του Γούντι Άλεν

Με τους  Γιοακίν Φοίνιξ, Εμμα Στόουν,Τζέιμι Μπλέικλι,  Πάρκερ Πόουζι

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών, ο 80χρόνος πια Γούντι Άλεν δέχθηκε φίλια πυρά, ούτε λίγο ούτε πολύ, του έσυραν τα  εξ αμάξης,  σχεδόν το σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου, για το τελευταίο του δημιούργημα, τον « Παράλογο Άνθρωπο». Το άνοιγμα της ταινίας στις Ηνωμένες Πολιτείες μετρίασε κάπως τις αρχικές αρνητικές εντυπώσεις.

Εμείς με τη σειρά μας, μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητος, πως αυτός ο πανέξυπνος- δραστήριος δημιουργός και με αυτή την ταινία, συνεχίζει ευχάριστα να μας εκπλήσσει, γιατί ενώ ανακυκλώνει μια στάνταρ θεματολογία-ιδίως εδώ είναι έντονοι οι συνειρμοί με τις « Απιστίες και οι Αμαρτίες» του 1989- δημιουργεί  διάφορα πορτρέτα ανθρώπινης συμπεριφοράς, καθόλου ξεπερασμένα αλλά σύγχρονα, με κοινό τους παρονομαστή και αυτή τη φορά-εν είδει κωμικής σάτιρας- το νόημα της ζωής, διερευνώντας όμως εδώ, τη διάκριση της ύπαρξης και τον τρόπο που σχετίζεται με την αντιμετώπιση της κατάθλιψης ή ενός άλλου ψυχικού τραύματος στον σύγχρονο κόσμο.

Ποιο άραγε μπορεί να είναι το κίνητρο, ποιο το ελατήριο  και  τελικά πόσο ατελής είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, όταν «σηκώνεται», όταν αργότερα αισθάνεται παντοδύναμος, να ξεπερνάει το μέτρο, να οδηγείται στην ύβρη και αναπόφευκτα να τον βρίσκει η νέμεσις.

Τέτοιου είδους προσωπικότητα είναι ο καθηγητής Φιλοσοφίας Έμπερτ Λούκας(   Γιοακίν Φοίνιξ), ο οποίος έχει οικογενειακές τραυματικές εμπειρίες,  έχασε και τον καλύτερο του φίλο στον πόλεμο του Ιράκ, με την ψυχοσωματική του κατάσταση να βρίσκεται στο ναδίρ, έχοντας πέραν των υπαρξιακών του  και τάσεις αυτοκτονικού ιδεασμού. Μετακομίζει για να διδάξει στην αμερικάνικη βορειοανατολική περιοχής της Νέας Αγγλίας, για να βρεθεί αντιμέτωπος με το ερωτικό φλερτ μιας συναδέλφου του καθηγήτριας και μιας φοιτήτριας, της Τζιλ Πόλαντ( Έμμα Στόουν). Τίποτα δεν φαίνεται ικανό να μπορεί να  επαναφέρει τον Έμπερτ Λούκας στην δημιουργική προγενέστερη του κατάσταση,

όμως ένα περίεργο γεγονός , κρυφακούοντας μια μητέρα να κατηγορεί κάποιον δικαστή για την τιμωρητική κι αντιδεοντολογική συμπεριφορά του, κλείνοντας φυλακή τα παιδιά της, είναι το κίνητρό που έψαχνε, για να βρει προσωρινό νόημα στη ζωή του. Στόχος του, να βγάλει τον δικαστή από τη μέση. Ξαφνικά, ο Έμπερτ Λούκας μεταμορφώνεται σε ένα ευχάριστο, σεξουαλικό ενεργό πρόσωπο, αναπτερώνοντας τις ελπίδες της νεαρής Τζιλ για μια σχέση μαζί του, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τον εραστή της, τον συνομήλικο της Ρόι. Άραγε το σατανικό σχέδιο του Έμπερτ Λούκας, θα πάρει σάρκα κι οστα;

Ο Άλεν επιλέγει τον συγκεκριμένο τίτλο, « Irrational Man», σαν ένα είδος τιμής, στο ομώνυμο ουμανιστικό πόνημα,  του Γουίλιαμ Μπάρετ και  πλασάρει τους ηθικούς, ρεαλιστικούς και  μεταφυσικούς τους στοχασμός, χρησιμοποιώντας μια σουρεαλιστική αισθητική, που παραπέμπει στον αγαπημένο του σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, διατηρώντας το γνώριμο Γουντιανελικό ύφος, αυτό της αποκαλούμενης «Θείας Κωμωδίας». Το χιούμορ του είναι σαφώς λιγότερο ευρηματικό , από κάποιες παλαιότερες-με υπαρξιακά χαρακτηριστικά- ταινίες, όπως ήταν “Η Χάνα και οι αδερφές της” ή ακόμα και το πρόσφατο “Blue Jasmine”. Σύγχρονος, με τακτ  γελοιοποιεί τους υπέρ-μορφωμένους διανοούμενος( όπως πράττει συστηματικά, πχ στο Μανχάταν του 1979),  εδώ ο ήρωας μας είναι καθηγητής φιλοσοφίας, ξέρει απ’έξω  Καντ, Σαρτ, Κίρκεγκωρ, αλλά ο τρόπος αντιμετώπισης των ψυχικών του δυσλειτουργιών, αντιμετωπίζονται με όρους πεζοδρομίου, επιλέγοντας να αφαιρέσει μια ανθρώπινη ζωή.

