Κωμωδία, Δράμα, 99′, Η.Π.Α 2014

του Γουές Άντερσον

Με τους Ρέιφ Φάινς, Τόνι Ρεβολόρι, Τίλντα Σουίντον, Εντουαρντ Νόρτον, Χάρβεϊ Καϊτέλ Μπιλ Μάρεϊ, Γουίλιεμ Νταφόε

Η 8η κατά σειρά ταινία του Γουές Άντερσον κινείται γύρω από το γνώριμο  ύφος του δημιουργού , και   διατηρεί σχεδόν όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ταινιών του, ξεκινώντας από την άρτια σχολαστική αισθητική , που αποτυπώνεται σε κάθε πλάνο και σε κάθε σκηνή. Βέβαια στο «The Grand Budapest Hotel» δεν έχουμε μεγάλους έρωτες, δυσλειτουργικές ιδιοφυΐες, ούτε εμφανίζονται αναξιόπιστοι γονείς (Moonrise Kingdom, Οικογένεια Τενενμπάουμ). Η γλυκόπικρη ευαισθησία και η ρομαντική διάθεση του ευφυή Άντερσον παραμένει, ακόμα και τη στιγμή που θα τοποθετήσει τη νέα του ιστορία παραμονές του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου,  με επίκεντρο ένα από τα τρία διασημότερα ξενοδοχεία της εποχής, το οποίο παρουσιάζεται σαν ένα πολύχρωμο κουκλόσπιτο.

Η ταινία με όλα τα χαρακτηριστικά ενός παραμυθιού αρχίζει περίπου με το «Μια φορά κι ένα καιρό», όταν ο κεντρικός χαρακτήρας ο Γκουστάβ (Ρέιφ Φάινς) διηγείται σε ένα καινούριο επισκέπτη ( τον ερμηνεύει ο Τζουντ Λο), μέρες και χρόνια από τη ζωή του. Κινηματογραφείται  μέσα από ένα flascback  τοποθετημένο χρονικά το 1930. Βλέπουμε τον νεαρό τότε υπεύθυνο του ξενοδοχείου με τη γοητευτική του προσωπικότητα να μαγνητίζει τα βλέμματα, να τον ερωτεύονται ώριμες κυρίες και μία απ’ αυτές η Μαντάμ Ντ(Τίλντα Σουίντον), λίγο πριν πεθάνει να του χαρίζει ανεκτίμητης αξίας πίνακα, προκαλώντας τη μέρα της κηδείας της, την έκρηξη του γιού της.

Παράλληλα στη καθημερινότητα του Γκουστάβ θα μπει ένα νέο πρόσωπο, ο  « lobby boy» του ξενοδοχείου, ο έφηβος Ζίρο (Τόνι Ρεβολόρι). Ουσιαστικά από αυτό το σημείο το έργο αποκτά κάποιο ενδιαφέρον και μέσα από γλαφυρές και υπερβολικές ενίοτε περιπέτειες, με κυνηγητό, φυλακίσεις, αποδράσεις( στο πλαίσιο της νέας κατάστασης που δημιουργείται με την επέλαση των ναζί), οι δύο τους θα αναπτύξουν μια δυνατή φιλία που θα την δούμε να αναπτύσσεται σε διαφορετικά στάδια.

Η έμφυτη ικανότητα του σκηνοθέτη να πλάθει κωμικούς χαρακτήρες  ταυτόχρονα και με μια υποβόσκουσα θλίψη που τους χαρακτηρίζει, δεν εμφανίζεται στο έργο, πλην της προ-τελευταίας σκηνής. Εκεί  θα ξανασυναντήσουμε τον Γκουστάβ στα βαθιά του γεράματα με μια απογοήτευση να τον κυριεύει. Το έργο στηρίζεται εξολοκλήρου στους Ρέιφ Φάινς  και Τόνι Ρεβολόρι. Όλοι οι υπόλοιποι αστέρες του Χόλιγουντ Τίλντα Σουίντον, Εντουαρντ Νόρτον, Χάρβεϊ Καϊτέλ Μπιλ Μάρεϊ, Γουίλιεμ Νταφόε εμφανίζονται σε δευτερεύοντες ρόλους με τον Νταφόε να διεισδύει επιτυχημένα στο πετσί ενός ιδιόρρυθμου serial killer.

