Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Τα διαφορετικά “ θέλω”, οι συμβιβασμοί και οι αρχικές εκατέρωθεν παραχωρήσεις μέσα στο γάμο, με τον καιρό, μπορεί να οδηγήσουν το ζευγάρι σε ασφυξία και τον έγγαμο βίο τους, σε βαθιά ύφεση. Η νιότη εθίζει τους μεγαλύτερους, κάποιοι την αποζητούν, ίσως γιατί αρνούνται να αποδεχτούν τον μη αναστρέψιμο κύκλο της ζωής. Όταν μάλιστα κάποιος από τους δύο νιώθει κάπως έτσι

«Όταν κοιμάμαι μαζί σου, νιώθω ότι μεγαλώνω γρηγορότερα »( λόγια της ηρωίδας μας προς τον άντρα της), τότε, ο ενστικτώδης δρόμος, είναι η ο χωρισμός ή η ανάπαυλα.

Η εξιδανίκευση προ πολλού παύει να υπάρχει και αναζητείται η ανανέωση και η διέξοδος, κυρίως η ερωτική. Η αναταραχή που προκαλείται από την απόφαση του ενός ή και των δύο, να ξεφύγουν από τις συμβάσεις, μπορεί να είναι οριστική, αλλά μπορεί να είναι και πρόσκαιρη, γιατί η συνήθεια για τον μακροχρόνιο σύντροφο, αποτελεί καταφύγιο.

Ο Γάλλος σκηνοθέτης Νικολάς Μπεντό έχει όλα αυτά στο μυαλό του και επιλέγει δύο καταξιωμένους ηθοποιούς της νουβέλ βαγκ εποχής, την -ακόμα γοητευτική- Φανί Αρντάν στο ρόλο της ψυχολόγου( Μαριάν), που τα φτιάχνει με έναν φίλο του συζύγου της, και τον Ντανιέλ Οτέιγ( Βίκτωρ) στο ρόλο του απατημένου συζύγου αλλά και απολυμένου σκιτσογράφου, που αναγκάζεται να μετακομίσει, μετά την επιθυμία της συζύγου του, να μην μένουν πια μαζί.

Ο Νικολά Μπεντό αφήνει στην άκρη το ακόνισμα μαχαιριών και φτιάχνει ένα φωτεινό τεχνικό κράμα, ρεαλισμού και φαντασίας, παρόμοιο με το “Μεσάνυχτα στο Παρίσι”(του Άλεν) και με τους ήρωές του να αναζητούν τη νιότη στο παρόν( η γυναίκα) αλλά και στο παρελθόν( ο άνδρας), έχοντας ταυτόχρονα εμφανείς επιρροές και από τις ταινίες “Χαμένοι στη Μετάφραση”( της Κόπολα) και από τα “45 Χρόνια”( του Άντριου Χέιγκ).

Ο γνωστός ηθοποιός Γκιγιόμ Κανέ βρίσκεται σχεδόν εξολοκλήρου μέσα στο μπιστρό “ Belle Epoque”, εκεί όπου διαδραματίζονται μερικές από τις ομορφότερες σκηνές της ταινίας, για να αναλάβει ( επί πληρωμή), τον ηρωά μας, τον Βίκτωρ, να ανανεωθεί από τον αιφνιδιασμό και να ξαναζήσει το πρώτο σκίρτημα του έρωτα, με την Μαριάν, που έγινε το 1974, στο συγκεκριμένο μπιστρό. Την Μαριάν ως νεαρή, την ερμηνεύει ένα κορίτσι γεμάτο χάρη, ζωντάνια και τσαχπινιά, η σύντροφος του σκηνοθέτη Νικολά Μπεντό, η Ντοριά Τιλιέρ.

Ο Μπεντό κάνει ένα λαθάκι, βλέπει την ταινία μέσα από τον ανδρικό φακό, προσπαθεί να μας χειραγωγήσει, έτσι ώστε να συμπαθήσουμε τον Βίκτωρ και να θεωρήσουμε την Μαριάν, ως μια γυναίκα, άκαρδη και ναρκισσίστρια, αλλά με συμβατικό τρόπο, θα προσπαθήσει στην πορεία να το διορθώσει.

Η ταινία πέραν του σφιχτοδεμένου σεναρίου, της φαντασίας που συναντά την πραγματικότητα και το αντίθετο, μας θυμίζει τα χρυσά χρόνια Μπελ Επόκ( πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο), μέσα από τα θερμά χρώματα και τα γαλλικά καμπαρέ. Το soundtrack παρότι γεννά συναισθήματα και οι ήχοι διαθέτουν αρμονία και ταύτιση με την εξέλιξη της ιστορίας, δεν ανήκει στην Μπελ Επόκ εποχή. Ακούμε μεταξύ άλλων το The Man I Love από την Μπίλι Χόλιντεϊ και το Rescue me από την Φοντέλα Μπας.