Ο  Γιοακίν Φοίνιξ πείθει,  στην εσωτερική του  μεταμόρφωση, από μίζερος και κατεστραμμένος, σε αναζωογονημένος και με όρεξη, να ρουφήξει το μεδούλι της ζωής. Ο Γούντι Άλεν θα πάρει όσα περισσότερα μπορεί κι από την «θεά» Έμμα Στόουν, μπαίνοντας με τη σειρά της –πλήρως- στους δυναμικούς αλλά γεμάτους ανασφάλειες γυναικείους ρόλους, που ο Γούντι Άλεν επιφυλάσσει στις ηρωίδες του.

Ναι, το έργο από κάπου το έχουμε ξαναδεί, ναι, ο Γούντι Άλεν ανακυκλώνεται, θα επιθυμούσαμε το τέλος του, να κλείσει λιγότερο απότομα, παρόλα αυτά όμως, κάθε φορά, όπως και τώρα, επιτυγχάνει να προσδώσει στις γνωστές του ανησυχίες, ένα περιτύλιγμα που μοιάζει με καινούριο, κι αυτό μόνο ένας μετρ, όπως ο Γούντι Άλεν μπορεί να το πετύχει.

The post Irrational Man appeared first on screeneye.gr.

Δράμα/Έγκλημα,  148′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Inherent Vice

Γλώσσα: Αγγλικά/ Ιαπωνικά

Του Πολ Τόμας Άντερσον

Με τους  Γιοακίν Φίνιξ, Τζος Μπρόλιν, Όουεν Γουίλσον, Ρις Γουίδερσπουν, Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Κάθριν Γουότερστον

To «Inherent Vice», η τελευταία ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον αποτελεί διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος του Τόμας Πίντσον με φόντο το Λος Άντζελες της δεκαετίας του 70 όπου συμβαίνουν «σημεία και τέρατα».

Είναι λίγο δύσκολο να εξηγήσει κανείς την ιστορία του έργου χωρίς να μπει σε πολλές λεπτομέρειες. Το σίγουρο είναι πως ο  ντετέκτιβ Λάρι «Ντοκ» Σπορτέλο (Γιόακιν Φίνιξ) μπλέκει σε πολλές περιπέτειες στην αναζήτηση της πρώην συντρόφου του η οποία τον συναντά στην αρχή του έργου αλλά μετά εξαφανίζεται. Στις περιπέτειες αυτές ο Ντοκ θα βρεθεί με νέα και παλιά πρόσωπα, θα συναντήσει μπάντες, στούντιο για μασάζ, οδοντιατρεία, κλινικές αποτοξίνωσης, πλοία, εκεί όπου η «καλή» κοινωνία κρύβει τον υπόκοσμο και τη διαφθορά.

Τελικά τί είναι το Inherent Vice; Μια ερωτική ιστορία, μια ταινία μυστηρίου, μια σουρεαλιστική κωμωδία; Ίσως λίγο απ’ολα, ενα παζλ κινηματογραφικών ειδών α λα Κοεν.

Ο Πολ Τόμας Άντερσον με πανέξυπνο τρόπο αποφεύγει να δημιουργήσει ψυχεδελικές σκηνές, οπτικοποιώντας ονειρικά-εφιαλτικά φαντασιώσεις του πρωταγωνιστή στο  ύφος της σπουδαίας ταινίας του Τέρι Γκίλιαμ «Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας». Αντ’ αυτού, διαχέει με ομίχλη καπνού όλη την ατμόσφαιρα της ταινίας, έτσι ώστε τα πλάνα να φαντάζουν υποκειμενικά διατηρώντας όμως το υποκείμενο μέσα στο πλάνο. Η θολούρα των ναρκωτικών δεν είναι απλά θολούρα της πλοκής αλλά και ψυχολογική θολούρα, θολούρα μιας ολόκληρης εποχής η οποία εντείνεται με την ενσωμάτωση  του αλλόκοτου της ψυχεδέλειας, γύρω από αντιφατικές παραξενιές: χειρονομίες, τρόποι έκφρασης, παιχνίδια εστίασης που υποδηλώνουν έναν «πειραγμένο» ρεαλισμό που σε υπνωτίζει.

