Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Οι “Μικρές Κυρίες” της Αμερικανίδας Λουίζα Μέι Άλκοτ ταξίδεψε και ταξιδεύει εδώ και ενάμιση αιώνα, απ’ άκρη σ’ άκρη του κόσμου. Μεταγενέστεροι συγγραφείς -πάνω στο μυθιστόρημα – έχτισαν νέες ιστορίες. Kαμιά δεκαριά κινηματογραφικές παραγωγές πήραν σάρκα και οστά , ενώ έγιναν επίσης και αρκετές τηλεοπτικές σειρές.

Η 36χρόνη ηθοποιός και σκηνοθέτις Γκρέτα Γκέργουιγκ ( η προηγούμενη ταινία της το “Lady Βird” έφτασε μέχρι τα Όσκαρ ), προσάρμοσε το μυθιστόρημα στα δικά της μέτρα και σταθμά. Από την άλλη, διατήρησε ακέραιο τον κορμό της ιστορίας.

Ο πατέρας της οικογένειας είναι απών – πολεμάει στον αμερικανικό εμφύλιο- η στοργική μάνα( Λόρα Ντερν) έχει συντηρητικά αλλά προσγειωμένα όνειρα για το μέλλον των κοριτσιών της(“καλύτερα να ζείτε με έναν φτωχό άντρα , παρά με πλούσιο και να το μετανιώσετε ), ενώ η θεία( Μέριλ Στριπ) ισχυρίζεται το αντίθετο (μόνο μια πλούσια γυναίκα μπορεί να μείνει ανύπαντρη, αλλιώς οφείλει να βρει έναν ευκατάστατο σύζυγο).

Όμως, τα τρία από τα τέσσερα κορίτσια έχουν μεγάλα όνειρα.
Μεγάλα όνειρα γυναικών, στην Αμερική του 19ου αιώνα. Φαντάζει εξωπραγματικό.
Η Τζο παραδίδει σε εκδότη το πρώτο της μυθιστόρημα( η έναρξη της ταινίας), η Είμι έχει το πάθος της ζωγραφικής, η Μπεθ έχει ταλέντο στο πιάνο, μόνο η Μεγκ που είναι και η μεγαλύτερη , θα ήθελε μια παραδοσιακή ζωή.
Ποιες από τις τέσσερις θα τα πραγματοποιήσουν;
Στο έργο, δίνεται έμφαση στις δύο αδερφές ( Τζο και Είμι), τις οποίες ερμηνεύουν η Σίρσα Ρόναν και η Φλόρενς Πιού.
Η Γκέργουιγκ, με πηγαίο συναίσθημα, φτιάχνει μια ταινία για το πλαίσιο των ζητημάτων της γυναικείας χειραφέτησης του 19ου αιώνα. Εντούτοις, αγνοεί το σήμερα. Απουσιάζει η φρέσκια ματιά της ιστορίας. Μια αμυδρή έστω σύνδεση με τα σύγχρονα ζητήματα και διλήμματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες. Και δεν είναι λίγα. Επίσης, η Γκέργουιγκ ντύνει το κάδρο με μια πολύχρωμη παλέτα χρωμάτων στα κουστούμια και στην εικόνα, η οποία είναι ανεξήγητα έντονη και δημιουργεί την εντύπωση ότι έγινε επιτηδευμένα. Διαθέτει ανεξάντλητο καστ, και το χρησιμοποιεί με πομπώδη τρόπο ενώ είναι ξεκάθαρη η έλλειψη ομοιογένειας και συνοχής στη δομή του σεναρίου , εξου και τα αναίτια μπρος-πίσω στο χρόνο. Ο Τιμοτέ Σαλαμέ, στον ρόλο του ανώριμου εραστή, μπορεί να κουβαλάει τις δάφνες από την ερμηνεία του στο ” Call me by your name”, εμφανίζεται όμως να ζει το σήμερα και όχι ότι ερμηνεύει ένα χαρακτήρα, από άλλο αιώνα κι από άλλη εποχή. Από τους ανδρικούς ρόλους ξεχωρίζει ο Λουί Γκαρέλ στο ρόλο του “σοβαρού” καθηγητή , ο οποίος μεταξύ άλλων θα ωθήσει την Τζο, να αναπτύξει τη γραφή της. Όμορφη και κωμική η στιγμή της γνωριμίας τους.

