Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Θεοί, γίγαντες,  νάνοι και οι «κόρες» του Ρήνου, που φυλάνε τον πολύτιμο χρυσό κάτω από την επιφάνεια της γης,  αποτελούν  τους πρωταγωνιστές της όπερας δυόμισι ωρών ,  του κορυφαίου Γερμανού συνθέτη Ρίχαρντ Βάγκνερ  « Ο Χρυσός του Ρήνου»( πρεμιέρα στη Λειψία το  1876).

 Ο έρωτας αποκηρύσσεται και τα πλούτη γίνονται ο  αυτοσκοπός. Οι συμπαιγνίες και  οι δολοπλοκίες, έχουν μοναδικό σκοπό , την απόκτηση δύναμης κι εξουσίας στον κόσμο.

Ο επίσης Γερμανός-με τουρκικές  ρίζες – σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν, καταπιάνεται για πρώτη φορά με βιογραφική ιστορία- εν προκειμένω του κουρδικής καταγωγής συμπατριώτη του Γερμανού  ράπερ και πρώην γκάνγκστερ Xatar, βασιζόμενη στο βιβλίο Όλα ή Τίποτα-

και η όπερα του Βάγκνερ συγκλίνει σαν τραγική ειρωνεία,

όπως και το τέλος της ταινίας, το επισημαίνει,

όπως και η διάρκεια της ταινίας, με τη διάρκεια της όπερας συγκλίνει.

Ο Φατίχ Ακίν,  ακολουθεί  φρενήρη ρυθμό, τον οποίο  χρειαζόταν σε κάποια του σημεία  να χαλιναγωγήσει,  όπως και τις μπερδεμένες εναλλαγές από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα αλλά και την πληθώρα των δευτεροπρωταγωνιστών του ,  να περιορίσει.

Ο ήρωας του, εμφανίζεται αρχικά να είναι αιχμάλωτος στη Συρία, με το διακύβευμα της κράτησης, να είναι ο κρυμμένος χρυσός.

Ο Xatar –το πραγματικό του όνομα είναι Giwar Hajabi- ξεκινάει ένα ταξίδι αναμνήσεων, από τη γέννησή του στο Ιράν, τις μέρες της Ισλαμικής Επανάστασης.  Μόνη η μητέρα του σε μια σπηλιά, τον φέρνει στη ζωή, μεταφερόμαστε μετά στο Παρίσι κι αργότερα στη Βόννη, όπου ζει ένα μεγάλο μέρος των εφηβικών του χρόνων. Αργότερα τον βλέπουμε στο Άμστερνταμ, μετά ξανά στη Βόννη, εμφανίζεται και στη Συρία, στη αρχή αλλά και προς το τέλος της ταινίας.

Ο πατέρας του,  διάσημος κούρδος συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας, θα «δραπετεύσει» από τα οικογενειακά βάρη κι ο Xatar, θα αναλάβει την οικονομική στήριξη του ιδίου, της μητέρας του και της αδερφής του, εμπλεκόμενος με τα ναρκωτικά και την παρανομία. Εξελίσσεται σε γκάνγκστερ πρώτου μεγέθους, αλλά η μουσική τέχνη, μέσα του σιγοβράζει.

Ο Giwar Hajabi ισχυρίζεται, ότι η ταινία του Φατίχ Ακίν, παρουσιάζει τα γεγονότα, όπως έγιναν , υπάρχουν στιγμές όμως, που υποψιαζόμαστε, ότι η ανάγκη για εντυπωσιασμό, οδήγησε σε σεναριακές υπερβολές.

Ο Εμίλιο Σακράγια ερμηνεύει τον Xatar, με  ιδιαίτερο πάθος  και  η αδρεναλίνη για βία και εκδίκηση, ανήκουν στα  αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του- παιχνιδιάρικου-   ρόλου, που του επιφύλασσε ο Φατίχ Ακίν.

