Συνέντευξη στον Ιάκωβο Γωγάκη

Είναι  τοις  πάσι γνωστόν ότι οι Ιρανοί αγαπούν τις τέχνες   έχοντας ως παρακαταθήκη και τιμή,  να θεωρούνται απόγονοι των πρώτων κατοίκων του πλανήτη. Δεν πτοήθηκαν ούτε τις περιόδους των μεγάλων ανατροπών κι αναταραχών, με αποκορύφωμα τα πρώτα χρόνια της μετάβασης από την μοναρχία του Ρεζά στην ισλαμική κυριαρχία του Χομεινί το 1979. Ήταν η εποχή όπου έργα καταστράφηκαν, καλλιτέχνες εξορίστηκαν ή εκτελέστηκαν. Παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν και στις μέρες μας.
Σήμερα το Ιράν εξακολουθεί να να διέπεται από τους κανόνες της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Η σύγχρονη Ισλαμική Δημοκρατία είναι γεμάτη αντιθέσεις. Εκεί συνυπάρχουν  κι ο μεσαίωνας κι ο δυτικός τρόπος ζωής.

Ο Αλί Αμπάσι γεννήθηκε σε μια μεσοαστική συνοικία της Τεχεράνης το 1981. Οι γονείς του αγάπησαν  τη λογοτεχνία κι ο Αλί ακολούθησε τον ίδιο δρόμο, γράφοντας μικρές ιστορίες. Στα 18 του εισήχθη στο Πολυτεχνείο της Τεχεράνης. Έφυγε σχεδόν άμεσα για τη Στοκχόλμη, για να σπουδάσει αρχιτεκτονική. Το 2007 μετακόμισε για τρίτη φορά. Πήγε στην Δανία για να φοιτήσει στη  σχολή κινηματογράφου της Κοπεγχάγης. Κατάφερε να αποκτήσει τρεις υπηκοότητες ιρανική, σουηδική,  πρόσφατα απέκτησε άλλη μία, θεωρείται επίσημα Δανός πολίτης. Η Κοπεγχάγη είναι η πόλη της μόνιμης του διαμονής. Το 2016 σκηνοθέτησε το  θρίλερ “ Shelley”( το οποίο προβλήθηκε στο Πανόραμα του Φεστιβάλ Βερολίνου) και δύο χρόνια αργότερα, ακολούθησε η συμμετοχή του στο Πανόραμα των Καννών με την πλέον άρτια ταινία του, το “ Border”, το οποίο ακολουθεί τους κώδικες των ταινιών τρόμου, χωρίς εν τέλει να φανερώνεται οπτικά ο τρόμος. Υπάρχει  σασπένς, μπόλικα φιλοσοφικά μηνύματα και φιγούρες που τρομάζουν.

Η συνέντευξη με τον Αλί Αμπάσι, πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Καννών 2018.

 Οι δημοσιογράφοι μετά το τέλος της προβολής στις Κάννες,  αποκάλεσαν το “ Border”  ένα έργο  έξω από τα συνηθισμένα. Μια σκληρή αλληγορία για τις ανθρώπινες σχέσεις. Θα συμφωνούσατε με τη συγκεκριμένη άποψη.

Οι ανθρώπινες σχέσεις, είναι η μία πλευρά. Ήθελα να κάνω μια πολιτική δήλωση με αλληγορικό τρόπο. Είναι μια πολιτική αλληγορική ταινία με  πολλές κατευθύνσεις, όπου η βασική ιδέα είναι η έννοια της μειονότητας. Μειονότητα είναι οι ήρωες της ταινίας με το παραμορφωμένο πρόσωπο, που όλοι οι υπόλοιποι τους  κοιτάνε περίεργα. Μειονότητα είναι οι μαύροι, οι γυναίκες κλπ. Όλοι έχουμε αισθανθεί μειονότητα,  σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Υπάρχει ένα σύνορο, το οποίο δεν μας επιτρέπουν να το ξεπεράσουμε. Ένα στίγμα.

