Ανταπόκριση-Συνέντευξη Ελίνα Τραιφόρου

Συναντηθήκαμε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου με δυο ελπιδοφόρους σκηνοθέτες που τους ενώνουν τρία στοιχεία: η κοινή εθνικότητα (ΗΠΑ), το εναλλακτικό σινεμά και οι ελληνικοί σύνδεσμοι στην παραγωγή.

Ο Άλεξ Ρος Πέρι που τον αγαπήσαμε με το «Color Wheel», μια ασπρόμαυρη ταινία με διαλόγους χείμαρρους, «νόθο παιδί» του Γούντι Άλεν και του Κασσαβέτη, συνέχισε με το «Listen up Phillip», έχοντας πρωταγωνιστή τον Τζέισον Σουόρτσαμ (βλέπε Ουές Άντερσον) και συμπαραγωγό τον δικό μας Χρήστο Κωνσταντακόπουλο. Στη φετινή Μπερλινάλε μας ήρθε μαζί με τον παραγωγό της νέας του ταινίας,Τζο Σουανμπερκ, βασιλιά του mumblecore και τόσο πολυάσχολο σε διάφορους ρόλους, που θα μπορούσε να κοντραριστεί με τον Στίβεν Σόντεμπεργκ! Έχοντας υποψιν το

κινηματογραφικό παρελθόν και των δύο, το «Queen of Earth» σε παραγωγή Faliro House δεν μπορούσε να περάσει από το Screeneye απαρατήρητο!

Αντίθετα δεν γνωρίζαμε πολλά για την Μάικα Μαγκί. Σ’αυτή την πρώτη της μεγάλου μήκους όμως είχε την στήριξη της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγκάρη και ανακαλύψαμε πως ξέρει τόσο καλά από σινεμά που παρα λίγο να μας στείλει αδιάβαστους! Το «Petting Zoo» με μια αφοπλιστική απλότητα, χωρίς ακαδημαϊσμούς σε κερδίζει με την κινηματογράφηση και την ερμηνευτική ειλικρίνεια της Ντέβον Κέλερ. Η Κέλερ, κι αυτή πρωτοεμφανιζόμενη μας έδωσε ενέργεια, χαμόγελα και πολλές πληροφορίες για το πώς εξέλαβε την εμπειρία της σαν ηθοποιός.

Όλη η συζήτηση θα δημοσιευτεί μέσα στο 2015, όταν βγουν και οι δυο ταινίες στους κινηματογράφους. Προς το παρόν σας παραθέτουμε αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις και «αναμείνατε στο ακουστικό σας».

O Άλεξ Ρος Πέρι για το “Queen of Earth”

“Μια γυναίκα. Ένας χωρισμός. Μια φίλη και το αγόρι της. Το υγρό στοιχείο. Ζωγραφικός πίνακας. Δεσμοί αίματος να βαραίνουν. Εγκυμονεί κινδύνους. Θ’αντέξει;”

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

Ήταν ενδιαφέρον για μένα να κάνω μια ταινία, που σε πολλά σημεία ήταν το αντίθετο από την προηγούμενή μου. Το διασκεδαστικό όταν γυρίζεις τη μια ταινία μετά την άλλη είναι να μην επαναλαμβάνεσαι. Ιδιαίτερα όταν ζητάς απο τον ίδιο διευθυντή φωτογραφίας, τον ίδιο μοντέρ, τον ίδιο συνθέτη, την ίδια ηθοποιό να συνεργαστούν σε μια νέα ταινία. Μόνο έτσι θα καταφέρεις να τους ενθουσιάσεις.

Στο «Listen Up Philip» έκανα μια ταινία με κάμερα στο χέρι και θέλαμε η αισθητική και η παλέτα να είναι καφέ, η σκηνική παρουσία και τα κουστούμια έπρεπε να έχουν τέτοιους χρωματισμούς και ήταν μια πολύ «ζεστή» ταινία. Στο «Queen of Earth» αντιθέτως παίζαμε με μπλε και γκρι που δημιουργούσαν μια πιο ψυχρή αίσθηση και αποφύγαμε την κάμερα στο χέρι.