6 Οσκαρικές υποψηφιότητες

The post Μικρές Κυρίες appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ήταν το 1999 όταν ο Σαμ Μέντες, διακωμώδησε  “τους Μπέρνχαμ” και διείσδυσε αριστοτεχνικά στα άδυτα της αμερικανικής κοινωνίας.  Το « American Beauty» έδωσε με ακρίβεια,  από την μια τον ορισμό της τελειότητας του φαίνεσθαι και από την άλλη έδειξε το  μπαρούτι το αναμμένο, έτοιμο να κατασπαράξει τα τέσσερα μέλη της οικογένειας. Συντροφικοί ανταγωνισμοί, κρυφές επιθυμίες, εφηβικές νευρώσεις, όλα σε ένα. Υπήρξαν κι άλλες εξαιρετικές ταινίες της ίδιας περιόδου( και μεταγενέστερες), που προσπάθησαν να χλευάσουν το οικογενειακό και κοινωνικό Αμερικανικό αξιακό σύστημα( Μανόλια επί παραδείγματι). Καμία δεν έφτασε την τέλεια απεικόνιση του Μέντες και την ένταση των συναισθημάτων, των  καταξιωμένων ηθοποιών του.

Το «Lady Bird» γραμμένο και σκηνοθετημένο από την 34χρόνη ηθοποιό Γκρέτα Γκέργουιγκ, επαναφέρει στη μνήμη το « American Beauty» κάνοντας focus στην έφηβη Κριστίν( ή αλλιώς Lady Bird) που προσπαθεί -εν έτει 2003- απεγνωσμένα να αποδράσει από το συντηρητικό οικογενειακό πλαίσιο και από τους άκαμπτους κανόνες του καθολικού σχολείου της, στο Σακραμέντο.

Η Γκρέτα Γκέργουιγκ δημιουργεί μια (εν μέρει) αυτοβιογραφική  ταινία( καθόλου δραματοποιημένη και μελό) και επιδιώκει να αναδείξει τη συγκρουσιακή σχέση μάνας και κόρης, όχι πάντοτε με μια ξεκάθαρη και σαφή ματιά.   Από την άλλη,  με σαφήνεια καταγράφει τη σημερινή πραγματικότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι δύο όχθες, ο συντηρητισμός και η πρόοδος,   είναι πανταχού παρούσες στο έργο της.

Ταυτόχρονα, ρίχνει βελάκια στην κουλτούρα του Τραμπ ( από την ελεύθερη βούληση να πειραματιστεί κανείς σεξουαλικά μέχρι το καυτό ζήτημα των  αμβλώσεων) αλλά και σε ένα διαφορετικό-από τον Μέντες- τρόπο αντιμετώπισης του κοινωνικού αποκλεισμού. Θυμόμαστε την υποτιμητική αντίδραση της Ανέτ Μπένινγκ προς τον σύντροφό της Κέβιν Σπέισι, όταν ο τελευταίος έμεινε χωρίς δουλειά( στο American Beauty). Στο Lady Bird σε μια αντίστοιχη περίπτωση, η αλληλοστήριξη και ο αμοιβαίας σεβασμός δεν πρόκειται να  αλλοτριωθούν από τις κοινωνικές συνθήκες.

Η απουσία πρωτοτυπίας και η αίσθηση ότι η ιστορία είναι κατά κόρον πολυφορεμένη διατηρεί την ταινία μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο και δεν την απογειώνει.