Αυτό το στίγμα το αισθανθήκατε  όταν αποφασίσετε να φύγετε από το Ιράν και να σπουδάσετε και να ζήσετε στη Σουηδία και στη Δανία;

Το ζήτημα της ταυτότητας είναι ένα θέμα που με απασχολεί κι είναι θέμα συζήτησης  με φίλους μου. Είναι σημαντικό που υπάρχουν οργανώσεις που υπερασπίζονται τους μετανάστες, οργανώσεις ισότητας κι ενσωμάτωσης των μεταναστών. Από την άλλη,  πιστεύω οτι οι διακρίσεις έχουν ν κάνουν με  τις κοινωνικές τάξεις, φτωχών- πλουσίων, ανεξάρτητα από την καταγωγή. Οι κοινωνικές τάξεις κάνουν τις διακρίσεις και η άνοδος του Τραμπ , αυτό το διχασμό υπερασπίζεται.

Το έργο στηρίζεται σε μυθιστόρημα του Αγβιντέ, ο οποίος είχε γράψει το  ” Άσε το Κακό να Μπει”. Τι κρατήσατε και τι αλλάξατε από τη νουβέλα του Αγβιντέ.

Χρειάστηκε επεξεργασία μηνών για να καταλήξω στο ολοκληρωμένο σενάριο. Είναι μια νουβέλα φαντασίας και ήθελα να την μετατρέψω από μια  light ερωτική ιστορία σε μια αιχμηρή-σκοτεινή ταινία δυο ανθρώπων , όπου τα μηνύματα της θα καθορίζουν διαρκώς την εξέλιξη της ιστορίας. Δεν με ενδιέφερε το happy end, ως αυτοσκοπός.

Ενώ στο δελτίου τύπου που κυκλοφόρησε, το “ Border” χαρακτηρίστηκε ως αλληγορική ταινία τρόμου, το να τοποθετήσουμε το έργο σας στην κατηγορία των ταινιών τρόμου, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν λάθος. Συμφωνείτε;

Συμφωνώ απολύτως. Ο τρόμος είναι εικονικός είναι συμβολικός. Προσπάθησα να  κατευθύνω το έργο πάνω σε διάφορους δρόμους ώστε  να απευθύνεται στο ευρύ κοινό. Οι θεατές που θα πιστέψουν οτι  θα τρομάξουν δεν θα τρομάξουν, οι θεατές που θα πιστέψουν πως θα γελάσουν, δεν θα γελάσουν. Θα σκεφτούν και θα προβληματιστούν για τα στερεότυπα,  που αναπαράγουμε ως κοινωνία.

 Το στιλ των ταινιών σας έχει άλλους είδους επιδράσεις ούτε σκανδιναβικές ούτε ιρανικές; Το σκανδιναβικό σινεμά του 21ου αιώνα άραγε οφείλει να μετεξελιχθεί;

Το σκανδιναβικό σινεμά, εξακολουθεί να επηρεάζεται σεναριακά από τους κλασικούς θεατρικούς συγγραφείς Ίψεν και Στρίντμπεργκ, αλλά κι  από τον  Μπέργκμαν. Δεν με ενδιαφέρει το δράμα ως δράμα, ούτε οι άνθρωποι ως άνθρωποι, αλλά οι άνθρωποι ως ζώα κι αυτό το στοιχείο κυριαρχεί στο “ Border”. Οι επιρροές μου προέρχονται από το μαγικό ρεαλισμό του σινεμά της Λατινικής Αμερικής. Μικρός διάβαζα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και Χόρχε Λουίς Μπόρχες.  Η λογοτεχνική επίδραση τους, σημαδεύει τις ταινίες μου.

https://screeneye.gr/synoro/?fbclid=IwAR22A22vsosFrSzCNbf1czQvPDTO2sZJ_Qdr0UZ_ewTKkIfL6LLqk5SwP70

The post Αλί Αμπάσι appeared first on screeneye.gr.

Ανανέωση 24/12: Χθες αργά το βράδυ ανακοινώθηκε δια στόματος Σεθ Ρόγκεν πως η Sony θα επιτρέψει την προβολή της ταινίας “Interview” στους ανεξάρτητους κινηματογράφους που δήλωσαν πως επιθυμούν να την προβάλουν. Στο σύνολο η προβολή θα γίνει σε περίπου 300 αίθουσες από τις 3000 που θα γινόταν πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο.