Κάθε σκηνή είναι τόσο απρόβλεπτη που ο θεατής δεν προλαβαίνει να αφομοιώσει όλα τα στοιχεία, όμως συγχρόνως παρασέρνεται σ’ενα ταξίδι που μοιάζει σαν τρενάκι σε λούνα παρκ. Τα σκαμπανεβάσματα συνεχών ανατροπών που διέπονται από το παράλογο μέσα στο φυσιολογικό, τους φόβους μέσα στα πάθη, την κάθοδο μέσα στην άνοδο σε κρατούν σε εγρήγορση προσφέροντας γερές δόσεις καυστικού χιούμορ και δραματικής έντασης. Κι αν το «έμφυτο ελάττωμα» της αφηγηματικής ταχύτητας αποτρέπει από μια ευκρινή θέα, φρόντισε να ποντάρεις σε ένα δεύτερο γύρο!

The post Έμφυτο Ελάττωμα appeared first on screeneye.gr.

Η νέα ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον με τίτλο «Inherent Vice» βασισμένη στο βιβλίο του Τόμας Πίντσον θα βγει στις αίθουσες τον Δεκέμβριο του 2014. Στην ταινία παίζουν οι Γιοακίν Φίνιξ, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, Όουεν Γουίλσον, Ρις Γουίδερσπουν, Τζος Μπρόλιν, Μάρτιν Σορτ, Τζίνα Μαλόουν . Ο Τζόνι Γκρίνγουντ των Radiohead υπογράφει το σάουντρακ του «Inherent Vice». Το σενάριο της ταινίας αφορά έναν ντετέκτιβ, τον Λάρι Σπορτέλο που ερευνά την απαγωγή της πρώην κοπέλας του στο Λος Άντζελες του 1970

The post Με Γιοακίν Φίνιξ και μουσική των Radiohead το αστυνομικό θρίλερ «Inherent Vice» του Πολ Τόμας Άντερσον appeared first on screeneye.gr.

Αισθηματική φαντασίας, 126’, ΗΠΑ 2013

Του Σπάικ Τζονζ

Με τους Γιόακιν Φίνιξ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Ρούνι Μάρα, Έιμι Άνταμς, Ολίβια Γουάιλντ

Στο Λος Άντζελες του κοντινού μέλλοντος ο συγγραφέας Θίοντορ Τουόμπλι (Γιόακιν Φίνιξ) βγάζει τα προς το ζην, γράφοντας προσωπικές – κυρίως ερωτικές- επιστολές για λογαριασμό άλλων. Αντικοινωνικός και μονόχνωτος ο Θίοντορ έχει χάσει κάθε όρεξη για ζωή, ειδικότερα μετά από το άδοξο φινάλε του γάμου του. Προφανώς όμως είναι ακόμη ερωτευμένος με τη πρώην σύζυγό του Κάθριν (Ρούνι Μάρα) αφού αναβάλει συνεχώς να υπογράψει τα έγγραφα του διαζυγίου τους. Ώσπου μπαίνει στη ζωή του η μοναδική Σαμάνθα (Σκάρλετ Γιόχανσον). Έξυπνη, γλυκιά, σέξι (η βραχνάδα στη φωνή το σήμα κατατεθέν της), αστεία, με κατανόηση για όλες τις ιδιορρυθμίες του και με πρωτοφανή λαχτάρα για ζωή, η Σαμάνθα θα ξαναδώσει χρώμα στην γκρίζα καθημερινότητα του Θίοντορ. Μόνο που αυτή η σχεδόν «τέλεια γυναίκα» έχει ένα μειονέκτημα: είναι η βιτρίνα -ή καλύτερα η φωνή- ενός προηγμένου λειτουργικού συστήματος τεχνητής νοημοσύνης, του OS1, στο οποίο στρέφεται δοκιμαστικά ο Θίοντορ για να γεμίσει την άδεια ζωή του. Και φυσικά συμβαίνει το όχι ακριβώς αναπάντεχο αλλά σίγουρα εκκεντρικό και ριψοκίνδυνο: ο Θίοντορ ερωτεύεται τη Σαμάνθα…

