Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Ίσως μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ «NAZA» να μη θέλεις να σκεφτείς τι σε εντυπωσίασε περισσότερο. Γιατί είναι ένα ντοκιμαντέρ που ανακατεύει το μυαλό και το στομάχι.

Θα πω όμως ότι εμένα με εντυπωσίασε το σκοτάδι του.

Έξω, νύχτα. Συνεντεύξεις σε ταράτσες του Τελ Αβίβ. Σκιές ανθρώπων που δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε. Φωνές ηλεκτρονικά αλλοιωμένες. Ένας ερευνητής που ψάχνει επίμονα απαντήσεις.

Και πίσω τους, από τα παράθυρα της πόλης, βλέπουμε ανθρώπους να συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους. Σαν να υπάρχουν δύο κόσμοι την ίδια στιγμή.

Οι Γιουβάλ Αμπραχάμ και Ρέιτσελ Ζορ ήταν δύο από τους δημιουργούς του «Καμία Άλλη Γη», του ντοκιμαντέρ που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.

Τώρα επιλέγουν να εισχωρήσουν στον μηχανισμό που παράγει τους στόχους.

Μιλούν με 24 Ισραηλινούς στρατιωτικούς και στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών. Ανθρώπους που συμμετείχαν στον πόλεμο από θέσεις επιτήρησης, ανάλυσης και στοχοποίησης.

Και οι αποκαλύψεις είναι βαριές. Σχεδόν ασήκωτες.

Τεχνητή νοημοσύνη που επεξεργάζεται τεράστιες ποσότητες δεδομένων. Τηλέφωνα Παλαιστινίων που παρακολουθούνται. Οικογενειακές συνομιλίες που μετατρέπονται σε πληροφορίες στόχευσης.

Σπίτια που βομβαρδίζονται τη νύχτα, ενώ είναι γνωστό ότι μέσα βρίσκονται και συγγενείς του στόχου.

Και πάνω από όλα, η λέξη «NAZA».

Ο αναμενόμενος αριθμός αμάχων που θα χαθούν ως παράπλευρες απώλειες.

Ένας από τους μάρτυρες μιλά ακόμη και για 500 αμάχους για έναν στόχο της Χαμάς.

Για μένα όμως οι δυνατότερες στιγμές έρχονται όταν οι δημιουργοί εγκαταλείπουν τις σκοτεινές συνεντεύξεις.

Όταν κοιτούν τα φωτισμένα διαμερίσματα του Τελ Αβίβ.

Όταν περνούν σε αρχειακές εικόνες.

Στις κατεδαφίσεις παλαιστινιακών σπιτιών.

Και στα νέα, πλούσια και μοντέρνα σπίτια που εμφανίζονται στη θέση τους.

Εκεί η εικόνα γίνεται πιο δυνατή από οποιαδήποτε καταγγελία.

Γιατί το ντοκιμαντέρ θέλει να δείξει ότι οι θάνατοι των αμάχων δεν παρουσιάζονται απλώς ως αποτέλεσμα λαθών, αλλά ως συνέπεια ενός ολόκληρου συστήματος αποφάσεων.

Και φτάνει πολιτικά μέχρι την κορυφή της ισραηλινής κυβέρνησης, με αποσπάσματα του Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Ακριβώς όμως επειδή οι καταγγελίες είναι τόσο βαριές, χρειάζεται και η ισχυρότερη δυνατή τεκμηρίωση.

Και εκεί, κατά τη γνώμη μου, το «NAZA» κάπου χωλαίνει.

Γιατί δίνει πάτημα σε όσους θέλουν να αμφισβητήσουν όσα παρουσιάζει.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά με το «Καμία Άλλη Γη».

Για μένα, παρότι το «NAZA» είναι συγκλονιστικό, το προηγούμενο ντοκιμαντέρ ήταν ακόμη πιο δυνατό.

Γιατί εκεί οι μπουλντόζες, οι στρατιώτες, οι έποικοι και οι κατεδαφίσεις βρίσκονταν μπροστά στην κάμερα.

Η εικόνα ήταν η ίδια το αποδεικτικό στοιχείο.