Εν κατακλείδι όσοι αγαπούν τον  Γουές Άντερσον δεν θα απογοητευτούν, ίσως κι όχι μόνο αυτοί, είναι μια έξυπνη κωμωδία που διατηρεί βέβαια μια σεναριακή απλοϊκότητα που δεν μπορεί το έργο να το απογειώσει.

” The Grand Budapest Hotel” από 6/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Ξενοδοχείο Grand Budapest(The Grand Budapest Hotel) appeared first on screeneye.gr.

Χρυσή Αρκτος (Καλύτερη Ταινία)

Black Coal, Thin Ice του Ντιάο Γινάν( Κίνα)

Αργυρή Αρκτος (Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής)

“The Grand Budapest Hotel” του Γουές Άντερσον( Η.Π.Α)

Αργυρή Αρκτος (Καλύτερης Σκηνοθεσίας)

  “Boyhood” του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ( Η.Π.Α)

Αργυρή Αρκτος (Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου)

Haru Kuroki in Chiisai Ouchi (The Little House) by Yoji Yamada( Ιαπωνία)

Αργυρή Αρκτος (Καλύτερου Ανδρικού Ρόλου)

Liao Fan (Black Coal, Thin Ice) του  Diao Yinan( Κίνα)

ΑργυρήΑρκτος (Καλύτερο Σενάριο)

“Stations of the Cross” των Dietrich Brüggemann & Anna Brüggemann( Γερμανία)

Βραβείο Αλφρεντ Μπάουερ( Νέων Προοπτικών)

“Life of Riley” του Αλέν Ρενέ( Γαλλία)

Βραβείο Πανοράματος Μεγάλου Μήκους

“Güeros”  του Αλόνσο Ρουιζπαλάθιος (Μεξικο)

Αργυρή Άρκτος Καλλιτεχνικής Συνεισφοράς

Zeng Jian για τη διεύθυνση φωτογραφίας στην ταινία

Tui Na (Blind Massage) (Ιαπωνία) 

Χρυσή Αρκτος  Μικρού Μήκους

“As Long as Shotguns Remain” των Καρολίν Πογκί και Τζόναθαν Βίνελ( Γαλλία)

Αργυρή Αρκτος Μικρού Μήκους

‘Laborat’ του Γκυγιώμ Kαγιώ ( Γερμανία)

The post “Παγώσαμε” με τα βραβεία του Φ. Βερολίνου. Αδικήθηκε το “Boyhood” του Λινκλέιτερ και το Βρετανικό ” 71″. Χρυσή Άρκτος για το κινέζικο ” Μαύρο Κάρβουνο, λεπτός Πάγος”. appeared first on screeneye.gr.

  Ανταπόκριση Δέσποινα-Ηλέκτρα  Βούλγαρη

Το «20.000 Days on Earth» δεν είναι ένα συνηθισμένο μουσικό βιογραφικό ντοκιμαντέρ. Ο Νικ Κέιβ, όπως δήλωσε και ο ίδιος, δεν εμπιστεύεται τη φόρμα της βιογραφίας και για αυτό δεν είναι τυχαία η επιλογή των σκηνοθετών. Οι  δύο αναγνωρισμένοι Βρετανοί εικαστικοί , ο Ίαν Φόρσαϊθ  και η Τζέιν Πόλαρντ, πλέκουν με αριστοτεχνικό τρόπο τη φαντασία και την πραγματικότητα, καθώς ξεδιπλώνεται η προσωπικότητα της σύνθετης περσόνας, μίας από τις πιο επιδραστικές φιγούρες της ροκ, του Νικ Κέιβ. Πέρα από ένα καταιγιστικό μοντάζ εικόνων από την αρχή της ζωής του καλλιτέχνη μέχρι και σήμερα, με το οποίο ξεκινά η ταινία, τίποτα δεν μας θυμίζει κλασικό ντοκιμαντέρ.

Η αφήγηση ξεκινά με τον πρωταγωνιστή να ξυπνά σαν από όνειρο μετά από 19.999 μέρες ζωής στην κρεβατοκάμαρα του σπιτιού του, στο Μπράιτον της Μεγάλης Βρετανίας, στο πλευρό της γυναίκας του, σε ένα πλάνο αναφορά στο εξώφυλλο του πιο προσφάτου δίσκου του με τους Bad Seeds.