“Ραντεβού στο Belle Epoque” από την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους

The post Ραντεβού στο Belle Epoque appeared first on screeneye.gr.

Της Μαριόν Βερνού

Με τους Φανί Αρντάν, Λοράν Λαφίτ, Πατρίκ Σενέ

Αισθηματική, 94΄, Γαλλία 2013, Πρωτότυπος Τίτλος:«Les beaux jours» Γλώσσα: Γαλλικά

Η παντρεμένη εξηντάρα οδοντίατρος Καρολίν (Φανί Αρντάν), μόλις συνταξιοδοτήθηκε και έχει μια μεγάλη πρόκληση μπροστά της. Πώς να διαχειριστεί τον άφθονο πλέον χρόνο στην αδόκιμη και ασχημάτιστη ακόμα νέα ζωή της; Η πρώτη ενστικτώδης αντίδραση της είναι να αφιερώσει όλο τον ελεύθερο χρόνο της σε θέματα καθημερινότητας. Γρήγορα διαπιστώνει την παγίδα της ανίας που κρύβεται πίσω από αυτό και αποφασίζει να αλλάξει στάση. Έτσι αναζητάει διέξοδο στο δώρο γενεθλίων της, μια κάρτα μέλους σε club συνταξιούχων.

Εκεί ανακαλύπτει όχι μόνο τις ευχάριστες στιγμές που μπορεί να σου χαρίσει ένα μάθημα αγγειοπλαστικής, πληροφορικής ή χορού αλλά και το απρόσμενο δώρο του έρωτα. Ο νεαρός Ζιλιέν (Λοράν Λαφίτ), ο δάσκαλος στο μάθημα της πληροφορικής, την φλερτάρει και η Καρολίν βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτόγνωρη, άβολη αλλά και τόσο απελευθερωτική κατάσταση.  

Τυπικό γαλλικό σινεμά χαρακτήρων, διαπροσωπικών σχέσεων, ερωτικής θύελλας και προβληματισμού γύρω από τον έρωτα, το σεξ και τις πολύπλευρες εκδοχές τους. Το θέμα του αταίριαστου ηλικιακά έρωτα, δηλαδή του έρωτα γύρω από ένα μεγάλου σε ηλικία κι ενός νεαρού ατόμου, είναι τόσο παλιό όσο η ιστορία του σινεμά. Ενώ όμως η εικόνα ενός γερασμένου άντρα με μια νεαρή ερωμένη θεωρείται από φυσιολογική έως και άξια ευσήμων, το αντίθετο – η γηρασμένη γυναίκα κι ο νεαρός εραστής της-  προκαλεί αίσθηση και ειρωνικά σχόλια ακόμη και σήμερα. Η ταινία της Μαριόν Βερνού σεναριογράφου και σκηνοθέτιδος δυνατών αισθηματικών δραμεντί («Love, etc.», «Rien a Faire», «A Boire») έρχεται να καταρρίψει αυτό το ταμπού, με δυνατή και ξεκάθαρη ματιά. Ο παροιμιώδης ρεαλισμός και η απλότητα της γραφής πρόσφέρουν ισχυρές βάσεις στο μυθιστόρημα της Φανί Σεζνέλ με τίτλο «Une Jeune Fille aux Cheveux Blancs», που διασκεύασε η Βερνού ώστε να διηγηθεί το χρονικό ενός καταδικασμένου μεν αλλά και τόσο καθοριστικού για τις ζωές των εμπλεκόμενων προσώπων έρωτα. Μάλιστα πολύ εύστοχα υποβίβασε το θέμα της «απιστίας» σε ρόλο δευτεραγωνιστή, δίνοντας το χώρο απεριόριστης ελευθερίας στη σχέση της Καρολίν με τον Ζιλιέν για να δημιουργήσει σκηνές απείρου κάλους.

