Δράμα, 100′, Νορβηγία, Γαλλία, Δανία 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Louder Than Bombs Γλώσσα: Αγγλικά-Γαλλικά

Του Γιοακίμ Τρίερ

Με τους  Τζέσε Άιζενμπεργκ, Ρέιτσελ Μπρόσναχαν, Ιζαμπέλ Ιπέρ, Γκάμπριελ Μπερν, Έιμι Ράιαν, Ντέιβιντ Στράδερν

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Γιος ενός γνωστού Νορβηγού σκηνοθέτη και μακρινός συγγενής  του Δανού Λαρς Φον Τρίερ, ο  Γιοακίμ Τρίερ το 2011 δημιούργησε αίσθηση με το έργο γυρισμένο στην πατρίδα του, «Όσλο, 31 Αυγούστου», παρακολουθώντας ένα 24ώρο από τη ζωή του Αντέρ, ενός περιπλανώμενου τοξικομανή.

Η καινούρια του ταινία -αυτή τη φορά σχεδόν στο σύνολο της στην αγγλική γλώσσα  και με ισχυρό καστ- έκανε την παγκόσμια της πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών 2015.

Τα φαντάσματα του παρελθόντος, οι εσωτερικοί δαίμονες και το υπαρξιακό κενό, δηλαδή το επιτυχημένο τρίπτυχο από το «Όσλο, 31 Αυγούστου», εμφανίζεται ξανά, μετά το σοκ που θα υποστεί ένας πατέρας και οι δύο του γιοι από το θάνατό της φωτογράφου συζύγου και μητέρας τους, στο επικίνδυνο επαγγελματικό της ταξίδι, σε μια εμπόλεμη περιοχή. Όλοι οι χαρακτήρες προσπαθούν να κινητοποιηθούν, να ξεπεράσουν την απώλεια, ο χρόνος δείχνει να έχει παγώσει, στην οικογενειακή τους μάζωξη, τρία χρόνια μετά. Από τη μια, ο  ένας γιος είναι σε βαθιά κατάθλιψη κι ο άλλος χάνεται στον κόσμο των βίντεο γκέιμς.

Ο Γιοακίμ Τρίερ διαθέτει ένα σενάριο “γεμάτο από χρυσάφι”, υπαρκτά-ακατέργαστα συναισθήματα, που τα επαναπροσδιορίζει ετεροχρονισμένα η μνήμη , σε ένα σκηνικό λατρεμένο από τους Αμερικάνους( βέβαια εδώ υπάρχει περισσότερος σουρεαλισμός) και όχι μόνο, θυμίζοντας θεατρικά έργα που διαδραματίζονται μέσα σε ένα σπίτι. Οιδιπόδεια συμπλέγματα, οικογενειακά μυστικά, που  όταν ξετυλίγονται…  οδηγούν στην έκρηξη(Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα, Buried Child κ.α).

Με καθαρότητα τονίζεται η έλλειψη επικοινωνίας πατέρα και αδερφών( σε κάποια του σημεία θυμηθήκαμε το σαρκαστικό ύφος των ταινιών του Κρόνενμπεργκ), από την άλλη, ο Νορβηγός δείχνει σημάδια αυτοκαταστροφής. Ουσιαστικά καταδικάζει την ιστορία του, γιατί δεν μπορεί να την επεξεργαστεί στην ολότητα της. Αρχικά δίνει την εντύπωση πως θα εστιάσει στο πολεμικό πεδίο και στο πως έχασε τη  η φωτογράφος τη ζωή της. Αστραπιαία η κάμερα του αλλάζει  κατεύθυνση,  για να αγγίζει από λίγο τα πάντα ( ο αντίκτυπο του θανάτου ,η συγχώρεση, η μοιχεία), μέσα από αλλεπάλληλα πισωγυρίσματα στο χωροχρόνο, με κεντρικό πρόσωπο την απούσα μητέρα. Η  ερμηνεία ανήκει στην  Ιζαμπέλ Ιμπέρ. Ο θεατής δεν θα μπορέσει να φτιάξει μια εικόνα για τον κάθε χαρακτήρα, ούτε βεβαίως να ακολουθήσει και να αισθανθεί το ψυχικό τους κόσμο.  Το ένα θέμα μπλέκεται μέσα στο άλλο, αφήνοντας την εντύπωση μιας σκόπιμης πολυπλοκότητας, η οποία βεβαίως μπερδεύει. Αυτή η αίσθηση,  σε συνδυασμό με τον νωχελικό ρυθμό-που οδηγεί σε λήθαργο- αφήνουν μια πικρή γεύση, πάνω σε  ιδέες με πολλές προοπτικές, που δεν αξιοποιήθηκαν. Αισιόδοξο και συγκινητικό το τέλος του έργου.