Ο πρόεδρος Ομπάμα συνεχάρει την Sony για την απόφασή τους.

Ανανέωση 23/12: H υπόθεση της κυβερνοεπίθεσης στη Sony εξαιτίας της ταινίας Interview εξελίσσεται σε όλο και μεγαλύτερη χιονοστιβάδα για τον κόσμο του κινηματογράφου αλλά και της πολιτικής.

Όπως αναφέραμε, όταν έγινε αρχικά η κυβερνοεπίθεση στη Sony από την ομάδα Guardians of Peace η κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας είχε αρνηθεί οποιαδήποτε ανάμειξη. Η διαρροή e-mails, προσωπικών και μισθολογικών στοιχεία χιλιάδων εργαζομένων στην εταιρία, συμπεριλαμβανομένων και διασημοτήτων, καθώς και και ακυκλοφόρητων ταινιών έγινε σύμφωνα με την ομάδα αυτή επειδή η Sony είχε χρηματοδοτήσει την κωμωδία Interview η οποία θεωρήθηκε προσβλητική προς τον ανώτατο ηγέτη της Βόρειας Κορέας, Κιμ Τζονγκ Ουν.

Στη συνέχεια, ύστερα από απειλές από την ίδια ομάδα πώς θα έκαναν επιθέσεις παρόμοιες με την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους οι 5 μεγαλύτερες εταιρίες διανομής των Ηνωμένων Πολιτειών αρνήθηκαν να προβάλουν την ταινία με αποτέλεσμα η Sony να ανακοινώσει πως ματαινώνει όχι μόνο την πρεμιέρα που θα γινόταν ανήμερα τα Χριστούγεννα, αλλά και οποιαδήποτε προβολή της ταινίας σε οποιοδήποτε μέσο.

Την Παρασκευή ο πρόεδρος Ομπάμα δήλωσε πως ήταν λάθος να μην προβάλουν την ταινία και πως έπρεπε να είχαν επικοινωνήσει μαζί του. Ο πρόεδρος της Sony Μάικλ Λίντον απάντησε πως ήταν σε επαφή με τον Λευκό Οίκο, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο αφού οι εταιρίες αρνούνταν να προβάλουν την ταινία.

Το πιο σημαντικό όμως ήταν πως την Παρασκευή το FBI κατηγόρησε επίσημα την Βόρεια Κορέα πως είχε σχέση με αυτήν την επίθεση καθώς είχαν στοιχεία πως χρησιμοποιήθηκε ίδια μέθοδος για την επίθεση με άλλες που είχαν γίνει στο παρελθόν από την Πιονγκάνγκ.

Το Σάββατο η κυβέρνηση της Β.Κορέας κάλεσε τις ΗΠΑ να διενεργήσουν από κοινού έρευνα προκειμένου να αποδειχθεί η αθωότητά τους, κίνηση τυπική για την Β.Κορέα αφού ξέρουν πως δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτεί κάτι τέτοιο η Αμερική.

Την Κυριακή, στην τελευταία επίσημη συνέντευξη της χρονιάς ο πρόεδρος Ομπάμα επέμεινε στη θέση του λέγοντας πως θα είχε ο ίδιος τηλεφωνήσει στους προέδρους των εταιριών διανομής αν είχε ενημερωθεί νωρίτερα προκειμένου να προβάλουν το Interview γιατί δεν πρέπει να ενδίδουν σε τέτοιες απειλές. Συνέχισε λέγοντας πως δεν θεωρεί αυτήν την επίθεση πράξη πολέμου, όπως είχαν ισχυριστεί πολιτικοί του αντίπαλοι, αλλά έναν κυβερνοβανδαλισμό που κόστισε πολύ ακριβά και στον οποίον θα απαντήσουν κατάλληλα.