Εν τούτοις, προτίμησα πάλι τα κοντινά πλάνα όσο κι αν προσπάθησα να δώσω άλλη υφή στην ταινία. Όταν αρχίζει να δένει μια σκηνή και να φτάνει στο επίπεδο που θέλω, μπαίνω πάντα στον πειρασμό να θέλω να βλέπω τη σκηνή όσο πιο κοντινά γίνεται και μετά όταν την βλέπω ξανά στις αίθουσες επιβεβαιώνομαι οτι αυτή η επιλογή των πλάνων ήταν και η πιο αποδοτική.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ

Είναι η δεύτερη ταινία που συνεργάζομαι με την Faliro House και η εταιρία στηρίζει πολύ ιδιαίτερους, πολύ έξυπνους, πολύ συναρπαστικούς σκηνοθέτες και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που είμαι μέσα σε αυτά τα ονόματα. Οι ελληνικές ταινίες που βγάζει η εταιρία είναι απίστευτες! Για πολλά χρόνια τώρα μας προσφέρουν ελληνικές παραγωγές προχωρημένες και ασυνήθιστες και οι αμερικανικές τους ταινίες είναι σε παρόμοιο επίπεδο, πρότζεκτ που ίσως κάποιοι να φοβούνται να προωθήσουν. Ελπίζω πραγματικά να συνεχιστεί αυτή η συνεργασία μου με την Faliro House.

ΠΕΡΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Νομίζω πως οι περιορισμοί που μου έβαλε ο Τζο (Σουανμπερκ) ως παραγωγός μου έδωσαν πολλές φορές τη δυνατότητα να είμαι πιο δημιουργικός! Μου έλεγε «ορίστε τι μπορείς να έχεις. ορίστε πόσα πρέπει να ξοδέψεις και τί πρέπει να αποφύγεις, απο κει και πέρα είσαι ελέυθερος να κάνεις ο,τι άλλο θέλεις. Υπήρχαν στιγμές που λεγαμε «αυτό αποκλείεται να γίνει οπότε ας ψάξουμε να βρούμε μια λύση με έναν ευχάριστο τρόπο».

Ο εχθρός της τέχνης είναι η απουσία περιορισμών.

Όρσον Ουέλς

Η Μάικα Μαγκί και η πρωταγωνίστρια της Ντέβον Κέλερ για το Petting Ζoo

“Μια κοπέλα. Ένας χωρισμός. Μια φίλη κι ένα νέο αγόρι. Το υγρό στοιχείο. Πίνακας σχολείου. Δεσμοί αίματος να βαραίνουν. Εγκυμονεί. Κίνδυνοι. Θ’αντέξει;

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

Μ. Μαγκί: Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινίες μου. Οι κώδικες σε σχέση με μια ταινία μικρού μήκους είναι διαφορετικοί. Κατα τον ίδιο τρόπο δεν θα μπέρδευες την ποίηση με ένα μυθιστόρημα. Μιλάμε για άλλη εντελώς προσέγγιση. Δομικά δεν θεωρώ οτι μετέφερα κάτι από την εμπειρία μου σε ταινία μικρού μήκους. Το σενάριο, το μοντάζ, τα βλέπεις με άλλο μάτι. Ο τρόπος όμως που δούλευα με τους ηθοποιούς ήταν ο ίδιος. Μου αρέσει να χρησιμοποιώ ερασιτέχνες ηθοποιούς και να αναμειγνύω την πραγματικότητά τους μέσα από την ενσωματωση αληθινών ανθρώπων και πραγματικών τοποθεσιών. Έχουμε φυσικά πάντα ένα σενάριο πάνω στο οποίο δουλεύουμε αλλά δημιουργούμε και καταστάσεις στα γυρίσματα.

Ντ. Κέλερ: Δεν πειραματιζόμασταν μόνο με μικροαλλαγές εκφράσεων ή χειρονομιών! Η Μάικα μπορεί να σε αιφνιδιάσει και να αλλάξει μια ολόκληρη σκηνή! Πώς να το παρομοιάσω; Σαν μαγείρεμα, έχεις όλα τα κυρίαρχα συστατικά και βάζεις ένα νέο συστατικό για να πετύχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ

Μ. Μαγκί: Την Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη την γνώρισα στο Cinematexas, ένα φεστιβάλ στο Τέξας, εκεί όπου έχω μεγαλώσει. Ήταν κατα κάποιο τρόπο ο μέντοράς μου. Ήταν η πρώτη μου καθηγήτρια κινηματογράφου, μαγειρεύαμε και συζητούσαμε μαζί πάρα πολλές φορές. Οπότε ήταν λογικό όταν αποφάσισα να γυρίσω το «Petting Zoo» να διαλέξω την Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη ως ένα από τα πρώτα άτομα που θα μιλούσα για το πρότζεκτ μου. Πάντα στάθηκε δίπλα μου, ανταλλάζαμε ιδέες, τις διαφορετικές δομές που θα μπορούσαν να προκύψουν από την πρωταρχική ιδέα. Συνεργαστήκαμε μαζί από το σενάριο, μέχρι το μπάτζετ. Εγώ, ο άντρας μου (επίσης σκηνοθέτης) και η Αθηνά καθίσαμε και συζητήσαμε μέχρι και την χειρότερη πιθανότητα με την οποία θα υλοποιήσουμε την ιστορία. Και γνωρίζοντας οτι μπορούμε να αντέξουμε και με το μίνμουμ, σίγουρα θα αντέχαμε και με το μάξιμουμ των δυνατοτήτων.

ΠΕΡΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Η μεγαλύτερη πηγή δημιουργικότητας για μένα ναι, είναι διάφορα βιβλία, μουσική ταινίες αλλά περισσότερο η ζωή συνολικότερα. Η εμπειρία της ζωής είναι η κύρια έμπνευση.

Η τέχνη υπάρχει παντού αρκεί να την αισθάνεται  ένα δημιουργικό μυαλό

Λουίζ Νέβελσον

The post Συνεντεύξεις: Μπερλινάλε με ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά και ελληνικό χρώμα appeared first on screeneye.gr.

Στη σημερινή τελετή απονομής βραβείων για το 65o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου ο Ντάρεν Αρονόφσκι και η κριτική επιτροπή έδωσαν το μεγάλο βραβείο της Χρυσής Άρκτου στο μεγάλο φαβορί, την ταινία Taxi του Jafar Panahi

 Στις υπόλοιπες κατηγορίες έχουμε:

Αργυρή Άρκτος – Μέγα Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής
El Club, σκην:Pablo Larrain

Αργυρή Άρκτος Καλύτερου σκηνοθέτη(ισοψηφία)
Malgorzata Szumowska για την ταινία Body
και Radu Jude για την ταινία Aferim!

Αργυρή Άρκτος Καλύτερου ηθοποιού
Tom Courtenay για την ταινία 45 YEARS σκην. Andrew Haigh

Αργυρή Άρκτος Καλύτερης ηθοποιού
Charlotte Rampling για την ταινία 45 YEARS σκην. Andrew Haigh

Αργυρή Άρκτος Καλύτερου Σεναρίου
Patricio Guzmán για την ταινία El botón de nácar

Αργυρή Άρκτος Ασυνήθιστου επιτεύγματος από καλλιτέχνη (ισοψηφία)
Sturla Brandth Grøvlen υπεύθυνη φωτογραφίας στην ταινία Victoria
και Sergey Mikhalchuk και Evgeniy Privin, υπεύθυνοι φωτογραφίας στην ταινία Under Electric Clouds

Αργυρή Άρκτος Πρώτης Μεγάλου Μήκους Ταινίας
600 Miles, σκην: Gabriel Ripstein

Αργυρή Άρκτος Βραβείο Alfred Bauer
Ixcanul, σκην: Jayro Bustamante

The post Τελετή απονομής βραβείων της 65ης Berlinale- Χρυσή Άρκτος στην ταινία Taxi του Jafar Panahi appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Εάν θα μπορούσαμε να βρούμε το αξιοσημείωτο γεγονός από το 65ο φεστιβάλ του Βερολίνου είναι η θετική παρουσία της Χιλής και των τριών της εκπροσώπων σε αυτή τη διοργάνωση. Οι ταινίες των Σεμπάστιαν Σίλβα, Πατρίσιο Γκούζμαν και Πάμπλο Λαρέν -για διαφορετικό λόγο η κάθε μία-  είναι τολμηρές, προκλητικές και αποκαλυπτικές.

Αυτά τα τρία προαναφερθέντα χαρακτηριστικά τα βλέπουμε μαζεμένα στο  ” The Club”,  σκηνοθετημένο από το άτομο που έχει εντρυφήσει βαθιά στις επιπτώσεις της κοινωνικά ταραγμένης του χώρας, του Πάμπλο Λαρέν( Tony Manero,Post Mortem, No)  και χωρίς να είναι …”το έργο ” , μόνο από  το θέμα που αγγίζει δεν αφήνει περιθώρια να μην ξεχωρίσει, από τη φετινή άοσμη κινηματογραφική γιορτή.

Μάθετε λοιπόν ότι το  ” The Club” έχει να κάνει με  παπάδες και επισκόπους-πέντε τον αριθμό- δηλαδή  τους θρησκευτικούς μέντορες της Καθολικής Εκκλησίας  και τις κατηγορίες που  τους είχε προσάψει -άνευ δίκης-για διάφορες κολάσιμες πράξεις, οι δύο για παιδοφιλία και οι άλλοι τρεις για διάπραξη διαφόρων άγνωστων σε μας αδικημάτων. Ο πιο πρόσφατος “ένοικος” θα αυτοκτονήσει υπό το βάρος των κατηγοριών του τρελού του χωριού για σεξουαλική παρενόχληση. Η Εκκλησία θα στείλει για ανάκριση έναν δικό της άνθρωπο. που θέλοντας και μη θα  ανοίξει τον ασκό του Αιόλου.