“Ο Ήχος της Σιωπής” από 5 Μαΐου στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Ο Ήχος της Σιωπής appeared first on screeneye.gr.

Ιστορικό βιογραφικό δράμα, 141, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος:  Bridge of Spies

Του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Με τους Τομ Χανκς, Μαρκ Ράιλανς, Έιμι Ράιαν, Άλαν Άλντα, Σεμπάστιαν Κοχ

Γράφει η  Ελίνα Τραιφόρου

Η πολυαναμενόμενη «Γέφυρα των Κατασκόπων» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς, επικεντρώνεται στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και σε μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα.

Η πλοκή ακολουθεί τον Αμερικανό  Τζέιμς Μπ. Ντόνοβαν(Τομ Χανκς), έναν δικηγόρο που καλείται να υπερασπίσει στο δικαστήριο τον  Σοβιετικό κατάσκοπο Ρούντολφ Έιμπελ,. Μέσα από διάφορα γεγονότα, ο πρωταγωνιστής θα εμπλακεί με την CIA, για να λειτουργήσει ως μεσάζοντας στην ανταλλαγή του Σοβιετικού Έιμπελ, με τον πιλότο-κατάσκοπο της αμερικανικής αεροπορίας ονόματι Πάουερς, τον οποίο έχουν συλλάβει οι Σοβιετικοί. Στο μεταξύ, στο Βερολίνο χτίζεται το τοίχος και οι Ανατολικογερμανοί, έχουν συλλάβει κι αυτοί Αμερικάνο πολίτη -φοιτητή εν προκειμένω-, τον Πράιορ, που έκανε διατριβή στο πανεπιστήμιο . Ο δικηγόρος Ντόνοβαν, θα προσπαθήσει να ανταλλάξει όχι μόνο τον ένα συμπατριώτη του φυλακισμένο, αλλά και τους δύο, σε μια επιχείρηση με μεγάλο ρίσκο. 

Εστιάζοντας στα θετικά χαρακτηριστικά, στο έργο γίνεται κριτική για τη διαφθορά που έχει κατακλύσει και καταλύσει τη δικαιοσύνη της Αμερικής, την περίοδο εκείνη, θέτοντας ζητήματα για το κατά πόσο ένας ξένος ,αν είναι εν δυνάμει εχθρός, πρέπει να τυγχάνει ίσης μεταχείρισης βάσει των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του συντάγματος της χώρας. Ο Σπίλμπεργκ, δεν φοβάται να στηλιτεύσει μεθόδους και πρακτικές, ακόμα και για την πυρηνική τρομολαγνεία των μέσων, μέσα σε μια και μόνο σκηνή, όταν ο γιος του Ντόνοβαν γεμίζει την μπανιέρα με νερό, σαν ένα παιδί ετοιμοπόλεμο, καταδεικνύοντας τον παραλογισμό στην πιθανότητα μιας επικείμενης καταστροφής. Ο Τομ Χανκς στο ρόλο του Ντόνοβαν, είναι η φωνή της λογικής, μιας λογικής που αρχικά δέχεται απειλές ,μαζί με την οικογένειά του, όταν ο γύρω κόσμος  τον κοιτάζει με επικριτικό μάτι.