Το NAZA κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στη Βενετία το 2026

Από την Παρασκευή 2/10 στους κινηματογράφους

The post NAZA appeared first on screeneye.gr.

Ο Ντίγκερ Ρόκγουελ ξυπνά στο αριστοκρατικό υπνοδωμάτιό του, με τη γάτα του, τη Μάγκι, στην αγκαλιά. Τη λούζει και αφήνει το προσωπικό να τη στεγνώσει.

Ο Ιναρίτου στήνει εξαρχής έναν άνθρωπο αποκομμένο από την πραγματικότητα. Κλεισμένο σε έναν κόσμο όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη δική του άνεση.

Και ο αγνώριστος Τομ Κρουζ, με βαμμένα μαλλιά, προγούλια και πλαδαρό σώμα, δίνει μία από τις πιο τολμηρές ερμηνείες της καριέρας του.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αποφεύγει να ερμηνεύσει τον Ντίγκερ με τον εύκολο τρόπο. Δεν τον κάνει απλώς καρικατούρα. Τον βλέπει και ως ένα γελοίο, αλλά και επικίνδυνο πρόσωπο.

Ο Ντίγκερ είναι κληρονόμος μιας πετρελαϊκής αυτοκρατορίας. Που πέρασε από τον παππού στον πατέρα και ύστερα σε εκείνον.

Ο Ιναρίτου χρησιμοποιεί αυτό το γεγονός για να μιλήσει για μια εξουσία κληρονομική, αυτάρκη και βαθιά πεπεισμένη ότι δεν χρειάζεται να λογοδοτεί.

Η παραπομπή στη ρητορική του Τραμπ είναι ευδιάκριτη. Ίσως μάλιστα υπερβολικά ευδιάκριτη.

Όταν ο Ντίγκερ ενημερώνεται ότι ο παγετώνας στη Γροιλανδία έχει μετακινηθεί και ότι η δραστηριότητα της εταιρείας του έχει προκαλέσει διαρροή μεθανίου, αρνείται τα πάντα. Κατηγορεί τους άλλους. Ποτέ όμως τον εαυτό του.

Απέναντί του στέκεται ο Γκανές του Ριζ Άχμεντ. Ένα από τα ελάχιστα καθαρά ηθικά πρόσωπα της ταινίας.

Στη σκηνή ενώπιον των Ευρωπαίων, ο Κρουζ απογειώνεται. Και η σάτιρα γίνεται πιο ενδιαφέρουσα.

Γιατί ο Ιναρίτου δεν χαρίζεται ούτε στην υποκριτική Ευρώπη ούτε στην αμερικανική αλαζονεία.

Και μετά αλλάζει το παιχνίδι.

Χτίζει ένα δεύτερο επίπεδο αφήγησης, όπου οι ίδιοι άνθρωποι αποκτούν διαφορετική υπόσταση και διαφορετική σχέση με τους ρόλους τους.

Η ιδέα είναι ευφυής. Αλλά η ένωση των δύο επιπέδων δεν λειτουργεί πάντα καλά.

Ο Ιναρίτου θέλει να μιλήσει για πολλά. Για την κλιματική κρίση. Το πετρέλαιο. Την πολιτική. Την ανδρική αλαζονεία. Την Ευρώπη. Την Αμερική. Και την τέχνη.

Σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει. Γιατί οργανώνει την εικόνα, τα αντικείμενα και τον ήχο με αξιοθαύμαστη ακρίβεια.

Πουλιά. Φύση. Και το μονότονο χτύπημα ενός ρολογιού.

Όλα δημιουργούν ένα υπόγειο τέμπο.

Το βασικό μειονέκτημα της ταινίας είναι ότι ο Ιναρίτου εξηγεί υπερβολικά πολλά. Δεν εμπιστεύεται πάντοτε τον θεατή. Και συχνά του δίνει τα νοήματα έτοιμα.

Η σάτιρα είναι από τα δυσκολότερα είδη. Και ο Ιναρίτου κάποιες στιγμές χάνει το μέτρο.

Αγγίζει την υπερβολή.

Αλλά τελικά επανέρχεται.

Και αφήνει μια πικρή εικόνα.