Η  ιδέα του  Λαρέν και των δύο του συν-σεναριογράφων, του Γκιουλέρμο Καλντερόν και του Ντανιέλ Βιλαλόμπος να απομονώσουν τους “θύτες” σε παραθαλάσσιο σπίτι,  υπό την εποπτεία μιας γυναίκας, της Μόνικα, αποδεικνύεται πανούργα, γιατί φαντάζει ο μοναδικός τρόπος να αναγάγουν τις έννοιες αμαρτία, υποσυνείδητο- ασυνείδητο, δικαιοσύνη, λύτρωση και θάνατος στον πυρήνα αυτής της ταινίας.

Άραγε σε ποιό βαθμό θα το πετύχουν; Σίγουρα όχι στον απόλυτο, δεν ολοκληρώνεται κινηματογραφικά η ενδελεχής  καλλιέργεια των χαρακτήρων στην αλληλεπίδραση της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης με τη θρησκεία, υπάρχουν σπασμωδικές εξάρσεις των ηρώων, κάτι θέλουν να πουν που τελικά δεν λέγεται.  Βέβαια ο Λαρέν ορθά δεν γίνεται ο ηθικός κριτής των πάντων  κρατάει -με δυσκολία-  ίσες αποστάσεις, ρίχνοντας στην οθόνη και τις δύο όψεις του νομίσματος. Η ταινία ακολουθεί το δρόμο που χάραξε ο Αυστριακός προβοκάτορας σκηνοθέτης Ούλριχ Ζάιντλ όπως και το ντοκιμαντέρ ” Ανήθικος Πειρασμός” του 2006 για την καταπίεση και απόκρυψη των ερωτικών επιθυμιών κάποιων ιερωμένων, με τις αποκαλύψεις να παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας στις αρχές του 2000. Από την άλλη ο Λαρέν δεν τους καταδικάζει, παρουσιάζοντάς τους και θύματα, άτομα δακτυλοδεικτούμενα-  αποκομμένα από τη κοινωνία(δεν είναι τυχαίος ο χώρος που επιλέγεται), με ποινή μη δικάσιμη, χωρίς χρονικό ορίζοντα, μα εφόρου ζωής. Αδρανοποιούνται, περιθωριοποιούνται, αναγκαστικά ασχολούνται με τα ευτελή(σκυλομαχίες) και όταν ξύνονται οι πληγές από τον νεαρό εντολοδόχο της Καθολικής Εκκλησίας μπορεί να τους οδηγήσουν στην αυτοκαταστροφή. Το σκληρό δράμα σπάει, με έξυπνες χιουμοριστικές παρεμβολές. Ο Πάμπλο Λαρέν για πρώτη φορά βάζει μουσική σε έργο του, ίσως το πιο περίεργο αλλά και το πιο άρτιο soundtrack της διοργάνωσης.

The post Παιδόφιλοι παπάδες και επίσκοποι στο αξιόλογο ” The Club” του Χιλιανού Πάμπλο Λαρέν. Κριτική appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική από Φεστιβάλ Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Ο άνθρωπος που έκανε εκκωφαντική τη παρουσία του τη δεκαετία του ’70 με δύο σερί αριστουργήματα, το “Badlands” και τις ” Ημέρες Ευτυχίας” κι ένα τρίτο 20 χρόνια αργότερα, τη ” Λεπτή Κόκκινη Γραμμή”, τα τελευταία χρόνια έχει επιδοθεί σε έναν ατέρμονο πειραματισμό φιλόδοξων από τη μια εγχειρημάτων, που από την άλλη  δεν πατούν σε κάποια στέρεα σεναριακή βάση και προδίδουν την εικαστική του πανδαισία. Από το ” Δέντρο της Ζωής” του 2011  μέχρι τούτο εδώ, το ” Knight of Cups”,  ο Τέρενς Μάλικ ανακυκλώνει τις υπαρξιακές του ανησυχίες για τον ανθρώπινο πόνο, τη ψυχική δυστυχία και την απώλεια, μέσα από ακατανόητες ακόμα και για τους συνεργάτες  και παραγωγούς του( βλέπε Μπραντ Πιτ) να δώσουν υπόσταση και να υποστηρίξουν σθεναρά το δημιούργημα του.