Στο μεταξύ ιδιοκτήτες μικρών κινηματογράφων, που δεν ανήκουν σε μεγάλες αλυσίδες ζήτησαν να προβάλουν την ταινία, μεταξύ των οποίων και ο συγγραφέας των βιβλίων Song of Ice and Fire στα οποία βασίζεται η σειρά Game of Thrones, Τζορτζ Ρ.Ρ. Μάρτιν. Στο πλευρό των υπαλλήλων που έπεσαν θύματα της επίθεσης στάθηκε και ο Τζόρτζ Κλούνεϊ λέγοντας πως παρόλο που συνέταξε επιστολή στήρηξης την οποία έστειλε σε σημαντικά ονόματα του χώρου και ιδιοκτήτες εταιριών, κανείς δεν δέχτηκε να υπογράψει φοβούμενοι πως θα γίνουν και οι ίδιοι στόχοι επίθεσης. Στο θέμα αντέδρασε και ο ιδιοκτήτης της εταιρίας Hustler Λάρι Φλιντ λέγοντας πως θα κάνουν πορνό παρωδία του Interview γιατί κανένας ξένος δικτάτορας δεν θα τους στερήσει την ελευθερία λόγου.

Τη Δευτέρα σε νέα ανακοίνωσή της η Βόρεια Κορέα κατηγόρησε ευθέως τις ΗΠΑ πως ευθύνονταν για το σενάριο του Interview όπου δολοφονείται ο Κιμ Τζονγκ Ουν και αρνήθηκαν πρόσκληση να παραστούν σε συζήτηση στα Ηνωμένα Έθνη όπου θα συζητούνταν οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα.

Η μοναδική συμμαχική χώρα της Β. Κορέας, η Κίνα, δήλωσε πως καταδικάζει τις κυβερνοεπιθέσεις χωρίς όμως να αναφερθεί καθόλου στην Β. Κορέα.

Σε νεώτερες δηλώσεις του ο πρόεδρος της Sony είπε πως μελετούν πλέον ξανά την πιθανότητα να κάνουν την ταινία διαθέσιμη στο κοινό μέσω εναλλακτικών μεθόδων. Οποιαδήποτε επίσημη παρουσία της ταινίας στο site της εταιρίας αλλά και άλλο online υλικό(προφίλ σε κοινωνικά δίκτυα, τρέιλερ) πάντως έχουν εξαφανιστεί.

Στο μεταξύ νωρίτερα σήμερα «έπεσε» το ίντερνετ της Βόρειας Κορέας και πιθανολογείται πως πρόκειται για αντιπερισπασμό από τις ΗΠΑ.

Θα σας κρατήσουμε  ενήμερους για τυχόν νέες εξελίξεις στο θέμα.

The post To θέμα της κυβερνοεπίθεσης στη Sony γίνεται πολιτική χιονοστιβάδα appeared first on screeneye.gr.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο του ’13 στο Φ. Βερολίνου

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

O Ούλριχ Ζάιντλ αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση κινηματογραφιστή, προερχόμενος από τη φημισμένη σχολή τηλεόρασης και κινηματογράφου της Βιέννης. Ο 61χρονος σκηνοθέτης έχει γυρίσει αρκετά ντοκιμαντέρ, αλλά έγινε γνωστός με τις «Σκυλίσιες Μέρες» που προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διχάζοντας τους πάντες. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσει αυτό το έργο ορόσημο, με μια δυνατή τριλογία γυναικείων χαρακτήρων όπου η καθεμία βρίσκεται αντιμέτωπη με τα προσωπικά της αδιέξοδα.  

Η συνέντευξη που μας παραχώρησε πραγματοποιήθηκε τον Φεβρουάριο στο Φεστιβάλ Βερολίνου, με τους διοργανωτές να τον τιμούν για τη συνεισφορά του στην 7^η τέχνη.

Ο αξιότιμος κύριoς Ζάιντλ είναι ο δεύτερος σκηνοθέτης όλων των εποχών που μέσα σε ένα χρόνο που βλέπει τρεις ταινίες του να διαγωνίζονται στα τρία μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης. Ο πρώτος ήταν ο Κριστόφ Κισλόφσκι με την τριλογία των Χρωμάτων.