Η «αόρατη» αλλά υπαρκτή παρουσία του συντρόφου της Γκέργουιγκ, του σκηνοθέτη Νοα Μπάουμπαχ είναι εμφανής στο Lady Bird( είτε μέσα από κάποιους διαλόγους που μας θύμισαν το δικό του «Frances Ha», είτε κάποιες άλλες σκηνές, που έφεραν στο μυαλό μας την κορυφαία του ταινία « Δεσμοί Διαζυγίου»).

Η εξαιρετική επιλογή των ηθοποιών, πρωτίστως της Σίρσα Ρόναν ( ως η επαναστατημένη και χαμένη στο δικό της σύμπαν « lady bird») αλλά και των γονέων της, του μελαγχολικού της πατέρα (Τρέισι Λετς) και της επιβλητικής της μητέρας (Λόρι Μέτκαλφ), ενισχύουν τη δυναμική της ταινίας, που ξεκίνησε αθόρυβα από το Φεστιβάλ του Τορόντο για να φτάσει να διεκδικεί 5 Όσκαρ.

The post Lady Bird appeared first on screeneye.gr.

Η ταινία του πιο ιδιόρρυθμου δημιουργού του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, του Τοντ Σόλοντζ, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Σαντάνς στις αρχές του χρόνου, αφήνοντας καλές εντυπώσεις. Παίξουν οι Ζιλί Ντελπί, Γκρέτα Γκέργουιγκ, Κίραν Κάλκιν, Ντάνυ ΝτεΒίτο, Μπρι Λάρσον, Έλεν Μπέρστιν, Ζόσια Μάμετ και Τρέισι Λετς.
Ένα σκυλί ράτσας Ντάτσχαουντ (wiener dog) θα λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος για τις διάφορες ιστορίες μέσα στην ταινία καθώς θα αποτελέσει έμπνευση και αφορμή για αλλαγές στις ζωές των πρωταγωνιστών.
Η ταινία είναι μια κατά κάποιο τρόπο συνέχεια της ταινίας του 1996 “Welcome to the Dollhouse(Καλώς Ήλθατε στο Κουκλόσπιτο)”. Στο «Κουκλόσπιτο» η Ντον Γουίνερ, μια μπερδεμένη εντεκάχρονη, προσπαθούσε να βρει τη θέση της στον κόσμο και wiener dog ήταν το παρατσούκλι  της. Στην νέα ταινία θα έχουμε την ευκαιρία να συναντήσουμε την Ντον(Γκέργουιγκ) ως ενήλικη.

The post Πρώτο τρέιλερ από το “Wiener-Dog”, του Τοντ Σολόντζ appeared first on screeneye.gr.

Ξεκίνησαν τα γυρίσματα του “Weiner-Dog”, της νέας ταινίας του Τοντ Σολόντζ στην οποία θα παίξουν οι Ζιλί Ντελπί, Γκρέτα Γκέργουιγκ, Κίραν Κάλκιν, Ντάνυ ΝτεΒίτο, Μπρι Λάρσον, Έλεν Μπέρστιν, Ζόσια Μάμετ και Τρέισι Λετς.
Ένα σκυλί ράτσας Ντάτσχαουντ (wiener dog) θα λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος για τις διάφορες ιστορίες μέσα στην ταινία καθώς θα αποτελέσει έμπνευση και αφορμή για αλλαγές στις ζωές των πρωταγωνιστών.
Η ταινία είναι μια κατά κάποιο τρόπο συνέχεια της ταινίας του 1996 “Welcome to the Dollhouse(Καλώς Ήλθατε στο Κουκλόσπιτο)”. Στο «Κουκλόσπιτο» η Ντον Γουίνερ, μια μπερδεμένη εντεκάχρονη, προσπαθούσε να βρει τη θέση της στον κόσμο και wiener dog ήταν το παρατσούκλι  της. Στην νέα ταινία θα έχουμε την ευκαιρία να συναντήσουμε την Ντον(Γκέργουιγκ) ως ενήλικη.
Τα γυρίσματα θα γίνουν στη Νέα Υόρκη.