The post Το Χρυσάφι του Ρήνου appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

 Σεξουαλικά φετίχ όπου κυριαρχούν τα  ξυλοφορτώματα, οι μελανιές, οι ερωτικοί πνιγμοί και μετά ακολουθούν τα πριόνια, οι στραγγαλισμοί, οι  τεμαχισμοί και η αποθήκευση των πτωμάτων σε μια σοφίτα, ωσότου βρομίσουν και μουμιοποιηθούν ,  είναι μόνο μερικές από τις  πολυάριθμες διαστροφικές συνήθειες του  δολοφόνου γυναικών-που τρόμαξε την  κοινωνία της Γερμανίας  στα μέσα της δεκαετίας του ’70-  του  Φριτς Χόνκα.

Ο Φατίχ Ακίν, αναμφισβήτητα επεδίωξε  να ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες “καθωσπρέπει” ταινίες για τους μανιακούς δολοφόνους, να δηλώσει θαυμαστής των εξπρεσιονιστών σκηνοθετών της χώρας του ( όπως ήταν ο  Ρόμπερτ Βίνε “  Το Εργαστήρι το Δόκτωρ Καλιγκάρι”) και να ρίξει λάδι στη φωτιά,   με την άνευ λόγου και αιτίας πιστή καταγραφεί των βάρβαρων μεθόδων σαδισμού,  του Χόνκα.

Ταυτόχρονα, δείχνει να επιθυμεί τις  έντονες συζητήσεις γύρω από το όνομά του, ότι δηλαδή είναι τόσο  ικανός σκηνοθέτης, ώστε εύκολα να μεταπηδάει από τα ρομαντικά-κοινωνικά δράματα(Μαζί Ποτέ), στις κοινωνικές κομεντί( Soul Kitchen),  στα πολιτικά θρίλερ( Μαζί ή Τίποτα), και τώρα στις ταινίες τρόμου( Το Χρυσό Γάντι) .  Δεν εξηγείται αλλιώς,  η καρέ- καρέ  αναπαράσταση όλων των εμετικών  συμπεριφορών  του ψυχικά αθεράπευτου μανιακού δολοφόνου, αλλά και η οπτική, έξω από το πλαίσιο της αλήθειας, όπως ήταν επί παραδείγματι  τα παρασιτικά νηματώδη σκουλήκια , τα οποία εκμεταλλεύονται τις ρωγμές,  και από  το πάτωμα κατρακυλούν στο ταβάνι,  και  πέφτουν μέσα στο φαγητό της οικογένειας Ελλήνων…  του  κάτω ορόφου.
Έλληνες υπήρξαν στην πολυκατοικία και διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στη διαλεύκανση  της υπόθεσης. Ο Φατίχ Ακίν υποθέτουμε είπε  ” Έκανα την κίνηση να γυρίσω μια ταινία τρόμου, ας της ολοκληρώσω όσο πιο ακραία γίνεται”. Και το έπραξε.
Το να κατηγορηθεί  για απρόκλητη  απεικόνιση ενός παρανοϊκού μυαλού, είναι απολύτως κατανοητό. Επιπρόσθετα,   προκαλεί ζημιά στη φήμη του και δημιουργεί αρνητικό αντίκτυπο στο  δημιούργημά του, το οποίο είχε περαιτέρω δυνατότητες, αν η βία δεν κάλυπτε  τα πάντα.
Μπορούμε να προσδώσουμε μόνο μία καλοπροαίρετη ερμηνεία στην κτηνώδη και λεπτομερή περιγραφή των  δολοφονιών. Ήθελε να  ταρακουνήσει τους  σινεφίλ ( διαμέσου της ακραίας βίας) για την συστηματική και διαχρονική    κακοποίηση των γυναικών, αλλά  και πάλι, οι ακρότητες του έργου επισκιάζουν τα χαρίσματα του .