Έναν κόσμο που ακόμη ψάχνει ποιος φταίει, ενώ η καταστροφή έξω από το θέατρο έχει ήδη αρχίσει.

Από την Πέμπτη 1/10 στους κινηματογράφους

The post Digger appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το Φιόρδ του Κριστιάν Μουντζίου είναι μια ταινία για τα όρια. Για τα όρια της γονεϊκότητας, της θρησκευτικής πίστης, αλλά πιο πολύ για εκείνη τη λεπτή, δυσδιάκριτη γραμμή πέρα από την οποία το κράτος θεωρεί ότι δικαιούται να εισχωρήσει στον οικογενειακό ιστό. Και ο Ρουμάνος σκηνοθέτης, όπως συνηθίζει, αρνείται να μας δώσει μια εύκολη απάντηση, αν και κάπου κλείνει.

Ο Μιχάι και η Λίσμπετ, που ερμηνεύουν με απόλυτη εγκράτεια ο Σεμπάστιαν Σταν και η Ρενάτε Ρέινσβε, μετακομίζουν από τη Ρουμανία στη Νορβηγία. Της Λίσμπετ είναι ο τόπος καταγωγής της. Μεγαλώνουν τα πέντε παιδιά τους μέσα σε ένα αυστηρό χριστιανικό πλαίσιο. Η τιμωρία αποτελεί μέρος της διαπαιδαγώγησης και τα παιδιά παραδέχονται ότι κάποιες φορές οι γονείς τα χτυπούν. Από εκεί πιάνεται η πανίσχυρη νορβηγική κοινωνική πρόνοια και ξετυλίγεται μια ιστορία όπου το γράμμα του νόμου αποκτά μεγαλύτερη σημασία από την ενσυναίσθηση.

Ο Μουντζίου είναι μετρ της αμφισημίας. Όπως στην Αποφοίτηση, στο Πίσω από τους Λόφους και στο 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες, εκθέτει όλες τις εκδοχές και μεταφέρει την τελική κρίση στον θεατή. Εντούτοις, ποτέ δεν είναι απολύτως ουδέτερος. Και στο Φιόρδ, πολύ διακριτικά, αφήνει να διαφανεί μια αμυδρή συμπάθεια προς την προτεσταντική οικογένεια και μια μεγαλύτερη δυσπιστία απέναντι σε μια υπηρεσία που λειτουργεί ως κράτος εν κράτει (η σκηνή με τη νορβηγική σημαία να κυματίζει, όταν οι λειτουργοί του νόμου είναι βέβαιοι για την ορθότητα των αποφάσεών τους).

Παρουσιάζει —χωρίς να κρατάει ίσες αποστάσεις— και την άλλη πλευρά. Η πίστη μπορεί να είναι καταφύγιο, αλλά μπορεί να γίνει και μηχανισμός ελέγχου. Ο αυστηρός χριστιανισμός των γονέων συγκρούεται με μια αποστειρωμένη, κοσμική Νορβηγία που δείχνει να εφαρμόζει κανόνες χωρίς συναίσθημα. Ανάμεσά τους βρίσκονται τα παιδιά. Και τα παιδιά, ιδίως η υπάκουη, ήρεμη, θρησκόληπτη, χωρίς κινητό τηλέφωνο και ψυχολόγο Έλια, βρίσκει μια φίλη από την άλλη όχθη, τη Νούρα, μια καθαρόαιμη Νορβηγίδα που ασχολείται μετά μανίας,  με το κινητό της, που εκρήγνυται, αυτοτραυματίζεται και πηγαίνει σε ψυχολόγο.

Δύο πρόσωπα που, όταν εμφανίζονται στο πλάνο, δίνουν μια δυναμική όψη στην ταινία, που την είχε ανάγκη σε μεγαλύτερες δόσεις, γιατί πάνω σε αυτή τη σχέση θα μπορούσαν ακόμη πιο ισχυρά να χτιστούν τα βασικά ερωτήματα του έργου.  Ποιο παιδί είναι πιο ελεύθερο και τι είναι καλύτερο για ένα παιδί, η οικογένεια ή το κράτος;

Στην ταινία γινόμαστε μάρτυρες μιας πραγματικότητας ξένης βάσει του ελληνικού γίγνεσθαι, με την κοινωνική πρόνοια στη χώρα μας να είναι απούσα, γιατί το δικό μας κράτος και το ασφυκτικό ελληνικό οικογενειακό πλαίσιο την παραγκωνίζουν. Ο Μουντζίου δεν βλέπει και αυτή την πλευρά της ιστορίας, αλλά καταπιάνεται με την ακραία εκδοχή της κρατικής παρέμβασης.