The post Ξεκίνησαν τα γυρίσματα του “Weiner-Dog”, της νέας ταινίας του Τοντ Σολόντζ appeared first on screeneye.gr.

Η Μία Χάνσεν-Λόβε, μετά το «Ένας Νεανικός Έρωτας» σκηνοθετεί το «Eden». Στο έργο συνεργάστηκε και ο σύζυγος της, ο βραβευμένος σκηνοθέτης Ολιβιέ Ασαγιάς , με τη ταινία να ακολουθεί την άνοδο της γαλλικής ηλεκτρονικής μουσικής στη δεκαετία του ’90 και βασίζεται στην πραγματική ζωή του αδερφού της Χάνσεν-Λόβε, Σβεν, που ήταν από τους πρωτοπόρους ντιτζέι της σκηνής του ρέιβ στη Γαλλία.

Ο Πολ (Φελίξ Ντε Ζιβρί) και οι φίλοι του, Γκι Μανουέλ ντε Ομέμ-Κρίστο και Τομά Μπανγκαλντέ (γνωστοί και ως Daft Punk) βλέπουν εκστατικά οράματα μέσα από την γκάρατζ μουσική και όσο η ρέιβ μουσική σκηνή γίνεται όλο και πιο δημοφιλής, βιώνουν στιγμές απόλυτης ευτυχίας που όμως τελικά διακόπτονται όταν αλλάζουν οι καιροί και οι απαιτήσεις της καθημερινότητας. Στην ταινία παίζουν επίσης και οι Γκρέτα Γκέργουιγκ και Μπράντι Κόρμπετ.

Πρώτη προβολή στο Φεστιβάλ Τορόντο στις 5 Σεπτεμβρίου και ένα μήνα αργότερα στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης.

The post Η ηλεκτρονική μουσική των 90s στο επίκεντρο της ταινίας ” Eden”, με τη συνδρομή και του Ολιβιέ Ασαγιάς appeared first on screeneye.gr.

Ο Μπάρι Λέβινσον σκηνοθετεί τον Αλ Πατσίνο και τη Γκρέτα Γκέργουιγκ στο «The Humbling», ταινία βασισμένη στο βιβλίο του Φίλιπ Ροθ. Ο Αλ Πατσίνο υποδύεται τον Σάιμον Άξλερ, φημισμένο ηθοποιό του θεάτρου που στα 65 του χρόνια έχει χάσει τη μαγεία και το ταλέντο του. Όταν ανεβαίνει στη σκηνή νιώθει σαν χαμένος. Με την γυναίκα του και τον κοινό του να τον έχει αφήσει, ο ατζέντης του δεν μπορεί πλέον να τον πείσει να επιστρέψει στο θέατρο.

Έχοντας τάσεις αυτοκτονίας και κατάθλιψη, ο Άξλερ μπαίνει σε ψυχιατρική κλινική και έπειτα μετακομίζει σε μια φάρμα στη Νέα Υόρκη. Εκεί γνωρίζεται με την Πίτζιν (Γκέργουινγκ), κόρη ενός παλιού του φίλου από το θέατρο και παρά το ομοφυλοφιλικό της παρελθόν ξεκινά ένα ειδύλλιο. Ο Άξλερ τότε δοκιμάζεται σε σεξουαλικούς πειραματισμούς με την Πίτζιν μέχρι που μια νύχτα συναντάνε έναν μεθυσμένο άντρα και του προτείνουν να εμπλακεί σε σεξουαλική ομαδική συνεύρεση που αποδεικνύεται καταστροφική.

The post Ο Αλ Πατσίνο ξανά πρωταγωνιστής στην “Ταπείνωση” με την Γκρέτα Γκέργουιγκ του Frances Ha appeared first on screeneye.gr.