Ένας από τους ηθοποιούς του ” Knight of Cups” ο Αντόνιο Μπαντέρας πριν αποδεχθεί τη πρόταση του Μάλικ του ζήτησε να διαβάσει το σενάριο της ταινίας. Έλαβε την απάντηση ” Δεν υπάρχει σενάριο” και πράγματι αυτή είναι η αλήθεια.

Ανάμεσα σε κάρτες των ταρώ, το έργο χωρίζεται σε κεφάλαια. Υπάρχει ένας αφηγητής( ακούμε τη φωνή του Μπεν Κίνγκσλεϊ),  υπάρχει ένα κεντρικό πρόσωπο που ακολουθεί κατά πόδας η κάμερα, ο Ρικ( Κρίστιαν Μπέιλ) και το υπόλοιπο λαμπερό κάστ( Κειτ Μπλάνσετ, Νάταλι Πόρτμαν, Γουές Μπέντλεϋ, Μπράιαν Ντένεχι κ.α) εμφανίζεται σποραδικά.

Τι βλέπουμε; Toν ευκατάστατο Ρικ – στην επίσημη σύνοψη εμφανίζεται ως εργαζόμενος του Χόλιγουντ κάτι που δεν προκύπτει από το έργο-  χαμένο μέσα σε ένα κόσμο ψευδαισθήσεων, στοιχειωμένο από την απώλεια ενός δικού του ανθρώπου να βρίσκεται σε μια ρευστή κατάσταση και να προσπαθεί να προσδιορίσει τη ταυτότητα του, περικυκλωμένος από το υπόλοιπο κοντινό του ανθρώπινο βασίλειο( γυναίκα, πατέρας, αδελφός, κλπ).

Ο Τέρενς Μάλικ εκτός από σκηνοθέτης είναι καθηγητής φιλοσοφίας του Χάρβαρντ και λάτρης της Χεγκελιανής σκέψης.  Αυτή η υπενθύμιση είναι καίρια γιατί ολόκληρο το έργο προσπαθεί να δομηθεί πάνω στη σφαίρα της  ταυτότητας του όντος , όπως την όρισε με τη διαλεκτική του μέθοδο ο Χέγκελ(ταυτότητα της ταυτότητας και της μη ταυτότητας) και για τη συνείδηση, στο εγχειρίδιο του ” Η Φαινομενολογία του Πνεύματος”. Εξαιρετική η έμπνευση, μη αποτελεσματική η  κινηματογραφική αποτύπωση.

Έτσι λοιπόν ο ήρωας του σκηνοθέτη γίνεται η μετενσάρκωση των δυσνόητων για το ευρύ κοινό φιλοσοφικών θεωριών, μαζί με μια οπτική που θυμίζει τη ” Τέλεια Ομορφιά” του Σορεντίνο,  για το σκεπτόμενο άτομο μέσα στο κόσμο της υπέρμετρης χλιδής. Είχε το ενδιαφέρον της αυτή η οπτική, έμεινε όμως ακατέργαστη.

Στην ασάφεια του  Μάλικ έρχεται να προστεθεί η σκηνοθετική του φλυαρία, των  ακατάπαυστων αλλαγών στα πλάνα, που γίνονται επαναλαμβανόμενα, βάζουν στην άκρη την έτσι κι αλλιώς υποτυπώδη ιστορία και μετεξελίσσεται το έργο σε ένα κολάζ εικόνων του νερού, της φύσης και του αέρα, ένα ντοκιμαντέρ πειραματικού τύπου.

Το “Knight of Cups” διαγωνίζεται για τη Χρυσή Αρκούδα, το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης.

The post Η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης ή “άρες μάρες κουκουνάρες”; Η άποψη μας για το “Knight of Cups” του Τέρενς Μάλικ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η ταινία ξεκινά μέσα σε ένα Βερολινέζικο μπαρ του Κρόιτσμπεργκ, με τη Βικτώρια να λικνίζεται στους ρυθμούς της ηλεκτρονικής μουσικής, φλερτάροντας ακόμα με τον μπάρμαν. Η βραδιά για τη νεαρή Ισπανίδα δεν τελειώνει εκεί, κατά την έξοδο της από το μαγαζί θα συναντήσει μια παρέα μεθυσμένων  συνομηλίκων της αγοριών που την προτρέπουν να τους ακολουθήσει, σε μια βόλτα με το αμάξι τους. Το όχημα αποδεικνύεται πως δεν είναι δικό τους, προσπαθούσαν να το διαρρήξουν. Η Βικτώρια θα αφεθεί στο κόσμο του φλερτ και της εφηβικής τρέλας. Ακολουθεί μια μικροκλοπή από  περίπτερο της γειτονιάς, το ένα ψέμα φέρνει το άλλο, και θα βρεθεί οικειοθελώς μπλεγμένη σε ένα μεγάλο κόλπο. Ταυτόχρονα αρχίζει να συνδέεται με έναν από τη παρέα, τον Σον.

Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Σεμπάστιαν Σίπερ ανήκει στο νέο Γερμανικό ρεύμα. Έχει γυρίσει 4 ταινίες μεγάλου μήκους, όλες έχουν να κάνουν με τα όνειρα, τις φιλοδοξίες και τη κοινωνική θολούρα της νέας γενιάς.

Το ατού του τελευταίου του έργου βρίσκεται στη δική του σκηνοθετική μαγκιά. Το σενάριο είναι χωρίς παρακλάδια και διακλαδώσεις , η διάρκεια των 140 λεπτών  φαντάζει  πελώρια, η  λογοδιάρροια των νεαρών παραβατών του νόμου είναι ακατάσχετη αλλά θα πετύχει με τον τρόπο που ξεδιπλώνει την ιστορία να μας κρατήσει κολλημένους  στην μεγάλη οθόνη, με το ερώτημα να πλανάται για ώρα στην ατμόσφαιρα ” που τελικά το πάει;”.  Στα πρώτα 40 λεπτά ο θεατής μπορεί να εικάσει πολλά,  επί παραδείγματι ότι η Βικτώρια θα βρεθεί παγιδευμένη, ένα ακόμα θύμα βιασμού. Προσεγγίζει τους ήρωες του μακριά από τη γνώριμη ατζέντα του  κοινωνικό-πολιτικού περιβάλλοντος ( όπως είδαμε στο  ” Μίσος” του Κάσσοβιτς) που σπρώχνει μερίδα των νέων στις συμμορίες και στην παραβατικότητα. Εδώ δεν μιλάμε για μαύρους, δεν μιλάμε για φτωχούς, είναι  μια κατηγορία ανθρώπων που δεν αντιλαμβάνεται τις συνέπειες των πράξεων της. Η παρανομία του χαβαλέ. Βέβαια η  έλλειψη αναφορών στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα μπορεί να τη δει κανείς κι ως προτέρημα ταυτόχρονα  και ως η αδυναμία της ταινίας. Όσο βιρτουοζικη είναι η σκηνοθετική τεχνική του Σίπερ, των εξαιρετικών του μονοπλάνων,  στρεσάροντας μας, με την άψογη χρήση της κάμερας στο χέρι, του αγχωτικού close-up πάνω στους νεαρούς ήρωες άλλο τόσο δυσκολεύεται να σκιαγραφήσει επαρκώς τα κίνητρα και τις πράξεις των παιδιών, πρώτα και κύρια της Βικτώρια, χαρίζοντας της και τον τίτλο της ταινίας.

Αναμφισβήτητα μιλάμε για έργο πρωτίστως του δημιουργού και των υψηλών του σκηνοθετικών δυνατοτήτων και λιγότερο της ίδιας της ιστορίας, που την προσέγγισε με αμηχανία. Σε πλήρη αρμονία μαζί του βρίσκονται και οι ηθοποιοί του. Η 30 χρόνη Λάια Κόστα και ο Φρέντερικ Λάου αποδίδουν πειστικά τους ρόλους τους, στις καλύτερες ερμηνείες της διοργάνωσης μέχρι αυτή τη στιγμή.

The post Στη Λεωφόρο… και στη “Βικτώρια”. Η ταινία του Σεμπάστιαν Σίπερ δημιουργεί θόρυβο στο Βερολίνο appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Τζαφάρ Παναχί είναι ο πιο αδικημένος κινηματογραφιστής του πλανήτη. Ο σκηνοθέτης-ακτιβιστής από το Ιράν με μια πλούσια και σπουδαία κινηματογραφική παρακαταθήκη (Λευκό Μπαλόνι, Κύκλος,  Οφσάιντ) τα τελευταία 6 χρόνια βρίσκεται σε έναν ιδιότυπο περιορισμό από το καθεστώς της χώρας του, που δεν του επιτρέπει την έξοδο από το Ιράν και τη παραγωγή ταινιών, μέχρι το 2030 εξαιτίας της δημόσιας του τοποθέτησης για νοθεία στις εκλογές του 2009. Παρά τους σκληρούς περιορισμούς, ο Παναχί  θα πάρει τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και θα γυρίσει ταινίες, όπως καλή ώρα.