Μας λέει: « Η τριλογία του Παραδείσου ήταν ένα μακρύ ταξίδι, που διήρκησε τέσσερα χρόνια -μια διαδικασία ενός βήματος μπροστά κι ενός πίσω μέχρι να βρω και την τελευταία λεπτομέρεια. Όταν αυτό επιτεύχθηκε τότε αποφάσισα ν’ αλλάξω τελείως τον αρχικό προγραμματισμό μου και αντί για τρεις ιστορίες σε μία ταινία, να δημιουργήσω μια αυτοτελή τριλογία. Εκ του αποτελέσματος ήταν μια σωστή επιλογή».

Τον ρωτήσαμε για την πρωτοφανή απήχηση που είχε το συγκεκριμένο εγχείρημα που θεωρείται ως η πιο εμπορικά επιτυχημένη κινηματογραφική του δουλειά.

« Δεν με απασχολεί το πως θα γίνω αρεστός στο κοινό. Θέλω αγγίξω τον κόσμο με τον αληθινό ρεαλισμό των ιστοριών, που ενίοτε ενοχλούν κι ενίοτε  παρερμηνεύονται. Η συγκεκριμένη τριλογία ξεκινά με τον διαφορετικό τρόπο που αντιμετωπίζουν τα δύο φύλα τον σεξοτουρισμό, το δεύτερο μέρος επανατοποθετεί το ζήτημα της πίστης και το τρίτο καταλήγει σε ένα συμπέρασμα. Είναι τρεις ταινίες απόλυτα αληθινές  για τις πεποιθήσεις των ανθρώπων αλλά και για τα χαρακτηριστικά της σημερινής εποχής που τους θέλουν να είναι μόνοι αντιμέτωποι με τα προβλήματα τους».

Τι απαντάει όταν τίθεται το θέμα του γυναικείου φύλου και τις κατηγορίες που του προσάπτονται περί μισογυνισμού; Απαντάει με χιούμορ και διπλωματικά.

«Τα θέματα των ταινιών μου είναι πάντοτε ρεαλιστικά, αγγίζουν δύσκολα κοινωνικά και προσωπικά προβλήματα,  που μπορεί να φέρουν κάποιους θεατές σε δύσκολη θέση. Το κατανοώ. Υπήρξαν κριτικοί στην Αυστρία που όταν είδαν τα «Καλά Νέα» ή τις «Σκυλίσιες Μέρες» άρχισαν να περιφέρονται δεξιά κι αριστερά λέγοντας διάφορα. Αργότερα μερικοί, άλλαξαν γνώμη και έγιναν θαυμαστές των ταινιών μου. Πιστεύω ότι αυτοί που αντιδρούν αρνητικά είναι αυτοί που φοβούνται την αλήθεια και τα μηνύματα των έργων αυτών».

Μας έδωσε τη δική του άποψη για το γεγονός πως ομάδα κριτικών σύγκρινε τη τριλογία του «Παραδείσου» με αυτήν του Κριστόφ Κισλόφσκι των «Χρωμάτων», σαν να ήθελε ο Ζάιντλ να αποτίσει φόρο τιμής στο μεγάλο πολωνό δημιουργό.

« Θαυμάζω τον Κισλόφσκι για την ανεκτίμητη  συνεισφορά του στην 7^η τέχνη αλλά δεν είχα ποτέ επηρεαστεί από το έργο του, κι εδώ στα τρία μέρη ισχύει το ίδιο. Αν ήθελε κανείς να βρει επιρροές, αυτές είναι από τον μεγάλο δάσκαλο Παζολίνι αλλά και από τους Μπουνιούελ, Κασσαβέτη, Ταρκόφσκι, Ντράγιερ ίσως και  Μπέργκμαν».

Για τον τρόπο που καθοδήγησε τις τρεις πρωταγωνίστριες των « Παραδείσων» Margarete Kiesel Maria Hofstätter, Melanie Lenz, ο επιτυχημένος σκηνοθέτης  ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για τη μέθοδο που ακολουθεί.