Ο Βρετανός συγγραφέας Ντάριαν Λίντερ παίζει τον ρόλο του ψυχαναλυτή και ο Κέιβ στον ρόλο του ασθενή μας αποκαλύπτει για την παιδική του ηλικία στην Αυστραλία, για την ιδιαίτερη σχέση με τον πατέρα του, για το Θεό και την πίστη, για την πρώτη σεξουαλική του εμπειρία και την οικογένεια, για τη σχέση του με τα ναρκωτικά, ενώ δεν διστάζει να εκφράσει και τον μεγαλύτερο του φόβο: την απώλεια της μνήμης, γιατί ,σύμφωνα με τον ίδιο, είμαστε οι αναμνήσεις μας. Σε ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά μέρη της ταινίας, ο Κέιβ οδηγεί μία μαύρη Jaguar στους δρόμους της αγαπημένης του πόλης, το Μπράιτον, φιλοξενώντας διάσημους συνεπιβάτες , οι οποίοι δεν διστάζουν να απαντήσουν στις ερωτήσεις του μουσικού. Ο Ρέι Γουίνστον, πρωταγωνιστής της ταινίας «The Proposition», της οποίας το σενάριο υπογράφει ο Κέιβ, ο Γερμανός μουσικός και πρώην κιθαρίστας των Bad Seeds Μπλίξα Μπάργκελντ, βρίσκεται με τον ίδιο για πρώτη φορά μετά την αποχώρησή του από την μπάντα, ενώ η Κάιλι Μινόγκ, με την οποία συνεργάστηκε ο μουσικός για το άκρως επιτυχημένο «Where the wild roses grow», δίνει την οπτική της για τη σχέση κοινού και καλλιτέχνη.

«Θέλαμε να παραβιάσουμε τους κανόνες του τυπικού μουσικού ντοκιμαντέρ», δήλωσαν οι νεαροί σκηνοθέτες λίγο μετά την προβολή της ταινίας, και το κατάφεραν μέσω της ατμοσφαιρικά λυρικής κινηματογράφησης, με τις γεμάτες ηλεκτρισμό μουσικές στιγμές και την υπνωτική φωτογραφία του Έρικ Γουίλσον. Εξάλλου πέρα από τη βράβευση για την σκηνοθεσία της ταινίας από την κριτική επιτροπή του Φεστιβάλ στο Sundance, δεν είναι τυχαία και η βράβευση του Τζόναθαναν Έιμος για το μοντάζ, η δεξιοτεχνία του οποίου μας ταξιδεύει στις πτυχές του δαιδαλώδους μυαλού του καλλιτέχνη. Η ταινία, ή αλλιώς το docufiction όπως το προσδιόρισαν ξένοι κριτικοί, δεν απευθύνεται μόνο στους θαυμαστές της μουσικής του Νικ Κέιβ και των Βad Seeds. Το καθηλωτικό μοντάζ στιγμιότυπων από συναυλίες των τελευταίων χρόνων του τραγουδοποιού υπό τους ήχους του κομματιού «Jubilee Street» δεν αφήνει κανένα περιθώριο, ακόμη και στον πιο δύσπιστο θεατή, να μείνει ασυγκίνητος.

Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

The post Ανταπόκριση από το 64ο Φεστιβάλ Βερολίνου: Βρεθήκαμε στην ευρωπαϊκή πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Νικ Κέιβ appeared first on screeneye.gr.

Η 8η κατά σειρά ταινία του Γουές Άντερσον κινείται γύρω από το γνώριμο  ύφος του δημιουργού , και   διατηρεί σχεδόν όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ταινιών του, ξεκινώντας από την άρτια σχολαστική αισθητική , που αποτυπώνεται σε κάθε πλάνο και σε κάθε σκηνή. Βέβαια στο «The Grand Budapest Hotel» δεν είδαμε μεγάλους έρωτες, δυσλειτουργικές ιδιοφυΐες, ούτε εμφανίζονται αναξιόπιστοι γονείς (Moonrise Kingdom, Οικογένεια Τενενμπάουμ). Η γλυκόπικρη ευαισθησία και η ρομαντική διάθεση του ευφυή Άντερσον παραμένει, ακόμα και τη στιγμή που θα τοποθετήσει τη νέα του ιστορία παραμονές του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου,  με επίκεντρο ένα από τα τρία διασημότερα ξενοδοχεία της εποχής, το οποίο παρουσιάζεται σαν ένα πολύχρωμο κουκλόσπιτο.

