Ρομαντικό Δράμα, Έγκλημα, Ιταλία 2013, Γλώσσα: Ιταλικά

Των Φάμπιο Γκρασαντόνια και Αντόνιο Πιάτζα

Με τους Σαλέχ Μπακρί, Σάρα Σεραϊόκο, Λουίτζι Λο Κάσκιο, Μάριο Πουπέλα

Το «Salvo» είναι η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα ταινίας μεγάλου μήκους των Φάμπιο Γκρασαντόνια και Αντόνιο Πιάτζα η οποία απέσπασε στις Κάννες το μεγάλο βραβείο στην Εβδομάδα των Κριτικών καθώς και το βραβείο οραματισμού του France 4. Καθόλου ευκαταφρόνητο για πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες. 

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από έναν άντρα μπλεγμένο με τη μαφία που κυνηγά τον επόμενο στόχο του. Φτάνει έτσι σε ένα σπίτι όπου βρίσκεται η τυφλή αδερφή του ατόμου που πρόκειται να δολοφονήσει. Δεν σκοτώνει όμως την κοπέλα αλλά αποφασίζει να την κρύψει σε ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο για να καλυφθεί και ο ίδιος από την κατακραυγή του αρχηγού της μαφίας για τον οποίο δουλεύει.

Βλέποντας ότι στην συγκεκριμένη ταινία υπάρχει συν-σκηνοθεσία μου ήρθε στο νου η ταινία «Amer» (2009) σε σκηνοθεσία Ελέν Κατέτ και Μπρούνο Φορτσάνι για πολλούς λόγους. Αν και οι ταινίες κινούνται σε διαφορετικά κινηματογραφικά είδη, το «Amer» ως ταινία τρόμου και το «Salvo» ως ταινία για γκάνγκστερ, και οι δύο όμως βασίζονται πολύ λίγο στο διάλογο και εστιάζουν κατά κύριο λόγο στις αισθήσεις, στην ατμόσφαιρα των παύσεων ενώ δυστυχώς και στις δυο ταινίες το τελευταίο μέρος τους είναι το πιο αδύναμο.

Ενδιαφέρον στο «Salvo» παρουσιάζει το στοιχείο της τύφλωσης της κοπέλας που την κάνει ακόμα πιο απροστάτευτη, πιο εύθραυστη ως θύμα. Συνάμα, όσο ανακτά την όρασή της κατά περίεργο τρόπο, τόσο η θέση της σε σχέση με του πρωταγωνιστή γίνεται πιο δυναμική με αποτέλεσμα να αλλάζει το δίπολο θύμα-θύτη. Επιπλέον η αρχική σκηνή της ταινίας όπου παρουσιάζεται για πρώτη φορά η κοπέλα, δίνει τη δυνατότητα στους σκηνοθέτες να μας εισάγουν στον αισθαντικό κόσμο της, δίνοντας βάρος στον ήχο. Η σκηνή αυτή  προσφέρεται και για τη δημιουργία έντονου σασπένς μέσα από το παιχνίδι της όρασης και της έλλειψής της. Ο θεατής βλέπει τα πάντα, ο πρωταγωνιστής βλέπει την κοπέλα ενώ η κοπέλα δεν βλέπει τον δολοφόνο.

Όλη η ταινία αποτελείται από συσχετισμούς και αντιθέσεις που εναλλάσσονται. Στην πρώτη σκηνή ο χώρος είναι κοινός αλλά δεν υπάρχει συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ των ηρώων. Στη μέση της ταινίας αρχίζουν να συνδέονται μεταξύ τους αλλά δεν βρίσκονται σε κοινό χώρο. Το τελευταίο μέρος είναι πιο αδύναμο ακριβώς γιατί απουσιάζει η αντίθεση χώρου με συναισθήματος. Ευτυχώς η ασυμβατότητα επανέρχεται στο τέλος της ταινίας, θυμίζοντάς μας πως η μείξη ετερόκλητων στοιχείων είναι αυτό που κινεί την δραματουργία και πλέκει τους χαρακτήρες.