Ναι, έχει και  χαρίσματα. Ποια είναι αυτά;

Είναι η περίτεχνη απόδοση της ατμόσφαιρας. Το Αμβούργο δεν το  βλέπει το φως, το γκρίζο κυριαρχεί, υπάρχει η αίσθηση της παρακμής  κι ας άνηκε στη Δύση. Οι Γερμανοί βλέπουν με καχυποψία και μίσος τους μετανάστες, όπως και ο ήρωάς μας. Ο  Φατίχ Ακίν ” έπιασε” την  παράνοια των περιθωριακών ανθρώπων του Αμβούργου  και των θαμώνων  του μπαρ ” Χρυσό Γάντι” εξ ου και ο τίτλος της ταινίας.  Επέλεξε με προσοχή έναν προς έναν τους θαμώνες του μπαρ και τις γυναίκες-θύματα του βιαστή και δολοφόνου Χόνκα.
Από τη μια τους πνίγει ο καπνός και από την άλλη το   αλκοόλ,  τους φέρνει παραζάλη. Κανένα θετικό κίνητρο, καμία διέξοδος καμία προοπτική στη ζωή τους. Ο Χόνκα είναι κομπλεξικός, εξαιτίας της αποκρουστικής του εμφάνισής, δεν μπορεί να έχει τις γυναίκες που επιθυμεί, γίνεται μισογύνης και βρίσκει εύκολα θύματα,  τις “προσκαλεί” στη σοφίτα του, κυρίως πόρνες που δεν θα τις ψάξει κανείς. Ο Φατίχ Ακίν διάβασε ενδελεχώς του βιβλίο του  Heinz Strunk, έμαθε τα πάντα για την ιστορία και το παρελθόν του  Χόνκα και μεταμόρφωσε εντυπωσιακά τον Γιόνας Ντάσλερ, ως κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του πραγματικού εγκληματία. Αξέχαστο παραμένει το βλέμμα του και οι ψυχωτικές-ρομποτικές του κινήσεις.

Εν συντομία 

Ο Φριτς Χόνκα είχε  8 αδέρφια. Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός,  κομμουνιστής και θύμα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Ο Φριτς μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο. Ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του, στον αλκοολισμό, από νωρίς. Στο Αμβούργο, ως εργάτης στο ναυπηγείο, γνώρισε μια γυναίκα επίσης εθισμένη στο ποτό. Παντρεύονται, κάνουν ένα παιδί και μετά η γυναίκα  τον χωρίζει, παίρνει το παιδί και εξαφανίζεται. Ο Χόνκα πλέον γέρνει προς την παράνοια. Μεταξύ 1970-1975  δολοφονεί τουλάχιστον 4 γυναίκες. Όταν θα συλληφθεί, θα εκτίσει ποινή φυλάκισης για 18 χρόνια. Πέθανε στο Αμβούργο, το  1998.

“Το Χρυσό Γάντι” από την Πέμπτη 28/11 στους κινηματογράφους

The post Το Χρυσό Γάντι appeared first on screeneye.gr.

«Νομίζω ότι ο έρωτας έχει μια σκοτεινή πλευρά, όπως και μια φωτεινή. Και αυτή η σκοτεινή πλευρά του έρωτα μπορεί να μας κάνει πολύ καταστροφικούς». –Fatih Akin

Ίσως η πιο γνωστή ταινία του Φατίχ Ακίν και σίγουρα η ταινία που τον καταξίωσε ως σκηνοθέτη και του χάρισε την Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Το Μαζί Ποτέ είναι η τραγική ιστορία ενός έρωτα δύο «περιθωριακών», όπως χαρακτηρίζει ο Ακίν τους κεντρικούς του ήρωες, τον Cahit και την Sibel, δύο βασανισμένων ψυχών που μέσα από την αυτοκαταστροφή και την απελπισία αναζητούν διακαώς το φως και λίγες στιγμές ευτυχίας. Ενώ φαινομενικά και οι δύο προσπαθούν να δώσουν τέλος στη ζωή τους, ουσιαστικά την ίδια τη ζωή και τις χαρές που αυτή προσφέρει αναζητούν όσο τίποτα άλλο. Μάταια όμως, καθώς όλα είναι στο κόκκινο και κινούνται με φρενήρεις ρυθμούς σε μια ανεξέλεγκτη πορεία μετωπικής σύγκρουσης προς έναν τοίχο, όπως πολύ εύστοχα υποδηλώνει και ο αγγλικός τίτλος της ταινίας “Head-On”.