Από τον Σπάικ Τζονζ δεν θα περιμέναμε τίποτα λιγότερο από μια πειραγμένη κι εγκεφαλική ιστορία αγάπης. Ο δημιουργός των «Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» (υποψήφιος για όσκαρ σκηνοθεσίας), «Adaptation» αλλά και της «Χώρας των μαγικών πλασμάτων», επιστρέφει στον κόσμο της φαντασίας για να διηγηθεί τον έρωτα ενός μοναχικού άντρα και μιας γυναίκας που «ζει» στα… καλώδια ενός οικιακού συστήματος τεχνητής νοημοσύνης. Η αφύσικη σχέση του Θίο και της Σαμάνθα δείχνει να λειτουργεί σε μια φουτουριστική κοινωνία όπου οι ανθρώπινες σχέσεις οδηγούνται σε… έκλειψη! Εκεί όπου κυριαρχεί η μοναξιά, το ιντερνετικό πορνό και το καλωδιομένο – όπως διαπιστώνεται στην εξέλιξη του φιλμ ο Θίοντορ δεν είναι ο μόνος που προμηθεύτηκε το εν λόγω σύστημα- συναίσθημα. Εκεί όπου η έλλειψη επικοινωνίας και ουσιαστικής επαφής αλλά και το άχαρο ντύσιμο και χτένισμα (αν δεν ενδιαφέρεσαι για κανέναν παύεις να φροντίζεις και τον εαυτό σου, λέει εύστοχα ο Τζονζ) οδηγούν στο άγνωστο όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν.Μια σχέση σαν αυτή μεταξύ Θίοντορ και Σαμάνθα ίσως δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν πλέον. Ο παλιός άνθρωπος (τόσο η παλιομοδίτικη εικόνα του Θίοντορ όσο και αυτή της πρώην του συντρόφου Κάθριν παραπέμπει στο παρελθόν) συναντάει τον νέο άνθρωπο. Από αυτή την ένωση, του παλιού ανθρώπου που κλείνει σιγά-σιγά τον κύκλο του και του ανθρώπου του μέλλοντος που κάνει τα πρώτα δειλά βήματα του, θα γεννηθεί η ελπίδα κι ο νέος έρωτας.

Το φιλμ «Δικός της» πέρα από τη μελαγχολία και τη ρομαντική ατμόσφαιρα της, ξεχωρίζει για την έκπληκτη κι αθώα ματιά της στο δώρο αυτό που λέγεται ζωή. Χωρίς να γίνεται στιγμή κυνική αλλά διατηρώντας μια αιχμηρή ειρωνεία σε κάθε γωνία της, η ταινία του Τζονζ καταφέρνει να τα συνδυάσει σχεδόν όλα: συναίσθημα, χιούμορ, σεξ, συγκίνηση, ρετρό φωτογραφία, αισθαντική μουσική (των Arcade Fire), σκηνικά βγαλμένα από άλλο πλανήτη (!), ερμηνείες κλάσης. Η βραβευμένη με τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου σεναρίου δημιουργία του Τζονζ ενθουσίασε τόσο πολύ τους εκλέκτορες των Όσκαρ που την πρότειναν για 5 βασικά όσκαρ ενώ λίγο έλειψε να δούμε στις γυναικείες υποψηφιότητες και τη… φωνή της Σκάρλετ. Κάτι τέτοιο εν τέλει δεν έγινε αλλά ο Τζονζ είδε το όνομα του να φιγουράρει σε 3 κατηγορίες (ταινίας, πρωτότυπου σεναρίου αλλά και τραγουδιού όπου συνυπογράφει με την Karen O το εκθαμβωτικά μελαγχολικό «Moon song») εκ των οποίων στη μία είναι φαβορί.

Το πρωτότυπο σενάριο του, που για πολλούς έχει ήδη καπαρώσει το όσκαρ, αποτελεί μια ευφυής σύνθεση πολλών παραμέτρων. Τα προβλεπόμενα θέματα που θίγονται σε ανάλογα φιλμ (η αποξένωση στη μεγαλούπολη, η υπερβολική διείσδυση της τεχνολογίας στην προσωπική ζωή, η κατάθλιψη ως μάστιγα της εποχής κ.α.) συναντούν την εσωτερική φωνή αγωνίας του ήρωα που κραυγάζει για την απειλητική πραγματικότητα που… πλησιάζει. Σε μια κοινωνία που ευημερεί σε υλικά αγαθά και ανέσεις (η θέα του L.A. από το μπαλκόνι του σπιτιού του ήρωα κόβει την ανάσα) αλλά χάνει σε όλα τα άλλα και κυρίως στις διαπροσωπικές σχέσεις, το ζητούμενο είναι, σύμφωνα με τον Τζονζ, η αναζήτηση του αληθινού έρωτα. Μέσω αυτού θα ξαναποκτήσουμε τη χαμένη ανθρωπιά μας. Η διορατική κι ενίοτε σατιρική ματιά του δεν δέχεται αμφισβήτηση. Ακόμη και μέσα από την πληθωρική και ισοπεδωτική δύναμη του διαφορετικού έρωτα, ακόμη κι αν χάσουμε ξάνα το παιχνίδι από τον φτερωτό θεό, μόνο έτσι θα βρούμε τη δύναμη να προχωρήσουμε μπροστά. Στο μέλλον μας. Στο όνειρο μας. Στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους…

Το «Her» από 6/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Audio Visual

The post Δικός της( Her) appeared first on screeneye.gr.