Ο Σεμπάστιαν Σταν και η Ρενάτε Ρέινσβε αφήνουν στην άκρη τους ερμηνευτικούς εντυπωσιασμούς. Υποτάσσονται στη λιτή σκηνοθετική γραμμή.

Φιόρδ από την Τετάρτη 19/8 στους κινηματογράφους

The post Φιόρδ appeared first on screeneye.gr.

The post Father Mother Sister Brother appeared first on screeneye.gr.

The post Η “Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ” appeared first on screeneye.gr.

The post Βουγονία appeared first on screeneye.gr.

Ο Αλέν Ντελόν, ο εμβληματικός Γάλλος ηθοποιός, πέθανε σε ηλικία 88 ετών. Η οικογένειά του ανακοίνωσε τον θάνατό του στις 18 Αυγούστου 2024, δηλώνοντας ότι πέθανε στο σπίτι του,  στο Ντούσι, περιτριγυρισμένος από τα τρία παιδιά του. Ο Ντελόν αντιμετώπιζε διάφορα θέματα  υγείας τα τελευταία χρόνια, συμπεριλαμβανομένου ενός εγκεφαλικού επεισοδίου το 2019, το οποίο επηρέασε σημαντικά την καθημερινότητα του και τις δημόσιες εμφανίσεις του.

Γεννημένος στις 8 Νοεμβρίου 1935 στο Sceaux της Γαλλίας, ο Ντελόν έγινε γνωστός κατά τη χρυσή εποχή του γαλλικού κινηματογράφου τη δεκαετία του 1960. Έγινε γνωστός για τις σαγηνευτικές του ερμηνείες σε ταινίες όπως το Plein Soleil (1960), το The Leopard (1963) και το Le Samouraï (1967), οι οποίες ενίσχυσαν την ιδιότητά του ως κορυφαίου άνδρα και συμβόλου του σεξ εκείνης της εποχής του. Η εντυπωσιακή του εμφάνιση και η έντονη παρουσία του στη μεγάλη  οθόνη,  του χάρισαν  ρόλους που συχνά απεικόνιζαν περίπλοκους χαρακτήρες και  ηθικά διφορούμενους. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Ντελόν συνεργάστηκε με διάσημους σκηνοθέτες και πρωταγωνίστησε σε διάφορα είδη, δείχνοντας την ευελιξία του ως ηθοποιός. Κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Ηθοποιού για την ερμηνεία του στο Notre Histoire (1984) και συνέχισε να παίζει σε τηλεοπτικές ταινίες,  στα τελευταία του χρόνια.

The post Ο δικός μας αποχαιρετισμός στον Αλέν Ντελόν και στο τέλος μιας χρυσής εποχής appeared first on screeneye.gr.

The post Νυχτερινές ιστορίες στην τελευταία Τρίτη του Απρίλη appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

« Ποιητή των δρόμων» τον αποκαλούσαν οι σινεφίλ τη δεκαετία του ’70, μετά από τις ταινίες του δρόμου « Αλίκη στις Πόλεις», « Λάθος Κίνηση» , « Στο Πέρασμα του Χρόνου» και αργότερα με το αριστουργηματικό έργο « Παρίσι- Τέξας».

Ο Γερμανός Βιμ Βέντερς είναι ένας από τους κορυφαίους κινηματογραφιστές του κόσμου ετούτου. Όπως και ο συμπατριώτης του, ο Βέρνερ Χέρτζογκ, παρασύρονται συχνά από τη γοητεία του ντοκιμαντέρ.
Τα τελευταία χρόνια δε, ο άτυπος κανόνας λέει « τα ντοκιμαντέρ τους είναι πιο αξιόλογα από τις μυθοπλασίες τους».
Με τον άτυπο κανόνα- για άλλη μια φορά- να επιβεβαιώνεται, ο Βιμ Βέντερς μετακομίζει προσωρινά στο αγαπημένο του Τόκιο, έχοντας μια πρόταση ανά χείρας από το Υπουργείο Πολιτισμού της χώρας.
Τη δημιουργία μιας ταινίας μικρού μήκους, για την ανακατασκευή 17 πρότυπων δημόσιων χώρων υγιεινής.