Από την άλλη, υπάρχει μια αποστασιοποίηση στη μάχη «καλής» Αμερικής και «κακής»Σοβιετικής Ένωσης. Και από τις δύο μεριές ο φόβος, οι υποψίες που κατατρέχουν την συνεχή κατασκοπία, στη μάχη για το ποιος θα έχει τον έλεγχο της ψυχροπολεμικής εποχής, διαφαίνονται μέσα από τα μάτια του Ντόνοβαν. Ο Σοβιετικός Έιμπελ μόνο τέρας δεν είναι,περισσότερο ένας άντρας που κάνει το καθήκον του, πιστός στην πατρίδα του, με καλλιτεχνικές ανησυχίες, που εάν είχε γεννηθεί στην Αμερική, θα αντιμετωπιζόταν ως ήρωας. Ο Αμερικανός πιλότος Πάουερς από την άλλη, είναι ταγμένος στο να υλοποιήσει την  αποστολή του, ακόμαι κι ως όμηρος, και οι ανώτεροι του όμως είναι διατεθειμένοι ακόμα και  να χάθουν ζωές, προκειμένου να μην γίνουν αντιληπτά τα μυστικά τους, στην αντίπαλη όχθη.

Ίσως η «Γέφυρα των Κατασκόπων» , δεν είναι απλά ένας τόπος ανταλλαγής κρατουμένων κατασκόπων. Ίσως η γέφυρα, να είναι μεταφορικά κι ο ίδιος ο ήρωας μας, ο Ντόνοβαν, δηλαδή το ενδιάμεσο σημείο επικοινωνίας μεταξύ των δύο πλευρών. Και η ίδια η ταινία, ακολουθεί την ιδέα της γεφύρωσης των διαφορών και της εξάλειψης των φοβικών στερεοτύπων, αποφεύγοντας τον μανιχαϊσμό. Να σημειωθεί, οτι το «bridge» παραπέμπει και σε είδος χαρτοπαίγνιου. Ο Σπίλμπεργκ -μάλλον όχι τυχαία-, συνδέει έτσι τους διακανονισμούς μεταξύ των χωρών, με όρους«αγοράς» και «δυναμικότητας ομάδων», που εμπεριέχονται στο μπριτζ. Δεν μπορεί όμως ο Σπίλμπεργκ να ξεφύγει από την κλασσική δομή του ήρωα. Ενός ήρωα, που πρέπει να ξεπεράσει εμπόδια για να έρθει τελικά η λύτρωση, διαμέσου Χολιγουντιανών προτύπων, δηλαδή γλυκανάλατη μουσική, αλλά και με την happy end επιστροφή του, ως νικητής στα πάτρια εδάφη, ήρωας στην κυριολεξία που έχει νικήσει, πετυχαίνοντας τον σκοπό του.

Αν ο διάσημος και μάστορας Σπίλμπεργκ, μπορούσε να αποδεσμευτεί από αυτό το εύπεπτο κλισέ, κάνοντας τον ήρωά του πιο γκρίζο, ίσως θα είχε πετύχει ένα πιο πρωτοποριακό αποτέλεσμα, σε Οσκαρικά δεδομένα, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη ύπαρξη στο σύνολό της, ως τρωτή. Ενώ τώρα, ο Ντόνοβαν, φαίνεται πως εκπροσωπεί το καλό του κόσμου, είτε με διδακτικούς διαλόγους, είτε με ένα σωτήριο ρίσκο που όπως αναμένεται, φέρει αίσιο τέλος. Εξάλλου κανείς δεν είναι τέλειος. Ούτε κι οι ατομικές μας γέφυρες, που κάποια στιγμή ραγίζουν. Αυτό που είναι αναγκαίο, σε όλες τις εποχές, είναι, αν όχι η πρόληψη του ραγίσματος, τουλάχιστον η επιδιόρθωση στο γεφύρωμα του χάσματος, των κοινωνιών και των ανθρώπων κατ’επέκταση.