Υπέροχο το soundtrack που κινείται ανάμεσα στον Βόσπορο και την Δύση: ανατολίτικοι αμανέδες εναλλάσσονται με κομμάτια από τους Sisters of Mercyκαι τους Depeche Mode.

The post Η συγκλονιστικότερη ταινία του Φατίχ Ακίν… ” Μαζί Ποτέ “ appeared first on screeneye.gr.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι  Jonas Dassler, Margarethe Tiesel, και Hark Bohm.

The post Τρέιλερ “Το Χρυσό Γάντι”: η νέα ταινία του Φατίχ Ακίν στα χνάρια του Τρίερ; appeared first on screeneye.gr.

Στο 15ο φεστιβάλ του Μαρακες ο σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν, ένα χρόνο μετά το αμφιλεγόμενο έργο ” The Cut”, πραγματοποίησε masterclass όπου μίλησε για το επόμενο πρότζεκτ του.

Η ταινία θα βασίζεται σε έναν κατά συρροή δολοφόνο που σκότωνε έναν άνθρωπο κάθε χρόνο σε διάρκεια 10 ετών. Τα θύματα ήταν κατά κύριο λόγο Τούρκοι που ζούσαν στη Γερμανία καθώς και ένας Έλληνας πολίτης και ένας Γερμανός αστυνομικός. Το μόνο κοινό στοιχείο ήταν ότι χρησιμοποιήθηκε το ίδιο όπλο για τις δολοφονίες. Τα μέσα ενημέρωσης θεώρησαν ότι οι δολοφόνοι ήταν μέλη της Τουρκικής μαφίας που εργάζονταν στην Γερμανία προτού αποκαλυφθεί ότι τελικά ήταν μια νέο-ναζιστική οργάνωση κρυβόταν πίσω από τους φόνους.Ο κεντρικός χαρακτήρας θα είναι μια Γερμανίδα μητέρα, ενός Τούρκου άντρα που ο γιος του ήταν ένα από τα θύματα.

Ο Ακίν αυτή την περίοδο βρίσκεται στο στάδιο της συγγραφής του σεναρίου

The post Ο Φατίχ Ακίν αποκαλύπτει το σενάριο της επόμενης του ταινίας appeared first on screeneye.gr.

Ιστορικό Δράμα, 138′, Γερμανία/Τουρκία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος:The Cut

Γλώσσα: Αγγλικά/ Αραβικά/ Τουρκικά

Του Φατίχ Ακίν

Με τους  Ταχάρ Ραχίμ, Σιμόν Αμπκαριάν, Μακράμ Κουρί, Χιντί Ζαχρά, Κεβόρκ Μαλικιάν

Με το έργο αυτό ολοκληρώνεται η κινηματογραφική  τριλογία του βραβευμένου Φατίχ Ακίν, που ξεκίνησε το 2004 για τον έρωτα,  (Μαζί, Ποτέ) συνέχισε το 2007  για το θάνατο (Η άκρη του Ουρανού) και τώρα στη  ” Μαχαιριά” ο ίδιος ο σκηνοθέτης, το χαρακτηρίζει έργο του διαβόλου.

Όπως κι αν το χαρακτηρίσει κανείς, η ουσία είναι ότι ξύνει πληγές, όχι τις δικές μας, αλλά των γειτόνων μας, όπου μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχουν αναγνωρίσει επίσημα τη γενοκτονία των Αρμενίων. Μάλιστα,  ο Φατίχ Ακίν δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του, από την τουρκική ακροδεξιά.