Τόσο κωμικού όσο και δραματικού. Χωρίς ίχνος ναρκισσισμού, δίχως σκοπιμότητες ή ανάγκη επιβεβαίωσης από το κοινωνικό περίγυρο και με συστατικά του την αυθόρμητη, αφοπλιστική αλήθεια της καρδιάς που δεν ακούει σε στερεότυπα ή προβλέψιμες νόρμες, ο έρωτας τους είναι μοιραίο να πετύχει για… όσο κρατήσει. «Θέλω να μου πεις πως θα τελειώσει» λέει η ώριμη Καρολίν στο νεαρό εραστή της. «Μην ανησυχείς», της απαντάει αυτός, «όταν τελειώσει θα το καταλάβεις πρώτη εσύ. Οι γυναίκες δεν είναι εκείνες που το καταλαβαίνουν πάντα πρώτες;». Τραγική φιγούρα φυσικά μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό είναι ο σύζυγος της Καρολίν, που τον υποδύεται μοναδικά ο εξαιρετικός Πατρίκ Σενέ.

Η κάμερα της Βερνού σε όλη τη διαδρομή της ιστορίας παραμένει σε χαμηλά ύψη. Γλυκόπικρη, ανθρώπινη, συγκινητική αλλά δίχως υπερβολές ή μελό ξεσπάσματα, αναδεικνύεται σε ψύχραιμη χρονικογράφο των γεγονότων. Στο κέντρο του κάδρου της Βερνού στέκει η αγέρωχη και σιωπηλή φιγούρα της Αρντάν. Το αινιγματικό και μελαγχολικό χαμόγελο της, περικλείει τη σοφία μιας ζωής που οδηγείται στο πιο έντονο από τα απρόβλεπτα, ύστατα κεφάλαια της. Δύσκολο να το διαχειριστεί με τους κατάλληλους χειρισμούς ο οποιοσδήποτε. Η Καρολίν το γνωρίζει αυτό και αφήνει τη μοίρα της ελεύθερη να την οδηγήσει όπου θέλει αυτή. Ξέρει ότι στο τέλος κάτι καλό θα μείνει. Η κατάληξη της διαδρομής για την ηρωίδα είναι ο ορισμός της μαγείας που ντύνει τη ζωή. Σε μια ανεπανάληπτη τελική σεκάνς στην θάλασσα, η ζωή παρουσιάζεται σε όλη της την μεγαλοπρέπεια, όπως θα έπρεπε να είναι κι όχι όπως είναι. Θα είχε ενδιαφέρον πάντως να δούμε τι αποτέλεσμα θα είχε η ίδια ακριβώς ταινία αν στην θέση της Αρντάν, που ήταν υποψήφια για Σεζάρ όπως κι ο Σενέ, βρισκόταν μια λιγότερο αισθησιακή και φινετσάτη ηθοποιός. Προφανώς θα μιλάγαμε τώρα για μια άλλη ταινία…

“Τα Καλύτερα Έρχονται” από 26/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Τα Καλύτερα Έρχονται(Bright Days Ahead) appeared first on screeneye.gr.

Ο Μελ Γκίμπσον θα λάβει την Κρυστάλλινη Σφαίρα εξαίρετης καλλιτεχνικής συνεισφοράς στο 49ο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, που θα διεξαχθεί από 4-12 Ιουλίου.
Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός θα παρευρεθεί στο φεστιβάλ για να παραλάβει το βραβείο και να προλογίσει την προβολή της ταινία του «Apocalypto».
Στο φεστιβάλ θα βρίσκεται και η Λόρα Ντερν για να παρουσιάσει την ταινία του Ντέιβιντ Λιντς «Ατίθαση Καρδιά», στην οποία πρωταγωνιστούσε μαζί με τον Νίκολας Κέιτζ. Η ταινία αυτή είχε βραβευθεί με τον Χρυσό Φοίνικα το 1990.
Άλλο ένα πρόσωπο που θα κάνει αισθητή την παρουσία του στο φεστιβάλ θα είναι η Φανί Αρντάν που θα παρουσιάσει το «Obsessive Rhythms», τη δεύτερη ταινία της ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Η Αρντάν έχει συνεργαστεί στο παρελθόν ως ηθοποιός με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως οι  Αλέν Ρενέ, Φρανσουά Τριφό, Φόλκερ Σλέντορφ, Μικελάντζελο Αντονιόνι και Ετορε Σκόλα.
Να σημειωθεί ότι η πρώτη μεγάλου μήκους του Γιάννη Βεσλεμέ, με τίτλο «Νορβηγία», θα διαγωνιστεί στο τμήμα «The East of the West» του φεστιβάλ, το οποίο φιλοξενεί πρώτες ή δεύτερες ταινίες νέων σκηνοθετών.

The post Μελ Γκίμπσον, Λόρα Ντερν και Φανί Αρντάν στο φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι. Μαζί τους κι ο δικός μας Γιάννης Βεσλεμές appeared first on screeneye.gr.