Η ταινία με όλα τα χαρακτηριστικά ενός παραμυθιού αρχίζει περίπου με το «Μια φορά κι ένα καιρό», όταν ο κεντρικός χαρακτήρας ο Γκουστάβ (Ρέιφ Φάινς) διηγείται σε ένα καινούριο επισκέπτη ( τον ερμηνεύει ο Τζουντ Λο), μέρες και χρόνια από τη ζωή του. Κινηματογραφείται  μέσα από ένα flascback  τοποθετημένο χρονικά το 1930. Βλέπουμε τον νεαρό τότε υπεύθυνο του ξενοδοχείου με τη γοητευτική του προσωπικότητα να μαγνητίζει τα βλέμματα, να τον ερωτεύονται ώριμες κυρίες και μία απ’ αυτές η Μαντάμ Ντ(Τίλντα Σουίντον), λίγο πριν πεθάνει να του χαρίζει ανεκτίμητης αξίας πίνακα, προκαλώντας τη μέρα της κηδείας της, την έκρηξη του γιού της.

Παράλληλα στη καθημερινότητα του Γκουστάβ θα μπει ένα νέο πρόσωπο, ο  « lobby boy» του ξενοδοχείου, ο έφηβος Ζίρο (Τόνι Ρεβολόρι). Ουσιαστικά από αυτό το σημείο το έργο αποκτά κάποιο ενδιαφέρον και μέσα από γλαφυρές και υπερβολικές ενίοτε περιπέτειες, με κυνηγητό, φυλακίσεις, αποδράσεις( στο πλαίσιο της νέας κατάστασης που δημιουργείται με την επέλαση των ναζί), οι δύο τους θα αναπτύξουν μια δυνατή φιλία που θα την δούμε να αναπτύσσεται σε διαφορετικά στάδια.

Η έμφυτη ικανότητα του σκηνοθέτη να πλάθει κωμικούς χαρακτήρες  ταυτόχρονα και με μια υποβόσκουσα θλίψη που τους χαρακτηρίζει, δεν εμφανίζεται στο έργο, πλην της προ-τελευταίας σκηνής. Εκεί που θα ξανασυναντήσουμε τον Γκουστάβ στα βαθιά του γεράματα με μια απογοήτευση να τον κυριεύει. Το έργο στηρίζεται εξολοκλήρου στους Ρέιφ Φάινς  και Τόνι Ρεβολόρι. Όλοι οι υπόλοιποι αστέρες του Χόλιγουντ Τίλντα Σουίντον, Εντουαρντ Νόρτον, Χάρβεϊ Καϊτέλ Μπιλ Μάρεϊ, Γουίλιεμ Νταφόε εμφανίζονται σε δευτερεύοντες ρόλους με τον Νταφόε να διεισδύει επιτυχημένα στο πετσί ενός ιδιόρρυθμου serial killer.

Εν ολίγοις όσοι αγαπούν Γουές Άντερσον δεν θα απογοητευτούν, ίσως κι όχι μόνο αυτοί, είναι μια έξυπνη κωμωδία που διατηρεί βέβαια μια σεναριακή απλοϊκότητα που δεν μπορεί το έργο να το απογειώσει.

The post Είδαμε την ταινία έναρξης του Φ. Βερολίνου. Πρώτες εντυπώσεις για το “The Grand Budapest Hotel” appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Βάλυ Μουκανάκη

Μερικά χρόνια μετά την επιτυχία του «Ο Μπαμπάς μου, Ο Λένιν και ο Φρέντυ», η Ρηνιώ Δραγασάκη ετοιμάζεται για νέα ταξίδια, αυτή τη φορά με το «Προαύλιο», το οποίο θα προβληθεί στην κατηγορία 14plus του προγράμματος Generation του Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Βερολίνο. Έχοντας στο ενεργητικό της τέσσερις ταινίες μικρού μήκους και ένα ντοκιμαντέρ, ετοιμάζεται να γυρίσει την πρώτη της μεγάλου μήκους, ενώ παράλληλα ασχολείται και με την παραγωγή, ως ένα από τα ιδρυτικά μέλη της εταιρείας «GUANACO».