Η ταινία ανοίγει με  χάρτη γεωγραφίας, που μας προσδιορίζει τον χώρο(το Μαρτίν της Νοτιοανατολικής Τουρκίας) και μια χρονολογία(1915).Ένας νεαρός Αρμένιος σιδηρουργός ο Ναζαρέτ, χωρίζεται βίαια από τη γυναίκα και τις δίδυμες του κόρες, από μια ομάδα ακραίων Οθωμανών στρατιωτών και μαζί με άλλους Αρμένιους  οδηγείται στην έρημο για να θανατωθεί. Στη διαδρομή βλέπουμε βιασμούς γυναικών, φρικτές δολοφονίες, χωριά να καταστρέφονται, η γενοκτονία σε όλο της, το εμετικό μεγαλείο.Η ώρα έφτασε. Αποκεφαλισμός. Οι Οθωμανοί δεν θα διαπράξουν αυτό το έγκλημα αλλά θα αναγκάσουν έναν Αρμένιο, να αποτελειώσει τον Ναζαρέτ. Αυτός διστάζει ,μα θα κάνει με το μαχαίρι τη κίνηση. Ο στρατός αποχωρεί, πιστεύοντας ότι είναι όλοι νεκροί. Ο ήρωας μας αντίθετα είναι ζωντανός αλλά μουγκός. Θα διασχίσει την έρημο, ψάχνοντας τους δικούς του. Θα μάθει αργότερα ότι η γυναίκα του πέθανε, όμως οι κόρες τους έχουν διασωθεί. Τότε ο Φατίχ Ακίν αλλάζει το σκηνικό και ακολουθεί τον απελπισμένο πατέρα στη μακροχρόνια οδύσσεια του, μέχρι να βρει κάποιο στοιχειό για την τύχη των παιδιών του. Θα φτάσει μέχρι την Αβάνα, ακόμα και στο Μισισιπή.

Σκεφτείτε, ότι είναι ο πρώτος  τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης που δεν υπονοεί απλά την γενοκτονία των Αρμενίων, την δείχνει ξεκάθαρα.

Θέλοντας βέβαια να αποφύγει τις ακραίες αντιδράσεις εντός Τουρκίας, καμουφλάρει το πολιτικοιστορικό γεγονός και δίνει από τα μισά του έργου κι έπειτα,  όλο του το κινηματογραφικό βάρος , σε αυτό που θα ονομάζαμε “κοινωνικό σινεμά”…ένας πατέρας που ψάχνει τα παιδιά του.

Την αισθανθήκαμε τη ροπή προς το μελό σε κάποιες στιγμές, ιδίως όταν ο Ναζαρέτ πληροφορείται διάφορα περιστατικά και ατυχίες της ζωής των κοριτσιών, αλλά πάντα  βρίσκεται στο σωστό σημείο , την λάθος ώρα.

Μία και μοναδική είναι η  χαριτωμένη στιγμή που σπάει για λίγα δευτερόλεπτα το σκληρό δράμα, όταν ο άφωνος ήρωας  θα “συναντήσει “το βωβό σινεμά του Τσάρλι Τσάπλιν.  Ο Ακίν συνδέει δυο χώρες φαινομενικά διαφορετικές. Κούβα και Αμερική. Την Αμερική δε,  τη κτυπάει με το γάντι.

Το Soundtrack παίζει καθοριστικό παράγοντα στον τρόπο με τον οποίο οι θεατές διατηρούνται σε εγρήγορση. Ο πρωταγωνιστής δεν είναι Τούρκος, είναι ο Γαλλοαλγερινός Ταχάρ Ραχίμ, γνωστός από την ταινία ” Προφήτης” και “Παρελθόν” και είναι κάτι περισσότερο από εξαιρετικός.