« Η διαδικασία επιλογής των βασικών χαρακτήρων είναι δύσκολη και χρονοβόρα. Όταν αυτή ολοκληρωθεί τότε το πρόσωπο που κτίζεται πάνω του το έργο, χωρίς να έχει στα χέρια του όλα τα κομμάτια του σεναρίου, ξεκινάει να πειραματίζεται και να αυτοσχεδιάζει, για να μπορέσει να διεισδύσει στην ατμόσφαιρα του ρόλου και της ταινίας. Όταν ξεκινήσουν τα γυρίσματα ο ηθοποιός έχει ήδη βρει την ισορροπία του ρόλου του, κι είναι μετά εύκολο για τον σκηνοθέτη να τον κατευθύνει στις υποκριτικές λεπτομέρειες που απομένουν».

Δεν θα μπορούσε να μην ερωτηθεί ο Ουλριχ Ζάιντλ για το πεσιμιστικό στοιχείο που προβάλλεται  έντονα στον αυστριακό κινηματογράφο κι από τον ίδιο,  κι από  τον συμπατριώτη του Μίκαελ Χάνεκε.  

«Θα μιλήσω για τον εαυτό μου,  γιατί απλούστατα  δεν λειτουργούμε σαν ομάδα όλοι οι αυστριακοί σκηνοθέτες. Η κοινωνία στην Αυστρία είναι συντηρητική, γεμάτη ψυχώσεις που αρνείται  το παρελθόν της. Είναι κατά βάση μια αυταρχική κοινωνία.  Ο Χάνεκε συμφωνεί με αυτό. Στις ταινίες μου καταγράφω αυτά που βλέπω, κι ότι ακούω από τον περίγυρό μου. Σε αντίθεση με τον Χάνεκε το δικό μου είναι κατεξοχήν ρεαλιστικό σινεμά. Θέλω να δείξω ακριβώς αυτό που συμβαίνει , το οποίο μπορεί να εκληφθεί κι ως πεσιμιστικό αλλά είναι αληθινό- απόλυτα ρεαλιστικό».

Ο «Παράδεισος της Πίστης» που βγαίνει στους κινηματογράφους στις 26/9 ,  αποτελεί το δεύτερο από  τα τρία μέρη των «Παραδείσων»( Αγάπης, Πίστης, Ελπίδας).

“Στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2012 όταν προβλήθηκε το έργο  , ιταλίδες θεούσες περικύκλωσαν τη Μόστρα αποκαλώντας τον δημιουργό βλάσφημο και άθεο”.

The post Ούλριχ Ζάιντλ appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 115′ Αυστρία2013 , Γλώσσα: Γερμανικά

του Ούλριχ Ζάιντλ

Ίσως το πιο  ώριμο και βαθυστόχαστο φιλμ του  σημαντικού αυστριακού σκηνοθέτη Ούλριχ Ζάιντλ , ο  « Παράδεισος της Πίστης » αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας τολμηρής τριλογίας που εισέρχεται στην ιδιόμορφη ψυχοσύνθεση του γυναικείου φύλου. Ταυτόχρονα , με κομψό τρόπο στηλιτεύει τα κοινωνικά υποκατάστατα των ανθρώπινων αδιεξόδων,  και χρησιμοποιεί παραδείγματα όπως είναι ο αγοραίος έρωτας( Παράδεισος -Έρωτας)  και τώρα εδώ (Παράδεισος- Πίστη) τη συναισθηματική συνάντηση της ηρωίδας του με τον Χριστιανισμό-Καθολικισμό,  που λειτουργεί ως η καθημερινή της εξάρτηση και η παθολογική της εμμονή.

Ο σκηνοθέτης με το έργο  αυτό στοχοποιήθηκε από διάφορες θρησκευτικές οργανώσεις που έσπευσαν το καλοκαίρι του 2012 στο Φεστιβάλ Βενετίας , με δριμύτητα να τον αποδοκιμάσουν, έχοντας κατά νου μια συγκεκριμένη σκηνή του έργου, που ρίχνει λάδι στη φωτιά, αλλά και το εξίσου προκλητικό ντοκιμαντέρ « Χριστέ μου, εσύ ξέρεις» του 2003.

Όπως γράψαμε κατά την έξοδο στις αίθουσες του πρώτου μέρους της τριλογίας, ο Ζάιντλ γίνεται ηθελημένα προβοκάτορας, ίσως επιδιώκει κι ο ίδιος να παρερμηνεύεται ως απατεώνας του φακού, μισογύνης και βλάσφημος . Αλλά η αλήθεια δεν είναι ακριβώς αυτή.