Το Φεστιβάλ Βερολίνου παρουσίασε σήμερα Παρασκευή την τρίτη κατά σειρά απαγορευμένη ταινία του 55χρόνου σκηνοθέτη( η πρώτη και η καλύτερη του ήταν το ” This is not a film” του 2011 και η ” Κλειστή Κουρτίνα του 2013) γυρισμένη μέσα σε ένα ταξί, με τον Παναχί να βρίσκει ευφάνταστους τρόπους κινηματογράφησης, όπως είναι η τοποθέτηση κάμερας στο παρμπρίζ  της καμπίνας του αυτοκινήτου, για να καλύψει τα νώτα του.

Πρόκειται για 5 σπονδυλωτές ιστορίες, ντοκιμενταρίστικης υφής, μέσα στους πολύβουος δρόμους της Τεχεράνης( ομοιότητες με την Αθήνα, ουκ ολίγες), απλών καθημερινών ανθρώπων αλλά και συγγενών του σκηνοθέτη( όπως είναι μια νεαρή ανιψιά του), με οδηγό του κίτρινου οχήματος, τον ίδιο τον Τζαφάρ Παναχί.

Είναι προφανές πως δεν μιλάμε για μια ταινία  βεληνεκούς Κιαροστάμι και της “Γεύσης του Κερασιού” επίσης σκηνοθετημένη μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Οι απαιτήσεις μας δεν μπορεί να είναι μεγάλες ούτε από τη ποιότητα της φωτογραφικής μηχανής ούτε από τη σταθερότητα των λήψεων, ιδίως όταν μιλάμε για γυρίσματα όλα στην ημι-παρανομία. Εντούτοις θα μας ανταμείψει. Διαθέτει πηγαίο χιούμορ σχεδόν σε όλα τα σκετς με πιο διασκεδαστικό χαρακτήρα τον μικροαπατεώνα διακινητή ντιβιντί, όπου για να πουλήσει τη πραμάτεια του, εμπλέκει και το όνομα του αντιφρονούντα σκηνοθέτη ή τον κατατρομαγμένο τραυματία ενός τροχαίου, που θέλει να γράψει τη διαθήκη του.  Ο Παναχί δεν θα διστάσει να αυτοσαρκαστεί αλλά ταυτόχρονα και να μας υπενθυμίσει πως η πολιτική ανελευθερία δεν μπορεί να καθυποτάξει την προσωπική ανεξαρτησία, το να αισθάνεται κανείς ελεύθερος ακόμα και μέσα στα κοινωνικά δεσμά. Ο σκηνοθέτης διαθέτει αυτό το χαρακτηριστικό, πράττει, δρα είναι “ελεύθερος”.

Η μοναδική ταινία του διαγωνιστικού τμήματος που καταχειροκροτήθηκε από τους κριτικούς… μέχρι τώρα.

The post Θερμή υποδοχή στο Βερολίνο για το ” Ταξί” του αντιφρονούντα Ιρανού Τζαφάρ Παναχί. Η άποψη μας appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική Ελίνα Τραιφόρου

Όταν έχεις να κάνεις με τον Χέρτζογκ σίγουρα οι απαιτήσεις σου είναι υψηλές. Ιδιαίτερα όταν γνωρίζεις πως το θέμα της τελευταίας του ταινίας περιστρέφεται γύρω από την Γερτρουδη Μπελ (Νικόλ Κίντμαν), αγγλίδα αρχαιολόγο, εξερευνήτρια, αραβολογο και διπλωμάτη  που σε εποχές ανισότητας των δύο φύλων, ως γυναίκα και μάλιστα λευκή κατάφερε να διεισδύσει στη Μέση Ανατολή και να έρθει σε επαφή με τους λαούς των περιοχών αυτών κερδίζοντας την εμπιστοσύνη και την εκτίμησή τους. Όλα τούτα φαντάζουν ιδανικό πλαίσιο για να ξετυλίξει ο Χέρτζογκ μια ιστορία με κοινωνικοπολιτικά και ψυχολογικά επίπεδα μέσα σε τοπία της ερήμου με μακρινά πλάνα και μεγαλειώδη μουσική.