Οι έντονοι συσχετισμοί  και συνειρμοί μιας ιστορίας 110 χρόνων, πίσω από τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν -τις ανήσυχες μέρες που διανύουμε-σε Ιράκ, Συρία και Παλαιστίνη και η εξαιρετική αισθητική αποτύπωση των συμβάντων, καθιστούν το έργο ως ένα από τα πιο καθηλωτικά φιλμ της χρονιάς.

“Η Μαχαιριά” από 5/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Η Μαχαιριά appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ελίνα Τραιφόρου

Ο  Τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν μίλησε στο ινστιτούτο Γκαίτε ,σε συνέντευξη τύπου εφ’ολης της ύλης. Σας παραθέτουμε ενδεικτικά κάποια σημεία-θεματικές:

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Δε γνωρίζω πολλά για το τι συμβαίνει με το θέμα της κρίσης στην Ελλάδα. Η εικόνα που προβάλουν τα μέσα είναι μονοσήμαντη, λείπουν κομμάτια. Το ίδιο ισχύει και για το πρόβλημα Ρωσίας- Ουκρανίας. Σχηματίζεται μια μονόπλευρη εικόνα από τη σκοπιά της κάθε χώρας.
Είμαι ειρηνιστής αλλά ούτε η αντίσταση καθιστικής διαμαρτυρίας λύνει τελικά τα προβλήματα.
Η δημοκρατία δεν έρχεται με το ταχυδρομείο, πρέπει να την υπερασπιστείς.
Όσο για την Ευρώπη τίποτα δεν είναι τέλειο. Δεν ασπάζομαι κανέναν –ισμό. Η δημοκρατία έχει πολλές εκφάνσεις και η άνοδος του ρατσισμού προέρχεται μέσα από εκλεγμένα κόμματα, όπως συνέβη και με την άνοδο του Χίτλερ. Δεν θέλω να αποκοπεί η Ελλάδα από την Ευρώπη. Δεν είναι λύση ούτε ο ατομισμός ούτε ο απόλυτος σοσιαλισμός. Αυτό που ξέρω είναι ότι μαζί με κάποιον γίνεσαι ισχυρότερος και ότι το γκρι έχει πολλές αποχρώσεις. Ο γάμος και το σεξ χρειάζονται συμβιβασμούς. Το ίδιο ισχύει και για τις γεωπολιτικές στρατηγικές.

ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Θαυμάζω τον Γκιλμάζ Γκιουνέι αλλά ίσως ο κινηματογράφος του να ήταν ακόμα καλύτερος αν είχε ξεπεράσει πολιτικά στεγανά που ο ίδιος έβαλε στον εαυτό του. Η τέχνη πρέπει να αποφεύγει τους δογματισμούς και να ορθώνει μια εναλλακτική φιλοσοφική πέρα από το δίπολο θέση-αντίθεση.
Έχω δει το «Αμέρικα-Αμέρικα» πάνω από 50 φορές και κάθε φορά ανακαλύπτω και κάτι καινούριο. Θεωρώ τον εαυτό μου πνευματικό παιδί του Μάρτιν Σκορσέζε, όχι μόνο γιατί ταυτίζομαι με τις ταινίες του αλλά και με τον ίδιο. Ο Σκορσέζε αντιστοίχως θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Ιλία Καζάν. Άρα ο Καζάν είναι ο παππούς μου.

ΓΙΑ ΤΟ «ΤΗΕ CUT» ( «Η ΜΑΧΑΙΡΙΑ») 5/3 στους ελληνικούς κινηματογράφους

Πριν πολλά χρόνια είχα σκεφτεί με τον Αδάμ Μπουσδούκο να γράψουμε ένα σενάριο με έλληνες πειρατές, μετά το γυρίσαμε στο γουέστερν, κάτι που να αφορά τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας αλλά οι σχέσεις των δυο κρατών έχουν διευθετηθεί και συν τοις άλλοις το μπάτζετ έβγαινε πολύ μεγάλο οπότε στην πορεία κατέληξα να γράψω για την γενοκτονία των Αρμενίων που ακόμα είναι θέμα-ταμπού. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων προσπαθήσαμε να το κρατήσουμε κρυφό γιατί υπήρχε η πιθανότητα να διακόψει η Τουρκική κυβέρνηση το πρότζεκτ αν μάθαινε πως σχετίζεται με τη συγκεκριμένη θεματολογία. Έτσι καμουφλάραμε την ταινία λέγοντας πως γυρίζουμε μια ταινία για το μποξ, τύπου Τζέιμς Μποντ.