Ευτυχώς στο «Salvo» δεν υπάρχει έντονη ερωτική σκηνή, η ανεπαίσθητη επαφή είναι το μόνο σημείο που καταγράφεται, δεν υπάρχει έξαρση, είναι υπόγεια. Ακόμα και η βία υπαινίσεται, δεν υπάρχει σπλάτερ. Αλλά δεν σημαίνει οτι είναι ανάγκη να αποτυπωθεί η βία ή ο ερωτισμός πάνω στην οθόνη με άμεσο τρόπο. Η αγάπη αναδεικνύεται σε ένα κρυμμένο τραγούδι στο αυτοκίνητο και η βία σε ένα μακρινό πλάνο και έναν κρότο.

Το «Salvo» σου αφήνει μια ανάμεικτη αίσθηση. Η σκηνοθεσία, η πλανοθεσία, η κινηματογραφική καταγραφή κρατάει τον θεατή σε εγρήγορση παρά τα σεναριακά κενά και τον μινιμαλιστικό διάλογο. Το «Salvo» σε όλη τη διάρκεια της ταινίας παραμένει πιστό σε έναν κινηματογράφο που αφήνει στον θεατή να βγάλει συμπεράσματα, να αναρωτηθεί, να πλάσει τις συνδέσεις.  Από την άλλη όμως δεν δίνονται πληροφορίες γιατί ο χαρακτήρας αισθάνεται όπως αισθάνεται, γιατί αλλάζουν τα δεδομένα, γιατί παίρνονται αυτές οι αποφάσεις, γιατί πλάθεται αυτή η ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους. Αν το σενάριο μοιάζει ημιτελές ή θολό, η σκηνοθεσία απογειώνει, ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος, και δίνει σαν αποτέλεσμα μια ιδιαίτερη οπτικοακουστική εμπειρία. Είναι όμως αυτό αρκετό;

Το “Salvo” από 15/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Salvo appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, Σάτιρα 94’ Ιταλία 2013, Γλώσσα Ιταλικά

του Ρομπέρτο Αντό

Με τους Τόνι Σερβίλο, Βαλέρια Μπρούνι-Τεντέσκι, Βαλέριο Μαστραντρέα

Ο εξαιρετικός ηθοποιός Τόνι Σερβίλο( Η Τέλεια Ομορφία) εδώ  σε έναν διπλό ρόλο. Ερμηνεύει τον  Ενρίκο Ολιβέρι αρχηγό ενός ιταλικού κόμματος της κεντροαριστεράς που το βράδυ των εκλογών θα δει το ποσοστό του στο 17%, μακριά από την επιθυμητή εξουσία. Η μελαγχολία τον κυριεύει και αποφασίζει να κάνει ένα διάλειμμα από την πολιτική του σταδιοδρομία, αλλά και από την προσωπική του ζωή.

Με τη βοήθεια του συνεργάτη του, ο  Ενρίκο θα φύγει για το Παρίσι για να βρει μια παλιά του αγάπη, την Ντανιέλ. Η ιστορία του έργου θα λάβει σουρεαλιστικά χαρακτηριστικά  όταν θα ζητηθεί η βοήθεια του τυφλού φιλόσοφου δίδυμου του αδερφού, του Τζιοβάνι, που είναι μια  πνευματική ιδιοφυία, αλλά με κατάθλιψη και ψυχική ανισορροπία. Του ζητείται να τον αντικαταστήσει όσο καιρό θα απουσιάζει ο Ενρίκο από τη Ρώμη.