Το σενάριο της ταινίας προϋπήρχε σε κάποιο συρτάρι ή ήταν μια έμπνευση της στιγμής;

Γράφτηκε στο πλαίσιο μιας ανάθεσης από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου σε συνεργασία με το Athens Open Air Film Festival. Ανατέθηκε σε πέντε σκηνοθέτες η δημιουργία ταινιών μικρού μήκους με θέμα «Καλοκαίρι στην Αθήνα: Φόβος και Ελπίδα» με σκοπό να παιχτούν στις Νύχτες Πρεμιέρας. Ήταν για μένα μια ευκαιρία να πειραματιστώ λίγο , δεν ήθελα να κάνω κάτι κλασικά αφηγηματικό.

 Σκέφτηκα την ιδέα του προαυλίου ενός σχολείου, όπου τα παιδιά ξεκινάνε να παίζουν μπουγέλο, το οποίο στην πορεία γίνεται πιο βίαιο, σαν ένας μεταξύ τους πόλεμος, σαν κατά κάποιο τρόπο να υπάρχει μια αόρατη απειλή. Στηρίζεται στο slow motion, ώστε με μια απλή κίνηση να καταγράφονται όλες οι εκφράσεις, και να δημιουργείται ένα πιο εικαστικό αποτέλεσμα.

Υπάρχουν ομοιότητες,  είτε θεματολογικές είτε τεχνικές μεταξύ του «Προαυλίου» και της προηγούμενης σου  μικρού μήκους «Ο Μπαμπάς μου, ο Λένιν και ο Φρέντυ»;

 Κάποιες υπάρχουν. Κατά μια έννοια υπάρχει το κοινό στοιχείο της ηλικίας, δηλαδή της προ-εφηβείας. Αρχικά ήθελα να πειραματιστώ με την τελευταία ταινία και να την κάνω πιο αφηρημένη, νομίζω ότι εν τέλει είναι πιο συγκεκριμένη παρά την αρχική μου πρόθεση.

Πόσο δύσκολη είναι η μετάβαση από τις μικρού μήκους ταινίες στις μεγάλου. Ένας σκηνοθέτης πρέπει να περάσει κι από αυτό το στάδιο;

Καλό είναι ένας δημιουργός να δοκιμάζει πρώτα με μικρού μήκους ,αλλά κάποτε πρέπει να βρει τη χρυσή τομή. Είναι άλλο πράγμα να στήσεις μια μεγάλου μήκους και αυτό καλό είναι να γίνεται έγκαιρα. Είναι δύσκολη η μετάβαση. Ίσως να  μπορούσα να είχα κάνει και νωρίτερα το βήμα αυτό.

Υπάρχει μια μεγάλου μήκους στα σκαριά αν δεν κάνω λάθος.

Ναι, είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση γιατί ξεκίνησε από τους παραγωγούς. Μετά το «Ο μπαμπάς μου, ο Λένιν και ο Φρέντυ» με προσέγγισαν η Φένια Κοσοβίτσα και ο Κωνσταντίνος Κοντοβράκης, οι οποίοι συνεργάζονται με την Agat films, μια γαλλική εταιρεία παραγωγής. Το σενάριο είναι της Κατερίνας Κακλαμάνη, θα είναι ελληνογαλλική συμπαραγωγή και η ταινία θα είναι γυρισμένη στην Ελλάδα. Θεωρώ ότι είναι μια ταινία προσιτή στο κοινό, δεν θα είναι art-house ούτε καθαρά εμπορική , και αυτό με ιντριγκάρει.

Σε ενδιαφέρει ένα συγκεκριμένο είδος κινηματογράφου ή θα ήθελες να δοκιμαστείς σε πολλά είδη; Θα σε ενδιέφερε για παράδειγμα να ασχοληθείς με το ντοκιμαντέρ;

Ναι σαφώς, με ενδιαφέρει ο κινηματογραφικός πειραματισμός. Έχω γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου στη Βαρκελώνη. Ήταν όμως μια ομαδική δουλειά, ασχολήθηκα κυρίως με κάμερα και παραγωγή όχι με τη σκηνοθεσία. Κατάλαβα όμως ότι μου αρέσει περισσότερο, δηλαδή να δημιουργώ έναν δικό μου καινούργιο κόσμο, παρά να διαχειρίζομαι μια πραγματική ιστορία.  Θα με ενδιέφερε να κάνω ταινία με στοιχεία  ντοκιμαντέρ, όπως για παράδειγμα να χρησιμοποιήσω πρόσωπα που δεν είναι ηθοποιοί. Μου αρέσει το φιξιόν-ντοκιμαντέρ.