Η Κριτική μας για το ” The Cut” από το Φεστιβάλ Βενετίας

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΟΠΤΙΚΗΣ

Εκτιμώ τους σκηνοθέτες που δημιουργούν ένα δικό τους ύφος αλλά στην δική μου περίπτωση θέλω να πειραματίζομαι κάθε φορά και να αλλάζω στυλ. Κάθε ταινία προσφέρει μια κοσμοθεώρηση και ίσως η δική μου κοσμοθεώρηση να είναι μειοψηφική. Πάντα έπαιρνα το μέρος της μειοψηφίας. Στη Γερμανία θα υποστηρίξω τους Έλληνες μετανάστες, στην Ελλάδα τους Πακιστανούς. Από την άλλη έχω έρθει σε επαφή με άτομα διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων. Ο πατέρας μου ήταν στους γκρίζους λύκους. Και μπορεί οι διανοούμενοι να δουν την τελευταία μου ταινία ως «χαμηλών προδιαγραφών» αλλά το ζητούμενο είναι να καταφέρει να αγγίξει το κοινό και να αλλάξει τη συνείδηση κάποιων ανθρώπων προς το καλύτερο, να αναρωτηθεί π.χ. κάποιος εθνικιστής για τη δική του αντίληψη.
Προσπαθώ να κάνω ταινίες με ειλικρίνεια. Μια ταινία για την οποία δεν θα ντρέπομαι. Φυσικά πάντα υπάρχουν λάθη αλλά κάποιες φορές η κριτική βασίζεται και στην άγνοια. Στο «The Cut» ένας Γερμανός γελούσε εκεί που ένας Αρμένιος έκλαιγε. Εγώ κρατάω την συγκίνηση του Αρμενίου. Όσο για το γέλιο, μπορεί να κρύβει και άγνοια.
Και να έχεις στο νου σου πως «όταν γυρίζεις μια ταινία πρέπει να μην φοβάσαι την αποτυχία» όπως έχει πει και ο Τζον Κασσαβέτης.

The post Ο Φατίχ Ακίν στο Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας. Αφορμή το τελευταίο του φιλμ ” The Cut” appeared first on screeneye.gr.

Ο Γερμανός (τουρκικής καταγωγής) σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν κάνει πράξει το όραμα του, γυρίζοντας το τελευταίο μέρος μιας δικιάς του κινηματογραφικής  τριλογίας που ξεκίνησε το 2004 με την ταινία   «Μαζί, Ποτέ»….για τον έρωτα, συνέχισε το 2007 με το έργο «Η άκρη του Ουρανού» ….για τον θάνατο, ενώ σε λίγες μέρες στο Φεστιβάλ Βενετίας, θα προβληθεί το « The Cut» που έχει να κάνει με το φιλοσοφικό ζήτημα του καλού και του  κακού, όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει είναι μια ταινία για τον διάβολο που κρύβει ο άνθρωπος μέσα του. Ένα ιστορικό έπος που μας πάει 100 χρόνια πίσω, με μια σύγχρονη όμως ματιά. Πως γίνεται αυτό; Το τρέιλερ κάπως διαφωτίζει

The post Έρωτας, θάνατος και διάβολος η κινηματογραφική τριλογία του Φατίχ Ακίν που ολοκληρώνεται με το « The Cut». Επίσημο τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.