνει οριστικά ξεπερασμένος. Με το πρόσχημα όμως της δελεαστικής προσφοράς για την επιστροφή του περιθωριοποιημένου Σερζ σε αυτή, την ευνοούμενη «βασιλική Αυλή» δηλαδή (απόλυτη η ταύτιση θεατρικής ή καλλιτεχνικής πιάτσας με την ελίτ μιας κοσμικής ολιγαρχίας), ο σκηνοθέτης βρίσκει την ευκαιρία να μας παρουσιάσει ένα έργο αγέραστο και σπάνιου διαλογισμού. Μέσα από τις μικρές ιδιοτροπίες, τις ανασφάλειες και φυσικά τα ναρκισσιστικά καπρίτσια των δύο ηθοποιών, παρουσιάζεται ένα κωμικό στην επιφάνεια του έργο, που όμως στον πυρήνα του κρύβει βαθιά θλίψη και φορτισμένα συναισθήματα. Το αληθινό πρόσωπο του κόσμου είναι για τον Σερζ όπως και στην περίπτωση του μισάνθρωπου Αλσέστ, «τρομακτικό» και απεχθές.

Η υποκρισία και η ψεύτικη ευγένεια, τα όρια τέχνης και ζωής, τα εναλλασόμενα πρόσωπα, η αναζήτηση της αλήθειας, η δοκιμασία της φιλίας, το ερωτικό στοιχείο είναι μερικά μόνο από τα θέματα που καταπιάνει με αφηγηματική ευαισθησία και ειλικρίνεια ο σκηνοθέτης. Σχεδόν σε όλα τα μέτωπα που ανοίγει αντεπεξέρχεται με θαυμαστή συνάφεια, φαντασία και δημιουργική κριτική. Όπως κι ο Μολιέρος, στέκει με αποφασιστικότητα πάνω από τους πρωταγωνιστές του και βάζει στην πρώτη γραμμή, τις προσωπικές αντιμαχίες, διαφορές ή ομοιότητες, για να αποδώσει πλήρως το προφίλ του θεατράνθρωπου που μπούχτισε από το ανθρώπινο είδος και επέλεξε την ολοκληρωτική μοναξιά για να νιώσει πρώτη φορά ελεύθερος. Όπως γίνεται όμως και στο έργο του Μολιέρου ή τον ομότιτλο πίνακα του Μπρίγκελ, κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο. Ο Φιλίπ Λε Γκλε ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στο ρηχό και την πεμπτουσία. Την υπερφίαλη ματαιοδοξία και την ομορφιά της απλότητας. Την αλήθεια και το ψέμα. Η βόλτα των δύο φίλων με το Μολιέρο πάνω στις ρόδες των ποδηλάτων τους δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό. Η αίσθηση της ευδαιμονίας, η απλή χαρά της ζωής δίνεται μέσα από το ανάλαφρο αεράκι που χαιδεύει το μαλλί. Ή μέσα από τις ακτίνες του ήλιου που ζεσταίνουν το δέρμα. Όμως πάντα θα υπάρχει ο κίνδυνος να πέσουν κάτω ή να γλιστρίσουν στο διπλανό ποταμάκι. Ακόμη κι αν στα ακουστικά ακούγεται ο απελευθερωτικός ύμνος του “Il mondo” (τι υπέροχη σκηνή αυτή στο αυτοκίνητο της Φρανσέσκα…). Ακόμη κι αν αυτή η βόλτα δεν τελειώνει ποτέ…

“Βόλτα με το Μολιέρο” από 8/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Βόλτα με το Μολιέρο(Cycling with Moliere) appeared first on screeneye.gr.