Ο Βέντερς συλλέγει πλούσιο υλικό και γυρίζει ένα μεγάλου μήκους mockumentary( έργο μυθοπλασίας που παρουσιάζεται σε στιλ ντοκιμαντέρ) με επίκεντρο έναν εργάτη, ο οποίος είναι επιφορτισμένος με την καθαριότητα των δημόσιων χώρων υγιεινής. Ο εργάτης ονόματι Χιραγιάμα( τον ερμηνεύει ο Κότζι Γιακούσο τον οποίο γνωρίσαμε στις « Αναμνήσεις μιας Γκέισας και « Βαβέλ») ξυπνά με τον ήχο του γείτονα, βουρτσίζει δόντια, ντύνεται, λούζεται, παίρνει καφέ, οδηγάει ακούγοντας από Βαν Μόρισον και Πάτι Σμιθ μέχρι Rolling Stones. Ήρεμος και αισιόδοξος, καθαρίζει τις τουαλέτες, κάνει διάλειμμα για φαγητό στο πάρκο, κρατάει ένα φιλμ και φωτογραφίζει τα φύλλα των δέντρων. Στο σπίτι όταν επιστρέφει πίνει κρασί και διαβάζει λογοτεχνία. Η επίσκεψη της αδερφής του και της μικρής της κόρης, αμυδρά φανερώνουν κάτι από το παρελθόν του, ότι προερχόταν –πιθανότατα- από την αστική τάξη και διάφορα τραύματα, τον οδήγησαν μακριά από τον υλισμό.  «Ο κόσμος της μητέρα σου είναι διαφορετικός από τον δικό μου κόσμο» αναφέρει στο χαριτωμένο μικρό κορίτσι ο ήρωας της ταινίας, μια φράση που αντανακλά την πραγματικότητα- την οποία βλέπει και ο Βέντερς- για τις μεγάλες ανισότητες που επικρατούν και στην Ιαπωνία.
Ο Γερμανός σκηνοθέτης υιοθετεί την άποψη του Όσκαρ Ουάιλντ που είχε πει «Με ελευθερία, βιβλία, λουλούδια και με το φεγγάρι, ποιος δεν θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος ;».
Ο Βέντερς φιλμάρει τον Κότζι Γιακούσο με μια επιμονή να συλλάβει την πεμπτουσία της ευτυχίας στην αρχετυπική ιαπωνική κουλτούρα , που βρίσκεται –κατά τον δημιουργό της ταινίας- στη ρουτίνα, στην κανονικότητα, στην πνευματική διέγερση, ακόμη κι αν το επάγγελμα του καθαριστή τουαλετών θεωρείται στις δυτικές κοινωνίες παρακατιανό και προσφέρει έντονα συναισθήματα, που αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές των σινεφίλ, με επιστέγασμα το φινάλε της.
Ο Βέντερς, έχει να επιδείξει πολλά προτερήματα αλλά δεν φημίζεται για την πολιτική του ματιά στα πράγματα και όταν την ξεδιπλώνει, φανερώνει την αγάπη του για τη δυτική, ιδίως για την αμερικανική κουλτούρα.
Ως εκ τούτου, η αποφυγή οποιασδήποτε αναφοράς σε καλύτερους όρους δουλειάς – μισθολογικούς- εργασιακούς- προσδίδουν στο έργο -μαζί με όλα τα δυνατά του σημεία -και μια μοιρολατρική θέση « με όσα μας προσφέρουν, θα προσπαθήσουμε να βρούμε την ευτυχία».