Πόσο επηρεάζουν τα προσωπικά βιώματα και η κοινωνικοπολιτική κατάσταση έναν δημιουργό;

Είναι δεδομένο ότι σε κάθε ταινία υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία του δημιουργού, κάποτε είναι εμφανή κάποτε είναι κρυμμένα. Σίγουρα επηρεάζει και  η κοινωνικοπολιτική κατάσταση , αλλά όχι απαραίτητα με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Μπορεί να μην επηρεάζεται πάντα το θέμα αλλά και οι χώροι, οι τοποθεσίες που θα επιλέξεις ή να σε οδηγήσει να κάνεις κάτι το ακριβώς αντίθετο. Είναι δράση- αντίδραση. Στο  νέο ρεύμα ελλήνων σκηνοθετών παρατηρείται το εξής φαινόμενο. Υπάρχουν οι λεγόμενες σινεφίλ  ταινίες και από την άλλη οι καθαρά εμπορικές κωμωδίες. Δεν υπάρχει κάτι ανάμεσα τους, είναι λίγες οι παραγωγές που θα καλύψουν και μια άλλη ανάγκη του κοινού που θα κινείται στη μέση αυτών των δύο.

Τι διαφοροποιεί τη νέα γενιά των ελλήνων σκηνοθετών από τις προηγούμενες και εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια μεγαλύτερες επιτυχίες σε σχέση με το παρελθόν; Είναι θέμα συγκυριών ή οι νέοι δημιουργοί αντιλαμβάνονται με διαφορετικό τρόπο το σινεμά;

Νομίζω και τα δύο.  Από τη δεκαετία του εβδομήντα κι έπειτα, υπήρξε κινητικότητα κι ανοδική πορεία του ελληνικού σινεμά, και σε αυτό το γεγονός σημαντική ήταν η συνεισφορά σκηνοθετών όπως ο Βούλγαρης, ο Πανουσόπουλος, ο Παναγιωτόπουλος, ο Νικολαΐδης… Τη δεκαετία του ενενήντα ο ελληνικός κινηματογράφος ήταν τόσο τεχνικά όσο και  θεματολογικά πιο περιορισμένος.

Τώρα είναι πιθανόν η δικιά μας γένια να διαθέτει περισσότερες γνώσεις, είτε λόγω σπουδών στο εξωτερικό, είτε λόγω της τεχνολογίας που διευκολύνει την πρόσβαση σε πληροφορίες. Υπάρχει βέβαια ποικιλομορφία σ’ αυτή τη γενιά, υπάρχουν παραδείγματος χάριν κάποιοι που θέλουν να κάνουν art-house ταινίες , άλλοι που έχουν σαν πρότυπο τους γαλλικές ή αμερικάνικες παραγωγές. Έγινε ένα μεγάλο μπαμ με την κρίση και νιώσαμε όλοι αυτή την υπαρκτή δυσκολία. Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου όταν περιόρισε τις χρηματοδοτήσεις, τότε είπαμε ότι ή τώρα θα παράγουμε έργο ή ποτέ. Έτσι οι καλλιτέχνες βρέθηκαν σε εγρήγορση και δημιούργησαν ταινίες που είχαν άλλη ορμή και δυναμική, συγκριτικά με αυτές της προηγούμενης δεκαετίας.

Πιστεύεις  ότι η συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου θα σου ανοίξει καινούργιες πόρτες;

Η συμμετοχή σε ένα μεγάλο φεστιβάλ λογικά ανοίγει πόρτες , ποτέ όμως δεν ξέρεις αν αυτό θα συμβεί . Σίγουρα είναι ένα καλό όχημα αλλά πρέπει να αξίζει και η ταινία για να προχωρήσει. Για μένα είναι σημαντικό το ότι το «Προαύλιο» παίζεται στο πρόγραμμα Generation, το οποίο απευθύνεται σε νέα άτομα που τους ενδιαφέρουν τέτοιου είδους ταινίες.

The post Συνέντευξη με τη Ρηνιώ Δραγασάκη. Το δικό της «Προαύλιο» που ταξιδεύει μέχρι το Βερολίνο appeared first on screeneye.gr.