“Η Γέφυρα των Κατασκόπων” από 26/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Η Γέφυρα των Κατασκόπων appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, 119′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Birdman

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Αλεχάντρο Ιναρίτου

Με τους Μάικλ Κίτον,Ζακ Γαλιφιανάκης, Έντουαρντ Νόρτον, Αντρέα Ράιζμπορο, Έιμι Ράιαν, Έμα Στόουν, Ναόμι Γουότς

Ο σκηνοθέτης Αλεχάντρο Ιναρίτου που φημίζεται για τα σκληρά ρεαλιστικά δράματα (Biutiful), για τον μοναδικό τρόπο να ταξινομεί παράλληλες-κατακερματισμένες ιστορίες με ασύνδετο πολλές φορές χώρο-χρονικό πλαίσιο ( Βαβέλ), δοκιμάζεται για πρώτη φορά στην κωμωδία, με τόσους πολλούς αστέρες του Χόλιγουντ μαζεμένους σε δικιά του ταινία.

Στο πρώτο ιδιόμορφο πλάνο, η κάμερα του Ιναρίτου ζουμάρει πάνω στη πλάτη του γυμνού Μαικλ Κίτον που κοιτάει έξω από το παράθυρο. Ο εσωτερικός του διαλογισμός διακόπτεται, από τον ήχο του skype,. Τον καλεί η κόρη του, η  Σαμ.

Μαθαίνουμε ότι ήταν βετεράνος ηθοποιός,  που είχε γίνει γνωστός αρκετά χρόνια πριν- συγκεκριμένα το 1992- ερμηνεύοντας τον ” Birdman 3″. Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει να επιδείξει κάτι άλλο, για το οποίο θα τον έκανε περήφανο. Κατατρεγμένος από εμμονές, ναρκισσισμό και εγωπάθεια, ζορίζει τους ανθρώπους που είναι δίπλα του( κόρη, πρώην σύζυγο, νυν ερωμένη, τον παραγωγό του ,τον συμπρωταγωνιστή του που τον βλέπει ανταγωνιστικά) και προσπαθεί να “αναστηθεί”, κρατώντας τον βασικό ρόλο σε θεατρικό έργο, ταυτόχρονα και σκηνοθετώντας το. Τίτλος του θεατρικού “When we talk about Love”.

Η περίπου 70 λέπτη περιγραφική απόδοση δραστηριοτήτων και ευτράπελων καταστάσεων, κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών προβών είναι σίγουρα  μεγάλη χρονικά, (πριν μπούμε στο τελευταίο δυνατό ημίωρο),  είναι  όμως χρήσιμη, γιατί εκεί μέσα ξεδιπλώνονται όλες οι εξωτερικές και εσωτερικές συγκρούσεις  του κεντρικού προσώπου με τον εαυτό του, και με όλους τους άλλους.

Τελικά, δεν είναι μόνο ο Ρήγκαν Τόμσον που έχει τα θέματα του. Ο Ιναρίτου έξυπνα  θα  ξεγυμνώσει τους πάντες, έναν προς έναν, βρίσκοντας αυτό που ο καθένας θεωρεί  ”δυστυχία”, ως τον κοινό παρονομαστή όλων των ηρώων του.

Ο χαρακτήρας που ερμηνεύει ο απολαυστικός Μάικλ Κίτον θα μπορούσε να είναι ένα κινηματογραφικό δοκίμιο πάνω στα μικρά και επιφανειακά του κόσμου τούτου, που για κάποιους είναι θεμελιώδη και θεωρούνται  ζητήματα ζωής ή θανάτου, εν τέλει βέβαια λειτουργούν καταστροφικά για την ίδια τους την ύπαρξη. Ο διαρκής αγώνας για δημοσιότητα και φαινομενική καταξίωση, βρίσκονται στο στόχαστρο του μεξικανού σκηνοθέτη.

Παράλληλα, αποδεικνύεται ότι ο τίτλος του έργου παραπέμπει με σαρκασμό στον εμπορικό “Batman”. Το παράδειγμα που δίνει ο σκηνοθέτης, είναι μέσα από την ίδια την κινηματογραφική βιομηχανία, σε ένα φανταστικό σκηνικό που στήνει στον αέρα, όπου με μια κίνηση του χεριού δημιουργείται πολεμικό σκηνικό χάους στους δρόμους, αυτό ακριβώς  που επιθυμούν τα studios, για να γεμίζουν οι αίθουσες και να γεννιούνται  οι νέοι αστέρες, που  καρπώνονται τη δημοσιότητα και την επιτυχία. Βέβαια ο Ιναρίτου -με φιλοσοφική ματιά- κλείνει το έργο, με έναν εξαιρετικό μονόλογο του ήρωα για την αξία της καλλιτεχνικής δημιουργίας, ανεξαρτήτως της αναγνωσιμότητας της.