” Perfect Days” από την Πέμπτη 22/2 στους κινηματογράφους

The post Perfect Days appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φεστιβάλ Βερολίνου  Ιάκωβος Γωγάκης

Έξοχη αναπαράσταση των  ανθρώπινων αναγκών  αλλά  και της επιθυμίας η αόρατη επιδημία της μοναξιάς…να ηττηθεί πανηγυρικά.

Το  ιρανικό σινεμά εξακολουθεί να συγκλονίζει.

Το ζευγάρι στη ζωή και στην τέχνη, η Μαριάμ Μογκαντάμ και ο Μπεχτάς Σαναέχα μέσω ενός παραπλανητικού τίτλου (« Το Αγαπημένο μου Κέικ») ξεδιπλώνει μία απόλυτα  καλοκουρδισμένη ιλαροτραγωδία  για την αξία  της συντροφικής σχέσης ,

 ανεξαρτήτως ηλικίας.

Η ηρωίδα του έργου  η Μαχίν ( Λίλι Φαρχανπούρ) μια γυναίκα της μεσαίας τάξης,  που έχει κλείσει τα εβδομήντα, χήρα και με την κόρη της να ζει μακριά της, εκτός Ιράν, πήρε την απόφαση να σπάσει τη μοναξιά της  και να αναζητήσει σύντροφο. Στο εστιατόριο που συχνάζει βλέπει έναν ηλικιωμένο άντρα, τον Φαραμάρτζ ( Ισμαήλ Μεχραμπί)  να γευματίζει μόνος του. Είναι πρόθυμη να κάνει το πρώτο βήμα. Το πρώτο θα φέρει κι ένα δεύτερο και η ιστορία παίρνει μια απρόβλεπτη εξέλιξη.

Το σκηνοθετικό δίδυμο στην τρίτη τους -από κοινού- ταινία μεγάλου μήκους ( προηγήθηκε η « Μπαλάντα της Λευκής Αγελάδας» η οποία προβλήθηκε και στην Ελλάδα) αφήνει – εν μέρει- στην άκρη τον μικρόκοσμο του Ιράν –και καταπιάνεται με ένα ουμανιστικό ζήτημα.

Η Περσία της εποχής μας, παρουσιάζεται ως μια χώρα με αρκετά από  τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των δυτικών κοινωνιών και με τους ηλικιωμένους, να μην μπορούν εύκολα να ακολουθήσουν τον νέο τρόπο ζωής. Και η κοινωνική απομόνωση, βασικό θέμα της ταινίας,  το αποδεικνύει.

Υπάρχει μια συγκλονιστική σεκάνς σκηνοθετημένη και ερμηνευμένη με ακρίβεια μετρονόμου  μέσα στο σπίτι της Μαχίν , ένας ατελείωτος χορός  που θα γράψει ιστορία.

Η Λίλι Φαρχανπούρ και ο  Ισμαήλ Μεχραμπί με φοβερή άνεση κινούνταν στο χώρο, έπλασαν δύο αξέχαστες φιγούρες, η Λίλι Φαρχανπούρ ως το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, είχε και  εξαιρετικές εναλλαγές συναισθημάτων.

Οι δημιουργοί της ταινίας Μαριάμ Μογκαντάμ- Μπεχτάς Σαναέχα, δεν παρέστησαν στο Φεστιβάλ, εξαιτίας της αφαίρεσης των διαβατηρίων τους από τις ιρανικές αρχές, τη στιγμή που ετοιμάζονταν να μεταβούν στο Παρίσι για το τελικό μοντάζ.

Η προηγούμενή τους ταινία, προκάλεσε την αντίδραση του ιρανικού καθεστώτος και από τότε βρίσκονταν στο στόχαστρο.

Στην Μπερλινάλε είναι οι δύο βασικοί ηθοποιοί και διάβασαν στους δημοσιογράφους ένα κείμενο διαμαρτυρίας των σκηνοθετών,  κατά της απόφασης των αρχών του  Ιράν, να τους απαγορεύσει την έξοδο από τη χώρα.

Η ταινία είναι υποψήφια για τη Χρυσή Άρκτο.

The post « Το Αγαπημένο μου Κέικ». Το ιρανικό σινεμά εξακολουθεί και στην Μπερλινάλε να συγκλονίζει appeared first on screeneye.gr.