Η Άννα Μαρία  προσεύχεται και παρακαλεί τον Χριστό για συγχώρεση. Στη συνέχεια θα αυτόμαστιγωθεί με ένα μεταλλικό ζωνάρι. Την κάπως παρανοϊκή έναρξη θα την ακολουθήσει λίγο αργότερα μία ακόμη σκηνή, όταν η σεμνότυφη ηρωίδα θα  κάνει το γύρο του σπιτιού της γονατιστή , υμνώντας τον Θεό. Είναι τεχνικός μαστογράφος αλλά την βλέπουμε με ένα αγαλματίδιο της Παναγίας να τριγυρνά από πόρτα σε πόρτα  ως ιεραπόστολος του Χριστιανισμού.

Υπάρχει και σύζυγος , μουσουλμανικής καταγωγής,  ο οποίος επιστρέφει  ξαφνικά στη ζωή της έπειτα από απουσία κάποιων χρόνων. Είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Η Άννα Μαρία σαν να έχει υποστεί απώλεια μνήμης θα τον αντιμετωπίσει ως ξένο που θέλει να διαταράξει τη σχέση της με τον Ιησού Χριστό.

Η ψυχωτική θρησκευτική της εξάρτηση κι από την άλλη η απαίτηση του συζύγου  της  να επιστρέψουν στην προτέρα κατάσταση,  θα σπείρει ανέμους και θα θερίσει θύελλες.

Ο Ούλριχ Ζάιντλ είναι πραγματικά « διαβόλου κάλτσα» γιατί αυτό που θα επιτύχει εδώ είναι η μεταφορά στο γυαλί ενός καλά οργανωμένου πλέγματος προσωπικών του πεποιθήσεων που ξεκινάνε  από το απλουστευμένο που το λέμε όλοι « Ο καθένας κουβαλάει το δικό του σταυρό» , και συνεχίζουν με τις  πιο πολυσύνθετες θεωρίες του Νίτσε και του Γιούνγκ περί κρίσης των ατομικών ταυτοτήτων στη σύγχρονη εποχή, και το αποκούμπι της θρησκευτικής πίστης που μπορεί να πάρει το χαρακτήρα του απόλυτου φανατισμού.

Ο σκηνοθέτης αφήνει την ημι- ντοκιμενταρίστικη αφήγηση  που χαρακτήρισε το πρώτο μέρος αλλά διατήρησε τους δικούς του ούτω καλούμενους « Πίνακες Ζάιντλ» που έχουν να κάνουν με τον τρόπο που στήνει τη κάμερα  μέσα σε κλειστούς χώρους σταθερά πάνω στα κεντρικά πρόσωπα.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν μπορούν ξεκάθαρα να προσδιοριστούν ,που πήγε το μυαλό μας στην αριστουργηματική « Αγάπη» του συμπατριώτη του Μίκαελ Χάνεκε, δύο έργα που γυρίστηκαν με διαφορά μερικών μηνών.

Η ηθοποιός Μαρία Χοφστάτερ  επιλέχθηκε συνειδητά από τον δημιουργό  για να ερμηνεύσει τον πιο πολύπλοκο ρόλο  της τριλογίας, γιατί διαθέτει υποκριτικά χαρίσματα υψηλού επιπέδου που διευκόλυναν το έργο του σκηνοθέτη για να αποκαλύψει πλήρως  τα διάφορα επίπεδα ανάγνωσης του σημαντικού του έργου.

Ο «Παράδεισος της Πίστης» από 26/9 στους κινηματογράφους απο Feelgood Entertainment. Κέρδισε το ΕιδικόΒραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας 2012 και το βραβείο «Cinem Avvenire » στο ίδιο Φεστιβάλ . Το τελευταίο μέρος της τριλογίας ο « Παράδεισος της Ελπίδας» θα βγει σύντομα στις αίθουσες.

The post Ο Παράδεισος της Πίστης appeared first on screeneye.gr.