Μουσικές παρεμβολές  υπό τους ήχους των κρουστών, η κάμερα κινείται με ταχύτητα, δημιουργώντας γοργό ρυθμό ακόμα και πάνω στο θεατρικό πλατώ. Κάπως υπερβολικές οι 9 οσκαρικές  υποψηφιότητες, δεν ήταν δα και το κορυφαίο έργο του Ιναρίτου αλλά ο Μάικλ Κίτον έχει αυξημένες πιθανότητες να αναδειχθεί ο μεγάλος πρωταγωνιστής εκείνης της βραδιάς, στις 22 Φεβρουαρίου.

“Birdman” από 22/1 στους κινηματογράφους σε διανομή ODEON

The post Birdman appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης

Εδώ στη Μόστρα της Βενετίας ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου μπορεί σήμερα να υπερηφανεύεται, δείχνει να κερδίζει το στοίχημα, δοκιμάζοντας τις δυνατότητες του σε φιλμ θεωρητικά πιο ανάλαφρο από τα σκληρά δράματα  που μας έχει συνηθίσει. Η πρώτη προβολή του” Birdman” ειδικά για δημοσιογράφους και ανθρώπους του σινεμά έγινε σήμερα Τετάρτη, στην ανακαινισμένη αίθουσα Darsena.

Η ανταπόκριση των επαγγελματιών του χώρου   ήταν κάπως μουδιασμένη αλλά θα την χαρακτηρίζαμε και αναμενόμενη. Ο σκηνοθέτης που φημίζεται για τα σκληρά ρεαλιστικά δράματα (Biutiful), για τον μοναδικό τρόπο να ταξινομεί σε ένα φιλμ, παράλληλες-κατακερματισμένες ιστορίες με ασύνδετο πολλές φορές χώρο-χρονικό πλαίσιο ( Βαβέλ), δοκιμάζεται για πρώτη φορά στην κωμωδία, με τόσους πολλούς αστέρες του Χόλιγουντ μαζεμένους σε δικιά του ταινία (Μάικλ Κίτον,Ζακ Γαλιφιανάκης, Έντουαρντ Νόρτον, Αντρέα Ράιζμπορο, Έιμι Ράιαν, Έμα Στόουν και Ναόμι Γουότς).

Στο πρώτο περίεργο πλάνο, η κάμερα του Ιναρίτου ζουμάρει πάνω στη πλάτη του γυμνού Μαικλ Κίτον που βλέπει το παράθυρο. Ο εσωτερικός του διαλογισμός διακόπτεται, από τον ήχο του skype,. Τον καλεί η κόρη του, η  Σαμ.

Μαθαίνουμε ότι ήταν βετεράνος ηθοποιός,  που είχε γίνει γνωστός αρκετά χρόνια πριν- συγκεκριμένα το 1992- ερμηνεύοντας τον ” Birdman 3″. Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει να επιδείξει κάτι άλλο, για το οποίο θα τον έκανε περήφανο. Κατατρεγμένος από εμμονές, ναρκισσισμό και εγωπάθεια ζορίζει τους ανθρώπους που είναι δίπλα του( κόρη, πρώην σύζυγο, νυν ερωμένη, τον παραγωγό του ,τον συμπρωταγωνιστή του που τον βλέπει ανταγωνιστικά) και προσπαθεί να “αναστηθεί”, κρατώντας τον βασικό ρόλο σε θεατρικό έργο, ταυτόχρονα και σκηνοθετώντας το. Τίτλος του θεατρικού ” When we talk about Love”.

Η σχεδόν 70 λέπτη περιγραφική απόδοση δραστηριοτήτων και ευτράπελων καταστάσεων κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών προβών είναι σίγουρα  μεγάλη χρονικά, (πριν μπούμε στο τελευταίο δυνατό ημίωρο),  είναι  όμως χρήσιμη, γιατί εκεί μέσα ξεδιπλώνονται όλες οι εξωτερικές -εσωτερικές συγκρούσεις  του βασικού ήρωα με τον εαυτό του, και με όλους τους άλλους.