Ο Τζιοβάνι παίζει με ζήλο το ρόλο του, παρεκκλίνοντας από την τακτική του αδερφού του. Προσφέρει στην πολιτική ζωή της χώρας την ανθρωπιά που της έλειπε και ξαφνικά οι δημοσκοπήσεις φέρνουν χαμόγελα. Οι κάμερες τον αγαπούν και συναντά πρωτοφανείς εκδηλώσεις θαυμασμού σε κάθε του δημόσια και ιδιωτική παρουσία από τους ψηφοφόρους.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Ιταλός θεατρικός σκηνοθέτης Ρομπέρτο Αντό όσες φορές έχει επιχειρήσει να μεταπηδήσει από το θέατρο στο κινηματογραφικό πλατό, το έπραξε επιτυχημένα, ίσως αυτός να είναι ο λόγος που κάποια από τα ιερά τέρατα της 7ής τέχνης όπως ο Κόπολα και ο Φελίνι, τον επέλεξαν για συνεργάτη τους.

Τώρα το θέμα του μυθιστορήματος του « Ο Άδειος Θρόνος» ( που μετέφερε στη μεγάλη οθόνη με τίτλο “Ζήτω η Ελευθερία”)είναι πιο καυτό από ποτέ. Η άσκηση της πολιτικής στο προσκήνιο, η έννοια του ηγέτη, η διακωμώδηση του δόλου για την κατάκτηση της εξουσίας,  οι κανόνες ηθικής και ανηθικότητας, δημιουργούν έναν εξόχως επιτυχημένο παραλληλισμό, με τον τρόπο που ασκείται η πολιτική στην Ιταλία, στην Ελλάδα και γενικότερα στον σύγχρονο κόσμο.

Διεισδύει με διορατικότητα στις συνέπειες που υφίσταται ένα πρόσωπο που διαθέτει  καλοσύνη και αθωότητα, έρμαιο της κομματικής αρένας και της κοινής γνώμης, που βρίσκονται όλοι έτοιμοι πραγματικά να τον κατασπαράξουν.

Από την άλλη, είδαμε μια ντεμοντέ ιδεαλιστική προσέγγιση στον τρόπο με τον οποίο έφτιαξε τα χαρακτηριστικά του δίδυμου αδερφού, που παρέπεμπαν σε ένα πρόσωπο που αναμιγνύεται με τα κοινά, ερχόμενο από κάποια περίοδο του παρελθόντος. Δείχνει τον κόσμο να παρασύρεται με ευκολία από την αστική κουλτούρα ενός εκκεντρικού λαοπλάνου, κλείνοντάς μας με σαρκασμό το μάτι για το ξεπερασμένο επικοινωνιακό παιχνίδι των πολιτικών αλλά και τις σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, που συμφωνεί με την απάνθρωπη -για μερικούς- οικονομία της αγοράς.

Πέρα για πέρα εύστοχος ο συνειρμός της λανθάνουσας ταυτότητας με τις λανθασμένες τακτικές των ανθρώπων που κατέχουν την εξουσία.

Η σάτιρα που θυμίζει παλιό ιταλικό σινεμά και οι αποχρώσεις καυστικού χιούμορ συνδέονται κάποιες φορές επιτυχημένα και κάποιες όχι με τη λογοτεχνία του Θερβάντες, όπως αυτή η ατάκα που αναφέρεται στον Δον Κιχώτη«Σε έναν κόσμο παράλογο..τι είναι τρέλα»;, μπρεχτικές αναφορές για την τέχνη και την πολιτική, και βεβαία πανταχού παρών ο Σικελιανός συμπολίτης του σκηνοθέτη, ο Λουίτζι Πιραντέλλο, με αναφορές για τα παιχνίδια ρόλων και την εξαπάτηση του εαυτού μας.

Στα πλην του έργου, ο  αφηγηματικός ρυθμός, ο οποίος είναι  σε αρκετά σημεία προβλέψιμος και μονότονος, ο οποίος ευθύνεται για το γεγονός ότι δεν υπάρχουν κάποιες «μεγάλες» σκηνές, εκτός ίσως από έναν χορό με την Άνγκελα Μέρκελ.

” Ζήτω η Ελευθερία” από 3/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Δαναός

The post Ζήτω η Ελευθερία(Viva la Libertà) appeared first on screeneye.gr.