Δυστυχώς βλέπουμε τον σκηνοθέτη στα καλύτερά του μόνο μέσα από τις κινηματογραφικές λήψεις της φύσης. Κι αυτό γιατί επιλέγει να εστιάσει στις σχέσεις της Μπελ με τους δύο άντρες της ζωής της. Η πρωταγωνίστρια, με τον πόνο μιας απουσίας, ενστερνίζεται το μοναχικό βίο και ταξιδεύει στα αχανή τοπία της ερήμου. Ο Χέρτζογκ προσπαθεί να πλάσει μια ερωτική ιστορία με έναν άγαρμπο, πομπώδη και κλισαρισμένο τρόπο σε συνδυασμό με το κοινωνικοιστορικό πλαίσιο της εποχής αλλά «δεν δένει το μείγμα». Το αποτέλεσμα είναι μια σαπουνόπερα επικών διαστάσεων με την γυναίκα στο επίκεντρο ως αντικείμενο του πόθου και ως μαχητικό, ενεργητικό άνθρωπο κόντρα στα γυναικεία στερεότυπα.

Η Γετρούδη Μπελ ήταν αναμφίβολα μια έξυπνη, δυναμική, τολμηρή, μοναδική παρουσία γεμάτη ποίηση, πάθος και όραμα. Κρίμα που δεν μπορεί κάποιος να πει το ίδιο και γι αυτή την ταινία.

The post Πάγωσε τις προσδοκίες ” Η Βασίλισσα της Ερήμου” του Βέρνερ Χερτζογκ. Κριτική appeared first on screeneye.gr.

Με την ευκαιρία αυτής της επετείου θα προβληθούν περίπου 30 ταινίες από την αρχή της χρήσης αυτής της τεχνικής το 1915 μέχρι το 1953 περίπου, έξι εκ των οποίων θα είναι βρετανικές.

Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Βερολίνου, Dieter Kosslick, δήλωσε «Το φλογερό κόκκινο των ουρανών του Νότου στο “Όσα παίρνει ο άνεμος”, το εκστατικό κίτρινο των αδιάβροχων στο “Τραγουδώντας στη Βροχή”-τον καιρό εκείνο το παιχνίδισμα μεταξύ των έντονων χρωμάτων ήταν εντυπωσιακό. Η τεχνική του Technicolor συνδυάστηκε με τις τάσεις στην κουλτούρα και την οικονομία για να μας δώσει τεράστια κινηματογραφικά έργα τέχνης που ακόμα και σήμερα εντυπωσιάζουν το κοινό.»

Εκτός από τις ταινίες που ανέφερε ο Kosslick θα προβληθούν μεταξύ άλλων και “Ο Κήπος του Αλάχ”(1936) του Ρίτσαρντ Μπολεσλόβσκι, “Οι Τρεις Σωματοφύλακες”(1948) του Τζορτζ Σίντεϋ, και ο “Μάγος του Οζ”(1939) του Βίκτορ Φλέμινγκ.

Το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου φέτος θα ξεκινήσει στις 5 και θα τελειώσει στις 15 Φεβρουαρίου.

The post Αφιέρωμα στα 100 χρόνια της τεχνολογίας Technicolor στη φετινή Berlinale appeared first on screeneye.gr.

O Ντάρεν Αρονόφσκι θα ηγηθεί της κριτικής επιτροπής στην 65η Berlinale που θα ξεκινήσει στις 5 Φεβρουαρίου του 2015. Αντίθετα με τους πιο πρόσφατους προέδρους, ο Αμερικανός σκηνοθέτης δεν έχει ποτέ διαγωνιστεί στο φεστιβάλ του Βερολίνου, κέρδισε όμως τον Χρυσό Λέοντα της Βενετίας το 2008 με την ταινία του «Ο Παλαιστής». Ο ίδιος δήλωσε για την ανακοίνωση: «Στην Berlinale ο κινηματογράφος είναι πάντα εντυπωσιακός και συναρπαστικός. Ανυπομονώ να δω τις νεότερες ταινίες από τους καλύτερους σε μια απ’τις καλύτερες πόλεις του πλανήτη».

«Ο Ντάρεν Αρονόφκι έχει ξεχωρίσει στον μοντέρνο κινηματογράφο. Με την καλλιτεχνική του προσέγγιση αρθρώνει με συνέπεια την κινηματογραφική γλώσσα και τις αισθητικές της δυνατότητες. Είμαι πολύ ευχαριστημένος που θα τον υποδεχτώ ως πρόεδρο της επιτροπής της Berlinale 2015» ανέφερε σε δήλωσή του ο διευθυντής του Φεστιβάλ Βερολίνου, Dieter Kosslick.

Το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου θα ολοκληρωθεί στις 15 Φεβρουαρίου και όπως έχει ήδη ανακοινωθεί θα αποδοθεί τιμητική Χρυσή Άρκτος στον Βιμ Βέντερς.

The post Ο Ντάρεν Αρονόφσκι ανέλαβε την προεδρία της κριτικής επιτροπής στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.