Τελικά, δεν είναι μόνο ο Ρήγκαν Τόμσον που έχει τα θέματα του, ο Ιναρίτου έξυπνα  θα τους ξεγυμνώσει, έναν προς έναν, βρίσκοντας αυτό που ο καθένας θεωρεί  “δυστυχία”, ως τον κοινό παρονομαστή όλων των ηρώων του.

Ο χαρακτήρας που ερμηνεύει ο απολαυστικός Μάικλ Κίτον θα μπορούσε να είναι ένα κινηματογραφικό δοκίμιο πάνω στα μικρά και επιφανειακά του κόσμου τούτου, που για κάποιους είναι  ζητήματα ζωής η θανάτου, εν τέλει βέβαια λειτουργούν καταστροφικά για την ίδια την ύπαρξη. Ο διαρκής αγώνας για δημοσιότητα και φαινομενική καταξίωση βρίσκονται στο στόχαστρο του μεξικανού σκηνοθέτη.

Αποδεικνύεται ότι ο τίτλος του έργου παραπέμπει με σαρκασμό στον εμπορικό ” Batman”. Το παράδειγμα που δίνει είναι μέσα από την ίδια τη κινηματογραφική βιομηχανία, σε ένα φανταστικό σκηνικό που στήνει στον αέρα, όπου με μια κίνηση του χεριού του πρωταγωνιστή,  δημιουργείται πολεμικό σκηνικό χάους στους δρόμους, αυτό ακριβώς  που επιθυμούν τα studios, για να γεμίζουν οι αίθουσες και να γεννιούνται  νέοι αστέρες, που να καρπώνονται τη δημοσιότητα και την επιτυχία. Βέβαια ο Ιναρίτου με μια κίνηση ματ, κλείνει το μονόλογο, με την αξία της καλλιτεχνικής δημιουργίας ανεξάρτητος αναγνωσιμότητας της.

Μουσική υπό τους ήχους κρουστών, η κάμερα κινείται με ταχύτητα, δημιουργώντας γοργό ρυθμό ακόμα και πάνω στο θεατρικό πλατό.

Αρχές του 2015 και στις ελληνικές αίθουσες

The post Με γκρίνια υποδέχθηκε ο δημοσιογραφικός κόσμος της Βενετίας, το ” Birdman” του Αλεχάντρο Ιναρίτου appeared first on screeneye.gr.

Η νέα ταινία του Γιοακίμ Τρίερ (Oslo, August 31st) με τίτλο «Louder Than Bombs» που παίχτηκε στις Κάννες και πρόκειται να προβληθεί στο Φεστιβάλ του Τορόντο, έχει πια το πρώτο της τρέιλερ.

Σύνοψη: Μια έκθεση για την φωτογράφο Ιζαμπέλ Ριντ, 3 χρόνια μετά το θάνατό της, φέρνει τον μεγαλύτερο γιο της, Τζόνα πίσω στο πατρικό του, εκεί οπου θα έρθει σε επαφή με τον πατέρα του Τζιν και τον νεαρότερο αδερφό του Κονραντ. Όντας και οι τρεις κάτω από την ίδια στέγη ο Τζιν θα προσπαθήσει απεγνωσμένα να φέρει κοντά τους δυο γιους τους που έχουν αντιτιθέμενα συναισθήματα για μια γυναίκα που θυμούνται τόσο διαφορετικά. Παίζουν οι Τζέσι Άιζενμπεργκ, Γάμπριελ Μπερν, Ιζαμπέλ Ιπέρ, Ντέβιν Ντρούιντ, Ρέιτσελ Μπρόσναν, Ντέιβιντ Στραδερν και Έιμι Ράιαν.

The post Τζέσι Άιζενμπεργκ και Ιζαμπέλ Ιπέρ κλέβουν τις εντυπώσεις στο «Louder Than Bombs» του Γιοακίμ Τρίερ . Πρώτο επίσημο τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.